'Hoerenchance': 'Ik was 18 en doodsbang. Jouw gezicht vergeet ik nooit meer'

Het was al ruim dertien jaar geleden, maar ik herkende hem meteen toen hij voor me aan de kassa stond. Het litteken dat verticaal over zijn mond liep, de veel te witte tanden en de sluwe blik in zijn ogen.


Meer 'Hoerenchance' ☞

Hij wil een praatje met me maken. Smalltalk over de school die weer begonnen is en dat het wel goed doet, die rust overdag. Ik ga er niet op in en hij geeft naar goede gewoonte niet op. De man die achter me staat te wachten, kijkt me begripvol aan. Hem ontgaat mijn lichaamstaal niet. Mijn belager daarentegen houdt vol. Hij zou me wel aan het praten krijgen.

Wanneer hij me naar mijn werk vraagt, antwoord ik dat ik van thuis uit werk. ‘En jij? Werk jij nog steeds in de voedingsindustrie?’ Mijn vraag brengt hem uit evenwicht. Ik ontneem hem de kans het gesprek te leiden. De man kijkt me verbaasd aan en antwoordt dat hij er al een tijdje niet meer werkt. Hij begrijpt meteen dat ik er ooit studentenwerk heb gedaan en is verwonderd, bijna gevleid dat ik hem nog ken.

‘Natuurlijk ken ik je nog,’ bevestig ik, ‘Je bent me na één van mijn eerste dagen naar huis gevolgd. Je bent me wel drie keer voorbijgereden en gebaarde dat ik moest stoppen. Maar in plaats daarvan fietste ik zo snel mogelijk naar huis om mijn vader in te lichten. Die was razend en we hebben je samen nog een uur lang gezocht. De volgende dagen kwam hij me telkens oppikken in de hoop dat hij je zou treffen. Ik geloof dat hij je kapotgemaakt had als hij je te pakken had gekregen.’

Hij ontkent alles. Natuurlijk. ‘Dat kan ik niet geweest zijn,’ probeert hij nog, maar het is al te laat. Ik laat hem nu niet meer gaan.

‘Ik was 18 en doodsbang. Jouw gezicht vergeet ik nooit meer.’

Toen ik de avond van het voorval thuiskwam, was ik compleet overstuur. Mijn vader liet me daarna niet meer alleen naar huis fietsen. Hij was vastberaden die kerel een lesje te leren. Ik voelde me veilig door zijn optreden. Gekoesterd. Mijn vader zou me nooit iets laten overkomen.

Ook vandaag in de supermarkt voelde ik dat vertrouwen weer, ook al is mijn vader er niet meer. Ik ben dat kwetsbare meisje niet meer. Ik vecht nu terug.

Sigrid Schellen, ‘Hoerenchance’, Uitgeverij Vrijdag

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234