null Beeld

Humo's Rock Rally 2008: de preselecties in Hasselt en Leffinge


'Ga je veel gemene dingen schrijven?' vroeg Lesters geliefde hem vorige week na de eerste preselectie in het verre Hasselt. Nauwelijks, moest hij tot zijn eigen verbazing bekennen. Hasselt had geen enkel dieptepunt, bracht spannende elektro, ruige rock, hoekige punk, en ware het niet dat de jury in de backstage geconfronteerd werd met een muur Cara Pils, ze zou helemaal niks te klagen hebben gehad. 's Anderendaags in Leffinge was het al niet veel minder goed. Zekerheden, soms kan een mens perfect zonder.

Hasselt

Chief Ed

'Vijf gemiste oproepen van Carla Bruni'

Hasselts hoogsteigen Chief Ed mocht Humo's Rock Rally 2008 feestelijk openen. Enkele jaren geleden op zeer jonge leeftijd in de preselecties blijven steken, anno 2008 nog steeds pas drieëntwintig en nog een hele weg af te leggen. It's a long way to the top if you wanna rock 'n' roll. Het begon lekker met 'Patrick Swayze': door nijdige gitaren voortgestuwde, nonchalante rock in het verlengde van hun vroegere Chiroleiders Fence (geen grap). Song nummer twee was zelfs voor het gemiddelde familiefeest te licht en met afsluiter 'Tonight' werd bewezen dat je zelfs om vals te zingen eerst goed moet oefenen.


Berriegordies

Ook de genaamde Marco Zanetton was geen nieuwkomer in Humo's Rock Rally. Voor Berriegordies - vrij naar Motown-oprichter Berry Gordy, vermoedt Lester - had hij twee pronte zangeresjes opgetrommeld om bij gebrek aan een stomende ritmetandem zijn songs van een snuif soul te voorzien. Iemand in de jury moest aan The Style Council denken - blanken aan de soul, waar anders ga je uitkomen? - maar overtuigend was het niet. Zanetton, een betere schrijver dan selectieheer, had met 'Home with Me' wel de beste song van de avond meegebracht, en met 'Marketing Song' veruit de grappigste. 'I got a marketing degree at the L.U.C.'? Jawel.


Yobbish Hippies

Uit Borgloon, alwaar de fruitboeren sinds 'Katarakt' van het gemeentebestuur gratis lessen Antwerps krijgen aangeboden om de verwachte stroom toeristen niet al te zeer in verwarring te brengen. De Hippies deden het met de uitstraling van de zeer jonge Stray Cats, de sound van een niet geheel geluidsdichte garage en het flegma van een groep die alles al gezien heeft. Hoeveel guts moet je hebben om een cowpunk-song 'Foxy Lady' te noemen, de titel te laten rijmen op 'my baby', en het publiek ei zo na aan te zetten tot een rondedans? De Yobbish Hippies weten het, en als ze twee jaar hard repeteren, moet een halve finaleplaats haalbaar zijn.


Tubelight

Zonen van beroemde vaders, deel 1. Lee Swinnen had van vader Guy de gitaar meegekregen waarmee die, lang voor Lee geboren werd, 'For all the Wolf Calls' van The Scabs had ingespeeld. Maar het waren niet de gitaren die bij Tubelight de aandacht trokken - die bleven netjes binnen de lijntjes die The Strokes op hun drie platen hebben uitgetekend - maar de stem van de zeventienjarige Lee Swinnen. Guykes is niet langer de beste zanger in de familie Swinnen, maar hoeft zich daarvoor geenszins te schamen. Lester overdrijft, maar zelfs Mark Lanagan zou het aan de Kerstdis bij de Swinnens moeilijk hebben om gehoord te worden. Minpuntjes: Tubelight had slechts anderhalve song, en als je van jezelf weet dat je goed kunt zingen, moet je dat er ook weer niet té dik opleggen (zie 'Need It', geweldige song wel).


Frank Shinobi


'Bedank om ons te hebben,' liet Frank Shinobi weten. Niet één maar vier manspersonen uit het Luikse indie-collectief Honest House die het soort op Fugazi en ander moeilijk volk geënte noiserock brachten waarvan Lester dacht dat het al lang was uitgestorven. Frank Shinobi was hard, strak, niet vrijblijvend en gebracht met de juiste attitude: kwaad tijdens de songs, vrolijk tussendoor.


