null Beeld

Humo's Rock Rally 2012: de preselecties in Opwijk en Leuven

Wie op vrijdagavond 3 februari met de auto de baan op is geweest, weet dat het een klein mirakel mag heten dat de preselectie in De Nijdrop in Opwijk gewoon heeft plaatsgevonden. Alle groepen, juryleden en presentatoren én het publiek: gewoon stipt op tijd! Remarkable.

Eén dag later in Leuven waren we de barre weersomstandigheden alweer gewoon, en had één groep er zelfs een liedje over gemaakt. Voorwaarts: het verslag van het voorlaatste preselectieweekend van Humo’s Rock Rally 2012.


Opwijk

Radial Sequence

Superswingend zag het er bij Radial Sequence niet uit: de zanger had een sobere Bent Van Looy-outfit uit de kast getrokken en bleef stokstijf achter zijn toetsenbord staan, de gitarist was meer bezig met het storende gebrom dat uit zijn oude buizenbak kwam dan met zijn partijen, en ook de rest van het vierkoppige gezelschap liep niet over van charisma. Dat ze desondanks indruk wisten te maken op de jury met iets wat twee songs lang naar Radiohead zweemde en uiteindelijk ontaardde in Jónsi-achtige sferen, mag een klein mirakel heten.


Klone Radio

Klone Radio begon zeer veelbelovend: een stem die bij Josh Homme in de klas had gezeten, en daaronder een typische, lijzig sexy woestijnriff à la Queens of the Stone Age. Beelden die niet lang op het netvlies bleven staan, daar het vrij snel duidelijk werd dat Klone Radio eigenlijk nauwelijks kon spelen. Als we er u ook nog bij vertellen dat de ideeën ergens halverwege song één uitgeput waren, weet u dat het ons veel moeite kostte om er de aandacht bij te blijven houden. In afsluiter 'Picture Pervert' meenden we wel nog één leuke melodie te herkennen, al kunnen we ons natuurlijk vergissen.


Wildlife

Tijdens de voorstelling van je groep één keer over je woorden struikelen en je één keer van naam vergissen, dat heet: zeer zenuwachtig zijn. Iets wat de losse speelstijl en het ontspannen zingen niet ten goede komt, en vrijdag in Opwijk bij Wildlife resulteerde in een hikkend gemekker. De song 'Fever Ragga' - een wahwahpedaal moest voor een zuiderse inslag zorgen en er gebeurde ook iets onbestemds met breaks en funkmetalgitaren - voer er niet wel bij. Wildlife bestaat uit Anton, Anton, Arno, Arvo en Isidoor. Gemiddelde leeftijd: zestien jaar en twee maanden. Samengevat: jong, nerveus en op zoek naar een imago.


Gordo Spacemonkey

Gordo Spacemonkey bestond uit vijf mensen, allen drieëntwintig jaar oud. De dame van het gezelschap had zich aan de microfoon en de toetsen genesteld, waardoor het eruitzag als Everything but the Girl, en zo ook een beetje klonk. Een héél klein beetje, want Everything but the Girl is een goeie groep, en dat is Gordo Spacemonkey nog lang niet. Te vaak tevreden met één idee, één riff of lickje, één interessante toonbuiging. Niks om voor op de vlucht te slaan, maar ook niks om vier uur voor door de sneeuw te rijden.


Low Detail

Als iemand zegt beïnvloed te zijn door de Ramones en Green Day, dan kun je er vergif op innemen dat de invloed van Green Day altijd net dat tikje harder zal doorschemeren. Al is doorschemeren in het geval van Low Detail niet het juiste woord: Low Detail wil Green Day zijn. Misschien wordt het ooit ergens een studierichting, 'Green Day zijn', maar voorlopig zit er voor deze groep niets anders op dan in het repetitiehok te duiken en hard te werken. Aan riffs waar geen speld tussen te krijgen valt, aan baslijnen zo melodieus dat je zou willen dat je vijf toonaarden lager kon fluiten, én aan songs – die leken namelijk in de verste verte nog niet op die van Green Day. En al helemaal niet op die van de Ramones.


Alien Plants

De jury schrok toen Alien Plants op de planken verscheen: aan de microfoon stond 'de jongen met de spinnenkop', een smalle twintiger met een kapsel dat niet alleen de aandacht trok op het podium (zoals in Opwijk) maar ons ook al was opgevallen in de zaal (in Opwijk, Maldegem, Mechelen, en nog wat plaatsen). Hoe de concurrentie het er vanaf had gebracht, was hem niet ontgaan, in Opwijk was zijn moment daar. 'There’s a hole in my soul,' huilde hij in opener 'Pheromones', een soort technopunk waarin een combinatie van Nine Inch Nails en The Jesus and Mary Chain het ideaal was, en de enige song die de jury het aanstippen waard vond. De rest moest het inderdaad hebben van goede bedoelingen en halve ideeën, en verzoop in een moeras van bombast.


