'House of Cards': Kevin Spacey en Robin Wright laten hun troeven zien

‘Reyers laat’ opende er een aflevering mee, ‘Sesamstraat’ maakte er een parodie op en de paus liet weten dat ze hem een week met rust moesten laten omdat hij met de tofste kardinalen een bingewatch-sessie in pyjama zou organiseren. ‘House of Cards’, nu toe aan seizoen 3, doet de wereld van de fictieseries daveren met de kracht van tien Watergateschandalen.

De kruistocht van Francis Underwood, in het eerste seizoen nog een misnoegd Democratisch Congreslid dat uit is op wraak voor een gebroken belofte en een misgelopen ministerspost, heeft hem bij het begin van het derde seizoen tot in het Oval Office gebracht. Zelfs als president blijkt Underwood nog altijd van het soort dat niet alleen zijn moeder zou verkopen, maar er nog een slaatje uit zou slaan ook. Kevin Spacey kreeg in januari een Golden Globe voor zijn rol als Underwood, Robin Wright – in de reeks zijn even koelbloedige vrouw Claire – kreeg de hare vorig jaar al. Producer en regisseur is David Fincher, die u kent van arthousefilms als ‘Se7en’ (ook al met Spacey in een glansrol), ‘The Social Network’ en ‘Fight Club’. De recensies van ‘House of Cards’ variëren steevast van enthousiast tot ‘Geef die man een standbeeld in het Witte Huis, en wel nu’. Maar Wright en Spacey – strak in het pak, Starbucksbeker met ‘Kevin’ erop in de hand – feliciteren met hun prestatie is verloren moeite, zo blijkt.

Kevin Spacey «Recensies? Ach, die lees ik niet. Maar als ze goed zijn, mij best, hoor.»

HUMO Al die laaiende reacties doen u niets?

Spacey «Let op, ik zei dat ik geen recensies lees. Wat de gemiddelde kijker ervan denkt, op Twitter en zo, dat trek ik me wél aan. Ik heb de indruk dat mensen over de hele wereld de reeks in de armen gesloten hebben, en daar voel ik me wel door vereerd.»

HUMO Hoe verklaart u het duizelingwekkende succes?

Spacey «Ik mag hopen dat de kwaliteit er iets mee te maken heeft, maar ik ben zeker dat het ook voor een deel te danken is aan de manier waarop de reeks verspreid wordt. Het publiek heeft de totale controle, de kijkers beslissen zelf of ze uren aan een stuk willen kijken of de afleveringen één per één tot zich willen nemen.»

HUMO Het nieuwe seizoen was amper een dag uit of op het internet waren al reacties te lezen van mensen die alle afleveringen in één ruk hadden uitgezeten. Bingewatchen heet dat.

Robin Wright «Ik maak me eerlijk gezegd wel zorgen over mensen die zich aan zo’n marathonsessie onderwerpen. Zo lang stilzitten kan toch niet goed voor je zijn? En dan komen ze huilen als ze alle afleveringen gezien hebben, zoals een verslaafde die in één nacht door z’n maandvoorraad drugs is geraakt (lacht). Doe het dan niet, denk ik dan. Maar je moet dat respecteren. Je geeft mensen de vrijheid om zelf te kiezen, en ze hebben ervoor betaald. Als je een boek koopt, kun je het ook in één ruk uitlezen, of beetje bij beetje. Het is niet veel anders dan een reeks op dvd bekijken, alleen bespaar je nu heel wat plastic uit aan verpakkingen. Kijk eens aan, ‘House of Cards’ is nog milieuvriendelijk ook!»

Spacey «Je mag niet uit het oog verliezen dat veel mensen nu pas aan de serie beginnen, en dus één en ander in te halen hebben. Persoonlijk ben ik geen bingewatcher, ik zou nooit dertien afleveringen van een uur na elkaar kunnen uitzitten, van wat dan ook. Ik zou niet weten hoe je ondertussen wakker zou moeten blijven. Koffie? Alcohol? Geen idee hoe ze het doen.

»Ik denk dat we met het succes van ‘House of Cards’ wel het bewijs leveren dat we de les geleerd hebben die platenmaatschappijen jarenlang níét wilden horen: geef de mensen wat ze willen, en hoe ze het willen. En als je het hun voor een redelijke prijs aanbiedt, heb je veel kans dat ze het liever van je kopen dan dat ze het stelen. Kijk naar ‘Game of Thrones’: waarom is dat wereldwijd de meest illegaal gedownloade televisieserie? Omdat mensen het niet snel genoeg naar hun zin kunnen krijgen, dus stelen ze het op het internet. Als je het hele seizoen in één keer aanbiedt, haal je op z’n minst voor een deel de wind uit de zeilen van de illegale downloadsites. We zitten op Netflix, ja, maar als je iets toont dat goed is, zullen ze je wel vinden. Of je nu bij Netflix zit of op de traditionele kabeltelevisie.»