Skybluepink

Bij Skybluepink moest Lester onwillekeurig aan The Spanks denken, de onvolprezen kings of Belgian garage, en daarmee was het kalf voor deze Leuvense studentenbende eigenlijk al verdronken. Anderhalf refrein lang konden ze de schijn van een doorleefde groep hoog houden, maar met 'Sea' - waarvoor de zanger zich plots van een trillende Eddie Vedder-huig ging bedienen - en het halve idee genaamd 'Get Close' - Louis Armstrong meets The Dinky Toys in Center Parks - verspeelden ze moeiteloos al hun kansen.


H.O.M.O. (H.E.R.O.I.N.e)

Alleen al om het nooit meer te hoeven intikken zou Lester (laatste keer) H.O.M.O. (H.E.R.O.I.N.e) graag met onmiddellijke ingang de vergetelheid toewensen. 'I want an equal amount of muffins in every donut,' zong de negentwintigjarige flamboyante Mizz Exit, geruggensteund door een op leven en dood bliepende laptop en geflankeerd door twee etalagepoppen. Eén pop droeg een gitaar, en had de lippen dichtgeplakt. Of hoe men in een vergeten dorp als Opglabbeek omgaat met eenzaamheid en muzikale meningsverschillen. It's all in the mind, en moge de muziek van Homo Heroine zich minstens tot 2010 ook enkel daar afspelen.


Nebrovski

Het drummertje van Nebrovski - vijftien jaar - werd aan het oog ontrokken door een gigantische basdrum, waarachter hij op deskundige wijze de basis roffelde die zijn achttienjarige makkers aanzette om de wat matte songs te brengen alsof ze speelden voor een plaats in de Top 100 Aller Tijden. Vraag Lester vandaag niet om iets van Nebrovski te neuriën, maar met een sound als de Boerentoren en het doorzettingsvermogen van de gemiddelde poolreiziger raakt men ook wel ergens. Net niet op de Noordpool, soms.


The Grams

The Grams, in vroegere jaren al extreem onzeker en gespeend van charisma te bezichtigen op een Hasseltse preselectie, mochten een ultieme poging tot doorstoten doen. Visueel zag het er allemaal al veel minder houterig uit, muzikaal mogen The Grams er zich stilaan bij neerleggen dat ze nooit verder zullen komen dan de enkels van hun grote idolen. Dat zij alvast de pas in de halve finale vereiste cover speelden ('Game of Pricks' van Guided By Voices) laat vermoeden dat zij al één en ander in de smiezen hebben.


Tokomat Fusion Test Reactor

Ook Tokomat Fusion Test Reactor was aan zijn tweede deelname toe, deze keer tot duo herleid. Drummer/beest Yves Staeren nam de zang voor zijn rekening (de tweede song werd gezongen door iemand die er niet bij was). Het deed Lester aan Front 242 denken. Front 242 zonder de hits, that is. Slaagt Tokomat erin om één catchy of beangstigende single te maken dan zijn ze vertrokken. Tot het zo ver is, gaan ze door het leven als een interessante gimmick.

undefined

Leffinge

The Roll

De dekselse Ben Maes had zijn groepje ingeschreven zonder medeweten van zijn maten, waardoor The Roll in Leffinge voor zijn tweede optreden stond. Dat in acht genomen, brachten zij het er verre van slecht vanaf. Een wereldsong hadden zij in hun korte bestaan nog niet afgescheiden, de podiumpresence - hoe kan het ook anders - stond nog niet helemaal op punt, en de invloeden (Kooks, Hives... ) lagen er nog iets te dik op, maar de heren van The Roll, gemiddelde leeftijd 19, konden zingen. Sterker: ze konden samenzingen. Dan besluiten wij: even onaf als veelbelovend.


Black Shark

Aan presence ontbrak het Black Shark hoegenaamd niet. De zanger, een soort Lemmy die op het carnaval van Aalst met Kings Of Leon aan de praat was geraakt, liet vestimentair alle aanwezigen ver achter zich, en kon ook op de gitaar aardig uit de voeten. De cartooneske hardrock van Black Shark (songtitel: 'See You all in Hell') ziet Lester voorlopig echter voornamelijk op scoutsfuiven en bierfeesten tot zijn volle recht komen. Schol!


The Rebelines

De zanger van The Rebelines deed Lester aan Spoon-frontman Britt Daniel denken: lichtjes verveeld naar een onbestemd punt aan de horizon starend, op de helft van zijn krachten zingend en intussen als per toeval flitsende riffs uit de gitaar sleurend. Helaas hadden The Rebelines maar een halve song meegebracht. Of tien songs, afhankelijk van hoe uitgewerkt u uw songs graag hebt. Veel leuke dingen, pardoes en zonder aan de betrokken partijen toestemming te vragen aan elkaar gelijmd, en daar een titel op geplakt. Meer hadden The Rebelines niet gedaan. Kortom: aan het werk, boys!


