Humo's Rock Rally 2012: de preselecties in Gavere en Brugge

Hoor wie juicht daar kinderen? De preselecties zitten erop: vijf vrijdagen, vijf zaterdagen, honderd groepen, driehonderd songs. U was soms niet om aan te horen, vaak verrassend goed, een enkele keer bijna briljant, maar vooral: u ging ervoor.

Dáárvoor was weliswaar niet bij iedereen even duidelijk - hier en daar zagen wij ons zelfs genoodzaakt een dossier door te spelen aan de gerechtelijke politie - maar toch: bedankt voor het komen. Wie terug mag komen voor een halve finale leest u onderaan, maar eerst heeft u nog het verslag van de laatste preselecties in Gavere en Brugge te goed.


Gavere

Winterslag

Racing Gavere, Racing Genk. De groep genoemd naar de verdwenen voetbalclub die samen met Waterschei Racing Genk werd, speelde in Gavere drie liedjes van Rolf Verresen, een songwriter die het singen voor de gelegenheid voor de helft aan zangeres Renée Sys liet. Het waren mooie liedjes die Verresen (de broer van Nils ‘The Bear That Wasn’tVerresen) voor Winterslag had geschreven. Ingetogen gebracht, met akoestische gitaar, twinkelpiano, lapsteel en borsteldrums, en misschien net dat tikje te gelaten en onderling inwisselbaar om als opener veel indruk te maken. Verzacht het pijnen als wij zeggen dat het héél nipt niet naar de halve finale was?


Bear Run

Er vielen vergelijkingen te maken tussen Bear Run en Winterslag: weer een contrabas, een viool erbij, en de toetsenman was gewoon blijven zitten terwijl er rondom hem een nieuwe groep werd opgesteld. ’t Was iets bravere muziek die Bear Run bracht, mocht dat al mogelijk zijn, die bij momenten deed denken aan een wel heel erg downtempo Absynthe Minded. Er mocht iets gaan gebeuren in Gavere.


Bowie Peru

Enter Bowie Peru, niet het origineelste wat vrijdag in Gavere aan ons verscheen, maar wel eindelijk een hoop lawijt. Potige rock met een energieke frontvrouw die we eerder al met Lee & The Lovedaddies op de preselectie in Maldegem aan het werk hadden gezien. Ze kon nog altijd zingen en had présence in overvloed, de gitaristen konden spelen, de drummer drummen, de bassist bassen, maar wat songs betreft, wensen wij voorlopig enkel ‘Shadows’ te onthouden. Een song met een refrein van één woord, maar wat een refrein, en wat een woord. Dat de zangeres het meer als ‘shackles’ of ‘shaboos’ dan als ‘shadows’ liet klinken, vonden wij een pluspunt.


Fisher Kings

De Wichelse formatie Fisher Kings pakte uit met de langste soundcheck van deze editie. Aan de voeten van de gitarist lag nagenoeg een hele studio, meldde iemand die toegang tot het podium had, en het is tot op de dag van vandaag niet duidelijk of er daarmee iets fout liep of dat we gewoon mogen spreken van ‘het slechtste wat Humo’s Rock Rally 2012 in de aanbieding had’. Feit is dat gitaar spelen en zingen tegelijk de frontman niet helemaal vlot afging. Aan alle partijen: snel vergeten.


Warckon

Ook bij Warckon liep er iets fout: halverwege de set keilde de zanger, voor de show, een bekertje water de zaal in, pardoes – dat zul je bij beginners altijd zien – op het mengpaneel. Met een kwaaie technicus als gevolg. De zanger van Warckon is achteraf overigens netjes zijn excuses gaan aanbieden. Dat het metal was, very metal, maakte het voorval er alleen maar pittoresker op. Ik moest de hele tijd aan Warckon Open Air denken, naar Wacken Open Air, het bekendste metalfestival ter wereld. Waar Warckon nog lang geen headliner is.


Mayor’s House

Halverwege de avond schoot ons een streepje eucharistie voor de geest: ‘Heer Jezus, wij verkondigen uw dood en wij belijden tot Gij wederkeert, dat Gij Rolf Verresen zijt’. Weer stond daar de man van Das Munich en opener Winterslag op het podium, dit keer met Mayor’s House. Mocht het ooit allemaal niet meer te combineren vallen dan mag hij dit van ons als eerste laten vallen. Niet slecht maar veel te gekunsteld allemaal. Als een tempowissel je openingssong van de banaliteit moet redden, is het tijd om je vragen te gaan stellen.


