null Beeld

Hoe zou het eigenlijk zijn met... Roger De Vlaeminck, wielerlegende

Roger De Vlaeminck is dit jaar 70 geworden en het hoeft allemaal niet meer zo nodig. Peter Sagan, Greg Van Avermaet: ach ja. Maar nu de kou door de straten trekt, komt Le Gitan van zijn erf af om zich te warmen aan zijn oude liefde: cyclocross.

'Geloof me, Wout van Aert zit in de put. Maar ik denk ook dat hij er niet genoeg voor doet'

‘Rij maar door de poort. En niet uitstappen, hè!’ Er zit ruis op de stem van Roger De Vlaeminck. Het lichtje van de parlofoon dooft uit en een groen hek schuift opzij. Twee honden stormen met ontblote tanden op me af. Aan weerszijden van de auto springen ze om beurten een meter hoog, de oren plat tegen de kop, kijkend als was ik een kilo bloedworst. Roger komt z’n huis uit en verlost me. ‘Geen nood, nu ben je veilig.’ Yco en Snoopy, zo heten ze: ‘Je kunt niet voorzichtig genoeg zijn vandaag, met al die inbrekers en zo.’ Wat opvalt als ik de auto uitstap: de stinkende walm van een oude bok. Ik heb het niet over Roger, maar over een geit met lang haar en gekrulde hoorns: ‘Schoon beest, hè. Kweekt als de beste.’

Daar staat hij dan, voor zijn boerderij: Le Gitan, winnaar van de Ronde van Vlaanderen, winnaar van Luik-Bastenaken-Luik, tweevoudig winnaar van de Ronde van Lombardije, drievoudig winnaar van Milaan-San Remo, viervoudig winnaar van Parijs-Roubaix en tweeëntwintig ritzeges in de Giro. En één wereldtitel veldrijden: op de weg is het nooit gelukt, in het veld wel. ‘Mijn erf, man, mijn erf,’ glimlacht Roger. ‘Je mag mij hier een jaar opsluiten, dat deert me niet. Geiten, herten, kippen, honden, groenten, dat is het leven. Mijn hele carrière heb ik rondgereisd om te koersen, maar in Kaprijke ben ik thuis. Als ik de kerktoren van Eeklo zie, ben ik gelukkig.’

HUMO Het lijkt alsof de koers helemaal uit je leven is verdwenen.

Roger De Vlaeminck «Dat is niet zo. Iets wat je leven heeft bepaald, kun je niet zomaar verbannen. Maar mijn interesse vermindert wel. Voetbal is veel aangenamer om naar te kijken. Soms kijk ik zes wedstrijden per weekend, vooral die van Club Brugge. Of ga ik kijken naar de jeugdploegen van Lembeke, waar ik af en toe zelfs als scheidsrechter het veld op loop.

»Buiten het veldrijden lig ik niet meer wakker van de klassiekers. Je kunt nu al voorspellen wie straks het voorjaar domineert: Peter Sagan en Greg Van Avermaet. De cross blijft mijn passie, daar wordt nog echt gekoerst.»

HUMO Daar is het nochtans nog veel makkelijker om te voorspellen wie wint.

De Vlaeminck «Dat klopt. Maar als je naar Mathieu van der Poel kijkt, dan kijk je naar kunst. Wat een fan-tas-ti-sche coureur. Hoe die door de modder ploegt, hoe die in de modder afdaalt, hoe die de bochten aansnijdt. Velen vinden de koers nu saai: Van der Poel is inderdaad veel beter dan de rest, en spannend is het niet, maar ik kan ontzettend genieten van zijn enorme klasse. Hij zit op zijn fiets als zat hij op restaurant. Ontspannen, zelfverzekerd, genietend. Die kijkt nooit om. Hij rijdt en hij ziet niemand meer terug.»

HUMO Ooit zei je: ‘Wout van Aert is de eerste sinds Merckx die ik zo bewonder.’ Ben je van kamp veranderd?

