Humo op het 75e Filmfestival van Venetië: dit zijn de interessantste titels die we zagen

Hot & trending regisseurs Damien Chazelle en Luca Guadagnino, arthousecoryfeeën Jacques Audiard en Yorgos Lanthimos en gevestigde oude knarren Alfonso Cuarón en de gebroeders Coen: het 75ste Filmfestival van Venetië schiep met haar indrukwekkendste line-up in jaren hoge verwachtingen. Wij gingen voor u op verkenning en presenteren u de interessantste titels en de prijswinnaars teneinde u te gidsen door het filmaanbod van de komende maanden.

Openingsfilm van de jubileumeditie van de Mostra was ‘First Man’, Damien Chazelles verfilming van de landing op de maan met Ryan Gosling in de rol van Neill Armstrong. In zijn duurste productie tot nu toe gaat Chazelle wat filmische grandeur en technisch meesterschap betreft vrolijk verder op het elan van zijn nog jonge maar alom geprezen oeuvre (‘Whiplash’, ‘La La Land’), maar dat wordt (wederom) wat overschaduwd door zijn gepolijste, sentimentele presentatie van de American dream. Wellicht een kanshebber voor de Oscars, maar veel meer dan een vakkundig uitgevoerd relaas van de maanlanding kunnen we dit helaas niet noemen.

Niets maanlanding, niets American dream in ‘Suspiria’, Luca Guadagnino’s ambitieuze soort-van-remake van Dario Argento’s gelijknamige horrorprent uit 1977. Een jaar na zijn wereldwijde triomftocht met ‘Call Me By Your Name’, herschept de Italiaanse regisseur het cultorigineel in een 150 minuten durend hypergestileerd griezelepos. Die eigenzinnige aanpak resulteert volgens sommigen in een artistiek meesterwerk en volgens anderen in een pretentieuze, lege doos. We willen u vooral oproepen zelf na te gaan tot welk kamp u behoort, maar wij voorspellen dat de opwinding rond ‘Suspiria’ zelfs onder de voorstanders al bij al snel zal tanen, zoals het vorig jaar het evenzeer verdelende ‘Mother!’ verging.

Brady Corbet was een van de minder grote namen in de officiële competitie, maar ‘Vox Lux’, zijn uitzinnige portret van een Amerikaanse popster, wist heel wat aandacht te vergaren. Van bij de adembenemende mokerslag van een openingsscène tot de moedig ongebruikelijke eindscène spat de opwinding van het scherm, ook al verliest de film zichzelf halfweg wat in zijn ambitie en onorthodoxe structuur. De soundtrack schippert tussen loodzware elektronica en vederlichte pop, de montage flitst alle kanten op en Natalie Portman is heerlijk irritant als arrogante popdiva. Corbet vertaalt de intrigerende wereld van de popcultuur met bravoure naar het grote scherm in de meest 21ste-eeuwse film van het jaar.

Onder de films die met lege handen naar huis gingen, vermelden we met plezier nog ‘Sunset’, László Nemes’ sterke, zij het ietwat lange, opvolger van ‘Son of Saul’; ‘The Mountain’, Rick Alverstons interessante pyschologisch experiment met Jeff Goldblum en Tye Sheridan; en het integere ‘Work Ohne Author’, van Florian Henckel von Donnersmarck. Het historische drama ‘Peterloo’, van de nochtans uitstekende cineast Mike Leigh, stelde dan weer teleur.

Voor Belgische vertegenwoordiging moesten we in de hoofdcompetitie bij wie anders dan Matthias Schoenaerts zijn. Hij vertolkt een hoofdrol in David Oelhoffens ‘Frères Ennemis’, een energieke, dynamische trip die het evenwicht weet te vinden tussen misdaadthriller en sociaalrealisme. In de nevencompetities gooide ‘C’est Ca l’Amour’, een Belgisch-Franse coproductie met de Belgische Bouli Lanners in de hoofdrol, hoge ogen. Het solodebuut van de Franse regisseuse Claire Burger focust met humor en respect op een familie die door een scheiding gaat en won daarvoor verdiend de prijs in de Giornate degli Autori.


