Hoe sociale media troost bieden (6): royaltywatcher Kathy Pauwels na haar ontslag

Kathy Pauwels (50) moest vier jaar geleden haar tv-programma ‘Royalty’, dat ze in veertien jaar tijd met veel liefde tot een klein instituut had gemaakt, overdragen aan haar collega Birgit Van Mol. Ze kon niet meer door een burn-out. Ze vertelde open in de media over haar eet- en slaapstoornissen en haar haaruitval. ‘Maar voor troost ga ik nu naar mijn vriendinnen.’

'Hier werkten uitsluitend vrolijke en sterke mensen. Moe en ziek zijn deed je achter gesloten deuren'


Meer getuigenissen »

HUMO Kwamen er op dat emotionele verhaal niet heel veel warme en troostende reacties?

Kathy Pauwels «Zeker, en dat deed deugd, maar niet alle berichtjes waren even positief. Ik kreeg ook reacties van mensen die een burn-out onzin vonden. Ze dachten dat ik me aanstelde. ‘Zullen al die burn-outpatiënten deze zomer wel aan hun barbecue kunnen zitten?’ vroeg er één. ‘En wij maar betalen.’ Dat kwam keihard aan. Zeker omdat ik zelf niets liever wilde dan weer zo snel mogelijk aan de slag te gaan. Me nutteloos voelen vond ik het ergste. Maar goed, in die tijd wisten veel mensen niet goed wat een burn-out inhoudt. Ik heb wel gemerkt dat bij de ziekte van Karl Vannieuwkerke en Ivan De Vadder een heel grote solidariteit is ontstaan. Bij burn-out gebeurt dat toch minder snel omdat mensen het moeilijker kunnen plaatsen. Daarom ben ik de sociale media ook gaan mijden en ben ik lezingen gaan geven.

»Ik had het in alle berichten over mijn burn-out nooit over mijn werkgever gehad, en toch ben ik op de vingers getikt. Moe en ziek zijn vonden zij kennelijk iets waarover je geen mededelingen doet aan de buitenwereld. Dat doe je achter gesloten deuren. Blijkbaar wilden ze graag doen uitschijnen dat het huis uitsluitend wordt bevolkt door vrolijke, sterke en gezonde mensen. Voor het eerst kreeg ik het gevoel dat de wereld waarin ik meedraaide, een burn-out als een falen zag. Ik was een defect onderdeel in hun prachtige machine dat zo snel mogelijk vervangen moest worden.»

HUMO In het VTM-journaal was vorige week wel een reportage te zien over hoe CEO’s zich inzetten om burn-outs in hun bedrijf te voorkomen.

Pauwels «Dat de VRT Ingeborg inhuurt om met de journalisten een uurtje te mediteren, is een goed initiatief. Maar toch vraag ik me af hoe die CEO’s dat willen aanpakken. Het is een complex probleem dat je niet oplost door een coach in te huren en drie uur samen te zitten. Een werkgever wil toch vooral dat zijn werknemer snel weer functioneert. Mensen die uitvallen, kosten geld en bazen willen volgens mijn ervaring het liefst van hen af. Nu, er zijn wel bedrijven die het menen. Het productiehuis Hotel Hungaria heeft Elodie Ouedraogo ingeschakeld: na een zware brainstormsessie mocht iedereen zich samen met haar flink afreageren. ’s Middags eten ze daar ook allemaal samen, en om vier uur nog eens. Het is natuurlijk een veel kleiner bedrijf dan VTM of de VRT, maar in zo’n sfeer werken lijkt me heel gezond.»

HUMO Zaten er bij de reacties ook nuttige tips ?

Pauwels «Ik heb veel boekentips gekregen. Uit die boeken heb ik onder meer geleerd dat je bureau belangrijker is dan ik dacht. Aan eilanden werken is zeer schadelijk. Zelfs bij internetgigant Google hebben ze nu cocons waarin je je kunt afzonderen: je bent er verlost van roepende of telefonerende collega’s en je kunt rustig nadenken over je ideeën.

»Op de werkvloer was de airconditioning ook een ramp. Ik heb geprobeerd om daar met de bevoegde dienst over te communiceren, maar er was niets aan te doen, zeiden ze. Dus zaten we daar vaak met jassen en handschoenen aan onze teksten te tikken. Maar om creatief te kunnen zijn, moet je toch een zeker welbehagen in je hoofd voelen. Wat ik het meest miste, was de appreciatie. We zeiden vaak onder elkaar: ‘Als je niks hoort van hogerhand, dan zal je reportage wel goed geweest zijn.’ We hoorden gewoon nóóit iets. Ik heb weleens een sms’je gestuurd – niet te vaak, want je mag je bazen niet te veel lastigvallen: ‘Wat vond je van de reportage? Vond je het oké?’ Daar kwam nooit een antwoord op. Kijk, feedback mag negatief zijn, als het maar onderbouwd is. Maar als je produceert en produceert en nooit een reactie krijgt, begint dat te vreten aan jou. Op den duur voel je je niet meer dan een futiel onderdeel in het grotere geheel.

