Hoe zou het eigenlijk zijn met... Tina Turner

Tina Turner was dé vrouwelijke rockster van het eind van de vorige eeuw. De eerste vrouw ook die kon wedijveren met mannen als David Bowie en Mick Jagger en in het Maracanãstadion in Rio de Janeiro voor een uitgelaten menigte van 180.000 mensen speelde. Nu, op haar 78ste, denkt ze na over hoe ze wil herdacht worden, want ze is ernstig ziek. Een gesprek over haar carrière, haar agressieve echtgenoot en haar niertransplantatie. ‘Als kind moest ik mijn hoofd buigen als ik tegen een blanke sprak. Zolang je daarmee kon leven, had je het niet zo slecht.’

'Ik ben blij dat ik in een land woon waar euthanasie toegelaten is. Ik wil niet langzaam uit mijn leven wegsluipen, ik wil gewoon vertrekken'

Château Algonquin, een negentiende-eeuwse villa aan het meer van Zürich, is vernoemd naar Tina Turners indiaanse voorouders. Een man met halflang grijs haar, in jeans en sportschoenen, stelt zich voor: Erwin Bach, de echtgenoot van Tina Turner. ‘Ik ga ze even halen,’ zegt hij. Niet veel later komt een zware stem ons tegemoet, meteen herkenbaar. Tina Turner, 78 jaar oud, wandelt onzeker het terras op. Met een ‘Aaaargh!’ laat ze zich in het kussen zakken.

HUMO Mevrouw Turner, we hebben vernomen dat uw gezondheid te wensen overlaat. Het was tot op het laatste moment onduidelijk of dit interview zou kunnen doorgaan. Hoe gaat het nu met u?

Tina Turner «Ik ben gevallen en heb mijn heup op twee plaatsen gebroken. Dat is intussen al zes weken geleden, maar ik denk dat het tegen mijn verjaardag in november wel weer beter zal gaan. Ik leer nu al voor de derde keer in mijn leven stappen.»

HUMO Wanneer was de tweede keer?

Turner «In 2013 heb ik een beroerte gehad. Toen moest ik me een hele tijd in een rolstoel en met krukken voortbewegen. En na mijn val nu opnieuw.»

HUMO U stond bekend om uw wilde shows en energie op het podium. Hoe voelt het om nu in een rolstoel te moeten zitten?

Turner «Na het einde van mijn carrière heb ik me negen jaar teruggetrokken uit het openbare leven. Het was een heel ander bestaan, ik moest de hele tijd anderen om hulp vragen. Mijn lichaam weigerde gewoon dienst. Ik begreep dat eerst niet. Ik was altijd erg sterk geweest, er was mij nog nooit iets overkomen. Drie dagen na onze bruiloft, toen mijn man en ik een uitstapje wilden maken met enkele vrienden, merkte ik plots dat ik niet goed meer kon praten. Erwin heeft meteen een dokter gebeld, die zei: ‘Neem een aspirine en kom zo snel mogelijk hierheen!’»

HUMO U had geluk dat er iemand in de buurt was?

Turner «We waren er snel bij, maar het verergerde zienderogen. Toen ik in het ziekenhuis uit mijn bed wilde komen, viel ik gewoon op de grond. Daarna kwam er een therapeute bij mij, die vroeg om iets op te schrijven of te zeggen. Dat lukte allemaal niet meer. Mijn hele rechterkant was verlamd. Ik heb toen besloten: ik word geen mindervalide. Nee, wat een vreselijk woord. Ik bedoel: ik word niet iemand met een fysieke beperking. Ik heb alles opnieuw moeten leren, zoals een danser elk danspasje oefent.»

HUMO In uw autobiografie, die binnenkort in de boekhandel zal liggen, beschrijft u die periode als een ‘ziekte-soap’. U hebt de afgelopen vijf jaar niet alleen een beroerte gekregen, maar in 2016 ook darmkanker, en vorig jaar onderging u een niertransplantatie.

Turner «Het was tsjak-tsjak-tsjak. Maar ik ben nooit moedeloos geworden. Ik voelde dat ik zou genezen. Ik had er alle vertrouwen in.»

'Ik was een tomboy, ik heb mezelf nooit aantrekkelijk gevonden' Anna Mae Bullock, voor ze Tina Turner werd

HUMO Dat is ongelooflijk. U had drie keer dood kunnen zijn.

