Hoe zou het eigenlijk zijn met... Boy George

Het ging lange tijd niet goed met Boy George. Door zijn kattige gedrag tuimelde hij van het ene schandaal in het andere. Op het toppunt van zijn roem werd hij gearresteerd voor heroïnebezit, en in 2009 werd hij op de koop toe veroordeeld tot 15 maanden gevangenisstraf voor ‘onwettelijke vrijheidsberoving’ – hij had een mannelijke escort aan een radiator vastgeketend. ‘Als je succes hebt, kom je met alles weg.’

'Iedereen denkt dat ik eenzaam en ongelukkig ben, maar ik sta nooit droog, hoor'

Nu, bijna tien jaar na zijn dieptepunt, is Boy George – George O’Dowd – terug on top of the world. Dankzij zijn pittige optreden als jurylid in ‘The Voice’ slaagde hij erin zichzelf opnieuw uit te vinden als reality-tv-ster. Eerder dit jaar, in de Verenigde Staten, werd hij tweede in Arnold Schwarzeneggers ‘Celebrity Apprentice’. En ook in Australië is hij weer een bekende naam geworden in hun versie van ‘The Voice’. Kinderen die veel te jong zijn om zich ‘Karma Chameleon’ of ‘Do You Really Want to Hurt Me’ te kunnen herinneren, vragen in de plaatselijke supermarkt om een selfie.

Ook zijn leven als muzikant heeft hij weer opgepakt. Na een aantal sporadische reünies is hij samen met de originele leden van Culture Club begonnen aan een tour vol jaren 80-nostalgie, eerst in Noord-Amerika (‘het land van de tweede kansen’), nu in Groot-Brittannië en tegen het einde van het jaar in Australië. ‘We hebben in geen tijden echt ruzie meer gehad,’ zegt hij over zijn bandleden. ‘En zelfs als er onenigheid ontstaat, is het snel weer opgelost.’

Boy George «Door het lint gaan op het podium is verleden tijd. Het is niet zo dat iedereen gek is op elkaar, maar we zijn nu heel gestructureerd.»

Structuur: het is duidelijk iets nieuws in het leven van George. Na een eeuwigheid van chaos heeft zijn nieuwe, nuchtere levensstijl hem een zekere helderheid gegeven. Hij kijkt terug op zijn verleden met een combinatie van genoegen, verbijstering en, als het gaat om al de lol die hij heeft gehad, een flinke dosis nostalgie. Maar nu, zegt hij, ‘ben ik gelukkig’. Of hij misschien verliefd is, vraag ik aan de man die ooit zong: ‘I just wanna be loved’.

Boy George «Nee.»

- Misschien is dát wel waarom je gelukkig bent.

Boy George «Misschien. Ik ben niet verliefd, al sta ik wél open voor verleiding. Maar op dit moment heb ik het heel druk en I’d rather get paid than laid.»

Een beetje zoals de jonge Boy George, die zei dat hij liever een kopje thee dronk dan seks had. Maar nu is het dus werk, werk, werk. Als hij niet op tour is, werkt hij aan zijn nieuwe plaat. Volgend jaar heeft hij een vaste show in Las Vegas met Cindy Lauper. Hij kijkt ernaar uit om een ster te zijn in Sin City, en verkneukelt zich over hoe ‘onvoorspelbaar’ die show zal zijn.

Maar er zitten strenge grenzen aan die onvoorspelbaarheid. Tegenwoordig koestert hij het leven met dezelfde intensiteit waarmee hij het vroeger kapot wilde maken.

Boy George «Ik probeer in alles geluk te vinden. Naar Starbucks gaan, video’s bekijken met nieuwe sportoefeningen – zoals die oefeningen die je in een vliegtuig kunt doen door je bilspieren samen te knijpen (probeert het en barst in lachen uit). Op ieder moment geluk vinden in plaats van ellende: het is niet altijd makkelijk, maar ik denk dat het de sleutel tot overleven is.»

- Je worstelde lang met je gewicht maar je bent nu weer je oude, slankere zelf.

Boy George «Ik volg een strak regime – géén suiker! – en ik sport veel. Gewichtheffen, yoga... Maar er zijn grenzen, hoor. Onlangs las ik over naakte yogalessen: daar zul je me niet gauw zien. Naaktheid is de aartsvijand van stijl.»

- Persoonlijke stijl stond bij jou altijd hoog in het vaandel. Wat denk je over de selfie-generatie?

Boy George «Op Instagram ziet iedereen er hetzelfde uit: als Kim Kardashian. Je zou kunnen zeggen dat wij in de jaren 80 onze eigen versie van de selfie hadden, toen we ons verkleedden en in een pasfotohokje kropen, maar je moest er wel wat voor dóén. Je moest een beetje een pionier zijn. De zelfverheerlijking van nu bestond toen nog niet.»

