Humo's Donders Coole Rockjaaroverzicht

De tijd vliegt, en wij kunnen ons levendig voorstellen dat u zich met het nieuwe jaar in het vizier begint af te vragen: 2014, wat was dat ook weer allemaal, aangaande de pop en de rock? Wel, wij zijn het ook moeten gaan opzoeken, maar het kwam ongeveer hier op neer: Luc De Vos ging dood (en met hem, zoals het godgeklaagd altijd is, weer veel te veel anderen), er waren van de pot gerukte tweets, hilarische ruzies, goeie platen en slechte platen, gesmaakte comebacks en reünies waarvan wij hopen dat de opbrengst naar een goed doel is gegaan, en een aantal dingen die in 2014 zo lang geleden waren dat er dringend om gefeest moest worden. Plop: champagne!

Bonje & stampij het jaar van de ruzies

2014 was, boven alles, het jaar waarin de rock en pop hun lust for ruzie, rellen, gekijf, bonje en stampij hebben teruggevonden.

Neil Young scheidt van zijn Pegi, Chris Martin ontdoet zich van 30 kilo Gwyneth. En Morrissey en diens labelbaas rollen wekenlang worstelend over straat. Ruzie hebben ze ook gemaakt: Moz weigert voor een select publiek uit zijn autobiografie voor te lezen om zijn nieuwe plaat te promoten, en het label slaat terug door hem, drie weken na de release van ‘World Peace Is None of Your Business’, ijskoud te laten vallen. In een perscommuniqué merkt Morrissey echt waar op: ‘Dit hadden ze de Teletubbies nooit aangedaan!’

Verder veel frenetiek heen en weer flapperende handjes tussen Taylor Swift en Katy Perry. Het indierockequivalent daarvan speelde zich dan weer af tussen Mark Kozelek en Adam Granduciel. Die eerste – de slungelige bassist in de film ‘Almost Famous’ en de geniale graftak van Sun Kil Moon – deelt een herfst lang sucker punches uit aan de frontman van The War On Drugs, die reageert door een week in foetushouding onder zijn tourbus door te brengen. Red eyes!

Billy Corgan wordt in de Amerikaanse talkshow van Anderson Cooper voor miljoenen kijkers belachelijk gemaakt omwille van een verschijning op de cover van huisdierenblad ‘Paws Chicago’. Corgan dient van repliek door een commemorative T-shirt uit te brengen, alsook de plaat ‘Monuments to an Elegy’, waarvan de collateral damage ook de rest van de wereld treft.

Dave en Ray Davies van The Kinks hebben het, na een decennialange broedervete, dan weer bijgelegd in 2014. Gemakkelijk was het niet, na tientallen Dave-uitspraken als: ‘Ik denk dat Ray in zijn leven alles samen ongeveer drie jaar gelukkig is geweest. De drie jaar voor ik ben geboren.’ Maar in mei laat Ray ineens weten dat een Kinks-reünie niet meer veraf is. ‘Niet alleen een tour, wellicht ook een nieuwe plaat,’ hoewel Dave in het verleden meermaals gezworen had daar nooit aan te beginnen. Dus laat die optekenen: ‘Ray is compleet doorgedraaid. En zo verwaand dat hij niet eens beseft wat voor een asshole hij is.’ Ruzie bijgelegd, nieuwe ruzie gestart: zo gepiept, geen centje pijn.

De Comebacks van 2014

Hebben zich dit jaar – middels nieuwe platen en singles, opgemerkte concerten dan wel funky tweets – succesvol een weg uit de gewatteerde kruipkelders van het collectieve geheugen weten te graven: onder meer Neneh Cherry, The Kooks, OutKast, Wu-Tang Clan, AC/DC, Mötley Crüe, Pink Floyd, Kate Bush, Aphex Twin, Interpol, Death From Above 1979, Erlend Øye, Sleater-Kinney en Faith No More.

En: The Libertines, de oude band van Carl Barât en Pete Doherty. Begin juli zorgen zij ter hoogte van Hyde Park in Londen voor een massale volksverhuizing. In hun voorprogramma staat onder meer Spiritualized, dat net als Doherty klantenkaarten heeft bij alle voornaamste dealers van Zuid-Engeland. Een bijnaam voor het Hyde Park-evenement is in de Britse pers snel gevonden: Smackstock.