De Vlaeminck «Neen, ik blijf óók supporter van Wout. Die is bijna even goed, maar het ontbreekt hem aan snelheid. Van der Poel heeft een enorme versnelling, kan in geen tijd optrekken. Van meet af aan maakt hij zijn tegenstanders kapot. Ik denk ook dat Van Aert er niet genoeg voor doet.»

HUMO Waarom denk je dat?

De Vlaeminck «Net omdat hij die pure snelheid mist. En met snelheid kun je het hele veld uiteen rijden. In mijn tijd werd er nog hard getraind.»

HUMO Trainen de huidige renners niet hard, dan?

De Vlaeminck «Van Aert, dat is een diesel. Van der Poel rijdt op superbenzine. Je mag nog duizend kilometer aan 35 kilometer per uur kunnen rijden, als je geen snedige versnelling in de benen hebt, wordt het moeilijk. Ik deed vroeger zes trainingssessies per dag. Om zes uur ’s ochtends ging ik met trainer Georges Debbaut naar de duinen. Kwartiertje opwarmen, kwartiertje duinen op sprinten en kwartiertje uithouding: lopen in het zand. Om halfnegen ging ik turnen: buikspieren, rugspieren, lenigheid. Daarna reed ik 120 kilometer op de weg, met wat intervalspurten tussendoor. Soms reed ik daarna nog achter de derny: dan probeerde ik aan 60 per uur uit het wiel te komen en naast de brommer te rijden. Eventjes, om mijn pure snelheid te trainen.»

HUMO Alsof Van Aert geen intens trainingsschema heeft.

De Vlaeminck «Ik wil mij niet moeien met Van Aert en zijn entourage. Niels Albert is zijn coach, ik niet. Maar soit, ik steun Wout natuurlijk wel. Het is een fantastische renner, begrijp me niet verkeerd. Kijk (toont een sms aan Van Aert): ‘Laatste 2 km niet zo verstandig gereden, altijd achter vdp blijven, dan had je zeker gewonnen.’ Die raad gaf ik hem een paar maanden geleden. Dat ging toen over de wegkoers Dwars door het Hageland, waar Van der Poel won vóór Van Aert. We komen goed overeen, Wout en ik. Hij stuurde mij ook een sms voor mijn verjaardag, dat apprecieer ik.»

undefined

'Bang van de dood? Het is moeilijk bang te zijn van iets dat je niet kent. Maar echt geruststellend is het niet'

HUMO Heeft Mathieu van der Poel het in zich om de beste veldrijder aller tijden te worden?

De Vlaeminck «Kijk, die discussie loopt al een tijd. Ik heb me indertijd genoeg geërgerd aan Michel Wuyts, toen die Sven Nys uitriep tot allerbeste. Terwijl mijn broer Erik natuurlijk de beste is, of was. Hij won zeven wereldtitels in het veld en ook nog eens dik veertig koersen op de weg. En dat in een carrière die er al op zat toen hij 29 was. Maar voor het eerst moet ik toegeven dat iemand in de buurt komt. Van der Poel is echt wel enorm goed en kan het record van mijn broer verbeteren. Al heeft van der Poel veel minder tegenstand, natuurlijk.»

HUMO Hoe frustrerend moet het zijn voor Van Aert om de hele tijd achter van der Poel aan te rijden?

De Vlaeminck «Dat moet vreselijk zijn, geloof me. Na iedere cross, voor de camera, blijft Van Aert sereen en rustig. Wat kan hij anders doen? Maar diep van binnen moet hij toch enorm gefrustreerd zijn. Geloof me: die zit in de put, jong. Als Van Aert op kop rijdt in de cross, denkt hij wellicht de hele tijd: ‘Zo meteen is Van der Poel er.’ Ik zie dat wedstrijdbeeld op korte termijn niet kantelen. Toon Aerts komt nog enigszins in de buurt, maar voorts is er niemand die iets kan ondernemen. Het is nog een hele tijd tot het wereldkampioenschap (4 februari in het Nederlandse Valkenburg, red.), maar zoals de kaarten nu liggen, kan niemand Van der Poel bedreigen.»