Turner «Nee hoor, alleen in het geval met mijn nierziekte. Zonder dialyse had ik hier niet meer gezeten. Voor al de rest was er een oplossing.»

HUMO Kanker is niet zomaar een ziekte.

Turner «Ach, die kanker kwam sluipend. Ze hebben een deel van mijn darm weggenomen.»

HUMO Went het, telkens opnieuw dat slechte nieuws horen?

Turner «Ik kan daar gelaten mee omgaan. Misschien heeft het geholpen dat ik een zwaar leven had. Nu voel ik me gezegend. Nadat ik was gestopt met optreden, ging alles goed hier in Zwitserland, met mijn echtgenoot. Afgezien van al mijn ziektes loopt alles perfect. Nu wil ik mijn best doen om weer gezond te worden.»

HUMO Op een bepaald ogenblik, uw nier was toen al zwaar beschadigd, bent u gestopt met medicatie nemen.

Turner «Ik moest twintig pillen per dag slikken. Ik dacht dat ik me daardoor misschien slecht voelde en besloot ermee te stoppen.»

HUMO Wat heeft u in godsnaam bezield?

Turner «Iemand had mij een homeopaat aangeraden. Die beweerde dat ik een vergiftiging had opgelopen door het water uit de oude waterleidingen in onze villa. Ik liet alle leidingen vervangen.»

HUMO En daarna?

Turner «Toen ik weer naar mijn normale dokter ging, stelde hij vast dat mijn zieke nier niet meer functioneerde. Dat kwam omdat ik geen medicijnen meer nam. Als ik nog een paar weken had gewacht, was ik eraan geweest.»


KATOEN PLUKKEN

HUMO U bent niet altijd Tina Turner geweest. Waaraan denkt u als u uw echte naam hoort: Anna Mae Bullock, geboren in 1939 in Nutbush, Tennessee?

Turner «Aan een mooie kindertijd, hoe hard hij soms ook was. We woonden op een boerderij, waar we katoen plukten. Toen ik 11 was, zijn mijn ouders gescheiden. Daarna kwam ik bij mijn grootmoeder terecht, maar ik mocht haar niet.»

HUMO Waar u bent opgegroeid, in de zuidelijke staten, heerste rassenscheiding. Wat kunt u zich daar nog van herinneren?

Turner «Zwarte mensen moesten de achterdeur nemen, je had wc’s voor zwarten en wc’s voor blanken. Zwembaden waren white only. Er waren veel terechtstellingen, vooral in Mississippi, waar mijn eerste man Ike vandaan kwam. Bij ons in Tennessee waren de blanken iets liberaler. Maar zwarte mensen moesten wel hun plaats kennen in de samenleving. Yes, sir! No, sir! Als kind moest ik mijn hoofd buigen als ik tegen een blanke sprak. Zolang je daarmee kon leven, had je het niet zo slecht. Op de plantages waar we werkten, behandelden de blanken ons goed.»

HUMO Voelde die segregatie voor een kind als onrecht aan?

Turner «Ik heb me dat nooit afgevraagd. Als kind aanvaard je zoiets gewoon.»

HUMO En toen u ouder werd?

Turner «Toen was er dat meisje, Lena Horne, een zangeres. Ze was eigenlijk meer blank dan zwart, maar iedereen wist dat haar vader zwart was en dus werd zij ook als een zwarte behandeld. Ze mocht de clubs waar ze zong niet binnen als bezoeker. Na haar optredens moest ze in de kleedkamer blijven.

»Ik trok toen niet met blanke mensen op en ik kon me niet voorstellen dat ik ooit met een blanke zou trouwen.»

'Met Ike Turner, de man die haar succes bracht, maar haar ook mishandelde. 'Ik verliet hem met 36 cent op zak''

HUMO Lang voordat u met Erwin Bach bent getrouwd, was Ike Turner uw grote liefde, een zwarte muzikant. Hij ontdekte u toen u 17 was, bedacht uw artiestennaam en maakte u groot. Met de ‘Ike & Tina Turner Revue’ is uw carrière begonnen. Maar de critici vonden uw muziek te zwart voor blanken...

Turner «...en te blank voor zwarten. Phil Spector, een blanke, schreef in de jaren 60 het nummer ‘River Deep – Mountain High’ voor mij. Maar de zwarte bevolking in Amerika was even racistisch als de blanke. Ze zeiden: wij zijn zwart, en ze hadden het over black power en dat soort dingen. Ze wilden niks weten van een blanke popsong. Pas veel later, in Europa, werd het nummer echt een groot succes.»

