Humo's Rock Rally 2012: de preselecties in Antwerpen en Genk

Het officiële verslag van de preselecties van Humo's Rock Rally in Antwerpen en Genk had je van ons nog te goed

Deze preselecties - met op affiche de verschrikkelijkste namen: Soldier’s Heart, The Insect Soldiers of the Sky, Relentless Lizard - leverden zowaar de meeste muzikale vreugde op tot nog toe. Chuck Berry zong het al: you never can tell.


Antwerpen

Dottìr Slonza

Gek, hoe flanellen ruitjeshemden van vrouwen zwoele wezens kunnen maken, en van mannen alleen maar ongewassen houthakkers. De drie meisjes – die met zijn baard op drums was een vent – van Dottìr Slonza openden de festiviteiten met ritmisch handjeklap: De Kunstbende was al binnen nog voor het goed en wel begonnen was. En die ging er ondanks een paar degelijke composities niet meer uit. Plezante opener, niettemin.

Dottìr Slonza beluisteren en bekijken »


Her Dirty Knees

Bij Her Dirty Knees werd er van alles in de mixer gegooid: rock, soul, funk - en was dat avant-garde? Zelf leken ze heel goed te weten waar ze mee bezig waren, maar al slaat u me dood: ik kan het geen naam geven. Gefocust op de interessante geluiden en partijen, en de song uit het oog verloren? Het moet zoiets geweest zijn.

Her Dirty Knees beluisteren en bekijken »


Cranky & The Law

Een stel nichtjes en, ik gok, hartsvriendinnen die mij aan Billy Bragg deden denken. Eén kapsel zat er wellicht voor iets tussen. Wie Cranky is en wie The Law, dat mochten we volgens de bio zelf raden. Een poging: Cranky rechts, The Law links. Laat maar weten. Maar waar? Wellicht niet in een halve finale, want wat het duo in Antwerpen liet zien en horen, was weliswaar van een aandoenlijke naïviteit, maar bij momenten - lange momenten - ook gewoon erg saai.

Cranky & The law beluisteren en bekijken »


Tourist

Johannes Faes alias Tourist is een Antwerpse rapper en reggaeman die het vrijdag in Antwerpen deed met een dj in zijn rug en een saxofonist aan zijn zijde. Hij opende met ‘Mijn stad’, gezongen in accuraat Antwerps, swingend als de pest, meer dan catchy genoeg om het op een nabijgelegen radiostation goed te doen. In tegenstelling tot het gros zijner hiphoppende collega’s droeg hij op het podium de kleren van de gewone man, en dat speelde na een korte gewenningsperiode helemaal in zijn voordeel. Ook ‘Weg van hier’ en ‘Liefde liefde’ – beide wederom in het Aantwaarps - waren Liedjes. Ik moest aan Wannes Van de Velde denken. En niet aan Axl Peleman.

Tourist beluisteren en bekijken »


Youngblood

Zo zwoel als Tourist swingde, zo rigide stak Youngblood van wal. Dit was een soort jeugdhuisversie van The Tragically Hip, met hier en daar een verre echo van Counting Crows, gespeeld met bewonderenswaardige goesting maar gespeend van elk spatje creativiteit. ‘I lost my mind in a Hollywood whiskey bar’ werd er in het tweede nummer gebruld, en je vroeg je af: hoe zijn die in godsnaam terug thuis geraakt? En: zou het een groot verlies geweest zijn, als dat niet gebeurd was? Zoveel vragen.

Youngblood beluisteren en bekijken »


Equinox, the Peacekeeper

Een valse gitaar, een mondharmonica en een kop vol dreadlocks: in Antwerpen beleefde het hippiedom een kleine remonte. Equinox verkondigde de vrede met drie akoestische jingeljengeltjes, die hij zodanig uitgeblust performde dat minstens drie vierde van de jury er een klein tikje agressief van werd. Dat heet: missie mislukt.

Equinox, the Peacekeeper beluisteren en bekijken »


Set Things Right

Set Things Right liet zich aankondigen middels een venijnige elektronische beat, maar vanaf het moment dat zijzelf overnamen, was er van venijn geen sprake meer. Hard, dat wel. En aan energie en dadendrang geen gebrek. En die zanger: brullen! Ongelooflijk! Ik vermoed dat het ergens bij Slipknot moest uitkomen, met daaroverheen een melodieus sausje emo, maar helemaal zeker ben ik er niet van. ‘Op dees liedje kan echt iedereen dansen - oud, jong, blank, zwart, Chinees, Belgisch, iedereen!’ zegden zij ter aankondiging van hun slotsong. Geprobeerd, en met een serieuze identiteitscrisis thuisgekomen.