De Prijswinnaars

De onvermoeibare Coen Brothers vertoonden in Venetië ‘The Ballad of Buster Scruggs’, bestaande uit zeven westernvertellingen en goed voor de prijs voor Beste Scenario. De eerste twee episodes presenteren zich als uiterst grappige oldskool Coenfun, maar de eerder tragische afleveringen die volgen, kunnen beduidend minder overtuigen. De film voelt te veel als een spielerei van de broers: ontegensprekelijk vakwerk dat de notoire onvoorwaardelijke Coenminnaar zal kunnen bekoren, maar veel te licht voor de geschiedenisboeken.

Het was alweer een paar maanden geleden dat er een film over Vincent Van Gogh verscheen, dus vertelt Julian Schnabels ‘At Eternity’s Gate’ de laatste levensmaanden van de schilder, vertolkt door Willem Dafoe. Om de dynamiek van Van Goghs werk te evoceren heeft Schnabel zijn beweeglijke close-upstijl uit ‘Le Scaphondre et Le Papillon’ nog geïntensifieerd. Bij ons evoceerde dat vooral een opkomende migraine en de vermoeiend gewichtige dialogen en voice-over droegen daar nog toe bij. Beste Acteur Willem Dafoe kwijt zich zoals steeds wel prima van zijn taak, al kon hij die prijs als hoofdrolspeler in een biopic moeilijk mislopen.

De Griekse Yorgos Lanthimos stelde in Venetië ‘The Favourite’ voor, een kostuumdrama met Emma Stone, Olivia Colman (terecht Beste Actrice) en Rachel Weisz, waarvoor hij de Grand Jury Prize ontving, de officieuze prijs voor tweede beste film van het festival. Lanthimos manifesteerde zich met zijn bizarre en brutale ‘Dogtooth’, ‘The Lobster’ en ‘The Killing of a Sacred Deer’ als de onbetwiste first man van de zogenaamde Griekse Weird Wave en het hoeft dus niet te verwonderen dat zijn nieuwste allesbehalve een stijf kostuumdrama is geworden. ‘The Favourite’ is een gitzwarte komedie vol ijskoud geweld over de intriges tussen enkele hooggeplaatste vrouwen aan het 18de-eeuwse Engelse koningshuis. De prachtig ogende prent toont een zwierige verbeelding, maar Lanthimos’ cynische spervuur van gewelddadige onmenselijkheid begint zo onderhand wat te vervelen en lijkt steeds minder zinnigs te vertellen.

De Zilveren Leeuw voor Beste Regie ging naar Jacques Audiard voor zijn ‘The Sisters Brothers’. Audiard, die al een Gouden Palm op zijn schouw heeft staan voor ‘Dheepan’, verlaat zijn Franse realistische habitat voor een western over twee broers met de onfortuinlijke familienaam Sisters, gespeeld door John C. Riley en Joaquin Phoenix. Audiard mijdt de platgetreden prairiepaden en ‘The Sisters Brothers’ ontpopt zich te midden van al het geweld tot een van de warmste westerns aller tijden. ‘The Sisters Brothers’ is een ontroerende tragikomische western, een genre waarvan wij het bestaan niet vermoedden en we zijn wat blij dat Audiard het voor ons heeft ontdekt.

De Gouden Leeuw ging zoals verwacht naar Alfonso Cuaróns zwart-witepos ‘Roma’. De Netflixproductie, die beperkt op het grote scherm te zien zal zijn, vertelt het verhaal van een Mexicaanse huishoudster en de familie waarvoor ze werkt tegen de politiek-historische achtergrond van het Mexico van de jaren ‘70. Cuarón, die in het verleden met onder andere ‘Children of Men’ en ‘Gravity’ al bewees dat hij beter is met beeld dan met inhoud, is in ‘Roma’ iets té geduldig in zijn vertelling en niet alle nevenpersonages of historische gebeurtenissen worden even sterk geëxploreerd, maar desalniettemin staat de film als een huis. ‘Roma’, overigens genoemd naar een wijk in Mexico City, is een ambitieuze tranche de vie, die over enkele jaren wel eens tot het domein van de onvervalste klassiekers zou kunnen horen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234