null Beeld

Hoe 'Never Gonna Give You Up' Rick Astley schatrijk maar op den duur ook doodongelukkig maakte

Neen, hij zou ons nooit opgeven, in de steek laten, teleurstellen of verlaten, maar toch verdween Rick Astley in 1993 van het toneel dat hij zes jaar eerder had bestormd met ‘Never Gonna Give You Up’, het popdeuntje dat hem schatrijk maar op den duur ook doodongelukkig maakte. Godzijdank is er nu ‘Beautiful Life’, een plaat die hij vrijdag in de AB komt voorstellen. ‘Geen paniek: mijn oude hits zullen allemaal de revue passeren.’

undefined

Rick Astley «Er zijn twee goeie redenen waarom mijn nieuwste plaat ‘Beautiful Life’ heet: ten eerste ís mijn huidige leven gewoon prachtig, en ten tweede mag het ook als een aansporing gelden om in de barre en boze wereld van vandaag toch een streepje zon achter de grijze wolken te blijven zien. ‘It’s a beautiful life if you give it a chance’: telkens als ik op een podium sta en die regel uit het titelnummer zing, sta ik even stil bij die boodschap.

undefined

'Ik had nog niks van de wereld gezien en ineens vloog ik iedere dag naar landen waar ik nog nooit van had gehoord'

»Ik heb natuurlijk wel heel veel geluk gehad in mijn leven. Zeker met mijn vorige plaat ‘50’. Ik had ze in mijn studio thuis opgenomen – feitelijk niet meer dan een veredelde garage – met het idee: hopelijk zijn mijn trouwe fans blij verrast wanneer ik ze online zet. In geen honderd jaar had ik durven dromen dat een grote platenfirma als BMG geïnteresseerd zou zijn in wat ’s werelds grootste has-been in zijn garage zat uit te vreten. Laat staan dat ik had kunnen bevroeden dat die plaat een week lang op nummer één zou staan in Engeland.»

HUMO Het was 30 jaar geleden dat u nog eens op nummer 1 had gestaan.

Astley «Ja, maar mijn debuutplaat (‘Whenever You Need Somebody’, red.) is wereldwijd meer dan 15 miljoen keer verkocht: dat was nog andere koek. En ik geloof dat ‘Never Gonna Give You Up’ wel in 25 landen de top van de hitlijsten heeft bereikt: ik kon toen geen groentewinkeltje in Tasmanië binnenstappen – en ik gebruik dit voorbeeld omdat het echt is gebeurd – of ik werd herkend. Mind you, het waren de tijden vóór het internet en de smartphones.»

undefined

HUMO ‘Never Gonna Give You Up’ was niet alleen úw grootste hit, maar ook die van het fameuze songschrijverstrio Stock, Aitken & Waterman.

Astley «Klopt, ja. En Kylie Minogue denkt daar wellicht anders over (Stock, Aitken & Waterman schreven voor haar onder meer ‘I Should Be So Lucky’ en ‘Especially for You’, red.), maar nog steeds vind ik dat ik ook hun béste song heb gekregen. Daar ben ik hun eeuwig dankbaar voor. Ja, ik weet wel dat de serieuze muziekpers hen haatte, en dat begrijp ik: had ik toen voor pakweg NME geschreven, dan had ik hen ook neergesabeld. Maar je kunt niet ontkennen dat ze een neus hadden voor wat werkte. Ik herinner me dat in het keukentje van hun kantoor een groot, wit bord hing waarop altijd alle nummers stonden die in de twee maanden erop uitgebracht zouden worden. Twee maanden later stond praktisch iedere titel in de top tien.

»‘Never Gonna Give You Up’ is natuurlijk een zegen voor me geweest, en dat is het nog altijd, maar dat nummer heeft me ook opgeslokt en verzwolgen. Ik bracht het uit en het deed zijn ding, en vervolgens heb ik er zes jaar aan een stuk achteraangehold. Ik was amper 21 en kwam uit een klein stadje in Noord-Engeland: níks had ik van de wereld gezien, en ineens zat ik bijna iedere dag op een vliegtuig, en vloog ik naar landen waar ik nog nooit van had gehoord. Helemaal alleen bovendien: ik had geen bandleden met wie ik kon napraten wanneer er iets vervelends gebeurd was, en ik moest alle interviews in m’n eentje afhandelen. Dat is véél voor een jongen van 21.

»Wanneer ik nu jonge popsterren zie, denk ik weleens: ‘Geen wonder dat ze een beetje raar beginnen te doen.’ Tegenwoordig heb je ook Facebook en Twitter en God weet wat allemaal, en letterlijk iedereen heeft een camera in z’n broekzak zitten: dat maakt de druk voor jonge popsterren alleen maar groter. Het is een fantastisch leven, dat zal ik niet ontkennen, maar eigenlijk zou je iemand naast je moeten hebben die het allemaal zelf heeft meegemaakt en die je zegt: ‘Maak je geen zorgen.’ Ik had zo iemand wel kunnen gebruiken.»