HUMO Is de situatie van Van Aert herkenbaar? Jij hebt zelf ook enorm veel gewonnen, maar altijd was daar Eddy Merckx.

De Vlaeminck «Het probleem is dat wij de illusie hadden het gat nog te kunnen dichten. Neem nu de Ronde van Vlaanderen van 1975. Op meer dan 100 kilometer van de streep demarreerde Merckx. Frans Verbeeck glipte mee en wij, de andere favorieten, maakten ons geen zorgen. ‘Eddy is zot,’ dachten we. En vergeet niet: ik spreek hier over Michel Pollentier, Francesco Moser, Gianbattista Baronchelli, Walter Godefroot, Marc Demeyer, Freddy Maertens, mezelf: niet de minsten. Merckx reed ons op meer dan vijf minuten. Natuurlijk was dat frustrerend. In de Trofeo Baracchi, een Italiaanse koppeltijdrit, reed ik ooit samen met Merckx. Al vroeg in die rit had ik een probleem met mijn achterwiel, hield even in om dat mankement te verhelpen, en toen ik opnieuw op de fiets kroop was Eddy al niet meer te zien. Toen ik hem eindelijk had ingehaald, zei ik: ‘Eddy, ik ben kapot, man.’ Zijn antwoord: ‘Ga aan mijn zadel hangen.’ Ik zei: ‘Ben je gek?’ (lacht) Zou me dat een prachtig beeld hebben opgeleverd: De Vlaeminck aan het zadel van Merckx. We zijn daar nog derde geëindigd, puur op de klasse van Eddy, na Moser en Roy Schuiten. Echt waar: ik was kapót.

»Natuurlijk was het frustrerend als Eddy ontsnapte en je vruchteloos achter hem aan reed. Maar je reed toen tenminste nog in groep, terwijl Van Aert alleen rijdt in de cross. Altijd maar alleen achter Van der Poel aan.»

undefined

null Beeld

undefined

'ALs je naar Mathieu van der Poel kijkt, dan kijk je naar kunst. Wat een fant-tas-tische coereur'

HUMO Je noemt Van Aert een dieselmotor: die renderen goed op de weg. Moeten hij en Van der Poel niet gewoon definitief voor het wegpeloton kiezen?

De Vlaeminck «Natúúrlijk moeten die op de weg koersen, maar dan zonder het veldrijden op te geven. Ik reed zelf ook crossen in de winter, als voorbereiding op het wegseizoen. Maar een wedstrijd diende nooit louter om te trainen, het ging áltijd om winnen. Je moet competitief zijn, overal. Dat moeten die twee toch kunnen combineren? Een winter in het veld en de rest op de weg.»


Beste vriend Eddy

HUMO Ben je zelf nog altijd competitief?

De Vlaeminck «Ja, en ik raak er maar niet van af. Tot vier keer per week ga ik driebanden. En altijd speel ik tegen iemand die net iets minder goed is dan ik (lacht).»

HUMO En als je toch verliest, breek je de keu in stukken?

De Vlaeminck «Sta ik op achterstand, dan neemt de stress toe. Ik blokkeer niet, maar word dan wel ambetant. Ludo Dielis (meervoudig wereldkampioen biljart, red.) heeft mij de stiel geleerd. Ik heb hier een tapbiljart, een driebandbiljart en een pingpongtafel staan, en je kunt bij mij ook tafelvoetballen. Dáárom mag je mij dus een jaar opsluiten op mijn erf (lacht). Maar ik kan niet zeggen dat ik talent heb als biljarter. Soms speel ik goed, maar het plafond is bereikt. Ik boek geen vooruitgang meer.»

HUMO En één van de beste driebanders ter wereld heet nota bene Eddy Merckx.

De Vlaeminck (lacht) «En nooit zal ik die kunnen kloppen.»

HUMO Zie je de renner Merckx nog vaak?

