null Beeld

Howling (Trix)

Yin en yang tafelden samen, werden dronken, en deelden de rekening.

Wie dinsdagavond in Trix naar Howling stond te kijken, deed dat met een koel, sikkeneurig, triomfantalistisch zelfbewustzijn. Niemand die hier zomaar was beland. Het was een statement, haast, want door dáár en dán naar Ry Cuming en Frank Wiedemann te kijken, personages in stripverhalen die ik wil lezen, bekende je: 'Ik heb U2 naar links geswipet, en het vriendschapsverzoek van Marc Wilmots in wacht gezet.'

Kregen ze - en ik, want ook ik was Bono en het Kampfschwein ontrouw - waar voor hun geld? Aanvankelijk niet: als je precieuze Anthony-bekentenissen wilt uitwisselen aan hippe bunkerbeats - de biografie van Howling: soezerige Australische hippie legt het aan met blowjobs verzamelende Duitse houseproducer - dan heb je een goeie geluidsmix nodig. En die ontbrak in de proloog. Zo begon 'Forest' als een bezwerend en spannend duel tussen ijle zang en zelfvoldane beats, maar werd het een technofeestje dat je levensmoeë hoofd met vitaliteit terroriseerde - wég kwetsbaarheid. Idem voor 'Shortline' en 'X Machina' (op plaat nochtans een allumeuse): de poreuze herfst van RY X haalde het niet van de provocerende lente van Wiedemann. Het leek me iets te veel op het echte leven, waarin de beat het toch altijd weer wint van de iele stem - de hooligan is sterker dan de romanticus.

Dat snap ik: als Bon Iver op een feestje Karl Hyde tegen het lijf loopt, komt daar aanvankelijk ook alleen maar stuntelig gestamel van. Karl lacht met het fruitsapje van Bon, Bon vindt Karl maar een opportunistische eikel met te veel oorhaar. Maar dan gaan ze beiden toch aan de champagne, blijken ze een ex-lief te delen, wisselen ze dronken geheimen uit, schrijven ze zich getweeën in voor een aerobicsklasje, en bellen ze uiteindelijk samen een taxi.

Exact dát gebeurde dinsdag in Trix, zo ter hoogte van 'Stole The Night' - het vierde nummer. De stem legde het aan met de klankenbibliotheek, de beat kromde zich naar het verlangen. Pure schoonheid kwam uit een donker gat gekropen, en ze heette 'Phases', of 'Signs', of 'Howling'. Zelfs die 'Smells Like Teen Spirit'-cover scoorde een boogje in mijn cardiagram - al blijf ik wel vinden dat je geen goedkope joints taft op het graf van Kurt Cobain. Maar dat is detailkritiek: yin en yang tafelden samen, werden dronken, en deelden de rekening.

En zo werd het een mooie avond: op Howling kon je perfect een bal uit je boxer of een lip uit je slip dansen, maar net zo goed stond je in een hoekje je wonden te likken, scrollde je nog eens door de sms'en van Dat Ene Beatlesmeisje, en zuchtte je: 'Toch maar mooi een uur lang niet aan 'Kans Gemist' en 'Tevergeefs Gesmacht' gedacht.'


Het moment

'Howling', de song die er al was voor de groep: insuline voor wie al te lang zonder liefde had gezeten, een incentive voor wie al eeuwen niet meer trippy gedanst had.


Het publiek

Een Ketnet-wrapster, iemand die trots verklaarde al in het frituur van Gent-Dampoort een litertje wijn gekocht te hebben, een kleine Aziaat die het barmeisje al getinderd had, iemand die zich kwam voorstellen als a sucker for love: veel verscheiden hipstervolk. (Boodschap van het barmeisje aan de kleine Aziaat: 'Wanneer gaan we nog eens samen een tandenborstel kopen?')


Quote

'Ik wil jullie bedanken voor (...), voor (...), voor (...), en voor het feit dat jullie ademen.' - Meestal wordt ons dat net verwéten, Ry.m


Tweet


Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234