HUMO Hebt u zich met opzet nooit politiek uitgelaten in uw nummers?

Turner «Ja. Het was er mij in de eerste plaats om te doen de mensen te entertainen.»

HUMO In uw boek zegt u dat u vrouwen wilde bereiken, geen mannen.

Turner «Bij mijn grote concerten stonden er altijd vrouwen op de voorste rijen, daar was geen plaats meer voor de venten!»

HUMO Was dat zo van in het begin?

Turner «Toen ik begon, in de zwarte clubs, zag ik vrouwen naar me staren. Alsof ze mij maar niks vonden. Ik wilde dat niet. Toen bedacht ik dat ik ervoor moest zorgen dat zíj zich goed voelden, niet hun mannen. De schunnigheden liet ik dan maar aan mijn danseressen over.»

HUMO Maar u droeg toch altijd die sexy outfits, die u beroemd hebben gemaakt?

Turner «Iedereen had het altijd over mijn korte jurken en mijn lange benen. Maar ik droeg gewoon altijd spullen die praktisch waren bij het dansen. Eigenlijk lette ik er altijd op dat het niet te aanstootgevend werd. Ik was kerkelijk opgevoed, ik wist wat zonde was.»

HUMO Hoe ziet u zichzelf als vrouw?

Turner «Ik was altijd een tomboy, een jongensachtig meisje. Ik heb mezelf nooit aantrekkelijk gevonden.»

'Ik was bevriend met Bowie en Mick Jagger. Ik wilde net zoals hen voor grote massa's spelen' In duet met David Bowie in 1985

HUMO En wat zien andere vrouwen in u?

Turner «Mijn goeie vriendin Oprah Winfrey vertelde mij ooit: ‘Tina, jij zingt en danst niet alleen. Jij opent toekomstperspectieven. Als mensen jou op het podium zien staan, weten ze dat jij, vechtend, uit de diepste wanhoop bent geraakt. Dat betekent dat elke vrouw, hoe diep ze ook gevallen is, kan staan waar jij staat.’»

HUMO U hebt vaak gepraat over uw vreselijke huwelijk met Ike. Hij heeft u, in de veertien jaar dat jullie samen waren, regelmatig geslagen en mishandeld. In 1976 hebt u hem verlaten. Wat was er precies gebeurd?

Turner «Kort voor een show in Dallas maakten we ruzie over een chocoladereep, en de situatie escaleerde. Ike schold mij de huid vol en ik schold terug. Hij sloeg me en ik sloeg terug – voor de eerste keer in mijn leven. Toen hij sliep, sloop ik de hotelkamer uit. Ik had exact 36 cent bij me.»

HUMO U hebt bij de scheiding geen financiële eisen gesteld, u wilde alleen uw artiestennaam behouden: Tina Turner. In de jaren daarna trad u op in kleine kroegen, u speelde zelfs op een bedrijfsfeestje van McDonald’s. Vond u dat niet vernederend?

Turner «Nee, want eindelijk had ik weer controle over mezelf. Eindelijk kon ik zelf beslissen welke nummers ik zong, wie in mijn band speelde. Met die optredens kon ik de huur en mijn eten betalen, en ik poetste in de huizen waar ik verbleef. Liever schoonmaken bij een ander dan getrouwd te zijn met Ike Turner! Het was een bedwelmend gevoel. Als je ooit de vrijheid hebt moeten missen, waardeer je die daarna des te meer.

HUMO U was bijna 40 jaar oud toen u aan uw solocarrière begon. U moest zichzelf heruitvinden. Andere vrouwen verlaten op die leeftijd het podium.

Turner «Ik was misschien 40, maar ik kon nog dansen, ik woog niet te veel en ik kon nog al mijn oude kleren dragen.»

HUMO Acht jaar na de scheiding had u meer succes dan ooit tevoren. Uw cd ‘Private Dancer’ werd meer dan 20 miljoen keer verkocht en hij won drie Grammy’s.

Turner «Is dat niet raar? Jarenlang heb ik niets van mijn inkomsten gezien, na de scheiding moest ik gerechtskosten betalen. En toen kwam plots het succes. Als ik nu naar de beelden kijk van toen, vind ik dat ik er, ondanks mijn leeftijd, beter uitzag dan toen ik nog met Ike samen was.»