Eén dag later komt Pete Doherty met zijn Babyshambles naar Rock Werchter, meteen de eerste keer dat wij een frontman zijn publiek tot een meezwaaimoment aan weten manen met de woorden: ‘En nu alleen de mannen met bruine en zwarte vingernagels!’

Het was George Harrison die zich, naar men zegt, ooit liet ontvallen: ‘Geroddel is de radio van de duivel.’ Zeker, maar the devil heeft, zoals bekend, tevens the best tunes. Circuleerden dit jaar uitvoerig in de wandelgangen van de muziekindustrie:

v De naam ‘Perfect Pussy’ zou in de eerste plaats bedacht zijn om alle misogyne klootzakken te snel af te zijn. Frontvrouwe Meredith Graves: ‘Vrouwen in de muziek krijgen te veel kritiek te verwerken. Ik wou met deze naam zeggen: ‘Are you going to call me a cunt? Are you going to tell me I’m ugly? Well, here’s my band name – do your worst, motherfucker.’’ Ook een naam die, zoals Onze Man al zag tijdens hun passage op Pukkelpop, meteen met de scheur in huis valt.

v Eind januari gaat het gerucht dat AOL en Yahoo een grootse joint venture overwegen. Grosso modo het zakenequivalent van horen dat Vanilla Ice en MC Hammer samen op tournee gaan.

v ‘Tonight Show’-host Jimmy Fallon: ‘Er wordt gezegd dat One Direction binnenkort meedoet aan een nieuwe realityshow van Simon Cowell. Harry Styles noemt het een fantastische kans, terwijl de andere leden van One Direction vonden dat... – just kidding, niemand heeft de rest iets gevraagd.’

v Viel te verwachten: toen Robin Williams stierf, dacht een deel van het internet urenlang dat het Robbie Williams betrof, ex-Take That. Na de verwarring tweette iemand: ‘Het was godverdomme béter Robbie geweest.’ Begin deze maand is de zanger eindelijk op een passende riposte gekomen: op de albumhoes van ‘Under the Radar Vol. 1’ duwt hij zijn witte reet in de cameralens. Uit wraak komt hij volgend jaar ook naar Werchter Classic.

v Het tijdschrift Time heeft eerder dit jaar een lijst uitgebracht met de 25 invloedrijkste teenagers. Toen hen gemeld werd dat ze op de lijst stonden, hadden ze naar verluidt allemaal dezelfde reactie: ‘Wat is een tijdschrift?’

v Nog een gerucht, ons terloops aangereikt door Kristof Uittebroek van Customs: ‘Rock Werchter 2016 zal in het laatste weekend van december 2015 doorgaan, aangezien Metallica alleen dan nog vrij is.’

v Enkele nerds hebben dan weer uitgevogeld dat, als je de woorden ‘unapologetic bitch’ – of: ‘hardleerse trut’ – naar je iPhone roept, personal assistant Siri je de Wikipedia-pagina van Madonna aanreikt. Geen grap en niet langer een wild gerucht: blijkt echt te kloppen. Op de valreep nog een paar punten good karma voor de muziekafdeling van Apple.

R.I.P.

De laatste die voor onze deadline het hoofd te rusten legde, was Nick Talbot, Britse producer en journalist, en onder het pseudoniem Gravenhurst auteur van vijf platen en een vaste klant in ‘Duyster’. Hij was 37, doodsoorzaak onbekend.

