null Beeld Humo
Beeld Humo

Humo’s Grote Reisgids van dePetite Histoire (1)

Hoe vier rood-witte Liverpool-fans urenlang door het pittoreske Lille dwaalden

Wie deze vakantie in eigen land blijft, zal het zich niet beklagen: Humo brengt vanaf deze week tips voor daguitstappen. De plaatsen die we aanbevelen zult u in geen enkele toeristische gids vinden, niet in de weekendbijlagen van de kranten, niet op Instagram, nérgens. Maak nu kennis met onze aberrante en onuitgegeven Grote Reisgids van de Petite Histoire. Het eerste thema: Geluk & Tegenspoed.

Er is een historische context en die schetsen we. In 1934 was Albert I Koning der Belgen en op een dag in februari ging hij klimmen op een rots in de buurt van Marche-les-Dames. Albert viel van de rots en was dood. Zoveel jaren later kun je die plek nog altijd bezoeken.

Nog een voorbeeld. In 1815 clashte het Franse leger onder leiding van Napoleon Bonaparte met een coalitie van Engelsen en aanverwanten in Waterloo. Napoleon verloor de slag en ook die plek is nog altijd bereikbaar met auto’s, touringcars en rollators.

Humo neemt dat idee van de lieu de mémoire over. Wij brengen u Waterloo en Marche-les-Dames, maar op een veel kleinere schaal. Op de plaatsen die wij hebben uitgezocht, heeft zich geen Grote Geschiedenis afgespeeld maar een petite histoire, een fait divers. Een uniek fait divers, weliswaar, dat zich alleen dáár heeft voorgedaan.

Ik verzamel al 35 jaar faits divers uit de kranten. Sommige van die gebeurtenissen zijn me blijven intrigeren en zijn de inspiratie voor deze vorm van toerisme. Een voorbeeld. Er zijn duizenden garages in België, maar er is slechts één garage waar een bestuurder met zijn stuurloos geworden auto via de etalage is binnengereden. Belangrijk detail: het was tijdens een opendeurdag. Tweede belangrijk detail: op die feestelijke opendeurdag was de binnenrijder een Ford Fiesta! Zoals gezegd: een uniek feit. (En u leest verderop waar die garage zich bevindt.)

De hogere betrachting is om van een lichtjes banale plek een lichtjes onvergetelijke plek te maken, een pelgrimageplek voor Humo-lezers. Denk aan de wei van Woodstock, die uiteindelijk ook maar begonnen is als een terrein voor 600 koeien.

Twijfelt u aan deze vorm van banalotoerisme? Geen enkel probleem. Dan volgt u gewoon de druktebarometer naar de platgetreden corona- en lockdownpaden in ons land. Daar waar de wandel- en fietsknooppunten zijn, waar de loslopende hond de ree opjaagt en waar de loslopende mens zijn papieren servet en stoelgang achterlaat in het struikgewas. Bezoek ook zeker het verlaten dorp van Doel, zo vreselijk verlaten dat je d’r zonder moeite over de koppen kunt lopen.

Waar Humo u brengt, daar zijn geen wegwijzers, daar zijn geen knooppunten. Daar zijn zelfs geen bezoekers.

Elke week verzamelt deze gids faits divers onder één thema. Deze eerste week is dat thema Geluk & Tegenspoed.

Hier gaan we. Met als eerste bestemming een begraafplaats in Mol.

null Beeld Humo
Beeld Humo

Lostraat, Mol-Wezel: De ‘Into the Wild'-begraafplaats

Op deze begraafplaats kreeg een 46-jarige vrouw in 1987 ‘de eer om als eerste te worden begraven op het nieuwe kerkhof’. Veel eer was er niet mee gemoeid: de begrafenisstoet met lijkwagen en een lange rij nabestaanden ‘moest zich een weg banen door metershoog onkruid en storthuisvuil’. De bevoegde ambtenaar had de opdracht gegeven om precies dáár een graf klaar te maken ‘terwijl het nieuwe kerkhof er pas volgend jaar ging komen’. Hoe dan ook, de vrouw werd tussen het onkruid begraven. Pas enige tijd later werd ze weer opgegraven en ‘alsnog overgebracht naar de oude begraafplaats’.

Rodebergstraat, Westouter: Cordoba, de lángste stoeltjeslift van Vlaanderen

Deze stoeltjeslift biedt een uniek uitzicht op het Heuvelland, maar is geen grote attractie met zijn 25 zitjes die 20 minuten doen over een afstand van 1.800 meter.