HUMO Wie denkt aan het uiterlijk van Tina Turner, denkt behalve aan uw benen ook aan uw kapsel.

Turner «Mijn haar is helemaal niet echt. Ik draag altijd pruiken. Ik zet een pruik op zoals andere mensen hun kleren aantrekken. Ik heb er zes of zeven verschillende.»

'In het begin van mijn carrière viel al mijn haar uit toen de kapster het wilde blonderen. Sindsdien draag ik pruiken zoals andere mensen kleren'

HUMO Welk haar hebt u dan echt?

Turner «Het is nooit mooi geweest, anders dan bij mijn moeder, die had de sluike haren van haar indiaanse voorouders. Ik had het miezerige haar van mijn vader.»

HUMO De meeste mensen beginnen een pruik te dragen wanneer ze door een ziekte hun haar verloren hebben.

Turner «Bij mij was het een soort ongeluk. Ik stond nog aan het begin van mijn carrière toen een kapster mijn haar wilde blonderen. Ze was daar goed in, zei ze. En blond zou mij beter staan. Er werd een soort muts over mijn hoofd getrokken waaronder mijn haar werd gebleekt. En toen ik die afnam, viel ineens al mijn haar uit. Ze had te veel bleekmiddel gebruikt en ik bleef met een kale kop zitten. Ik heb snel een pruik opgezet en ging zo het podium op. Het was een schitterend optreden en daarna dacht ik: ik blijf dat ding gewoon dragen.»

HUMO Wie kent u zonder pruik?

Turner «Alleen mijn man. En soms ziet de tuinman me met een petje op. Sinds mijn niertransplantatie draag ik een pruik met korter haar, die verbergt beter dat mijn gezicht is opgezwollen door de cortisone.»

HUMO In uw boek beschrijft u uw angst om met een opgeblazen gezicht te verschijnen voor uw publiek. Waar bent u bang voor?

Turner «Ik wil niet dat mensen denken dat ik me heb laten gaan en dik ben geworden. Ik heb altijd een slank gezicht gehad, met hoge jukbeenderen. Ik heb nooit veel make-up gebruikt. Nu ben ik verbaasd hoe makkelijk je een rond gezicht kunt wegschminken.»


naar het bordeel

HUMO Het publiek heeft tot nu toe nooit iets over uw ziektes geweten. Was het moeilijk te verbergen dat u ziek was?

Turner «Dat ging verbazend makkelijk. De grote uitdaging was de dialyse, daarvoor moest ik bijna een jaar lang regelmatig naar het ziekenhuis. Ik nam daarvoor geen achterdeur, maar de gewone ingang, samen met Erwin. Ik zei geen woord, anders had iedereen gemerkt dat er iemand Engels praatte en had er misschien iemand mijn stem herkend. In de winter droeg ik vaak een dikke jas met een kap, om mijn gezicht te verbergen. Ook de dokters waren erg behulpzaam. Ik denk dat het een groot voordeel is dat we in Zwitserland wonen en niet in Engeland of Amerika. Zwitsers blazen zoiets niet op, ze respecteren je privacy.»

HUMO U bent vijfenhalf jaar Zwitsers staatsburger. Was het moeilijk om uw Amerikaanse nationaliteit op te geven?

Turner «Erwin en ik wonen sinds halverwege de jaren 90 in Zwitserland. Mijn zus is in 2010 gestorven, ik had steeds minder redenen om nog naar de VS te reizen. Ik voel me misschien nog wel Amerikaanse, maar Zwitserland is mijn thuis. Het bevalt me dat alles hier zo netjes is. Ik heb zelfs al eens gejodeld voor een reclamespot. En voor ik ziek werd, leerde ik ook Duits. Daarna verloor ik mijn interesse voor de taal.»

HUMO Uw echtgenoot is een Duitse muziekmanager. Hij is 16 jaar jonger dan u. Dat leeftijdsverschil was vaak een thema in de media.

Turner «Het grootste verschil was dat hij een Duitser en ik een Amerikaanse was. We hebben elkaar leren kennen toen ik in 1985 voor mijn ‘Private Dancer’-tournee naar Keulen vloog. Hij pikte mij en mijn manager op aan de luchthaven. Ik was 46 jaar, gescheiden en moeder van twee kinderen, of zelfs vier als je er mijn stiefkinderen uit Ikes eerste huwelijk bij rekent. De kinderen waren al bijna even oud als Erwin met zijn 30 jaar. Hij bracht ons naar het hotel en voor mij was het liefde op het eerste gezicht. Wat een mooie man was hij! Tijdens een werklunch fluisterde ik hem in het oor: ‘Erwin, als je naar Amerika komt, hoop ik dat we een stel worden.’ Ik kon nauwelijks geloven dat ik dat gezegd had, zo vrijpostig was ik anders nooit.»