Set Things Right beluisteren en bekijken »


Sistaflex

Een rock-‘n-roll-lady op drums en zang, geflankeerd door een duo eersteklas vreemde vogels. Het zag er prima uit, en in het eerste nummer, ‘Call Cupid’, klonk het zo ook. Rauwe rock met genoeg swing om ook de krijgers aan de toog met de voet te doen tappen. En dan ging het bergaf richting Hollandse coffeeshoprock - maar niet zo steil dat we Sistaflex meteen van de tabellen mogen vegen. Afwachten.

Sistaflex beluisteren en bekijken »


Matt Watts

Matt Watts is een Amerikaan die van ver een beetje op een sjofele Gabriel Rios lijkt. Qua stemtimbre klonk hij meteen als Bonnie 'Prince' Billy. Watts bezigt folk, maar liet niet na om af en toe de Rickenbacker om te gorden en iets harder van leer te trekken, wat gezien de wel zéér rumoerige zaal geen overbodige luxe was. Hij vertelde verhaaltjes waarin af en toe een poëtische slag viel waar te nemen, zijn gitaarspel was eveneens podiumwaardig, maar zeggen dat hij op de rand van de grote doorbraak staat, is de waarheid geweld aandoen.

Matt Watts beluisteren en bekijken »


Sunday’s Ghosttown

Uit pater Damiaan- en Metal Molly-town: Sunday’s Ghosttown. Op mijn netvlies staan ze niet meer, hun muziek kan ik mij wel nog voor de geest halen. Ze konden spelen, maar de samenzang die ze probeerden, pakte niet echt in hun voordeel uit. Ze leken opgelucht als er even niet gezongen moest worden. En het publiek met hen. Ze hadden iets van Burma Shave. Lang geleden dat ik daar nog aan had moeten denken. Er moet een reden voor geweest zijn.

Sunday's Ghosttown beluisteren en bekijken »

Genk

Midnight Directives

Op enkele steenworpen van het stadion van Racing Genk werd de aftrap gegeven door een groep die op papier ‘een voorliefde deelt voor kringelende melodieën, dwarse ritmes en harmonieuze zanglijnen’. Dat kon, zelfs met een pront dametje aan de microfoon, alleen maar fout lopen. Ze speelden pop met een hoek af, zoals dat heet, en de melodieën kringelden naar oorden waar niets te beleven viel, de ritmes deden uitstapjes naar genres die Midnight Directives niet beheersten, en dat van die harmonieuze zanglijnen bleef bij een belofte. ‘What the fuck, what the fuck?’ zong het meisje ter besluit. Inderdaad.

Midnight Directives beluisteren en bekijken »


Laughing Academy

Laughing Academy hield het simpel: drie songs met strofe, refrein en een bridge als het echt niet anders kon, gespeeld zonder overbodige franjes en muzikale tierelantijntjes. Alleen: van die songs hadden ze er maar één die het onthouden waard was – het heerlijk naïeve ‘Sweet Is the Morning’ (‘I feel so good today / I feel to good to-day’) – en de zanger was geen Presley of Sinatra. Verre van. Denk (of zoek op) Wedding Present, maar dan nog net dat tikje onaangenamer.

Laughing Academy beluisteren en bekijken »


Nupstr1

‘Ik heb Luca op die bas’ zei Nupstr1, alias de negenentwintigjarige Jonas Rosius. Dit was hiphop met live-instrumenten, en dit was wel degelijk Genk. Het duurde even voor we Nupstr1 verstonden – niet onbelangrijk in het genre – en toen dat wel het geval was, hoorden we een paar leuke woordspelingen, hier en daar een vette rhyme, en een swing waarmee hij de zaal zowaar in beweging kreeg. Voor wie niet weet wat Nupstr1 bedoelde met ‘Sjchaffelen is voor bomma’s’: da’s zoals ‘door de shopping ketsen’ iets voor ‘lui verkes’ is.

Nupstr1 beluisteren en bekijken »


Relentless Lizard

Relentless Lizard had zichzelf de slechtste groepsnaam van het weekend toegekend, en bleek een duo te zijn waaraan weinig charisma verloren is gegaan. Dat eerste hoeft geen probleem te zijn (Nirvana, Red Hot Chili Peppers, dEUS), dat tweede was dat wel, vooral omdat Relentless Lizard breed uitpakte met bloedeloze rock. De tweede song was zo slecht nog niet, maar duurde dan weer veel te lang. Afscheid nemen ismet zachte vingers wat voorbij is dichtdoen.