'Die presidenten maken allemaal hetzelfde mee: eerst komen ze aan de macht, en daarna doet iedereen z'n stinkende best om ze die macht af te pakken'

HUMO ‘House of Cards’ is gebaseerd op de Britse BBC-reeks uit 1990 met dezelfde naam. Bent u bekend met het origineel?

Spacey «Zeker. Mijn moeder was er destijds gek op, en ik keek mee. Toevallig kwam die reeks ter sprake toen David Fincher en ik materiaal zochten waardoor we nog eens zouden kunnen samenwerken – ik had al in zijn ‘Se7en’ gespeeld, zie je, en ik was producer van ‘The Social Network’, dat hij ook geregisseerd heeft. Toen de rechten op de Britse ‘House of Cards’ vrijkwamen, vroeg David of ik die reeks kende. Hij bekeek de vier afleveringen – meer zijn er niet – en ik herbekeek ze, en we besloten meteen om er een remake van te draaien, met Washington als achtergrond.»

HUMO De reeks zou zeer populair zijn in Washington. Vreemd, aangezien er allerminst een rooskleurig beeld van de Amerikaanse politiek wordt opgehangen. Hoe verklaart u dat?

Spacey (denkt lang na) «Mensen zijn masochisten (grijnst zelfvoldaan).»

Wright «Wat wij tonen, is erg gedramatiseerd en opgeblazen. Ik vergelijk het graag met opera: wat wij doen, is opera spelen.»

HUMO Toch blijft het contradictorisch: kijkers gaan sympathie voelen voor een figuur als Francis Underwood, iemand die door en door slecht is.

Spacey «Slécht? Zo zie jíj hem. Ik kan geen oordeel vellen over de personages die ik speel. Er is zó veel dat ik nog niet weet over Frank.»

Wright «Het ligt in de aard van de mens om sympathie voor dergelijke figuren te voelen, denk ik. Je houdt ervan om hen te haten. Ik zie het ook als een teken dat we onze job goed doen. Mensen zijn vaak verbaasd als wij zeggen dat we onze personages ook niet kennen. Wij weten ook niet waartoe ze allemaal in staat zijn. Daarvoor staan we elke dag met plezier op: om te ontdekken wie die persoon is die je speelt.»

HUMO Is dat au fond niet vreemd, elke dag in de huid kruipen van iemand die je niet kent?

Wright «Dat maakt het net zo leuk, je loopt constant op de toppen van je tenen. Vóór de opnames kregen we wel een hele bijbel waar de achtergrond van de personages in uitgelegd stond: feiten en details die niet ter sprake komen in de reeks, maar die je wel kunt gebruiken om je personage op te bouwen. Mijn personage Claire komt bijvoorbeeld uit een rijke familie en ze heeft even aan een Ivy League-universiteit gestudeerd, maar ze heeft met haar familie gebroken door naar een rivaliserende instelling te verhuizen, waar ze bij Francis kon zijn.»

Spacey «Een reeks als deze begint bij het script, en het is onze rol als acteur om het werk van de schrijvers eer aan te doen. Als het echt goed is geschreven, heb je als acteur een hele speeltuin om in tekeer te gaan. Ik zie mezelf ook als een vertaler. Ik zou het nooit in mijn hoofd halen om tegen de schrijvers te zeggen: ‘Dit moet je veranderen in het script, hoor. Zoiets zou Frank nóóit zeggen.’ Wat weet ik daar nu van? Ik heb Frank niet uitgevonden, zij wel. Ik speel hem alleen maar.

»Mensen vragen me weleens naar gelijkenissen tussen Frank en mij. Wie zich dat afvraagt, herinner ik er graag aan dat ik maar doe alsof ik Frank ben. Dat is namelijk mijn job. Ik ben mijn personage niet, en dat personage beïnvloedt mij ook niet als mens. Ik steek mijn tijd niet in mensen proberen te manipuleren. Ik probeer wel verhalen te vertellen en de liefde voor de kunst van het acteren te verspreiden.»

HUMO Shakespeareaans is een adjectief dat vaak onterecht ergens bij wordt gesleurd, maar wanneer het over de plot van ‘House of Cards’ gaat, lijkt het wel op z’n plaats.

Spacey «De Britse reeks waarop wij de onze hebben gebaseerd, was zwaar geïnspireerd door ‘Richard III’, dus daar heb je meteen je Shakespeare

Wright «Mensen zijn nu eenmaal geïntrigeerd door gevaar en schandalen. Dat is altijd zo geweest, ook in de tijd van Shakespeare.»


