Humo's Knallende Terreurfilm Top 10

Vanaf volgende week in de bios: ‘Bastille Day’, waarin een bikkelharde CIA-agent (Idris Elba) tracht te achterhalen wie er achter een reeks aanslagen in Parijs zit. Alwéér een reden om uit de explosieve en naar semtex ruikende mengelmoes van terreurfilms – met op feiten gebaseerde drama’s, actiefilms, portretten van terroristen, portretten van de lui die de terroristen trachten te stoppen, beklijvende documentaires en zelfs uitzinnige komedies – de tien beste te selecteren.

'Als je de kans krijgt, moet je een terrorist onmiddellijk omverknallen, ook al staat ze net poedelnaakt onder de douche'


10 Four Lions (2010)

Jawel, er mag gerust worden gelachen, gegierd en gebruld met moslimterroristen. In deze genadeloze satire van regisseur Christopher Morris proberen vier moslimjongeren uit de suburbs van London hun grote droom waar te maken: jihadist worden en zichzelf opblazen. Hun plan: eerst een opleiding tot kamikazeterrorist volgen in een trainingskamp in Pakistan, daarna een aanslag plegen op Britse bodem. Al gauw blijkt dat de vier stumperds niet bepaald in de wieg zijn gelegd voor de jihad: één van hen geeft in een verhelderende scène zelfs eerlijk toe dat ze niet goed weten wat ze eigenlijk aan het doen zijn. Naast een hoop uitzinnige slapstick – de zelfmoordkraai! – heeft deze hilarische komedie ook één wijze raad in de aanbieding: hoe fel hij ook staat te hoesten, het is géén goed idee om het heimlichmanoeuvre toe te passen op een terrorist met een bomvest.


9 Black Sunday (1977)

De terroristen uit deze op de debuutroman van Thomas Harris (‘The Silence of the Lambs’) gebaseerde classic uit de gouden jaren 70 tonen geen gebrek aan ambitie: tijdens de jaarlijkse Super Bowl willen ze een met explosieven gevulde zeppelin boven het stadion laten ontploffen, en dat terwijl de Amerikaanse president in de spionkop zit! De muziek van John Williams laat de suspense nog wat extra opgloeien, Bruce Dern schittert als de uit wraak handelende terrorist (‘We gaan Amerika treffen waar het het meeste pijn voelt en waar het zich het veiligst voelt!’), en de fantastische Robert Shaw leert tijdens de spannende openingsscène – een raid op een huis vol Palestijnse bommenleggers – een belangrijke les: wanneer je de kans krijgt, moet je een terrorist onmiddellijk omverknallen, ook al staat ze net poedelnaakt onder de douche en heeft ze het moordlijf van seventies-icoon Marthe Keller.


8 The Siege (1998)

In 1998, dus drie jaar vóór de aanslagen van 9/11, verscheen deze thriller waarin FBI-agent Denzel Washington een einde tracht te maken aan een plaag van terreuraanslagen in New York City. ‘The Siege’ werd indertijd terecht op gemengde gevoelens onthaald – Bruce Willis is als de fanatieke generaal Devereaux lachwekkend slecht – maar wie hem vandaag bekijkt, ziet niettemin een behoorlijk angstaanjagende film met een bijna visionaire impact. Zo hangt de film een verontrustend beeld op van de manier waarop het Vrije Westen op de terreuraanslagen reageert: iedereen die ook maar een beetje op een Arabier lijkt wordt zonder vorm van proces opgesloten in detentiekampen, verdachten worden gemarteld, en uiteindelijk neemt het leger doodleuk de macht over. ‘We hebben de terroristen niet nodig om onze waarden op te blazen,’ zo horen we Washington declameren. ‘Dat doen we zelf wel.’


7 Air Force One (1997)

Eigenlijk hadden ook het IRA-drama ‘In The Name of the Father’ (1993) en de Italiaanse klassieker ‘The Battle of Algiers’ (1968) in deze top 10 moeten staan, maar – schiet ons dood – ons hart begint nu eenmaal nog nét iets sneller te kloppen wanneer we Harrison Ford in deze weergaloze vliegtuigthriller ‘GET OFF MY PLANE!!!’ horen uitroepen. De fun begint wanneer een legertje Russische terroristen, aangevoerd door een met een heerlijk Slavisch accent sprekende Gary Oldman, het presidentiële vliegtuig kaapt, en dit nog geen drie scènes nadat we president Marshall (Ford) kloek hebben horen verklaren dat hij nooit zal onderhandelen met terroristen. Waarna de in het vliegtuig rondsluipende prez de terroristen één voor één eigenhandig uitschakelt. Wie niet spontaan ‘Yee-ha!’ roept wanneer Ford aan een koord achter zijn eigen vliegtuig hangt te bungelen, is geen filmliefhebber.


