null Beeld

Humo's Rock Rally 2008: de preselecties in Maldegem en Mechelen

Weekend nummer twee van Humo's Rock Rally 2008 stelde gevoelig minder voor dan weekend nummer één, waarmee Lester niet gezegd wil hebben dat er in Maldegem en Mechelen niets te beleven viel. Bij momenten goed gelachen, in jaren geen hotdogs meer gegeten zoals in CC Den Hoogen Pad, en sporadisch iets gezien dat in een halve finale niet zou misstaan.

Slechts negen groepen in Maldegem: Land Of Lincoln verhuist vanwege onvoorziene omstandigheden naar de preselectie van 9 februari in de Cactus Club in Brugge. Allen daarheen!

'De uitknop van de Tarzan Clit Zilla'

undefined

undefined

Maldegem

Noise

Heel even dacht Lester in het verkeerde etablissement te zijn aanbeland en eindelijk oog in oog te staan met het fenomeen 'Eurosong for Kids' waarover hij zoveel had horen vertellen. Met één welkomstzin toonde Noise echter aan uit het juiste, zij het erg jeugdige hout te zijn gesneden. 'Vroeger heetten jullie De Prutsers, nietwaar?' vroeg presentator Peter Van de Veire. 'Dat was toen ik er nog niet bij was,' antwoordde de zanger. Ze hadden drie simpele, enigszins vals gezongen songs meegebracht, maar songs waren het. Tekstueel ging het followen van the heart hen uitzonderlijk goed af - ze vroegen ons zelfs nadrukkelijk niet ons brain te volgen - en in slotsong 'Falling on Me' gingen ze zelfs voluit voor het armageddon. Lester en de zijnen kwamen er gelukkig met de schrik vanaf.

Kowzi

'Kowzi is de naam van het vogeltje in mijn kop dat af en toe een eitje legt,' aldus voorman Janssens in de bio. Om dat ei live uit te broeden had hij een uitstekende groep meegebracht, met onder anderen Zita Swoon- en ex-Zornik-bassist Bart Van Lierde. Het mocht niet baten. Kowzi bracht stereotiepe poprock waar wij de weerhaken zelf mochten bijdenken. Een triest dal werd bereikt in slotsong 'Belgian Bands', een ode aan - u raadt het nooit - Belgische groepen. 'Belgian groupies suck,' werd er gezongen, 'they don't want to fuck,' ging het verder. Nog twee weken en het is carnaval.

Rianto Delrue

Rianto Delrue is het pseudoniem - althans: dat mag Lester hopen - van een getormenteerde zeventienjarige lefgozer uit Evergem, die de jury inspireerde tot het toevoegen van een nieuwe regel aan het wedstrijdreglement: bindteksten mogen voortaan slechts één minuut van het kwartier toegestane speeltijd in beslag nemen. Delrue ging daar vlot overheen met een warrig verhaal over een voorval tijdens zijn examens - en toen wist Lester nog niet dat de song die zou volgen nog minder steek hield. Rianto had zichzelf in een ruimzittend lichtbruin maatpak gehesen, enkele naar zenuwtics neigende beweginkjes ingestudeerd en drie songs geschreven waarvan zijn liefje vast onder de indruk zal zijn. Moge hij er ver mee geraken.

Wallace Vanborn

Die van Wallace Vanborn slaagden erin met z'n drieën een sound neer te zetten die dicht in de buurt kwam van het overdonderendste van Kyuss. Tel daarbij op: een dijk van een drummer, een goeie groepsnaam en een meer dan overtuigende technische bagage. Trek daarvan af: een nijpend gebrek aan beklijvend materiaal. Uitkomst: wij weten het nog niet.

Novis

Met een frontman met het kapsel, de houding en de rode koontjes van Josh Homme presenteerde Novis zich uiterst veelbelovend. Tot de vocalen hun intrede deden: no power, no delivery. Waarmee ook meteen alle minpunten zijn aangehaald. Novis vlamde, had een gitarist die zich even overdadig als deskundig van het wahwahpedaal bediende en een paar dingen die van ver - Lester moest kakken tijdens Novis - op een song leken.