Ze waren met veel, de artiesten die hem in 2014 voorgingen en hun carrière op de meest definitief mogelijke wijze afsloten. Luc De Vos uiteraard hier bij ons, maar daarover elders meer. Op respectabele leeftijd vertrokken onder anderen de Amerikaanse soulzanger Jimmy ‘What Becomes of the Brokenhearted’ Ruffin (78), Paul Revere van Paul Revere And The Raiders (76), reggaezanger John Holt (67), Alice Cooper- en Lou Reed-gitarist Dick Wagner (71), Johnny Winter, de witste bluesman aller tijden (70, gestorven op tournee in Zwitserland), Paco de Lucia (66), Devo-oprichter Bob Casale (61), Everly Brother Phil (74), Little Jimmy Scott (88), folklegende Pete Seeger (94), Stooges-drummer Scott Asheton (64), Raphael Ravenscroft, de man die met zijn sax ‘Baker Street’ van Gerry Rafferty de geschiedenis inblies (60), de Amerikaanse songwriter Jesse Winchester (69), Brill Building-grootmacht Gerry Goffin (75), Bobby ‘It’s nu echt All Over Now’ Womack (70), Tommy Erdelyi, de laatste nog levende originele Ramone (65), en Jack Bruce, het meest ondergewaardeerde lid van Cream (71).

En terwijl iedereen het ergste vreesde voor de zieke Billy Talbot, bleef die gewoon leven en overleed Rick Rosas (65), de bassist die hem was komen vervangen bij Neil Young & Crazy Horse.

In 2014 veel en veel te jong door Magere Hein weggemaaid: Big Bank Hank (57), de rapper die de grootste happen van het veertien minuten durende ‘Rapper’s Delight’ op zijn naam had staan, zijn hiphopcollega DJ E-Z Rock (46), DJ Rashad (34), DJ Low ofte Tom De Weerdt (46), Primal Scream-oprichter RobertThrobYoung (49), en de godfather van de house, Frankie Knuckles (59).

Robin Williams vond op zijn 63ste geen troost meer bij zijn Oscar, twee Emmy’s, zes Golden Globes en vijf Grammy’s, en pleegde zelfmoord. Ook L’Wren Scott (49), de partner van Mick Jagger, stapte eigenhandig uit het leven.

In de entourage van de Rolling Stones vielen later nog twee zware klappen, in minder dan achtenveertig uur: op 2 december overleed saxofonist Bobby Keys (70), één dag later hield ook toetsenman Ian McLagan (69) het voor bekeken. McLagan mag vooral de eeuwigheid in vanwege zijn grote bijdrage aan het oeuvre van de Faces en Small Faces.

DaveOderus UrungusBrockie (50), de frontman van de bloeddorstige metal-band GWAR ten slotte, overleed op 13 maart aan een overdosis heroïne. Dit zijn de doodsberichten, voor grapjes moet u elders op deze pagina’s zijn.

Instant Karma

Het muziekjaar 2014 was er – enigszins on-rock-’n-roll – vooral één van de goede balans. Iedere streep slecht nieuws werd gevolgd door een goede tijding, waarna vervolgens opnieuw iemand anders in de pet van ons gemoed kwam kakken, et cetera.

Voorbeelden: Fall Out Boy neemt de onzalige beslissing om opnieuw op te treden, maar niet veel later besluit My Chemical Romance dan weer om er een eind aan te breien. De Pixies brengen een instantvergeetbare plaat uit, maar geven op Rock Werchter wel een concert dat de wild enthousiaste goedkeuring van de volledige Barn wegdraagt. De nieuwe U2-plaat is het getoonzette equivalent van een pot grijze plafondverf, maar ze is gratis. London Grammar, het Britse electropoptrio van ‘Strong’, heeft een cd uitgebracht met voornamelijk songs waar nog wat werk aan is, maar frontvrouw Hannah Reid heeft een stel stembanden om een moord voor te begaan. En een stel tieten die Bill Cosby ertoe gebracht hebben zijn beste trui nog eens boven te halen. Sleaford Mods, punkhoppers uit Nottingham, zijn na een pak magere jaren (‘Ik wist dat mijn geld op was toen ik me maandenlang weinig meer kon veroorloven dat één Mars-reep en een blik ‘Special Brew’ per dag’) in 2014 eindelijk doorgebroken met het geweldige ‘Divide and Exit’. Quote: ‘Eén gouden regel voor wie een beetje succes begint te krijgen: don’t sniff your own arse too much.’