HUMO Hoe lang heeft het geduurd voor hij in u een normale vrouw kon zien en geen ster?

Turner «Dat heeft een hele tijd geduurd. Erwin dacht in het begin dat ik een California girl was. Iemand die vaak discotheken bezoekt en graag stevig drinkt. Maar hij heeft snel gemerkt dat ik anders ben. Hij begon met mij mee te gaan op tournee. We waren drie jaar samen toen hij een eerste huwelijksaanzoek deed. Hij vroeg in zijn onbeholpen Engels: ‘Will you mary with me?’ Ik zei: ‘Ik weet niet wat ik moet zeggen.’

HUMO U had geen goeie ervaringen met het huwelijk.

Turner «Ike en ik waren halsoverkop getrouwd in Tijuana, zonder vrienden, zonder getuigen. Na de bruiloft zijn we naar een bordeel gegaan, dat wilde Ike zo. Op onze huwelijksnacht! Ik heb dat nooit verteld, omdat ik het zo gênant vond.»

HUMO Vijf jaar geleden bent u dan toch met hem getrouwd.

Turner «Het tweede aanzoek kwam 23 jaar later. We zaten met vrienden op een boot voor een Grieks eiland. Dat moment zal ik nooit vergeten. Erwin knielde neer en begon met de woorden: ‘Ik heb het je ooit al gevraagd...’ Onze vrienden hadden tranen in hun ogen. En ik, op mijn 73ste, zei ja.»

HUMO De nier die vorig jaar bij u werd ingeplant, was een orgaandonatie van hem. Hij heeft daarmee uw leven gered.

Turner (draait zich en richt zich tot Bach) «Erwin, doe toch niet alsof je niets hoort!»

Erwin Bach «Er is mij nog geen enkele vraag gesteld!»

Turner «Erwin is een terughoudend persoon, hij vindt het niet leuk als er over hem gepraat wordt. Maar hij weet dat hij mij het grootste cadeau heeft gegeven.»

'Ik wil de zelfmoord van mijn zoon niet goedpraten, maar ik geloof dat hij nu gelukkig is, waar hij ook is'

HUMO Is jullie relatie sindsdien veranderd?

Turner «Pas toen Erwin vertelde dat hij bereid was om zijn nier af te staan, besefte ik hoeveel hij van mij houdt. Ik had tot dan toe nog in geen enkele relatie oprechte liefde gevoeld, niet met Ike, maar ook niet met mijn moeder, die mij sinds mijn geboorte het gevoel had gegeven dat ik haar onverschillig liet. Maar mijn relatie met Erwin is nog meer veranderd nadat mijn zoon Craig deze zomer is gestorven. Mijn moeder is dood. Mijn zus is dood. Ik heb geen familie in de buurt. Erwin is alles wat ik heb. Ik ben nu... (tegen Bach) Hou even je oren dicht!»

Bach «Ik ben helemaal niet aan het luisteren!»

Turner «Ik ben nu afhankelijker van hem, terwijl ik eigenlijk een heel onafhankelijk iemand ben.»

HUMO Uw man heeft u aangemoedigd om voor uw autobiografie wekenlang interviews te geven over uw leven. Hij heeft ook voorgesteld mee te werken aan de musical ‘Tina’. Wilde hij dat u iets omhanden zou hebben om die zware periode door te komen?

Turner «Misschien wel, maar het gevolg was wel dat ik me weer moest proberen in te leven in die vreselijke jaren met Ike. Ik heb het uiteindelijk toch gedaan, omdat ik besefte dat mijn einde nabij is. Als er dingen zijn die men over Tina Turner moet onthouden, dan moet ik me daar nu om bekommeren.»

HUMO En, wat is het verdict?

Turner «Ik kan niet zeggen dat ik trots ben, noch op het boek, noch op de musical. Het werk eraan heeft zijn tol geëist.»

HUMO U vertelt in uw boek dat u zelfs in het ziekenhuis altijd aan Ike Turner moest denken. Is het zo moeilijk dat gewoon achter u te laten?