- De lessen uit het pashokje komen je goed van pas: je werkt tegenwoordig zowaar als fotomodel.

Boy George «Modellenwerk doen op je oude dag, is dat niet de ultieme triomf? Ik ben op mijn 55ste model geworden voor Dior. Ik begin graag aan de top (lacht).

»Ik erger me wel kapot als mensen zeggen dat ik er goed uitzie ‘voor mijn leeftijd’. Wat betekent dat? Dan denk ik: fuck off.»

- Je bent óók begonnen aan een nieuwe carrière als kunstenaar: ik hoorde dat je bezig bent een tentoonstelling te organiseren.

Boy George «Het is een mix van schilderijen en illustratief werk met een verhaal dat begint in de jaren 70, het tijdperk dat mijn persoonlijkheid echt heeft gevormd. Glamrock, punkrock, alle dingen die nog steeds mijn gevoel voor schoonheid bepalen. Ik ben mijn liefde voor Vivienne Westwood nooit verloren. Ik weet nog niet waar de tentoonstelling zal plaatsvinden, maar het is een serieus plan, ook al is het begonnen met wat schilderen in mijn vrije tijd. Tot mijn verrassing bleken mensen het mooi te vinden. Veel van de stappen in mijn carrière zijn toevallig geweest.»

In het begin van Georges carrière waren er bijna geen popsterren die openlijk homo waren. Bij George kon je er niet naast kijken. Hij vertelde het zijn moeder toen hij 14 was. In 1984, toen hij een Grammy won voor Beste Nieuwe Artiest, zei hij tijdens zijn toespraak: ‘Dankjewel, Amerika. Jullie waarderen tenminste een goede dragqueen.’ Het was, zoals gewoonlijk, het eerste wat er in zijn hoofd opkwam, en ook al wist iedereen het toen al lang, zijn publiciteitsagent moest ervan huilen.

Boy George «Het was een tijd waarin mensen het liever niet zwart op wit wilden hebben. Radiostations draaiden mijn platen niet meer. Ach ja. Ik kan de klok niet terugdraaien.»

'Ik heb gehuild toen George Michael stierf. We leken meer op elkaar dan we verschilden.'

- Je hebt nooit een geheim gemaakt van wie je bent, in tegenstelling tot die andere George uit de jaren 80: George Michael. Je had veel kritiek op hem omdat hij niet openlijk voor zijn homoseksualiteit wilde uitkomen.

Boy George «Ach, het waren de jaren 80. Dat deden we toen. We waren bitchy.»

Boy George zei alles wat er in zijn hoofd opkwam. George Michael was het tegenovergestelde: hij etaleerde zijn drugsgebruik niet, maar hij gebruikte wel stelselmatig en probeerde nooit af te kicken. Hij kwam pas uit de kast nadat zijn moeder was gestorven, omdat hij wist dat ze zich zorgen maakte over aids.

Boy George «Ik huilde toen hij stierf. Zoals je weet ben ik nooit echt close geworden met George. We hebben wel een paar keer geprobeerd om vrienden te worden. We hadden veel gezamenlijke kennissen. Er waren avonden waarop de meiden van Bananarama me overhaalden om mee uit eten te gaan en dan was hij er ook en we konden het altijd goed met elkaar vinden. We leken meer op elkaar dan we verschilden.

»Ik luister de laatste tijd veel naar George Michaels muziek. Onlangs maakte ik nog een playlist als reactie op de noodoproep van zijn vriend die iemand online had gezet (een opname van Fadi Fawaz’ hysterische telefoontje naar 112 nadat hij het levenloze lichaam van de zanger had gevonden, red.). Ik tweette: ‘Ik luister liever hiernaar!’»

Mensen dachten altijd dat George Michael een buitenbeentje was, maar Boy George was een even grote verschoppeling, zij het om andere redenen.

Boy George «Ik werd in die tijd voor veel dingen niet eens uitgenodigd. Herinner je je dat liedje, ‘Don’t Bring Lulu’? ‘She breaks up every party’: dat was ik. In de jaren 80 hoorde ik over geweldige feestjes bij Elton John waar ik nooit voor werd gevraagd. Je betaalt de prijs als je een uitgesproken mening hebt.»


Ouderwetse homo

Tegenwoordig is hij nog steeds verre van geremd, maar hij is voorzichtiger geworden met het uiten van zijn gevoelens.

Boy George «Ik zeg niet meer alles wat ik denk, omdat ik geloof dat onze intiemste relaties bestaan bij de gratie van de dingen die we juist níét zeggen. Ik probeer situaties te vermijden die slecht voor me zijn, zoals ongezond eten of me onredelijk gedragen. Dat wil niet zeggen dat ik nóóit meer dat soort dingen doe, maar de knoeiboel is sneller opgeruimd.»