Dat het de lángste stoeltjeslift is, dankt hij aan een gebeurtenis in 1994. Toen ondernam een Kuurnse biljartvereniging een ‘verrassingsreis’ door het Heuvelland, met een bezoek aan de ‘zweefbaan’. De niet voorziene verrassing was dat de draagkabel van een katrolwiel sprong en 21 volwassenen en een kind vast kwamen te zitten. De plaatselijke brandweer moest de hulp van de korpsen van Ieper en Poperinge inroepen om een ladderwagen ter plaatse te krijgen. De inzittenden beleefden ‘drie bangelijke uren. Zij moesten onder meer drie regenvlagen trotseren en dat meerdere meters boven de grond (...) Zeven inzittenden werden met de ladder geëvacueerd. Enkele leden van de biljartclub verloren het bewustzijn. Andere inzittenden kregen kalmeermiddelen toegediend.’

De kabelbaan bestaat intussen 64 jaar en is opnieuw populair geworden, onder andere door de tv-reeks ‘Eigen kweek’. Hier zijn dus helaas wél bezoekers.

Ooststatiestraat, Kontich: De garage die wat vroeger openging

Een zondagvoormiddag in september 2007. Een vader geeft zijn dochter rijles tot plots het stuur blokkeert, de bestuurder in paniek raakt en de wagen zich na een rit van 50 meter in het uitstalraam boort van een KIA-showroom, waar hij stilvalt tussen enkele nieuwe auto’s. Die blijken achteraf onbeschadigd te zijn. Pikant detail: Garage Astrid heeft net die dag een opendeurdag. Feestelijk detail: de binnenrijder is een Ford Fiesta.

Nieuwmoer, Kalmthout: Het sprookje van de verloren ring (1)

Er was eens een jonge vrouw genaamd May Buyens. Zij verliest in 1978 haar vader en neemt het op zich om voor haar moeder en de zeven nog thuiswonende kinderen te zorgen. Om die reden gaat ze regelmatig naar het ouderlijke huis. In 1984 hangt May daar de was op, en zo verliest ze haar trouwring op ongelukkige wijze. ‘Om de ring niet te verliezen, had ik hem bewust in mijn schortzak gestopt,’ laat ze optekenen, maar onverhoeds moet hij toch gevallen zijn. Een lang en heftig zoeken naar de ring met de inscriptie ‘Guy en May’ begint, maar niks wordt gevonden. Haar man Guy koopt een nieuwe trouwring, maar overlijdt helaas al in 2000.

De tijd gaat verder. In het weekend van valentijn (!) 2009 komt zus Marleen Buyens in de schapenwei bij het ouderlijk huis en ‘ze maakt zich druk over de vele molshopen’. Die mollen moeten weg, sakkert ze tegen één van haar broers. Een dag later komt ze op dezelfde plek de schapen voeren en ineens ‘ziet ze iets blinken bovenop een molshoop’. Het is een gouden ring. Met de inscriptie ‘Guy en May’. Na 25 jaar in de aardbodem is hij terug. Dankzij het blinde wroeten van een mol.

null Beeld Humo
Beeld Humo

Schanker, Essen: Het sprookje van de verloren ring (2)

Niet ver van het hierboven beschreven erf ligt de boerderij van Hugo Peeters. In 1993 gaat een koe bevallen in de stal. Hugo stopt zijn arm diep in het dier om het kalf beter te vatten en verliest zo zijn trouwring. Met de inscriptie ‘Greet en Hugo’. Lang zoeken kan niet, het kalf komt ter wereld. Zonder ring. Hugo kan nog lang naar zijn koe met de vier magen kijken: ze geeft melk, geen goud. Dus koopt hij een nieuwe ring.

Vijftien jaar later, op 18 oktober 2008, vindt Jef Arnouts met zijn metaaldetector ‘een ring’ in een maisveld van Hugo. De inscriptie brengt hem bij Hugo. De hoogverraste boer beschrijft de omzwerving: ‘De ring moet met de uitwerpselen uit de koe zijn gekomen en zo in de stalmest en in de beerput zijn beland. Daar is dat kleine ding ooit opgezogen in de beerkar en zo met de bemesting op mijn akker beland. Daarna moet ik die ring allicht nog een paar keren hebben omgeploegd, en toch heeft Jef hem kunnen vinden.’ De aarde neemt. De aarde geeft.

Lille: Het meest Franse dorp van de Kempen

In december 2007 is een Britse bus met 50 Britse toeristen van Oostende onderweg naar Lille in Frankrijk voor een dagje kerstmarkt annex kerstshoppen. De chauffeur tikt per abuis het Belgische Lille aan op zijn gps. De reizigers ‘kregen het door toen ze een wegwijzer richting Eindhoven zagen, maar hun bestuurder volhardde in de boosheid’.