Is dan weer nog volop aan het wachten op wat yang na de hem eerder te beurt gevallen yin: Otto Schimmelpenninck, bassist bij het Hollandse symfonische metalcombo Delain, scheurt tijdens een concert de helft van zijn scrotum bij een verkeerd maneuver met een onverwachts afgaand confettikanon. Quote: ‘In het ziekenhuis werd vastgesteld dat mijn ballen de omvang van een grapefruit hadden gekregen. Ik dacht al: ik voel iets.’

Humo,s Rock Rally 2014

De award voor de groep die van preselectie tot finale het grondigst van bezetting wisselde, staat al tweeëntwintig jaar op naam van dEUS, maar nog nooit was een groep onderweg van naam veranderd. Mocking Jay zorgde voor een primeur en liet zich in de finale ineens Byron Bay noemen. Hun fenomenale harmonieën konden een nijpend gebrek aan songs – wordt aan gewerkt, meldt de autocue mij – echter niet maskeren en Byron Bay moest de podiumplaatsen aan zich laten voorbijgaan.

Het brons was voor Five Days. Wij citeren jurywoordvoerder en verslaggever Frits Pichal: ‘Five Days was met voorsprong de meest schaamteloze popgroep. De melodieën die zij gevangen hadden, werden niet verstopt achter een muur van gitaren of schaapachtig weggemoffeld in een outro, maar op een verhoog en in de spotlights gezet met alle middelen die ze ter beschikking hadden. Resultaat: drie songs die voluit songs genoemd mogen worden.’

Het zilver ging naar Nordmann, dat met fenomenaal beheerste powerjazz drie keer de zaal in vuur en vlam had weten te zetten, en ons in de halve finale van de sokken had geblazen met een geweldige cover van King Crimsons ‘21st Century Schizoid Man’.

Warhola won. Weer Pichal: ‘Warhola had ons behoorlijk bij de lurven, van meet af aan. Jong, vol branie, kapsels perfect in de war, en drie melancholische popliedjes die mij in hun beste momenten aan Talk Talk deden denken. Hun beste song hielden ze voor het laatst. Branie, maar dat had ik al gezegd.’ De autocue meldt niks over een debuutplaat die eraan zit te komen. We zullen hem eens laten nakijken.

Humo’s Rock Rally 2014 was de laatste die plaatsvond onder het toeziend oog van diehard volger en presentator Luc De Vos. Damn Vos, overal laat je gapende leegtes achter.

Onder Invloed

Een Amerikaans tijdschrift doopte U2 laatst tot de minst invloedrijke band van het jaar: ‘Bono en maats hebben u en ons een paard geschonken dat door werkelijk de héle wereld in de bek werd gekeken. Dat is ongezien.’ Apple bedenkt snel een nieuwe app: geef je geboortedatum in, en bij iedereen die jonger is dan 40 wordt de muziek automatisch gewist.

Taylor Swift en Pharrell Williams kijken u dan weer aan van de andere kant van het spectrum: ze breken dit jaar enige verkoopsrecords met respectievelijk ‘1989’, de snelst verkopende plaat sinds ‘The Eminem Show’ uit 2002, en met ‘Happy’, officieel één van de meest gekochte singles aller tijden en de voorbije twaalf maanden onvermijdelijk. Conan O’Brien: ‘In Iran werden zes mensen gearresteerd omdat ze aan het dansen waren op ‘Happy’ van Pharrell Williams. De plaatselijke hoofdcommissaris zei: ‘Het is niet omwille van religieuze redenen, ik ben dat nummer gewoon zo beu gehoord.’’

Bevond zich in 2014 ook nogal vaak onder invloed: Wiz Khalifa, rond wie een bescheiden nieuwe internethype is ontstaan: mensen nemen selfies waarop de rapper op de achtergrond stoned voor zich uit zit te staren. Wizzies!

Dit jaar met knuppels noch traangas uit de aandacht te houden: Stromae, Oscar & The Wolf (of gewoon Max Colombie, die een vraag over de hoogtepunten van zijn 2014 beantwoordde met ‘dat ik het bed van Mario Testino van dichtbij heb gezien’), Intergalactic Lovers, Mauro (die, in een slinkse poging zijn schizofrenie commercieel uit te buiten, dit jaar platen opnam en/of optrad met onder meer Gruppo di Pawlowski, Hitsville Drunks, Maurits Pauwels en dEUS).