Relentless Lizards beluisteren en bekijken »


Dukes

Met Dukes verscheen er eindelijk nog eens een gitaargroepje op het podium dat er zin én plezier in had – ook buiten Humo's Rock Rally een nog maar zelden vertoond natuurverschijnsel. Dat die twee ingrediënten volstaan om de jury binnen te doen, hoort u mij niet zeggen, maar tijdens Dukes heb ik er toch een paar stevig zien dóórglimlachen. De song ‘Uninspired’ bleek over hun vrienden te gaan: ‘All my friends are uninspired’. Wat ik mij afvroeg: zouden die allemaal in de demoselectie hebben gezeten? Dukes: goeie groep. En volgens mijn souffleuse Cherie Derycke: cute as fuck.

Dukes beluisteren en bekijken »


Jane and the Wires

Aan de microfoon, en in het eerste nummer ook op de Gibson SG: een dame die in haar kast het oeuvre en een paar jurkjes van PJ Harvey heeft zitten. Van die laatste had ze er één aangetrokken - vuurrood, strak, aangenaam om naar te kijken. In de muziek moest iets bezworen worden, maar na anderhalve song gekronkel leek dat al opgelost, en moest er nog een kleine tien minuten geacteerd worden. Desalniettemin: ik heb me niet verveeld.

Jane and the Wires beluisteren en bekijken »


Fitzrow

Fitzrow beloofde ‘een eclectische verklanking van hersenspinsels en zielenroerselen’ te zijn, oftewel: niets om halsreikend naar uit te kijken. Dat het allemaal nogal redelijk meeviel, dankten zij aan een Florence-achtige verschijning (van The Machine, niet Nightingale) aan de microfoon, en hun welhaast gewichtsloze en doorzichtige composities. Bij het derde nummer fluisterde iemand mij de woorden 'Ozark' en 'Henry' in het oor. Een vuistgevecht kon maar net vermeden worden.

Fitzrow beluisteren en bekijken »


Kaat&Daan

Makkelijk: links Kaat, rechts Daan. Een stel gitaren, wat beats op de laptop, en Kees was bijna klaar. Hun eerste liedje had iets, en de titel van het tweede gaf aan in welk deelgebied der gemoedstoestanden hun muziek zich afspeelde: ‘Darksome Shore’. ‘Amatorski zonder songs,’ overdreef iemand. Maar inderdaad: een extra spanningsboog of zeven ware leuk geweest. Hun derde lied was helemaal niks meer.

Kaat&Daan beluisteren en bekijken »


Soldier’s Heart

Ongeveer tien seconden, de eerste tien, leek Soldier’s Heart interessant te gaan worden. Aan een minuscuul klaviertje had een Garth Hudson-lookalike (de zotste van The Band) plaatsgenomen (drums/gitaar/elektronica), en vooraan een bevallig zangeresje waarin heel even een beloftevolle zangeres leek schuil te gaan. Zij kan iets, denk ik. Als ze alleen is, onbespied, in ideale omstandigheden, zonder vervelende klanktechnische dwarsbalkjes.

Soldier's Heart beluisteren en bekijken »


The Insect Soldiers of the Sky

De jongste deelnemers van het weekend kregen door het lot de laatste plaats in de line-up toebedeeld. ‘We hadden al lang in ons bed moeten liggen,’ zei de zanger, zestien. Zijn broer, veertien en geen anderhalve meter groot, was de reuzenbas nog aan het omhangen toen zijn vrienden al op kruissnelheid waren. Geen probleem: zodra hij de snaren beroerde, etaleerde hij een cool waarmee hij bij de Ramones geenszins had misstaan. Leuke rammelpop met een enorme groeimarge was dit, en met songs over insecten, stenen (‘He’s no brick at all / He’s just a normal stone’) en zwarte katten was er van pretentie of grote boodschappen geen spoor. Moge hun eerste plaat ‘No Shit’ heten.

The Insect Soldiers of The Sky beluisteren en bekijken »

Op weg naar huis weer Noordkaap: ‘Schreeuwt u maar / Schreeuwt u maar / Volop in het kader van het groot gebaar / Kijkt u maar / Bekijk het maar / Wat u ziet gebeuren / Stel ik soms in vraag’.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234