De Vlaeminck «Een paar keer per jaar. Dan gaan we eten in Mie Katoen, een restaurant in Affligem. Kijk (toont een nieuwe sms): ‘Beste vriend Eddy.’»

HUMO Is hij je beste vriend geworden?

De Vlaeminck «Niet per se, maar we kunnen het goed met elkaar vinden. Eddy Merckx is de man die mijn leven mee heeft bepaald. Daar ben ik hem dankbaar voor. Zonder Merckx had ik misschien minder gewonnen. En iedere wedstrijd die ik tegen hem won, koester ik nog altijd. Zoals de Ronde van Zwitserland, Parijs-Roubaix en het Kampioenschap van Zurich. Ik heb mijn zoon niet zomaar naar hem vernoemd, hè. Eddy Merckx, wat is me dat een bijzonder grote meneer.»

HUMO Waarover praten jullie dan?

De Vlaeminck «Over de koers, wat anders? Of over voetbal, als Paul Van Himst er ook bij is. Ik ben supporter van Club Brugge. In de tijd van coach Ernst Happel trainde ik zelfs nog mee met de A-kern, met mannen als Johny Thio en Raoul Lambert. Dan zegt Van Himst: ‘Ach man, Brugge? Geen enkele speler van Club is goed genoeg voor Anderlecht.’»

HUMO Is Merckx dan nog altijd de kopman aan tafel?

De Vlaeminck «Mijn respect blijft bijzonder groot ja. Maar Eddy kan wel zagen (lacht). En ik ook. Dan zitten we aan tafel, Eddy en ik, te zeuren over ons lijf dat oud wordt.»

undefined

'De Giro van 1975, dedju, die was van mij. Maar mijn zadel was niet goed afgesteld en in een bergrit verloor ik cruciale minuten'

HUMO Is dat een lastig proces, ouder worden? Je hele leven was je lichaam een machine. Nu niet meer.

De Vlaeminck «Dat is niet gemakkelijk, maar je moet het aanvaarden. Er is geen andere optie. Ik train nog wel drie keer per week.»

HUMO Trainen?

De Vlaeminck «Trainen tegen de ouderdom. Dan rijd ik 50 kilometer op een mountainbike, aan 25 per uur, met een hartslag van 130 slagen per minuut. Nooit hoger, op aanraden van de dokter. Iedere zes maanden ga ik ook naar de kliniek in Roeselare. Daar laat ik me van kop tot teen controleren. Ja, ook de darmen, en dat onderzoek is niet bepaald plezant. Ze hebben al een paar poliepen weggehaald. Dat onderzoek is nodig, want ik heb schrik om ziek te worden. Het einde moet waardig zijn.»

HUMO Je denkt al aan dat einde?

De Vlaeminck «Ik ben 70, dan rest je geen dertig jaar meer.»

HUMO Ben je bang van de dood?

De Vlaeminck «Het is moeilijk bang te zijn van iets dat je niet kent. Maar echt geruststellend is het niet.»

HUMO Je broer Erik stierf op zijn 70ste. Speelt dat mee?

De Vlaeminck (denkt na) «Misschien wel. Het was niet altijd even makkelijk tussen Erik en mij, maar we hebben dat op tijd goedgemaakt. Gelukkig maar. Wie 70 is, denkt al eens aan de dood. Ik ben vooral bang om dingen te vergeten. Als een naam me niet meer te binnen schiet, dan is dat zorgelijk. Mijn moeder werd dement en Erik leed ook aan alzheimer. Ik wil me vooral bewust zijn van de wereld om me heen.»

undefined

null Beeld

undefined

undefined

'Tot vier keer per week ga ik driebanden. En altijd speel ik tegen iemand die net iets minder goed is dan ik'

HUMO Ben je nostalgisch?