Méér tricolore acts die in 2014 te onthouden platen uitbrengen: Dans Dans, Future Old People Are Wizards, Mittland Och Leo, BRNS, Amatorski, Novastar, Little Trouble Kids, A/T/O/S, The Sore Losers en The Go Find. Zullen uw aandacht volgens de verwachtingen in 2015 het snelst bij de lurven hebben: Bed Rugs met ‘Cycle’, dat er begin januari is.

Wordt evenmin gauw vergeten: de badmintonmatch van Hazy Hands tijdens de finale van Humo’s Rock Rally 2014.

Tussendoor stuurt Frances Bean, de ondertussen 22-jarige dochter van Kurt Cobain en Courtney Love, persoonlijk een mail naar Steven en Stijn Kolacny, met de vraag of men de Scala-versie van ‘Smells Like Teen Spirit’ mag gebruiken voor ‘Montage of Heck’, een prestigieuze Nirvana-documentaire. Steven, na langdurig gezocht te hebben naar een clevere woordspeling rond mulatto’s, albino’s en/of libido’s, antwoordt uiteindelijk gewoon ‘ja’.

De quote van het jaar is er één van Admiral Freebee: ‘Ik kom nooit klaar tenzij daar een dwingende reden voor is.’

Huurmoordenaars

’t Is geen titel die je vaak in de muziekkolommen ziet staan, maar dit jaar mocht hij zelfs twee keer uitrukken. Eén keer op 6 november, toen AC/DC-drummer Phil Rudd in zijn woning in Nieuw-Zeeland werd gearresteerd wegens drugsbezit, doodsbedreigingen en verdenking van het inschakelen van een huurmoordenaar. Die laatste aanklacht werd vanwege gebrek aan bewijzen ingetrokken, voor de andere feiten hangt hem nog steeds een straf boven het hoofd. Terwijl hij vrij was op borgtocht, geraakte Rudd twee weken geleden in een koffiebar in zijn hometown bovendien slaags met één van de getuigen op het proces. Ook Rudds bodyguard kreeg rake klappen, van Rudd zelf welteverstaan. Op 14 februari komt zijn zaak opnieuw voor de rechtbank. AC/DC gaat volgend jaar op tournee, maar daar zal uncle Phil naar alle waarschijnlijkheid niet bij zijn. Zolang niet bekend is voor wie die huurmoordenaar bedoeld was, zouden wij eerlijk gezegd ook het zekere voor het onzekere nemen. En als dan blijkt dat-ie voor Lars Ulrich was, kunnen ze ’m altijd nog opnieuw in de armen sluiten.

Anyway, er was iemand die dat in 2014 beter kon: Tim Lambesis, zanger en oprichter van As I Lay Dying, een naar een boek van William Faulkner (het boek is beter dan de band, maar dat is ‘Gewoon Joy’ wellicht ook) genoemd diepchristelijk metaltrio uit San Diego. Lambesis, een forse bodybuilder met meer prentjes en tekst op zijn torso dan men in de gemiddelde Kuifje-strip aantreft, zit voor zes jaar achter slot en grendel omdat hij een huurmoordenaar had trachten in te schakelen om zijn vrouw om te leggen. De feiten vonden plaats in 2013, op 16 mei jongstleden werd hij veroordeeld. In tegenstelling tot bij Rudd was er bij Lambesis namelijk wel bewijsmateriaal: de man die hij probeerde in te huren, was een undercoveragent. Onder de hersenpan van Lambesis treft u dan weer veel minder aan dan in de gemiddelde Kuifje.