De samensteller van deze gids heeft zich vandaag voorgenomen om dat Lille-traject van die Britse bus te volgen. De wegwijzer naar Eindhoven staat op de E313 bij het knooppunt Ranst. Hier roken enkele passagiers dus al onraad, het is nog 23 kilometer tot Lille. Het Franse Lille, dat is wat de chauffeur hardnekkig volhield. Ik kijk naar het typisch Noord-Franse landschap dat zich ontvouwt met afslagen naar Frans klinkende dorpen als Oelegem, Zandhoven en Zoersel. En ook, hier rijden bijna uitsluitend Belgische en Nederlandse (vracht)wagens, geen Franse: dat moet toch opgevallen zijn? Nee, dus. Typisch Brits natuurlijk, om zo’n bus dan te gaan besturen als een eiland in Europa.

Was hij op weg geweest naar het Franse Lille (een grootstad met 233.000 inwoners), dan had hij op 3 kilometer voor het centrum toch al een banlieue met hoogbouw mogen verwachten, maar hier is alleen een banlieue van knotwilgen en populieren. Volgt dan de afslag naar Lille, waar de bestuurder allicht hoopte dat het gezaag van zijn reizigers eindelijk zou stoppen. Helaas! Hij arriveerde in een dorp van 5.300 inwoners waar zich onleesbare Franse façades vertoonden zoals Vleeswaren Proost, Basisschool Het Trapleerke, Rijschool De Valk, en Café Heimwee (!). De genadeslag kwam wanneer hij op het Kerkplein parkeerde. Daar was géén feeërieke kerstmarkt van 5.000 vierkante meter met 80 chalets en een reuzenrad van 50 meter hoog. Daar was enkel de Sint-Pieterskerk, slechts 48 meter hoog, met wat ontstoken kaarsen.

Dat er in de kerstdagen van 2007 een fraaie kerststal stond met een ezel en schapen (een jaarlijks bouwwerk van de Landelijke Gilde) kon niemand van de inzittenden bekoren. De bus zette meteen koers naar Lille-Rijsel, een trip van toch algauw 160 kilometer.

Daar volgde een tweede teleurstelling: ‘Bij onze aankomst, na zeven uur omrijden, was men net bezig de kerstmarkt af te breken.’

De bus keerde onverrichter zake terug naar Oostende, en dan volgde opnieuw een tegenslag voor de geplaagde passagiers. Hun hoogmoedige chauffeur ‘reed zich onderweg vast onder een te lage brug’.

Volgens de burgemeester van het Kempense Lille is dit kerstverhaal niet alleenstaand: ‘Elke week staat hier wel een verdwaalde camionneur uit Oost-Europa. En ook de post vergist zich vaak. Een hele hoop brieven voor ‘mijn’ Lille belanden eerst in Rijsel en dan pas hier.’

Tripadvies: Frans shoppen kán in Lille. In de Carrefour en bij Lingerie Marie-Thérèse (Dorp 25).

null Beeld Humo
Beeld Humo

In maart 2010 haalt Lille opnieuw het gps-blundernieuws. Deze keer met supporters van Liverpool FC: ‘Vier rood-wit uitgedoste fans dwaalden urenlang door het pittoreske Lille.’ De schepen van Cultuur wordt toevallig aangesproken, of zij een foto van hen kan nemen ‘met het gemeentehuis op de achtergrond’. Ze wilden ’s avonds een Europa League-wedstrijd van hun club bijwonen ‘en begrepen niet waar dat grote stadion van Lille OSC dan wel mocht staan’.

Dat is opnieuw 160 kilometer rijden, maar de petite-histoirebezoeker kan tóch naar het stade de Lille, hier uitgesproken als het ‘sjotplein van Lil’. Je vertrekt aan het Kerkplein en komt via Sandwichbar Pierrot in de straat Balsakker, wat nog enigszins zweemt naar een Franse schrijver. Langs die landelijke weg ligt het lokale sportcomplex, en dat is duidelijk niet het terrein van de Franse club die in 2021 landskampioen werd voor 50.000 toeschouwers. Dit is het stadion van eersteprovincialer KFC Lille, waar hoogstens 1.000 bezoekers rond het veld kunnen, en dat in een decor van ruisende dennenbossen. De netten zijn opgerold, de coronacompetitie is voorbij, en nu is het seizoen van de processierups aangebroken, getuige de plastic linten rond de eikenbomen.

In Rijsel zijn het Europese toegangsprijzen, hier kun je de Eerste Ploeg al zien voor 10 euro. Gratis naar de match kijken kan ook, de cementen omheining reikt tot net onder de neus.

In 2010 zijn de vier Liverpool-fans ‘meteen in hun auto gesprongen’ en naar het Franse Lille gereden. Dat versloeg die avond Liverpool met 1-0. Doelpunt van Eden Hazard. Toevallig weer een Belg.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234