Hoe sociale media troost bieden (4): Radio 1-stem Annelies Moons na de burn-out

‘Ik wil mezelf graag zien. Sinds ik dat besefte, is mijn leven beter. Sinds ik liever ben voor mezelf, ben ik nog liever voor anderen. Dat klinkt allemaal heel erg vaag, maar ja – hey – ik heb dit nooit eerder gedaan.’ De aanhef van ‘Anneliefs’, de blog die Annelies Moons sinds dit voorjaar bijhoudt over weer opstaan nadat twijfel en burn-out je gevloerd hebben, is tegelijk aandoenlijk én alleszeggend.

'Ik wil mezelf graag zien. Sinds ik dat besefte, is mijn leven beter'


Meer getuigenissen »

Annelies Moons «Het idee voor die blog kreeg ik toen ik nog herstellende was van mijn burn-out: ik leerde zoveel bij, vond ik zelf, dat het zonde zou zijn als ik dat allemaal voor mezelf zou houden. Ik vergelijk het met de verbouwingen die ik uitgevoerd heb aan mijn huis: daarbij heb ik ook zoveel bijgeleerd over tegels en gyproc dat ik het maar normaal vind dat ik andere mensen die ook verbouwen bijsta met advies (lacht).»

HUMO Je blog is een heel eerlijk verslag van iemand die probeert recht te krabbelen na een moeilijke periode.

Moons «Net omdat dat een proces is waar ik nog altijd middenin zit, was verbloemen wel het laatste wat ik wou doen. Ik heb sinds dat dieptepunt geleerd om mijn leven anders in te delen, maar zelfs anderhalf jaar nadat ik gecrasht ben, kom ik sommige uitdagingen nog altijd voor het eerst tegen. Dat zijn dan dingen waarmee ik moet zien om te gaan zonder opnieuw op het oude pad terecht te komen. Dat wou ik dus ook beschrijven, die moeilijke momenten.

»Ken je dat, van die lifehacks op het internet: simpele trucjes die het leven zogezegd makkelijker maken? Wel, zo is het dus níét. Dat wou ik maar tonen.»

HUMO Draait je blog voor jou om het schrijven zelf, of om de steunbetuigingen die erop komen?

Moons «Ze tellen allebei mee, denk ik. Mijn man leest gewoonlijk wat ik geschreven heb, en haalt uit mijn teksten erg vaak betekenissen waar ik zelf niet bij stilstond toen ik ze schreef. In dat opzicht heeft mijn blog een beetje hetzelfde effect als met een psycholoog praten: soms doe ik nieuwe inzichten op door gewoon mijn verhaal te doen. Maar aan de reacties heb ik ook echt veel, of die nu van mensen komen die iets soortgelijks meemaken en zich geholpen voelen, of van lezers die me gewoon een hart onder de riem willen steken. Opvallend is trouwens dat erg veel reacties op mijn blog van vrouwen komen, maar dat ik via via vaak hoor dat er ook heel wat mannen zijn die lezen wat ik schrijf, en dat zij daar ook wel degelijk iets aan hebben. Blijkbaar is het voor mannen veel moeilijker om open te zijn over zulke dingen.»

HUMO Veel mensen die met een burn-out worstelen, zoeken de luwte op, maar jij niet: jij bent er net mee naar buiten gekomen.

Moons «Daar heb ik nog niet echt bij stilgestaan. Ik denk dat je het vooral moet zien als een manier om mijn problemen in handen te nemen en er de volledige controle over te krijgen. Ik moet wel zeggen dat ik er pas echt mee gestart ben toen ik weer aan het werk was. Maar het was ook toen dat ik merkte dat ik een uitlaatklep nodig had. Het is dus een blog geworden, maar voor hetzelfde geld was ik een cursus houtbewerking gaan volgen (lacht).»

HUMO Je zou ook je zorgen van je kunnen afschrijven en het resultaat aan niemand tonen, maar jij zet het online. Om anderen een hart onder de riem te steken?

Moons «Juist, ja. Tijdens mijn moeilijkste dagen probeerde ik me voor te stellen hoe het zou zijn om zoiets helemaal alleen door te moeten maken – ik had gelukkig nog mijn vriend bij me. Net vóór ik mijn klap kreeg, leek het ook alsof ik overal alleen nog maar mensen zag die anders waren dan ik: leeftijdsgenoten die pakweg alleen gingen rondtrekken in China of waar dan ook – alsof je dat móét doen op die leeftijd, terwijl ik gewoon hou van wandelen en boeken lezen. Had iemand op dat moment gezegd dat dat óók oké is, dan had ik daar, geloof ik, veel aan gehad. En los daarvan is het ook gewoon een goeie oefening voor mij: ik leer nu om meer open te zijn, wat ik in het verleden misschien net iets te weinig geweest ben – met bekende gevolgen. Zie het dus als een manier om zo’n burn-out tóch om te buigen tot iets productiefs. Eigenlijk ironisch als je erover nadenkt, want het is net die drang om overal en altijd productief bezig te zijn die een mens tot een burn-out brengt (lacht).»

HUMO Heb je ooit al dingen geschreven waarvan je achteraf dacht: ‘Misschien had ik daar toch niet zo openhartig over moeten zijn?’

Moons «Nee, dat niet. Er zijn nog altijd dingen die ik niet schrijf omdat ik ze gewoon té persoonlijk vind. Maar het is me wel opgevallen dat sommige mensen die me persoonlijk kennen meer bedenkingen hebben bij mijn blog dan ikzelf. Ze snappen niet altijd even goed waarom ik dat precies doe, vertellen over wat ik doormaak. Ze uiten die bezorgdheid zelden expliciet, maar dan vragen ze bijvoorbeeld of ik me nu geen zorgen maak dat mensen me hierna anders zullen bekijken. Dat toont pas hoe we het niet gewend zijn dat iemand ook eerlijk kan zijn over dingen die eens níét meezitten.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234