Hooverphonic - In Wonderland

Liesje Sadonius, Kyoko Baertsoen, Esther Lybeert, Geike Arnaert en Noémie Wolfs: ooit stonden zij, getroebleerd kijkend maar zingend als nachtegalen, vooraan bij Hooverphonic, geflankeerd door Raymond The Quiet One Geerts en Alex Callier, de Burt Bacharach van over het water.

Het is altijd iets met die wijven, en het is altijd de schuld van hunne vent: dat is, courtesy CPeX, in het kort het verhaal en Hoover-phonic, altijd al meer een gezelschap dan een groep, werd een duo dat à la Massive Attack een plejade aan stemmen engageerde om de nieuwe nummers klank en kleur te geven. Een groep word je pas als je na het eten van een blik bruine bonen in ajuinsaus samen een uur of twee in de lift vastzit. Dát schept een band. Het leven is een veest. Het overkwam Hooverphonic nooit en toch is deze Hooverphonic 6.0 qua sound minstens zo interessant als alle andere samen. Want Callier kan een song schrijven die staat als een designervilla uit 1957: stijlvol, evenwichtig, dikwijls op een bed van violen waarop het aangenaam liggen is.

Kloeke mannenstemmen zingen mee: de genaamde Tjeerd Bomhof is daarbij de meest opvallende. Hollander, schrijver van Anouk-songs en gediplomeerd songsmid die bijvoorbeeld van ‘Praise Be’ een dementerend psychedelisch nummer maakt dat makkelijk op ‘Revolver’ van The Beatles had gekund. Alle nummers zijn trouwens meegeschreven door de zangers dan wel zangeressen: ze heten Felix Howard of Emilie Satt of Bird of Christa Jerôme, en zorgen in deze uiteenvallende tijden voor een ware Europese sound waaraan die van het Eurovisiesongfestival zúkke punten kunnen zuigen.

‘In Wonderland’ opent en even denk je dat je op de nieuwe Massive Attack bent verdwaald. Voor de slechte verstaanders: dat is bedoeld als compliment. ‘I Like the Way I Dance’, het kierewiete ‘Badaboum’ en ‘Cocaine Kids’ zetten de plaat in overdrive, waarna de rust van het angelieke ‘Deep Forest’ ons eraan herinnert dat Callier ook een langoureuze kant heeft. Prachtig, al heeft het een heel klein beetje naast ‘I’m Calling You’ uit ‘Bagdad Café’ gelegen, maar een kniesoor die daarop let. En zo gaat dat maar door. Tien songs maar: dat is het enige minpunt. ‘In Wonderland’ had dubbel zo lang mogen zijn.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234