Het heeft 56 jaar geduurd voor hij zover was. Zijn hele leven had hij om het minste of geringste woede-uitbarstingen, om die daarna net zo makkelijk weer kwijt te zijn.

Boy George «Misschien komt dat door mijn vader, die ons hele zondagse avondmaal op de grond gooide en dan zei: ‘Goed. Laten we thee zetten.’ Híj was eroverheen, dus moesten wij dat ook zijn.»

Georges vader, Gerry, was een bokser en een gewelddadige man. Toen hij na veertig jaar huwelijk en vier kinderen Georges moeder in de steek liet, stortte de relatie tussen vader en zoon helemaal in. Vlak voor zijn dood verzoenden ze zich, en nu bokst George zelf, als onderdeel van zijn work-out. Intussen heeft hij tijd gehad om zijn emoties over roem en slecht gedrag te verwerken.

Boy George «Als je succes hebt, staan mensen toe dat je je slecht gedraagt om dingen van je gedaan te krijgen. Wil een platenmaatschappij dat je in een tv-programma verschijnt, dan knijpen ze gewoon een oogje dicht voor je uitspattingen om je bij die microfoon in de buurt te krijgen. Als dat maar vaak genoeg gebeurt, ga je denken dat het normaal is. Het goede dat ik van mijn vader heb geleerd, is: ‘Blijf niet hangen.’ Ik koester geen wrok. Er is niemand in de wereld die ik iets slechts toewens – al heb ik wel een aantal dingen gezegd, gewoon voor de lol, die ik beter niet had kunnen zeggen.»

Iets waar hij niet zo makkelijk overheen kwam, is de dood van David Bowie. Zonder Bowie was Boy George er niet geweest, Culture Club ook niet. Hij was de grootste inspiratiebron voor de tiener George O’Dowd.

Boy George «Ik wist dat het slecht met hem ging, maar je weet nooit helemaal zeker hóé slecht. In 2002 werd hij voor het eerst ziek. We spraken elkaar veel in die tijd, en toen kwam er opeens een einde aan ons contact. Ik heb nooit begrepen waarom. Ik wist niet wat ik verkeerd had gedaan, dus nam ik het persoonlijk op. We waren nooit de allergrootste vrienden, maar het voelde alsof hij familie van me was. De eerste keer dat ik hem ontmoette, was ik net gedumpt door Virgin, en ik was backstage bij een concert van Nine Inch Nails en Bowie. Alle grote bazen van Virgin waren er, dus het was nogal ongemakkelijk, en toen deed Bowie de deur van zijn kleedkamer open en riep: ‘Georgie Boy!’ en omhelsde me. Hij was heel echt, heel oprecht, maar natuurlijk was hij ook complex. Hij wist van zichzelf een groot mysterie te maken. Het ergste wat je kon overkomen, was dat mensen dachten dat je normaal was.»

- Normaal is bad for business, maar misschien wel goed voor je geestelijke gezondheid?

Boy George «Ik weet het niet, misschien. Misschien kan ik tegenwoordig normaal zijn.»

'Boy George in Ziggy Stardust-make-up: 'Het voelde alsof David Bowie familie van me was.'

- Normaal in de zin van: met iemand settelen?

Boy George «Nee, dat is niets voor mij. Iedereen denkt dat ik eenzaam en ongelukkig ben, maar ik heb minnaars. Ik sta nooit droog. Als mensen aan me vragen waar het naartoe gaat, dan zeg ik: waarom doet dat ertoe? Op dat gebied ben ik een ouderwetse homo. Het homohuwelijk? Natuurlijk moet je kunnen doen waar je zin in hebt, maar ik wil niet trouwen. Ik ben gelukkig met mezelf. Mensen mogen een tijdje op bezoek komen, maar ik wil graag hun retourticket zien.

»Ik doe niet aan datingapps. Als celebrity trek je daar de foute types aan, of erger nog, krijg je te horen: ‘Hé, weet je op wie jij lijkt!?’ Ik hou van afstandelijke mannen. Ik ben niet geïnteresseerd in iemand die ook maar een klein beetje gretig is. Als er dertig mensen in een ruimte zijn, voel ik me aangetrokken tot degene die me géén aandacht geeft.»

- Heb je die emotionele onafhankelijkheid te danken aan je gezonde levensstijl?

Boy George «Ik denk dat ik mezelf emotioneel altijd al goed kon redden. Je moet jezelf aardig vinden. Ik oordeel snel, maar ik geef ook snel toe dat ik ongelijk had. Natúúrlijk maak ik fouten. Sommige mensen zijn spannend om mee samen te zijn en dat is leuk. Maar te veel is vermoeiend.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234