»Het probleem lag voor een stuk ook wel bij mij. Ik deed mijn job heel graag, té graag misschien. Dat is typisch voor mensen die in een burn-out belanden, weet ik nu. Hun werk is alles voor hen, de belangrijkste bron van zelfrealisatie. Dat maakt je kwetsbaar. Je bent extreem toegewijd en altijd bereikbaar, je hebt naast het werk geen contacten meer. Ik maakte met mijn collega’s wel ongelofelijke dingen mee die me een kick gaven, maar die mensen keken allemaal door een bepaalde bril naar mij: Kathy die ‘Royalty’ maakte, the friend of kings and queens. Het is sowieso eigen aan het wereldje van de showbizz en de televisie dat je perfectie moet uitstralen. Iedereen zet een masker op: ‘Ik ben de mooiste, de knapste, de vrolijkste en de sterkste.’ Je krijgt daarvoor ook alle tools aangereikt: Jani legt het mooiste jurkje voor je klaar, je haar wordt opgemaakt, je make-up is áf. Als je in die wereld van maskers opeens niet meer meekunt, ben je al snel quantité négligeable. Zeker in die tijd, toen bijna niemand wist wat een burn-out was.

»Nu maak ik reportages voor Radio 2 met een staart in mijn haar en nauwelijks make-up op. Ik ben een andere vrouw. Alleen voor de fotosessies voor Het Hofjournaal (driemaandelijks magazine, red.) neemt een styliste me onder handen.»

HUMO Hoe voelt dat dan?

Pauwels «Dan merk ik dat ik het toch wel mis (lacht). Maar ik kan het veel beter plaatsen. Ik snap ook dat de weinige troost via de sociale media of van collega’s ook te maken heeft met het soort mensen dat de showbizzwereld bevolkt. Meer dan oppervlakkige en weinig waardevolle contacten kunnen daar niet ontstaan. Soms vraag ik me af hoe ik zelf in die tijd, waarin ik maar doorraasde en van make-upkamer naar dressingroom liep, gereageerd zou hebben op een collega die post dat hij een burn-out heeft. Ik zou zeker gebeld hebben, maar daarna zou ik waarschijnlijk doorgestoomd zijn.

»Ik was helemaal gedesoriënteerd toen het mij overkwam. Ik had twintig jaar lang garant gestaan voor een succesformule, en ineens ben je dat niet meer, lijkt het wel. Ik kreeg bijna geen steun uit mijn omgeving. Drie naaste collega’s hebben me gebeld, maar dat was het. Ik had gefaald, ik hoorde er niet meer bij. Zelfs een vriendin uit de sector met een zoon van dezelfde leeftijd met wie we jarenlang op vakantie gingen, verbrak opeens elk contact. Dergelijke ervaringen hebben me wel ernstiger gemaakt. Ik heb zelfs moeten vaststellen dat er mensen waren die genoegen schiepen in wat me overkwam. Zo hard.»

HUMO Omdat ze dachten: ‘Dan is er meer plaats voor mij.’

Pauwels «Inderdaad. Afschuwelijk, hè. Daardoor ben ik de eerste keer veel te snel aan de slag gegaan. Ik was maar drie weken thuisgebleven, en in plaats van het tempo langzaam op te bouwen heb ik meteen alle knoppen opengedraaid – ook om te bewijzen dat ik niet iemand ben die faalt. Maar al snel kreeg ik oorsuizingen en ben ik opnieuw ingestort.

»Ik had toen al een sterk vermoeden dat ik ‘Royalty’ voor altijd zou kwijtspelen, en daar is het ook op uitgedraaid. Ik heb mezelf toen helemaal teruggetrokken, ik heb zelfs een tijdje de televisie niet meer aangezet. Ik ben echt van nul af aan opnieuw moeten beginnen. Ik heb nieuwe mensen ontmoet en ga nu om met personen die anders in het leven staan. Als ik hun vertel dat ik me op mijn werk een voorwerp voelde dat alleen maar moest renderen, vallen ze achterover. ‘Niet iedereen is zo,’ zeiden ze. Wat ik dan weer niet kon geloven, zo gehersenspoeld was ik.

»We hadden het over troost. Die vind ik bij de vriendinnen die ik nu heb. Ik geef lezingen samen met een psychologe met wie ik vrienden voor het leven ben. En ik heb nog een paar leuke vrouwen ontmoet die echt als zusters zijn. Met hen voel ik een klik die ik nog niet kende. Ik heb mijn draai nog niet helemaal gevonden. Ik denk nog steeds vaak: ‘Kon ik de tijd maar drie jaar terugdraaien.’ Ik benijd dan Pascale Naessens en Martine Prenen, die een compleet andere weg zijn ingeslagen en hun geluk hebben gevonden. Ik heb nog steeds zin om me in een programma te smijten, maar wat ik ook doe, het mag nooit ten koste gaan van de dierbare mensen die ik om me heen heb verzameld. Voor troost ga ik naar hen, nooit meer naar mijn computer.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234