6 Executive Decision (1996)

Opnieuw een denderende vliegtuigkapingsthriller, deze keer één die zich bijna helemaal afspeelt aan boord van een passagierstoestel waarvan de controle wordt overgenomen door een groepje moslimextremisten onder leiding van David Suchet: ‘Allah heeft ons uitverkoren voor deze taak! Wij zijn de ware soldaten van de islam!’ Enter Kurt Russell en zijn S.W.A.T.-elitesoldaten, die in een adembenemende race tegen de klok de terroristen uit het vliegtuig proberen te zwieren en de gifbom die zich in de vrachtruimte bevindt onschadelijk trachten te maken: moeten ze de rode of de blauwe draad doorknippen? O ja: hoe Russell en zijn mannen de Boeing 747 in volle vlucht enteren, en hoe Steven Seagal al na een kwartier letterlijk uit de film wordt gezogen, is iets wat u absoluut gezien moet hebben.


5 Team America: World Police (2004)

Niet alleen de beste komedie over de war on terror ooit gemaakt, maar ook een hilarische satire op het genre van de actieblockbuster én een tot schuddebuiken aanzettende parodie op de legendarische marionettenserie ‘The Thunderbirds’. Hilarische musicalnummers (‘Terrorists your game is through/cause now you have to answer to... America! Fuck yeah!’), gore poppenseks, racistische grappen, obscene dialogen (‘The only thing that can fuck an asshole is a dick with some balls’): deze prent van de makers van ‘South Park’ laat zich omschrijven als ziekelijk, ranzig, tot op het bot beledigend (voor moslims én voor blanken) én onwaarschijnlijk grappig. Wij zeggen: in plaats van para’s zouden ze beter de poppen van ‘Team America’ op straat laten patrouilleren. Terrorize this!


4 Zero Dark Thirty (2012)

Deze meeslepende reconstructie van de klopjacht op Osama bin Laden kwam zwaar onder vuur te liggen vanwege de openingsscène, waarin enkele meedogenloze CIA-folteraars een gevangengenomen Al Qaeda-medewerker slaan, aan een wreed spelletje waterboarding onderwerpen, een halsband aanmeten en als een hond over de vloer rondtrekken. Onder meer Amnesty International steigerde, maar regisseuse Kathryn Bigelow verdedigde zich door te zeggen dat ze alleen maar de realiteit liet zien. Voor de rest is dit gewoonweg één van de spannendste en knapst gemaakte thrillers van het decennium, waarbij we – ook al kennen we allemaal de afloop van de jacht – van de eerste tot de laatste minuut zitten mee te trillen met de gedreven CIA-analiste (Jessica Chastain) die de Baard op het spoor is.


3 United 93 (2006)

11 september 2001. United 93 is in een wolkeloze hemel op weg van Newark naar San Francisco wanneer vier met cuttermesjes gewapende terroristen de piloten vermoorden, de stuurknuppel vastgrijpen en koers zetten richting Washington, waarschijnlijk met de bedoeling om de Boeing 757 te laten neerstorten op het Capitool. Maar de passagiers, die door telefoontjes met het thuisfront op de hoogte zijn van de kamikazeaanslagen op het WTC in New York, weigeren zich bij hun lot neer te leggen: ze slaan de handen in mekaar en bestormen de cockpit. In ‘United 93’ reconstrueert regisseur Paul Greengrass het drama, van het vertrek in Newark tot de laatste fatale momenten voor de crash. Overrompelend.


2 Munich (2005)

Na het gijzelingsdrama tijdens de Olympische Spelen in 1972 in München gaf de toenmalige Israëlische premier Golda Meir de Mossad, de Israëlische geheime dienst, het bevel om elke Arabier die van ver of van dichtbij bij het bloedbad was betrokken, te liquideren. In deze virtuoze thriller volgt de in topvorm verkerende Steven Spielberg de agenten die die sinistere opdracht met behulp van telescoopgeweren en splinterbommen dienen uit te voeren. Puur filmisch is dit onbetwist één van Spielbergs beste: let maar eens op de adembenemende cinematografische klasse waarmee hij de aanslag in Rome in beeld zet. Tegelijk weet de cineast ook de groeiende morele dilemma’s binnen het team voelbaar te maken: zo begint het hoofdpersonage zich hoe langer hoe meer af te vragen of het wel koosjer is om terroristische acties te bestraffen met nog méér bloedvergieten. Wat denkt u?


1 The Day of the Jackal (1973)

De beste terreurfilm aller tijden zuigt u mee naar het begin van de jaren 60, toen Frankrijk beefde voor de OAS, een extreemrechtse terreurorganisatie die honderden moorden en bomaanslagen pleegde. Tegen die donkere achtergrond volgen we een elegante huurmoordenaar (Edward Fox), codenaam Jakhals, die in opdracht van de OAS een aanslag op president De Gaulle beraamt. Met een meesterlijk oog voor detail brengt regisseur Fred Zinneman de voorbereiding van de aanslag in beeld: van het vervalsen van een paspoort, over de aankoop van een snipergeweer, tot de aanschaf van een potje haarverf. Simultaan volgen we de topspeurder Lebel (Michael Lonsdale), die op basis van summiere aanwijzingen de identiteit van de Jakhals bij elkaar probeert te puzzelen. Wat volgt is een razend spannend kat-en-muisspel; een thriller met terreurdreiging 10. En dat niveau laten we voorlopig niet zakken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234