A la Johnson

HUMO Hoe krijgen jullie die chemie tussen Frank en Claire op het scherm?

Spacey «We kennen elkaar al meer dan twintig jaar. We vertrouwen elkaar en we hebben respect voor het werk van de ander. Dat helpt. (Met uitgestreken gezicht) En we giechelen samen heel wat af op de set.»

Wright «Ook een sterk punt van ons allebei: we kunnen elkaar redden door te improviseren. Kevin beheerst die kunst meesterlijk. Hij bouwt aan zijn personage terwijl hij het speelt, hij verkent het en breidt het uit. Het gebeurt ook vaker dan je denkt dat een belangrijke scène al maanden op papier staat, maar dat tijdens de opnames blijkt dat ze niet werkt zoals gedacht. Dan gaan de schrijvers weer aan de slag en krijg je de volgende ochtend tijdens de make-upsessie je nieuwe tekst: tien pagina’s in plaats van de vijf die je al weken kende. Te memoriseren binnen het uur.»

'Ik maak me wel zorgen over mensen die zich aan zo’n ‘House of Cards’- marathonsessie onderwerpen. Zo lang stilzitten kan toch niet goed voor je zijn?' Robin Wright

HUMO Is Frank Underwood gebaseerd op historische figuren?

Spacey «Nee, maar in het begin heb ik wel met de schrijvers samen gezeten om uit te maken wie hij zou bewonderen, en we kwamen bij Lyndon B. Johnson uit, die John F. Kennedy na zijn dood opvolgde. In de decors zie je op de achtergrond ook vaak foto’s van Johnson. Ik zie verschillende gelijkenissen tussen hem en Francis. Johnson stond z’n hele carrière in het Congres bekend als een meedogenloze smeerlap die Congresleden zo bewerkte dat ze zouden stemmen zoals hij dat wou.

»De beste anekdote daarover is die van net na de dood van JFK. Tot dan had Johnson zich zijn hele carrière verzet tegen meer rechten voor zwarten in Amerika. Maar na de dood van Kennedy keerde hij zijn kar, en zorgde hij ervoor dat diens voorstel voor gelijke burgerrechten goedgekeurd werd, als eerbetoon. Hoe wreed en schofterig Johnson ook was, hij kreeg dingen voor elkaar. En dat is waarom Frank naar hem opkijkt. Maar uiteindelijk maken die presidenten allemaal hetzelfde mee: eerst komen ze aan de macht, en daarna doet iedereen z’n stinkende best om ze die macht af te pakken.»

Wright «Claire is evenmin op bestaande presidentsvrouwen gebaseerd. Integendeel, ze lijkt in niets op de doorsneevrouwen in de politiek, hoe die zich gedragen én kleden. Die lijken allemaal een stijl te hebben die hen moederlijk moet doen overkomen. Sexy zijn is totaal uit den boze. Zo iemand wou ik niet van haar maken. Claire gedraagt zich klassiek en sexy, allesbehalve moederlijk. Het is wel vermoeiend om de hele dag die shapewear onder die nauwe jurken te dragen. (Gaat rechtop zitten) En dan haar kaarsrechte houding! Mijn excuses als ik onderuitgezakt zat – ik wilde even uitblazen.»

HUMO Is het toeval dat er zo vaak witte tulpen voorkomen in de reeks, of zit er een betekenis achter?

Wright «Ja: rozen zijn cliché. En David Fincher staat erop dat we nérgens in de reeks de kleur rood gebruiken, niet voor de meubels, de gordijnen of de kledij, omdat ook dat een cliché is in dramareeksen – je zou al snel onbedoeld naar bloed of passie verwijzen.»

HUMO Francis Underwood zou weleens de rol van uw leven kunnen zijn, wordt her en der beweerd. Waar plaatst u hem zelf in uw rijkgevulde carrière?

Spacey (droog) «Ik kijk nooit terug op mijn carrière. Altijd vooruitkijken, dat is de boodschap.»

HUMO We blijven onder presidenten. De volgende op uw lijstje is Richard Nixon in de nog te verschijnen langspeelfilm ‘Elvis & Nixon’.

Spacey «De opnames daarvoor zijn net afgerond. Hilarisch waren die. Het verhaal is waargebeurd: in 1970 trok Elvis Presley naar Washington om daar Nixon te ontmoeten. Hij wilde hem ervan overtuigen dat hij een prima undercoveragent zou zijn. Ik heb me rot geamuseerd, en Michael Shannon is een geweldige Elvis.»

HUMO Staan er nog presidenten op uw lijstje?

Spacey (bloedernstig) «Zeker, vanaf nu speel ik alleen nog maar presidenten.»


Bekijk de trailer van seizoen 3:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234