HUMO Een beetje rockster bezwijkt op z’n 27ste aan een overdosis, u ging op die leeftijd met pensioen.

Astley «Ik herinner me nog levendig dat ik in 1993 in de Duitse televisieshow ‘Wetten, dass..?’ te gast was, en dat ik een nummer stond te playbacken toen ik plots een kameel in de gaten kreeg, die de studio werd binnengeloodst (lacht). Ik dacht: ‘Wat ben ik hier in godsnaam aan het doen? Gaat dit nog over muziek?’ Ik was al een tijdje aan het twijfelen over wat ik met mijn carrière aan moest, ook al omdat mijn vrouw en ik in ’92 een dochtertje hadden gekregen, Emilie. Een mens begint dan toch anders tegen het leven aan te kijken. Maar door dat rare moment in die Duitse televisieshow, waar overigens ook Rod Stewart rondliep, kwam alles in een stroomversnelling terecht.

»Een week, misschien twee weken later zat ik met mijn manager naast me in een taxi op weg naar Heathrow om daar een vlucht naar New York te nemen. Halverwege de rit kwam het eruit: ‘Het spijt me, maar ik trek dit niet meer. Ik wil naar huis.’ Ik zag het echt niet zitten om naar New York te vliegen. Ik wilde alleen maar naar mijn vrouw en mijn dochtertje, om er wat mij betreft de afwas te doen, of gewoon wat tv te kijken. Simpele, huiselijke dingen. Toen we even later rechtsomkeert maakten, wist ik dat het voorbij was. Ik geloof dat ik een beetje heb gehuild.»

HUMO Waar hebt u zich sindsdien mee beziggehouden?

Astley «Misschien zou ik nu beter liegen, en zeggen dat ik brandweerman ben geweest, of bergbeklimmer of zo. Want wat ik in werkelijkheid heb uitgevoerd, was nogal saai, en misschien zelfs een beetje beschamend.»

HUMO Vertel!

Astley «Eerst heb ik een jaar niets gedaan, buiten afwassen en tv-kijken dan (grinnikt). Daarna heb ik achter mijn huis die studio laten installeren waar ik het net al over had. Ik wilde oorspronkelijk nummers gaan schrijven voor andere artiesten, en ze vervolgens in die studio opnemen. Vóór mijn debuut heb ik nog een tijdlang als theejongen gewerkt bij Stock, Aitken & Waterman: door mijn ogen de kost te geven, heb ik toen veel geleerd over het opnameproces. Ik ben er met frisse moed aan begonnen, en ik heb een aantal nummers geschreven en opgenomen, maar laat ik er maar eerlijk voor uitkomen: ik was er niet goed in. Het is een kunst om goeie nummers te schrijven voor andere mensen, en die kunst beheerste ik niet voldoende.

»Al snel werd mijn studio een soort therapiecentrum voor aan de weg timmerende muzikanten, en voor allerlei jongens en meisjes die wilden praten over hun problemen: urenlang zaten we daar soms te kletsen bij een kop koffie, of een paar biertjes. Ik ben wel blijven optreden in het nostalgiecircuit, op festivals waar ook Boy George en Paul Young en zo op de affiche stonden, maar verder heb ik jaren- en jarenlang het meeste van mijn tijd in die studio doorgebracht.»

HUMO In 2007 kreeg uw grootste hit een tweede leven dankzij rickrolling, een wereldwijd prankfenomeen waarbij nietsvermoedende internetgebruikers op de clip van ‘Never Gonna Give You Up’ werden getrakteerd wanneer ze op een link klikten.

Astley «Dat was voor mij misschien wel de grootste verrassing uit mijn hele carrière. En het wordt nog altijd gedaan, hè? Om de zoveel maanden stuurt iemand me wel een mailtje met weer een nieuw voorbeeld: ‘Heb je dit al gezien?’

»Ik heb er nooit iets op tegen gehad, maar verder heb ik niet veel verdienste aan dat rickrollen. De kerel die er ooit mee begonnen is – geen idee wie het was – deed dat waarschijnlijk enkel omdat hij de videoclip zo dwaas vond.»

HUMO Geef toe: die videoclip ís ook dwaas.

Astley (lacht) «Wat wil je, ik was doodzenuwachtig tijdens de opnames. Ze zetten gewoon een camera voor m’n neus en zeiden: ‘Komaan, gast, dansen!’»

undefined

HUMO Wist u dat het hackers-collectief Anonymous een paar jaar geleden iedere IS-gerelateerde hashtag is beginnen te rickrollen?

Astley «Dat heb ik gehoord, ja. Tja, wat kan ik daarover zeggen? Ik ben blij dat ik mijn steentje heb kunnen bijdragen aan de strijd tegen het internationale terrorisme, laat ik het daar op houden (lacht).»

Rick Astley speelt op vrijdag 21 september in de AB. Info en tickets: abconcerts.be

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234