The John Doe Theory

De vreemdste groep van het weekend: was al een tijdje aan het spelen en een interessante spanningsboog aan het opbouwen toen er plots een roadie - een man met bovenarmen als dijbenen - op het podium verscheen. Tot Lesters grote verbazing stapte hij naar de microfoon en begon daarin als een bezetene de rekbaarheid van een paar toonsoorten te testen. Het bleek gewoon de zanger te zijn, want hij bleef er drie songs lang staan. Slecht zingen deed hij niet, bij The Rasmus of Live zijn ze er blij mee, maar bij de muziek paste het niet. Wiens groep is het eigenlijk? Oftewel: wie heeft niet goed naar wie geluisterd? Eerst eens praten misschien.


Serialshark

Serialshark had veruit de meeste fans meegebracht, alsook een drumstel waarmee desgewenst klein verkennend onderzoek op Mars kan worden uitgevoerd. Verder wil Lester het kort houden: zeer middelmatige rock met slechts één pluspunt: eindelijk korte songs!


The Hong Kong Dong

Met gitarist Geoffrey Burton van Arno en de drummer van Humo's Rock Rally-laureaat 2006 The Hickey Underworld in de rangen, kregen we met The Hong Kong Dong een heuse supergroep voorgeschoteld. Verwachtingen als wolkenkrabbers dus, ook omdat The Hong Kong Dong al in 'De Laatste Show' te zien was en door enkele kenners als dé revelatie van 2008 werd getipt. Viel wat tegen. Indrukwekkende uitstraling, gevaarlijke gitaren, uitstekende samenzang tussen broer en zus Zeebroek (hun vader is een beroemde wielrenner) en dreiging van de eerste tot de laatste seconde... Maar als het gedaan was, was het weg. Goed dat Lesters secretaresses notities had genomen, of hij had u over The Hong Kong Dong niets weten te vertellen. De Rock Rally duurt nog lang.


Mass Market

De gitarist van Mass Market hadden we in een iets prominentere rol al bij The Rebelines aan het werk gezien. De vaalgrijze rock van Mass Market, die Lester een fractie van een seconde aan Sonic Youth deed denken, voorzag hij van een paar welgemeende adrenaline-injecties. De zieltogende patiënt kon echter niet meer gered worden. 'Rubbing Against You' heette hun laatste song. Zelfs dat zou niet geholpen hebben, heren.


The Mess

Soms is Lester een groep alweer compleet vergeten, wordt hij van zijn notities niet wijzer en moet hij noodgedwongen op www.humo.be een paar foto's opsnorren om zich het gebeuren weer min of meer voor de geest te kunnen halen. Onzekere houding, gitaarriem uit luipaardenvel, trio? Nee, zegt Lester niks meer. Even de notities meegeven dan maar: 'Kleurloos', 'Er is meer voor nodig', 'Te middelmatig, weer hetzelfde'.


Avenue

Toen Avenue de werken aanvatte, begon wat tot dan toe een leuke avond was geweest als bij toverslag heel lang te duren. Dat het eerste nummer helemaal in de soep draaide, was nog amusant - altijd leuk als er iéts gebeurt - maar wat volgde verwerd door gebrek aan geestdrift en geloof in eigen kunnen tot één grote, lange geluidspap.


Always Fallen

Always Fallen wist Lester weer een beetje leven in te blazen. Niet met hemelse muziek, wel met puur volume. Lester had de gitaarversterker al zien staan: een Randall in camouflagekleuren, dat kon alleen maar metal worden. Het werd metal. Metal zoals er al heel veel metal is, en zoals er volgens sommige mensen nooit genoeg metal kan zijn. Mensen die Lester niet geheel begrijpt, zelfs niet als ze zich zonder kwade bedoelingen aan het geweldige 'Creeping Death' van Metallica wagen. Maar om met een wakker hoofd weer in de wagen te stappen, werkt het dus wel.

Vijf gemiste oproepen van Carla Bruni? Had Lester haar dan niet gezegd dat de Ike Turner-pillen die hij voor Sarkozy had meegegeven niet op iedereen hetzelfde effect hebben?


Lester Wolfs

(Foto's Cutting Edge)

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234