Überkitsch

Met Überkitsch dachten wij even op de Rock Rally van 1996 of vroeger te zijn aanbeland. Dit Aalsterse kwartet, opgericht in de zomer van 2008, bracht iets wat aan een spaarzaam georchestreerd Teenage Fanclub deed denken. Of aan iets slooms van The Dandy Warhols. En als we zeggen dat het vet daarna grotendeels van de soep was, weet u dat we die eerste woorden als een compliment bedoelden. Überkitsch had een neus voor melodie, maar voorlopig nog lang niet de vingers en de vlieguren om één en ander op overtuigende wijze te brengen of vorm te geven.


Villavif

Geneviève Lagravière, de dame om wie het bij VillaVif allemaal draaide, is een ex-model, zo liet ik me influisteren. Misschien wenst zij, met vijfendertig lentes stokoud in die biotoop, daar in haar nieuwe hoedanigheid niet meteen aan herinnnerd te worden, maar haar enkel beoordelen op basis van haar stem zou gezien het geboden spektakel in Opwijk ook niet eerlijk zijn. VillaVif stoof over het podium, zakte door de knieën, boog diep voorover en keek het publiek wijdbeens in de ogen. Was er een loopbrug geweest, dan was ze daarover ongetwijfeld een fel blinkende toekomst tegemoet gelopen. Nu bleef ze steken in de Nijdrop, waar ze al na het eerste liedje haar jasje uitgooide en wij ongeveer gelijktijdig haar groep begonnen waar te nemen. En laat dat laatste de grootste fout zijn die we die avond in Opwijk konden maken.


Shedo

De bio van Shedo was goud waard – 'They play only one year together, but every member has a music youth', alstublieft — muzikaal pakten ze uit met de minst vaste ritmesectie van het weekend. De gitarist had nog het meest last van de zenuwen en lag gemiddeld een halve song voor op de rest. We hoorden Hüsker Dü, maar alleen omdat we echt veel zin hadden om Hüsker Dü te horen.


Collectors

'The Killers met Stan Van Samang,' poneerde een jurylid dat zich iets te enthousiast warmte had proberen in te drinken. Maar er was iets van. Wat het in ieder geval niet was: 'Thin Lizzy met Michael J.', zoals ze zelf in hun bio hadden aangegeven. Zelfs niet met Michael J. Fox. De zanger van Collectors had een lederen vestje aan dat hij tot boven had dichtgeritst. Het was koud in Opwijk, maar ik durf te wedden dat hij het bij vijfendertig graden ook zou hebben gedaan. De muziek van Collectors: eendimensionale, gestileerde rock waarvan vooral slotsong 'I Am a Collector' bleef hangen. Mogen wij er vlug weer vanaf raken.

Humo's Rock Rally 2012: de preselectie in Leuven

The Man Up North

Die van The Man Up North waren met veel. Een stuk of vijf, ruw geschat. We meenden de invloed van Afghan Whigs waar te nemen, en ook een beetje Echo & The Bunnymen, bijzonder populair dit jaar. De bassist droeg een sjaal en muts (indie!) en de gitarist had iets gegeten wat was beginnen te kriebelen: twéé keer had hij bijna zijn eigen zanger tegen de grond gewerkt en tegen het derde nummer stond hij in de zaal. We kid you helaas not. Iemand riep iets over de nineties en 'hardrock in jeugdhuizen', nog een ander had 'redelijk stijlloze muziek' gehoord. Al een geluk dat The Man Up North wel drie dingen speelde die redelijk hard op songs leken.


Lewis Cat

Met gitarist Patrick Myles had Lewis Cat een Australiër in huis gehaald, en ook bassist Diego Sanchez leek ons geen originele Humbekenaar. Drummer Hans Hoefnagels wél. Lewis Cat hanteerde nerveuze gitaren op de wijze van The Strokes en het Belgische Ghinzu (zou die Australiër daarmee zijn komen aanzetten?) en bleef binnen de grenzen van het aanvaardbare. Hun slotsong deed aan Golden Earring denken. Komt niet zó vaak voor, maar in deze Rock Rally al voor de tweede keer.


Young Colour

Twee techneuten van tweeëntwintig, met neus en keyboards naar elkaar, die een trage, langdradige intro helemaal in hun voordeel wisten uit te spelen. Bijna drie minuten lang liet Young Colour zich drijven op weinig meer dan twee eenvoudige keyboardnoten: wat heerlijk toen er een derde en vierde noot bijkwam! Compositorisch zat het goed in elkaar, ook al leek het duo halfweg even te verdwalen en was de spektakelwaarde ondermaats. U hoort ons niet zeggen dat de heren een kippenpak moeten aantrekken, maar af en toe een knikje met het hoofd ware leuk geweest.