Joni Sheila

Raar: toen Joni Sheila, alias Joni De Boever, twee jaar geleden in haar uppie de halve finale bereikte, raadden wij haar aan op zoek te gaan naar een goeie groep, en nu ze die gevonden heeft en weer meedoet, vinden wij dat het in 2010 beter was. Raar volk, wij. Maar ook: Joni had betere songs toen, priller, en weliswaar doordrongen van te grotesk jeugdsentiment, maar duidelijker, rechtlijniger, pakkender. De groep (met Bert Verbeke, die ambetante die Gents klapt in ‘Thuis’, op gitaar) mag blijven, de songs zullen iets meer op maat geschreven moeten worden.


Chief Roberts

Chief Roberts was een rock-‘n-roll powertrio waarvan de leden zich gezamenlijk op de laatste rij bevonden toen het charisma werd uitgedeeld. Desondanks: een goeie livegroep die op dreef komt, daar kan weinig tegenop. En Chief Roberts is een goeie livegroep, toch dat kwartier vrijdagavond in Gavere. Hadden zij daar bovenop meer dan een halve straffe song (afsluiter ‘Black Fish’) in de weegschaal kunnen werpen, dan was een halve finale niet te vermijden geweest.


Close Enough

Verliefd, liedjes geschreven, in Humo’s Rock Rally beland: exact dat was Close Enough overkomen, het koppel Joke De Canck (zeventien, zangeres) en Jeroen De Gussem (achttien, akoestische gitaar). Hij kon spelen, zij kon zingen, vestimentair kon er vooruitgang geboekt worden, en hadden zij in hun songs iets minder breed uitgesmeerd hoe leuk en up en keitof zij de wereld wel vinden, dan hadden wij iets aandachtiger geluisterd. Iets wat met de tijd wel opgelost zal geraken, daar maken wij ons dan weer géén zorgen over.


Ronso

Ronso was een rapper met een zieke dj, en die zieke dj was thuisgebleven. Waardoor Ronso het met een laptop moest stellen (‘de old school laptop’ noemde hij het zelf – Ronso werd geboren in 1991, toen cassetterecorders bijna uitgestorven waren). Die laptop had hij op een keukenstoel gezet, en wat eruit kwam boomde niet echt, waardoor zowel aanblik als sound treurig en triest waren. Nochtans geen slechte rapper die Ronso, iets waar hij het overigens zelf helemaal mee eens was – op zijn pet stond pontificaal: I Am the Greatest. Andere keer Rons, bigger and deffer.

Humo's Rock Rally 2012: de preselectie in Brugge

Islasoul

De zevenentwintigjarige Charles Mathieu uit Gent, Islasoul in de muziek, zag eruit als een indie gestylede en gedowntunede versie van Rafael Nadal, en had muzikaal een soort kruising tussen Eminem, De La Soul en Bob Marley voor ogen. Hij beweerde dat music the weapon was, maar hem helemaal geloven deden wij niet, en ondanks zijn kwaliteiten als rapper was zíjn muziek in Brugge alvast geen weapon tegen latente verveling.


Topanga

Topanga waren eigenlijk twee groepen, beide uit Brugge, met twee keer dezelfde leden. In de eerste had de zanger de gitaar omhangen, brulde hij zich wars van alle genres te pletter en spuwde de groep in zijn rug onversneden rock-‘n-roll. In de tweede ging diezelfde zanger achter het keyboard staan en serveerde over wat ineens nogal rammelige punkpop leek een melodieuze drabsaus, en plots hadden wij geen idee meer wat nu eigenlijk de bedoeling was. Beste songtitel van het weekend wel: ‘Turn the Kid Off’.


Reena Riot

Reena Riot was Naomi Sijmons, dochter van Scab Fons, die in Brugge moederziel alleen het podium opstapte en doodleuk haar gitaar aan de kant zette. Met alleen haar stem en een paar boots swingde zij zich stampvoetend doorheen opener ‘Waitin’’. Dat heet – sorry Naomi: ballen hebben. De gitaar, een ouwe Telecaster, mocht vanaf song twee meedoen, en zelden hebben wij uit een Rock Rally-versterker zo’n goeie sound weten komen. Met de vingers getokkeld en gestreeld, maar nooit dun, altijd vol en ronkend. Klein minpuntje: ’t waren niet haar songs die we onthouden hebben, wel haar présence, stem en gitaarspel.