Classic Rawk

Met releases van Johnny Cash (‘Out Among the Stars’), David Crosby (‘Croz’), Paul Rodgers (‘The Royal Sessions’), Robert Plant (‘Lullaby and… the Ceaseless Roar’), Pink Floyd (‘The Endless River’), Leonard Cohen (‘Popular Problems’), Bob Dylan & The Band (‘The Basement Tapes’, in verschillende gradaties van volledigheid), AC/DC (‘Rock or Bust’), Bruce Springsteen (‘High Hopes’), Neil Finn (‘Dizzy Heights’) en Tom Petty And The Heartbreakers (‘Hypnotic Eye’) zou men zich kunnen afvragen of dit nu ’64, ’74 of ’84 was. Maar het was dus wel degelijk 2014, en wie tuk is op classic rock hoefde niet op de portefeuille te blijven zitten. Verder waren er ook bijdragen aan het genre van vertegenwoordigers van latere generaties: Ryan Adams maakte het voortreffelijke ‘Ryan Adams’, Jack White en Lenny Kravitz bedienden de fans op hun wenken met respectievelijk ‘Lazaretto’ en ‘Strut’, en The Black Keys verloren enigszins de pedalen met ‘Turn Blue’, maar classic rock, zo leerde een onderzoek uitgevoerd aan de universiteit van Cambridge, was het wel degelijk.

Bij het researchen overigens een paar onthutsende vaststellingen gedaan. Wist u dat er in 2014 platen waren uitgekomen van Bryan Adams (‘Tracks of My Years’), Melissa Etheridge (‘This Is M.E.’), Bob Seger (‘Ride Out’), Simple Minds (‘Big Music’), The Doobie Brothers (‘Southbound’), Monster Magnet (‘Milking the Stars: A Re-Imagining of Last Patrol’) en – drum roll Bush (‘Man on the Run’)? Bush begot. Nee, ze vertellen ons lang niet alles, en maar goed ook.

De beste classic rock-plaat kwam overigens van een relatieve nieuwkomer: ‘Lost in the Dream’ van The War On Drugs.

1974-2014

Laten we hondseerlijk zijn: wat precies de aanleiding was, herinnert niemand zich nog, maar het afgelopen jaar werd de veertigste verjaardag van hiphop gevierd, en geen klein beetje ook. In Humo serveerden we twee weken lang de veertig beste hiphoptracks aller tijden, en de Brusselse AB zette zowaar een heuse feestweek op poten met onder meer een reünieconcert van Starflam en optredens van godfather Afrika Bambaataa en rap legend Mos Def. In de schaduw van die verjaardag was het ook alweer tien jaar geleden dat Ol’ Dirty Bastard het loodje legde (in de week nota bene dat in de AB het feestje plaatsvond, met een hoop shout-outs en eerbetonen tot gevolg), wat hem overigens niet belette om met enkele vanuit de vaults opgediepte opnames een paar gastbijdragen te leveren op ‘A Better Tomorrow’, de nieuwe plaat van zijn vroegere kompanen van Wu-Tang Clan. Een plaat waarmee zij exact één jaar te laat waren om hun eigen twintigste verjaardag te vieren.

Eveneens veertig jaar geleden in 2014: het eerste optreden van de Ramones in CBGB’s, het eerste van Van Halen op de Sunset Strip, het eerste van AC/DC met Bon Scott, de overwinning van Abba in het Eurovisiesongfestival, het vertrek van Mick Taylor bij The Rolling Stones, en de toetreding van Lindsey Buckingham en Stevie Nicks tot Fleetwood Mac. 1974 was ten slotte ook het jaar waarin Robbie Williams, Posh Spice en Alanis Morissette geboren werden, en Duke Ellington het voor bekeken hield. Men kan de Duke geen ongelijk geven.

Luc De Vos 1962-2014

Vos, Vos… Je moest eens weten, ze gaan al een plein naar je noemen, een bier voor je brouwen, een standbeeld voor je zetten. Je verdient het allemaal, maar geef toe: dat had je nooit verwacht. Je begrafenis eindigde in een volksfeest, daar had je moeten bij zijn. ’t Is twee weken geleden nu, maar het went niet. Als ik ‘Mia’ hoor, moet ik janken. Wat heet: als ik je naam in graffiti op een muur zie staan (effectief, in jouw Gent), krijg ik het al moeilijk. In de Brusselse metro weerklinkt een dag lang jouw muziek, voetbalsupporters van Brugge en Anderlecht bundelen de stembanden voor een ode, en vóór Lommel-AA Gent (er werd vorige week weer voor de beker gevoetbald, Luc – no worries, Gent makkelijk door) was er een 12-jarig meisje dat ‘Mia’ kwam zingen. Facebook stond er vol mee, ik durfde niet op play te duwen.