Johnny & The Caveman

En dan waren er Johnny & The Caveman. Een groep die, aldus hun bio, 'altijd heeft bestaan uit mensen met verschillende invloeden'. Die invloeden: all things crap. Iets anders kan Lester niet concluderen na het zien van wat het lamlendigste moet zijn wat Gent dezer dagen aan rock-'n-roll te bieden heeft. Ze hadden mooie gitaren en modieuze keyboards meegebracht, maar wat ze eruit tevoorschijn toverden, koppelde moeiteloos het meest zenuwslopende van Captain Beefheart aan het meest spierverlammende van Sting. Nauwelijks één groep verder en Lester bevond zich alweer in het kleinste kamertje van CC Den Hoogen Pad.

Rewind

Hoog tijd voor wat opwinding? Dat dacht Lester ook, maar dat was niet wat hij van Rewind kreeg. Wat dan wel? Moeilijk te zeggen. Een woest in de rondte slappende bassist die wel raad wist met die vijfde snaar, een zanger die zich bij momenten bediende van een zich rond de pijngrens situerend falsetstemmetje en een toetsenman die dingen deed waar zelfs Keith Jarrett in dienstverband bij Miles Davis niet aan durfde te denken. En dat drie nummers lang. Er zijn ergere dingen, maar niet veel. Rewind? Fast forward (een perfecte voorzet kopt Lester graag in de winkelhaak).

De Predikanten

Tijd voor het eerste hiphopgezelschap van Humo's Rock Rally 2008: De Predikanten, twee zich niets van de vestimentaire voorschriften van het genre aantrekkende jongelui, geruggensteund door een dj die niets nieuws maar ook niets verkeerds deed. Van de rhymes verstond Lester geen woord, dus stak hij zijn licht op bij enkele juryleden uit de streek. Oost-Vlaams met een licht West-Vlaams accent, zo kwam hij te weten. Alsook dat 'Kè d'er goest'in' zoveel betekent als 'Ik heb er zin in'. In een halve finale? Wie zal het zeggen.

Mrs Hyde

Met Mrs Hyde verschenen de eerste vrouwen op de planken, wat Lester, gedurende de gehele Rock Rally in eenzame afzondering in een vijfsterrensuite, erg verblijdde. Eentje bevond zich vooraan, de andere stond één en ander subtiel vocaal te begeleiden op de achtergrond. Mrs Hyde had zelfs twee songs - opener 'Does Anybody Care' en afsluiter 'Alone' - die volgens een jurylid zo op Radio 1 zouden kunnen. Was dat heerschap Radio 1 toegenegen of vond hij Mrs Hyde een beetje saai? Lester weet het niet. Hoe dan ook: dit was - tetten niet eens in rekening gebracht - het beste wat hem in Maldegem te beurt was gevallen.


Mechelen


Aloha Reeks

Aloha Reeks uit St.-Agatha-Berchem had één semigrappige ('Waxing My Board') en twee sterke titels ('Mary Wanna', 'She Loves the Ramones') bedacht voor drie gedrochtjes van songs die zich afspeelden in het land waar NOFX en Green Day afwisselend koning zijn, en die driemaal netjes afklokten op twee minuten en vijftig seconden. In achtenhalve minuut waren we ervan af. Aloha Reeks naar Peking!

The Sugar Riots

Iemand had voor The Sugar Riots een spandoek bedacht met de gevatte spreuk: 'The Sugar Riots'. Ze droegen hun invloeden op hun T-shirts (Velvet Underground, Sopranos) en openden schoorvoetend met 'God among Men', een song die met iets meer flegma, zelfvertrouwen en daadkracht indruk had kunnen maken. Terwijl Lester daarover stond na te denken, wrongen The Riots hun eigen kansen vakkundig de nek om met twee liedjes waarin zij de weg van kwaad naar erger in no time wisten af te leggen.

The Chocolate Lovers

'Here is somewhere else,' brulde frontvrouwe Tania Jooris van The Chocolate Lovers Lester toe, en wederom stond hij in gedachten verzonken als bevond hij zich in een boek van Alain de Botton. Dat duurde gelukkig niet lang, want diezelfde frontvrouwe had van hoge óóó's, ááá's en andere klinkers haar specialiteit gemaakt. Ze zong niet vals, krijste iets over een uit de hand gelopen onenightstand en droeg slotsong 'Sinnerman' op aan alle zondaars van Mechelen en ver daarbuiten. Tot ver buiten Mechelen was niemand onder de indruk. Of zoals een jurylid liet optekenen: 'Dat soort dingen moet je in stilte verwerken.'

