Humo's Onweerstaanbare Studentenspecial: Tien literaire meester­­werken en hoe ze af te serveren

Als één of andere kwartintellectuele klepzeikerd met een airtje zegt: ‘Ik heb dat of dat boek gelezen’, en hij noemt, om als een kenner over te komen, een flutboek waar niemand ooit van gehoord heeft, dan moet jij zeggen: ‘Ik heb dat boek niet gelezen, maar ik heb wel dit boek gelezen’, en dan geef je de titel van een meesterwerk uit de wereldliteratuur, en daarmee snoer je iedereen de mond, want wie dat soort magnum opussen leest, die is in de ogen van anderen bijlange geen uil.

Omdat het lezen van die meesterwerken veel te veel tijd en moeite kost, zet ik er een stuk of tien op een rijtje, met net genoeg informatie erover om zelfs de grootste debiel in staat te stellen volop te kunnen meepraten over het betreffende schrijfsel.


William Shakespeare - Othello

Alsof we zitten te wachten op een neger die legergeneraal wordt, verliefd blijkt te zijn op een takkewijf met de belachelijke naam Desdemona, en te maken krijgt met een vijand die de nog belachelijker naam Iago torst. En dan gebeurt er van alles dat zijdelings gelieerd is met liefde, haat, broederschap, oorlog, jaloezie en natuurlijk racisme, want als er ergens een neger op het toneel verschijnt, dan loert het racisme per definitie om de hoek. Dit toneelstuk is het beste bewijs dat Shakespeare overschatter is dan Christophe Van Gerrewey en Yves Petry samen, en dat Othello overschatter is dan Ronny Mosuse en Kid Safari samen, en dat wil toch wat zeggen.


Harry Mulisch - De ontdekking van de hemel

Voor de buitenwereld waren Harry Mulisch en Hugo Claus de beste vrienden, maar in feite konden die twee koekenbakkers elkaar niet uitstaan. Het was zelfs zo dat Claus, iedere keer als hij in Amsterdam was, ’s nachts z’n hotel verliet om in de tuin van Mulisch achter een struik te gaan schijten. Toen Claus met ‘Het verdriet van België’ een kanjer van meer dan 800 pagina’s had afgeleverd, zwoer Mulisch op het hoofd van z’n kinderen en van z’n twee teckels dat hij een nog dikker boek zou schrijven. Dat werd ‘De ontdekking van de hemel’, meer dan 900 pagina’s. Daarvan zijn er ongeveer 750 pagina’s overbodig en de rest van het gezemel kan je evengoed in het haardvuur gooien. Mulisch heeft met deze roman één van de ridicuulste kutromans uit de Nederlandstalige literatuur in elkaar geflanst, en het boek is een aanrader voor elkeen die zich graag eens duchtig dood verveelt.


Umberto Eco - De naam van de roos

Deze complete mislukking speelt zich af in de middeleeuwen, en dan weet je het wel. Eén of andere mafketel van een pater moet een manuscript vinden in een abdij van voor Christus en die zoektocht duurt meer dan 600 tergende bladzijden lang. Umberto Eco werd er wereldberoemd mee, en ik zou liever dan door het schrijven van deze ramp wereldberoemd worden omdat ik Nicole achterwaarts in de poes had genaaid zonder dat Hugo ervan wist. Met de opbrengst van z’n bestseller heeft Umberto Eco zich vooral taart en snoep gekocht, zodat hij tegenwoordig 260 kilo weegt.

'Othello' is het beste bewijs dat Shakespeare overschatter is dan Christophe Van Gerrewey en Yves Petry samen'


Stieg Larsson - De Millennium-trilogie

Er werden wereldwijd 360 miljoen exemplaren van verkocht, allemaal aan mensen die evenveel verstand hebben van literatuur als Koen Crucke van beffen. Het zou een thriller moeten zijn, en het is zo spannend als aan de straatkant op een stoel zitten en voorbijrijdende auto’s tellen met een blinddoek om. De hoofdpersonages, een uitgebluste journalist en een lelijk punkwijf, zijn het irritantste duo eikels sinds Gaston en Leo, en ze zijn nog minder grappig. In het eerste deel wordt iemand vermoord, in het tweede deel ook, geloof ik, en tijdens het lezen van het derde deel ben ik met een blinddoek om op een stoel aan de straatkant gaan zitten. Stieg Larsson heeft het succes van z’n trio papieren vodden niet meegemaakt omdat hij vroegtijdig overleed. Een voordeel daarvan is dat hij daardoor niet meer in staat was om nog meer letterkundige bagger te produceren.