Het is allemaal niet te geloven, Luc, en dat jij er niet meer bent nog het minst. Slaap zacht, Vossie Boy. (jub)

vRock around het reclameblokv

In tijden van nood vindt men vreemde bondgenoten: in 2014 gingen de muziek- en de televisie-industrie, twee geplaagde media, enkele keren een opgemerkte alliantie aan. Neem Foo Fighters, die met ‘Sonic Highways’ niet zomaar een documentairereeks opnamen. Het betrof een experimenteel, bijna schizofreen plan: die reeks was er tegelijk om de verkoop van de nieuwe Foo-plaat te stimuleren én om ervoor te zorgen dat niemand nog aandacht zou hebben voor de kutmuziek.

Future Islands hebben hun doorbraak voor een groot deel te danken aan hun opgemerkte passage in de talkshow van David Letterman – in een televisiecoup niet meer gezien sinds die keer dat Bart De Wever in ‘De slimste mens’ vragen voor de voeten geworpen kreeg en die níét één voor één van zich afsloeg met ‘Sorry, staat niet in het regeerakkoord’.

Ook bij Letterman geweest, ook het YouTuben waard: Wu-Tang Clan. Alleen al om Letterman na afloop handjes te zien schudden met zeven boomlange Wu’ers die, nadat de laatste ‘fuck you’-rap is uitgestorven, ineens bedeesd staan te glimlachen.

In november kondigde Sharon Osbourne dan weer aan dat ‘The Osbournes’ terug op televisie komt. Ze liet nog weten dat Ozzy in een periode van introspectie zit en hij het een goed idee vond de show te hervatten nu hij eindelijk nuchter en clean is. Hij wel, misschien. Wij willen een reeks waar mee te lachen valt. Niemand wil Ozzy zien terwijl hij op de loopband yoghurt aan het binnenlepelen is.

Op tournee in Duitsland werd de aap van Justin Bieber in beslag genomen. Vervolgens kwam de zanger in de problemen omdat hij te weinig respect had getoond voor Anne Frank. Hij zou ook dubieuze Braziliaanse hackers ingehuurd hebben, het huis van zijn buurman met eieren bekogeld en betrapt zijn op autorijden onder invloed. Het dieptepunt kwam er toen uitgerekend Lindsay Lohan gezegd zou hebben: ‘Niet goed bezig, die jongen.’

Smaakvolle hoezen in 2014

v Sharon Van Etten: ‘Are We There’

v James Vincent McMorrow: ‘Post Tropical’

v Vashti Bunyan: ‘Heartleap’

Minder smaakvolle hoezen in 2014

v Leonard Cohen: ‘Popular Problems’

v Pharmakon: ‘Bestial Burden’

v Jason Derulo: ‘Talk Dirty’

v In juni plaatst Mariah Carey een zeventien jaar oude foto van zichzelf op Instagram en doet slinks alsof het er één van dit jaar is. Carey vergeet daarbij dat het internet een spanbetonnen geheugen heeft, en wordt ontmaskerd. Ze had in één trek door ook over het hoofd gezien dat ze in 1997 nog rimpels had.

v Volgens een Amerikaanse blog zou Beyoncé nooit uit eigen interesse naar een modeshow gaan. Nee: elke keer dat ze op de eerste rij gaat zitten, krijgt ze daarvoor 100.000 dollar. Meanwhile krijgt de zus van Beyoncé, Solange Knowles, datzelfde bedrag van Jay-Z als ze voortaan de trap neemt in plaats van de lift.

v In augustus laat het Londense Jabberwocky aan zijn tienduizenden ticketkopers en talloze (goede) bands – amper anderhalve dag voor één en ander zou plaatsvinden – weten het financieel niet te kunnen trekken en alles af te gelasten. Meteen het grootste festivalschandaal sinds de affiche van Scrotumrock in Reet enkel uit kutgroepen bleek te bestaan.

v Terwijl u dit leest, staat gangstarapper Brandon Duncan – of, zoals hij op straat bekend staat, Tiny Doo – dan weer terecht voor zijn aandeel in ‘bendepraktijken en samenzwering’. Zijn medeplichtigheid bij de misdaden in kwestie kan op geen enkele manier bewezen worden, hij heeft enkel songs geschreven over (en dus geld verdiend met) geweldplegingen en misdaden van zijn vrienden. Dat is de eerste keer dat iemand de kans loopt levenslang opgesloten te worden omdat geen andere reden dan het opnemen van een plaat, terwijl anderen toch zoveel meer in aanmerking zouden komen.