The Pilot Light

Kwartet uit Loksbergen met een neiging tot anthems. ‘We are the young ones / We are the young,’ trokken zij van leer. Probeer daar maar eens een speld tussen te krijgen. ’t Was wat ondiep en banaal wat The Pilot Light te bieden had, maar het zag er goed uit (‘Cute!’, aldus Cherie Derycke) en het samenspel ging hen behoorlijk goed af. Of zoals ik het een jurylid hoorde formuleren: ‘Qua verveling heb ik al veel ergere dingen gezien’.


Onderond MC

Met Onderond, in het dagelijkse leven de niet veel minder exotisch genaamde Dwight Delameilleure (21) uit Rekkem, kregen we de laatste rapper van de preselecties 2012 gepresenteerd. Met ‘Khoate Junder Ollemoale’ (voor de buitenlanders in Brugge: ‘Ik haat jullie allemaal’) serveerde hij meteen een intentieverklaring die kon tellen. ’t Was een meezinger en omdat Onderond een MC uit de streek was, zong ook iedereen mee. Als rapper was Onderond geen kneusje maar zijn subject matter bleek met de daaropvolgende songs ‘Egocentrische Klwutzak’ en ‘Kwil Ier Weg’ wel zeer beperkt te zijn.


London Bullet

Ook London Bullet gaf tekstueel geen blijk van een breed interesseveld: achter songtitels als ‘Hate’, ‘This City Is Dead’ en ‘Riot’ bleken niet bepaald filosofische traktaten schuil te gaan. Maar er zat wel pit in deze jeugdige punkrockers uit Deinze, waarvan de zanger als een bezetene over het podium holde en de rest elk een T-shirt van zijn favoriete groep had aangetrokken. Wij onthouden vooral de vestimentair misplaatste maar speltechnisch perfect gecaste Pearl Jam-drager op gitaar.


Zinger

Zinger was een gitaarloos rockgebeuren uit Deerlijk, opgetrokken uit jongmensen waarvan wij vermoeden dat ze Arcade Fire hoog in het vaandel dragen. Ze brachten drie songs die het moesten hebben één à anderhalf halfbakken idee, en daar een hoop instrumentaal gedoe doorheen.


The Compact Disk Dummies

Dan liever The Compact Disk Dummies, die ook niet zo veel ideeën etaleerden maar ze wel op een opwindende manier aan elkaar hadden gezet. Janus en Lennert Coorevits, twee broers van zestien en achttien die zich ergens tussen Goose en Chemical Brothers bevonden en zich daar geweldig leken te amuseren. Zeggen dat de keet op z’n kop stond, is de waarheid geweld aandoen, maar af en toe meenden wij wel een glimp van het feestje dat The Compact Disk Dummies in zich hebben te kunnen opvangen. Hoopvol!


Dirty Prophecy

Geen groep waarbij ik mij achteraf harder de hersens heb moeten pijnigen en me heb afgevraagd: ‘Wie waren dat nu ook weer?’ ‘Eurosong for kids-kop’, vertellen mijn notities. Alsook: ‘Broers? Geen boers? Alleszins dezelfde kapper’, en ‘Wat hing die giraf daar te doen?’ Kijk, zoiets zou een mens toch mogen onthouden.


Geppetto & The Whales

Geppetto & The Whales genieten links en rechts al wat naam en faam: eerder die week waren ze via de radio aan ons verschenen met een degelijke cover van ‘Road to Nowhere’ van de jarige Carole King, en in Brugge bewezen ze met drie eigen composities dat zij dat rumoer waard zijn. Jongens die de waarde van een melodie kennen, weten dat een song wel zelf zal bepalen wat ze wil, en kunnen luisteren als anderen spelen. Jonge jongens ook, gemiddelde leeftijd twintig, die hopelijk ook weten dat de weg behalve breed en wijdopen ook nog erg lang is. In de halve finale zijn ze wel al.

De eerste halve finale vindt plaats op donderdag (!) 1 maart in Trix in Antwerpen, de tweede op zondag 4 maart in De Vooruit in Gent.

Wij zwaaien de preselecties uit met Bob Dylan: ‘Little red wagon, little red bike / I ain’t no monkey but I know what I like (...) Life is sad, life is a bust / All you can do is do what you must / You do what you must do and ya do it well / I’ll do it for you, honey baby / Can’t you tell?’

Bekijk de Halve Finalisten »

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234