Turner «De gevoelens van toen blijven me tot vandaag achtervolgen. Ik kan ze niet stoppen. Ze vallen me aan, meestal ’s nachts.»

HUMO Hebt u een techniek om ze te bestrijden?

Turner «Als het verleden mij inhaalt, zing ik Nam Myoho Renge Kyo, een boeddhistisch mantra. Ik blijf het als een gek herhalen, opnieuw en opnieuw, tot ik doodmoe ben.»


Euthanasie

HUMO Mevrouw Turner, u was één van de weinige vrouwen die decennialang aan de top stond in de wereld van de rockmuziek. David Bowie, Keith Richards, Mick Jagger: het zijn allemaal mannen. Was het uw doel om de eerste vrouwelijke superster te worden?

Turner «Ik heb altijd hetzelfde willen bereiken als die mannen. Waarom niet? Met David en Mick was ik goed bevriend, en ik wilde voor grote massa’s spelen zoals zij.»

'In de film 'Mad Max Beyond Thunderdome', waarvoor ze ook de titelsong 'We Don't Need Another Hero' zong'

HUMO Eén van uw succesvolste soloconcerten, in het Maracanãstadion in Rio de Janeiro in 1988, lokte meer dan 180.000 toeschouwers. U brak daarmee een wereldrecord. Hoe is het om voor zo’n menigte te spelen?

Turner «Toen ik voor het eerst voor zo’n groot publiek moest optreden, dacht ik na over hoe ik al die mensen zou kunnen bereiken. Ik wist dat ik íéts moest doen, dat ik daar niet zomaar wat kon staan. Toen bedacht ik de ‘pony’, de dans waarbij ik van de ene kant van het podium naar de andere spring. Als een ruiter op zijn paard. Die danspas was belangrijk. Zo kon ik het hele publiek veroveren, ook de mensen op de achterste rijen.»

HUMO U hebt een halve eeuw op het podium gestaan. Weet u nog hoe u zich voelde toen u de laatste keer van het podium afliep?

Turner «Mijn laatste concert was in Sheffield, in Engeland, op 5 mei 2009. Het was mooi, geen reusachtig concert. Het was het einde van een wereldtournee waar waarschijnlijk meer dan een miljoen mensen op afgekomen zijn. Ik merkte tijdens de tournee al dat ik niet meer zoveel energie had als vroeger. Op het podium functioneerde ik prima, maar het werd steeds moeilijker om me te motiveren. Na dat laatste concert besefte ik maar al te goed dat het gedaan was.»

HUMO Als u nu terugblikt op uw leven en uw carrière, is er dan iets wat u nog had willen leren?

Turner «In mijn volgend leven zou ik misschien willen leren zwemmen. Dat kan ik niet. Ik had ook een leerstoornis, ik kon nooit erg goed lezen en rekenen. Later heeft een dokter vastgesteld dat een deel van mijn hersenen niet actief is als ik lees of reken. Maar hij zei ook dat het deel (ze wijst naar haar hoofd) – hoe noem je dat? – zeg maar het ‘geniedeel’ van mijn hersenen extreem actief is. Ik hoop dat ik dat deel van mijn hersenen in mijn volgende leven kan behouden.»

'Het ging vaak over mijn korte jurken. Maar ik droeg gewoon spullen die praktisch waren bij het dansen' De 'Private Dancer'-tournee in 1985

HUMO Dat volgende leven is voor u geen onzin, u bent boeddhist. Hebt u de laatste jaren, toen u zo ziek was, eigenlijk ooit gedacht: nu moet ik sterven?

Turner «Ik had en heb geen moeite met de gedachte dat ik zal sterven. Ik heb lang geleefd. Geloven bereidt je voor op de dood. Als je weet dat je gaat sterven, hoef je alleen maar na te denken over hóé je wilt sterven. Ik ben lid van Exit, een euthanasievereniging hier in Zwitserland. Ik ben zo blij dat ik hier woon. Ik wil niet langzaam uit mijn leven wegsluipen, ik wil gewoon vertrekken.»

HUMO Tien jaar geleden werd u samen met zangeres Cher geïnterviewd door Oprah Winfrey. U was toen 68, Cher was 61 jaar oud. Op de vraag hoe jullie over leeftijd denken, antwoordde Cher: ‘Het is ellende’. U zei: ‘Mijn leven is met de jaren alleen maar beter geworden.’ Denkt u vandaag nog steeds op dezelfde manier over oud worden?