Openbaar aanklager Dana Greisen stelde nog: ‘Rapmuziek: het is gewoon het zoveelste misdadige communicatiemiddel gebruikt door bendeleden.’ Greisen werd een dag later het zwijgen opgelegd tijdens een gewelddadige drive-by tweeting.

Tweets

v Run The Jewels – het samenwerkingsverband van El-P en rapper Killer Mike, en verantwoordelijk voor twee van de indrukwekkendste hiphopplaten van het jaar – zou dit najaar deze tweet de wereld ingestuurd hebben: ‘Straks staan we op een festival op hetzelfde moment geprogrammeerd als Sun Kil Moon. Mocht Kozelek vervelend doen, wij zijn bereid om onze hit ‘Sun Kil Moon, I Put My Balls in Your Mother’s Mouth’ te spelen.’ Waarmee werd verwezen naar de vete tussen SKM-man Mark Kozelek en Adam Granduciel van The War On Drugs. De tweet is niet meer terug te vinden, maar El-P sprak tijdens een interview wel al over hoe hij Kozelek backstage was tegengekomen. ‘Hij vroeg me: ‘Hoe heet jullie groep?’ En, nadat ik geantwoord had, zei hij: ‘Suck my cock, Run The Jewels.’ Ik zwéér het.’

v Acteur John Goodman, die voor zijn vertolking van Walter Sobchak onlangs nog geëerd werd tijdens de Antwerpse versie van de wereldwijd georganiseerde Lebowski Fests, kreeg dan weer déze tweet toegestuurd: ‘That ‘butter’ that they put on your popcorn at movie theaters? It’s actually made from John Goodman’s ball sweat.’

v Nog eentje? Hillbilly-countryster Brad Paisley kreeg op een goede ochtend deze tweet: ‘I don’t know your music, cuz I don’t drive a pickup and I don’t sleep with my sister.’

Ziek

Ziek: Morrissey, die in oktober liet weten al een tijdje met kanker te kampen te hebben.

Zieker: Malcolm Young, founding father van AC/DC, die in een tehuis wegkwijnt door een snelle dementie. En Thé Lau, die in het aanschijn van de dood op het scherp van de snee blijft schrijven en musiceren.

Fucking ziek: Pete McNeal, voormalig drummer bij Cake, is veroordeeld en naar de lik gestuurd nadat bewezen was dat hij meermaals kinderen had aangerand.

Bulderlacht revisited

De beste mop volgens

Ian McLagan (1945-2014):

‘Man stapt een pub binnen, drinkt een paar pinten, en kotst zijn kostuum onder. Zegt tegen de barman: ‘Wat nu gedaan? Zo kan ik echt niet thuiskomen bij moeder de vrouw.’ Waarop de barman: ‘Luister hier, ik stop tien dollar in je jaszak, en als je thuiskomt, zeg je tegen je vrouw dat één of andere zatlap op je kostuum heeft gekotst, maar dat hij je tien dollar heeft gegeven voor de droogkuis.’ ‘Geweldig idee,’ zegt de man. Hij gaat naar huis, belt aan, vrouw doet open: ‘Gatver, hoe is het toch mogelijk, wat heb je nu weer uitgespookt?’ Waarop die man: ‘Neenee, zoetje, luister, dat heb ik niet zelf gedaan, ’t was één of andere zuiplap. Maar hij heeft me tien dollar gegeven voor de droogkuis, voel maar in mijn zak.’ Vrouw tast in de jaszak en haalt er twéé briefjes van tien dollar uit. ‘Ja, dat was ik nog vergeten te zeggen: hij heeft ook in mijn broek gescheten.’’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234