Roselien Tobbackx

Roselien Tobbackx bracht wél spektakel, ook al was ze alleen.

Ze had een loopstation (zo’n bakje waarop je jezelf kan opnemen waarna het lijkt alsof je met meer bent) meegebracht en deed daar leuke dingen mee. Heel langzaam, partij na partij opbouwen bijvoorbeeld, en zo tot een veelgelaagde song komen, die het achteraf gezien toch vooral van de gimmick moest hebben. Daarna gewoon een song brengen op de akoestische gitaar was dan ook een goed idee. Song drie was een combinatie van de twee, maar toen was het voor de jury al lang goed. Niet cynisch bedoeld.


Amherst Avenue

The King of Pop werd voor de tweede keer dat weekend afgekort tot Michael J.. The Collectors haalden 'm zo als voorbeeld aan, Amherst Avenue had 'm in de song 'Come Back Michael J.' gestopt. Voor zij die het niet weten: Amherst Avenue is de straat in Los Angeles waar de leden van Weezer samenwoonden tot na hun eerste plaat. Die invloed lag er bij de gelijknamige band net iets te vingerdik op om in Humo's Rock Rally aanspraak te kunnen maken op een halvefinaleplaats. Die verplichte cover zou moeiteloos gelukt zijn, dat wel.


Tannhauser

Zelden iets wat zo beknopt op papier was gezet – 'Leuvense indie, één EP uit, in de AB gespeeld' – zo lang weten duren. Gevoelsmatig dan, want met drie keer drie minuten dertig bleef Tannhauser ruim onder de limiet van een kwartier. Na elke min of meer originele aanzet die ze gaven, leek de groep echter meteen weer uitgespeeld. En dan gaat zo'n song al snel lang duren.


Lili Grace

Lili Grace, de zusjes Nelle en Dienne, eenentwintig en negentien, hadden het twee jaar geleden al eens geprobeerd op de preselectie in Genk met charmante kampvuurliedjes op piano en viool. Dat instrumentarium werd nu aangevuld met een extra batterij keyboards en effecten, én twee jaar levenswijsheid en speelervaring. Het duo was er met rasse schreden op vooruit gegaan, en begon niet meteen aan de samenzang. Ons éven op onze honger laten zitten om dan, wanneer we de trukendoos van Lili Grace al dachten te kennen, in de tweede song uit te halen. Knieval!


The Herfsts

Veel volk op het podium alweer bij The Herfsts, een groep twintigers die het zocht bij groepen als Arcade Fire en Wolf Parade, met een zweem Cage the Elephant. Gekke percussiebakjes en elektronicadoosjes, muzikanten die dubbel geplooid stonden en aan expressieve gezichtsuitdrukkingen ook geen gebrek, maar het ging The Herfsts wel af. Zelf had ik er bij pakweg uitbarsting drie in de tweede song wel genoeg van, maar rondom mij bleef men tekeer gaan. En The Herfsts met hen. Geen idee meer wie begonnen was.


Gracious Wild

De klassieke rockopstelling, aangevuld met akoestische gitaar, viool en 'grote doelen voor ogen'. Dat waren de ingrediënten van Gracious Wild, dat grossierende in ruime gebaren en classic rock met de blik op de horizon, maar niet in de gaten had dat de handrem opstond. 'In the city / With the lights out / All the sparkles in your eyes', en... gitaarsolo! Episch. Gracious Wild was Bon Jovi met net dat tikje minder uitstraling en borsthaar. Het derde lied moest de ballad voorstellen. 'How does it feel when you’re left out in the cold / Alone with no one to hold', en daar een vrij penetrante viool doorheen. Nee, dan vielen die Knuffelrock-cd’s best mee.


Raven and the Hawk

Het minste wat je van Raven and the Hawk kon zeggen was dat het charmant was. Een jongen (gitaar en answer vocals) en meisje (zang en countryjurkje/-haar), ongetwijfeld verliefd, die Johnny en June aan de muur hebben hangen en Blanche als dichterbij gelegen voorbeeld nemen. Songs die het hele leven beschouwen, ook al hebben zij daar nog maar enkele etappes van afgelegd. De liefde, zijn drankprobleem, haar toekomstige hangtieten, en nog meer ongein. Maar: bekoorlijk, en het zag er authentiek uit. Nog even oefenen op het geluid.

In de auto trap ik bijna op een cd van The Beatles. Hun eerste, 'Please Please Me': 'Last night I said these words to my girl / I know you never even try girl / Come on – come on, come on – come on / Please, please me, woah yeah / Like I please you?'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234