Turner «Cher en ik zijn daar heel anders in. Ik heb altijd in iets groters geloofd, vroeger als baptist, maar ook nu als boeddhist. Ik zit op dat vlak anders in elkaar dan de meeste mensen.»

HUMO Namelijk?

Turner «Ik geloof niet in God of de duivel. Ik geloof niet dat er iemand is die zegt wat je goed en wat je fout gedaan hebt. We vertrekken en houden er even mee op. En daarna keren we terug. Hierheen of naar een ander land, en dan beginnen we er weer aan. Ik geloof dat het ook bij mijn zoon zo is gegaan. Wat zijn probleem ook was, hij wist dat hij het in zijn volgende leven zou kunnen oplossen en dan weer verder zou kunnen. (Met zachte stem) Dat is hoe ik over hem denk.»

'Pas toen hij vertelde dat hij zijn nier wilde afstaan, besefte ik hoeveel hij van mij houdt' Met haar tweede echtgenoot, de Duitser Erwin Bach

HUMO In juli pleegde uw zoon Craig op 59-jarige leeftijd zelfmoord. Hij heeft zichzelf omgebracht met een wapen dat hij van uw moeder had geërfd.

Turner «We weten niet waarom hij dat gedaan heeft. Maar het is gebeurd en het is in orde. Ik kan ermee leven. Ik heb afscheid van hem kunnen nemen en ik ben ervan overtuigd dat hij, waar hij ook zit, gelukkig is.»

HUMO Dat klinkt alsof u er zich mee verzoent.

Turner «Ik heb me niet in tranen gedompeld, omdat ik begreep dat hij zich op zijn dood had voorbereid. Ik wil het niet goedpraten dat hij zelfmoord heeft gepleegd, maar ik geloof dat Craig blij was dat hij kon gaan. Dat is wat hij zegt in de boodschappen die hij heeft nagelaten.»

HUMO Wanneer hebt u Craig voor het laatst gezien?

Turner «Een jaar geleden. Hij bezocht mij elk jaar met al zijn vrienden. Ze verdeelden zich over het huis en ze kregen allemaal te eten. Craig was iemand die altijd in de weer moest zijn. ‘Mama, mag ik barbecueën vandaag?’, ‘Mama, mag ik vrienden uitnodigen?’ Dat was al zo toen hij klein was en dat bleef zo toen hij ouder werd. Hij was altijd bezig.»

HUMO Hoe was hij als kind?

Turner «Ik was 18 toen ik hem kreeg. Zijn vader was Raymond Hill, de saxofonist van onze band. Ike heeft Craig toen geadopteerd, maar we waren vaak onderweg. Ik weet dus eigenlijk niet zo goed wat voor kind Craig was. Er hebben veel mensen voor hem gezorgd: kindermeisjes, mijn zus – Craig had heel wat sterke vrouwen om zich heen. Na Ikes dood in 2007 kwam Craigs ware aard naar boven. Ik heb toen ontdekt dat hij een gat in zijn hand had. Hij gaf graag veel geld uit. Hij wilde altijd grote sier maken.»

HUMO Was hij ongelukkig?

Turner «Objectief gezien ging het goed met hem. Hij had een vrouw ontmoet, een nieuwe baan gevonden, hij bezat een mooi huis en genoeg geld voor de jaren die kwamen. Ik begrijp niet dat je jezelf kunt ombrengen als je alles hebt. Maar hij was verlegen, hij heeft nooit veel over zichzelf gepraat.»

HUMO In 1968 hebt u zelf ook een zelfmoordpoging ondernomen. Kwam die herinnering weer boven?

Turner «Mijn situatie was toen heel anders dan die van Craig. Ik probeerde te ontsnappen aan de hel met Ike. Ik kon het niet meer verdragen, ik zag geen andere uitweg meer.»

HUMO Bent u blij dat u het toen overleefd hebt?

Turner «Ik denk dat alles juist is zoals het is en zoals het was. Ik heb nergens spijt van, zelfs niet van mijn jaren met Ike. Ik heb ingezien dat hij ziek was, psychisch ziek. Ik ben blij dat ik sterk genoeg was voor dit leven.»

© Die Zeit, Vera Tammen / vertaling: Els Snick



Tina Turner, ‘My Love Story’, Uitgeverij Lev.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234