De Vlaeminck «Ik vraag me vooral af waar de tijd naartoe is. Op mijn leeftijd denk je vaak aan vroeger. Ik heb veel mooie herinneringen. Als liefhebber won ik een paar auto’s. Een Renault R4, een NSU en een Fiat Sport. En na winst in Milaan-San Remo kreeg ik een Ferrari. Het doet goed daaraan terug te denken. Ik, dat ventje dat nog in de weverij en de drukkerij heeft gewerkt, won een Ferrari. Die auto verbruikte 30 liter per 100 kilometer. Ik heb hem gauw teruggegeven, in ruil voor geld. Eén keer reed ik met die Ferrari naar de koers. Ik moest het zadel losschroeven omdat de fiets anders niet in de auto paste. Kwam ik aan op de koers: zadel vergeten. Linea recta terug naar huis. Neen, een Ferrari is niks voor een coureur.

»En die NSU? Menslief. De motor zat achteraan in die auto. ’s Zomers reed ik naar een kermis, met mijn arm nonchalant door het raam. Mensen zwaaiden naar mij. ‘Ze herkennen mij hier,’ dacht ik. Niets van. Bleek de achterkant van de auto in brand te staan.

»Er is veel gebeurd in dit leven. Dan denk ik altijd aan Jean-Pierre Monseré (wereldkampioen en goede vriend van De Vlaeminck, red.), die stierf in 1971. Net nadien reed ik met Erik en mijn vader naar de start van de Amstel Gold Race. Op de autostrade in Lokeren was het enorm mistig, echt levensgevaarlijk. Vader moest plots uitwijken. Achter ons werd er gebotst. We stapten uit en konden amper de grond zien door de dichte mist. Bleek het de auto van Eric Leman te zijn (drievoudig winnaar van de Ronde van Vlaanderen, red.). Ook hij was op weg naar die wedstrijd. Zijn vrouw was door de voorruit geslingerd. Mijn broer liep een veld in om snel hulp te zoeken. Maar de vrouw van Leman heeft het niet gehaald. Dat is nu bijna vijftig jaar geleden. Vijf-tig jaar. Dan denk ik: waar zijn in godsnaam al die jaren naartoe?»

HUMO Zijn er zaken waar je spijt van hebt?

De Vlaeminck «Dat ik geen grote ronde heb gewonnen. Ik had nog veel harder moeten werken. De Giro van 1975, dedju, die was van mij. Maar mijn zadel was niet goed afgesteld en in een bergrit verloor ik cruciale minuten.»

HUMO Steekt dat?

De Vlaeminck «Ik kan er niks meer aan veranderen. Ik ben tevreden met mijn palmares, natuurlijk, maar was ik nu 35? Dan begon ik opnieuw te trainen als gek. Zeker weten. Om álles te winnen.»

HUMO Moet jij je financieel nog zorgen maken?

De Vlaeminck «Ik heb een mooi bedrag verdiend: 90 miljoen Belgische frank heb ik bijeen gefietst. Maar ja, hoeveel blijft daar nog van over na aftrek van de belastingen? Mijn vrouw heeft een bedrijfje dat handelt in snoep- en drankautomaten. Ik ben thuis, kook ’s middags en doe alles voor mijn vrouw en mijn zoon Eddy. Als renner was ik er weinig voor mijn twee dochters. Nu ben ik er wel voor Eddy. Dat voelt goed. Hij studeert houtbewerking en moet binnenkort de arbeidsmarkt op.»

HUMO Je hebt behoorlijk wat relletjes uitgevochten in je carrière, onder andere met ex-ploegmaat Francesco Moser. Speelt dat nog, zoveel jaar na dato?

De Vlaeminck «Neen, er is geen tijd meer voor wrok. Telkens als ik naar Italië ga, wat niet zo vaak meer gebeurt, dan zie ik Moser en praat ik met hem. Neen, niet over Parijs-Roubaix. Het heeft geen zin meer om ruzie te maken. Het is goed zo.»

HUMO Je klinkt zowaar gelukkig.

De Vlaeminck «Het gaat goed. Maar gelukkig ga ik mezelf nooit noemen. Content, dat ben ik wel. Op de boerderij, bij die stinkende bok. En in de zetel, voor de cross.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234