Michel Houellebecq - Elementaire deeltjes

Na de publicatie van deze roman werd Michel Houellebecq beschouwd als een genie, terwijl hij toch beter beschouwd had kunnen worden als een gigantische zeur die een hoop ongein had afgeleverd die de lezer een punthoofd, jeuk aan de anus en een vieze smaak in z’n bakkes bezorgt. Het is het verhaal van twee broers, een zekere Michel en een zekere Hugo. De ene is een wetenschapper en de andere een flierefluiter, en het was misschien een stuk minder vervelend geweest als de ene een loodgieter met maar één nier was geweest, en de andere een travestiet die niet op hoge hakken kan lopen zonder om te vallen. Michel Houellebecq is een afstotelijke nitwit die ik niet in een donker straatje zou willen tegenkomen, en z’n boeken zijn als hondendrollen waarin je, als je per ongeluk in een donker straatje loopt, zonder twijfel trapt, met een strontgeur in je neus voor de rest van de week.


Gabriel García Márquez - Honderd jaar eenzaamheid

Hier hebben we dan de excuus-Colombiaan die jarenlang moest bewijzen dat er in Colombia meer te vinden is dan drugs, lelijke wijven en schrijnende armoede. Hij won er de Nobelprijs nog mee ook, terwijl hij van mij niet eens de Grote Literatuurprijs van de Gemeente Waarschoot zou verdienen. We worden om de oren geslagen met het geslacht Buendía in het dorpje Macondo, waar incest het belangrijkste tijdverdrijf is, zodat je in deze roman te maken krijgt met ongeveer 65 personages die allemaal Buendía heetten. En al hadden ze met z’n allen Peeters of Janssens of Van Damme geheten, het had ons nog geen reet kunnen verdommen.

'Ga toch prei planten, Franzen, en laat ons met rust'


Jonathan Franzen - Vrijheid

Die Franzen had al gigantisch op de zenuwen gewerkt met z’n vorige bestseller ‘De correcties’, en net toen je dacht: ‘Nou, nog meer op de zenuwen werken zal zo’n Franzen toch nooit kunnen bewerkstelligen’, kwam hij aankakken met ‘Vrijheid’, een baksteendik fiasco, waarvan je je, een halve dag na het lezen ervan, nagenoeg niks meer herinnert. Het enige wat ik me nog voor de geest kan halen betreffende dit misbaksel, is dat er een blauw vogeltje in figureerde, en de problemen waarmee de mijnbouw zoal te kampen heeft. Ik weet niet eens meer wie aan het eind de moordenaar bleek, en het zou zelfs goed kunnen dat er in heel dat rotboek geen moordenaar voorkomt. Ga toch prei planten, Franzen, en laat ons met rust.


Dimitri Verhulst - Godverdomse dagen op een godverdomse bol

Nu is den Dimi een heel goeie vriend van mij, en z’n verloofde is straalverliefd op mij, en we gunnen elkaar ons grote succes, enzovoort, maar met deze van de pot gerukte roman heeft den Dimi ervoor gezorgd dat zelfs ik na lezing ervan dacht: ‘Dimi, makker, hang je schrijfmachien in de wilgen en ga een baantje zoeken. Met jouw capaciteiten moet je toch al snel een job vinden als vuilnisman, papierenzakjesvouwer of coiffeur van Marnix Peeters.’ Tjonge, wat heeft den Dimi met z’n ‘Godverdomse bol’ de bal compleet misgeslagen. Geen wonder dat het boek allerlei prijzen won, want in Vlaanderen en Nederland win je alleen prijzen met verschrikkelijke rotzooi. Desondanks zal den Dimi altijd een goeie vriend van me blijven, en dat is toch ook wat waard.


Franz Kafka - Het Proces

Franz Kafka stierf op heel jonge leeftijd, maar toch te laat, want als hij nog vroeger was gestorven, had hij dit stuitende ‘Het proces’ misschien niet geschreven. Dat het woord ‘kafkaësk’ werd uitgevonden is te wijten aan dit boek, en dat is toch een nietszeggend woord om op te schieten? Eén of andere pipo, Josef K., wordt van iets beschuldigd, weet niet van wat en krijgt een proces aan z’n been, en dat alles zou symbool moeten staan voor de doolhof die de wereld is, en de nietige rol van het individu erin. Terwijl ‘Het proces’ volgens mij symbool staat voor een over het paard getilde roman in slecht Duits, geschreven door een longlijder die nog niet zou weten wat een goeie roman was, zelfs al beet die in z’n testikels. Awoert, Franz!


Griet Op de Beeck - Kom hier dat ik u kus

We lezen hier het schrijnende verhaal van Mona in drie stadia van haar leven: als jong kind, als 24-jarige en als 103-jarige. Vooral het laatste deel is heel spannend en ontroerend: de 103-jarige Mona gaat voor het eerst parachutespringen, vergeet haar parachute mee te nemen, valt vanop 900 meter uit een vliegtuig, verliest door de hevige wind onderweg naar beneden haar vals gebit, en als ze op de grond te pletter is geslagen, kan ze alleen geïdentificeerd worden aan de hand van haar flamoes, want ze is de enige vrouw in Vlaanderen met acht schaamlippen – vijf kleine en drie grote. Dit is pas een meesterwerk in de ware betekenis van het woord en wij allen moeten dit superboek lezen en blijven herlezen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234