Traffic Sign

'Give me da funk,' stak de in een spandex broek gehesen zanger van Traffic Sign van wal, waarop het zevenkoppige gezelschap - allen erg modieus gekleed - de daad bij het woord voegde. Ze gingen zich amuseren, deze jongens uit Duffel, of wij daar nu zin in hadden of niet. Vreemd genoeg werd vervolgens de gitarist aan het woord gelaten, en die had een kleinkunstliedje genaamd 'Zo simpel als bonjour' geschreven dat door zijn kompanen elektrisch werd begeleid. Even wilde Lester 'Judas!' roepen, maar hij hield het bij een ingetogen 'boring'.

Volt

De jongens van Volt hadden gezamenlijk een zwart hemd met witte das aangetrokken en presenteerden zich als het Gierlese antwoord op The Hives. Opener 'The Beginning' (een anthem zowaar) werd door de verzamelde ouders en aanverwanten uit volle borst meegebruld, maar wat volgde was dusdanig prematuur en wankel dat zelfs de meest rechtstreekse bloedverwanten in de zaal moeite hadden om het gebeuren met ondersteunend handgeklap te begeleiden. Volgende zondag repetitie in de veranda bij nonkel Jean! Tante Gerty brengt taart mee!

The Tabasco Collective

'This is once around the block / You can make it stop,' beet zanger-gitarist Stef Mechelen toe, en dat waren de enige woorden die hij met het publiek leek te willen delen. Hij kromde de rug, beet zich vast in zijn microfoon en bracht met zijn twee kompanen voor de eerste keer die avond iets wat dicht bij opwinding kwam. Zompige, vuile powerrock gespeeld vanuit de onderbuik, met als enige bedoeling de pijn van het zijn een beetje te verzachten. Dat wij erop stonden te kijken liet hen zichtbaar onberoerd. Dat zij drie wereldsongs hadden meegebracht wil Lester niet gezegd hebben, maar het is nog lang tot het weekend van 23 en 24 februari.

Hello Hesh

Hello Hesh bestond uit zes breed lachende mensen van wie Lester er eentje al eens eerder meende te hebben gezien. Ze speelden het allereerste optreden van hun leven, maar dat was er niet aan te horen. Wel goed te horen was dat zij er zich bij het songschrijven veel te vlug vanaf hadden gemaakt. We nemen twee backingzangeresjes mee, zingen niet vals en klaar is Kees, moeten zij gedacht hebben. Kees was klaar voor bedrijfsfeesten waar de muziek even makkelijk verteerbaar moet zijn als het glaasje kir, maar niet voor Humo's Rock Rally. Toch niet die van 2008.

Simple Songs

Simple Songs was een man alleen die vakkundig het volledige podium in beslag nam door tussen zijn songs van links (piano) naar rechts (gitaar) te verhuizen. Hij bediende zich van de zwanenstem die in de lofi in zwang is geraakt en deed er dingen mee die op z'n minst interessant genoemd konden worden. 'Het is speciaal om hier te staan,' sprak hij het publiek toe, 'maar het is nog specialer dat Radio Donna door mijn monitor komt.' Twijfelgeval.

Alpha 2.1

Twijfelen deed Alpha 2.1 niet. Vijf woest uitziende Brusselaars die met behulp van gitaren en een halve schroothoop van leer trokken alsof hun ledematen en stembanden door een duistere macht werden voortgedreven. Pas na de tweede song leken ze even wakker te schieten. 'Het laatste nummer al? Dat is kort,' sprak de zanger verbaasd, waarop hij de schouders ophaalde en, alvorens de motor weer te starten, afscheid nam met de woorden: 'C'est la vie.' Voor Alpha 2.1 gaat het leven gewoon verder.

My Hot Pony

De muziek van My Hot Pony klinkt, zeggen ze zelf, het best in een bomvol stadion. Benieuwd of ze ooit voorbij zoveel security geraken. My Hot Pony was zo'n typische Rock Rally-groep waarvan er om de twee jaar zeshonderdvijftig zijn. Sommige halen de preselectie, sommige niet; geen enkele haalt de halve finale. My Hot Pony had zijn momenten. De drummer was goed, de songs erbarmelijk, en als ze beloven over twee jaar geen microfoon meer klaar te zetten voor de tweede gitarist is Lester bereid hen nog een kans te geven.

.... Slechts één gemiste oproep van Carla Bruni vandaag. En één sms. We lezen hem even voor: 'Lester, quick: Sarko in meeting, where's the off-button on the new Tarzan Clit Zilla?' Altijd te laat.

Lester Wolfs

Foto's Tilda Houbaer voor Cutting Edge

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234