'Homecoming' op Netflix

Beyoncé doet, haar fabuleuze derrière indachtig, nooit iets half z’n gat. Haar concert op Coachella vorig jaar werd in de Amerikaanse pers omschreven als ‘historisch’, ‘radicaal’ en – dixit Chance The Rapper – ‘de beste show ooit’. Nu dropt ze de bijbehorende concert-film ‘Homecoming’ – bijna 140 minuten lang, plús een veertig nummers tellende live-cd –waarmee ze het internet deed ontploffen als een vonk op de zolder van de Notre-Dame.

Vanwaar alle heisa? Beyoncé was pas de eerste zwarte vrouw die op Coachella – in 2019 toch al aan de twintigste editie toe – mocht headlinen. Een beetje zoals Rihanna op Pukkelpop, maar dan... uitstekend! Haar plan was om een klein leger zwarte performers rond zich te verzamelen die in een weelderig spektakel met het vaandel van de blackpride mochten zwaaien. B’s moeder had er geen goed oog in: ‘Zal het witte publiek op Coachella niet in de war zijn?’ Haar respons: ‘Ik heb eindelijk een stem waar iedereen naar luistert. Ik móét dit doen.’ Op de klankband van ‘Homecoming’ krijgt ze steun van Nina Simone, Maya Angelou en Toni Morrison, gezelschap waarin Queen B niet detoneert.

De concertbeelden, 90 procent van de film, verraden effectief een Afro-Amerikaanse hoogmis. De enorme marching band – groter dan de fanfare waarmee haar surprise releases doorgaans worden aangekondigd, was een ode aan historische zwarte universiteiten, de baretten vormden een saluut aan de Black Panthers. Alle nummers die ze speelde, niet alleen de hits, kregen een tribale make-over waarmee ze zo op ‘Lemonade’ konden, haar donkerste plaat. De andere 10 procent bestond uit behind the scenes-materiaal waarin B strooide met quotes (‘Mijn universiteit was Destiny’s Child, mijn leraar was het leven’) en het bekende beeld van zichzelf ophing: dat van de vrouw die pas de repetitieruimte verlaat als ze elke lichtschakelaar eigenhandig heeft uitgeknipt. Die onoverwinnelijke sluier liet ze soms zakken: ‘Op de dag van mijn bevalling woog ik 100 kilo en moest ik een spoedkeizersnede on-dergaan. Ik dacht dat ik mijn lichaam kwijt was.’ Als ik haar daaropvolgende dieet zou moeten volgen – geen brood, suiker, zuivel, vlees, vis of alcohol – dan haal ik de zomer niet.

Hoogtepunten zijn amper te kiezen: op het podium toont Beyoncé veel, maar nóóit zwakte, en er is zoveel dat blijft hangen. Het dansje met zus Solange, bijvoorbeeld. De bewonderende blik van Jay Z wanneer zijn eega haar werknemers afblaft en hij zich met opgetrokken wenkbrauwen – ‘Okay, guys...’ – uit de voeten maakt. Of nog: het moment waarop de mannelijke dansers stokstijf staan, net de kadetten uit ‘Full Metal Jacket’, en de vrouwen ‘Suck! On! My! Balls!’ uit hun bottines stampen. Wat dreunt dat podium lekker! Maar het mooist van al zijn toch de lichtjes in de ogen van de duizenden Afro-Amerikaanse meisjes die beseffen: ‘Het grootste optreden ever, en het is voor óns!’

Als dit een vrijblijvende popshow was, dan was de Olympische triomf van Jesse Owens in het nazi-Duitsland van 1936 een gezellig rondje joggen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234