Humo's Rock Rally 2016: dit is het juryverslag van de finale!

Humo’s Rock Rally 2016 is niet meer, maar – elk nadeel heb se voordeel – een winnaar hebben we wel. Een echte. Zo eentje waarover niet gediscussieerd hoeft te worden.

'De twintigste editie was een goeie, met één van de beste finales in vele jaren'

De jury bestond uit drie Humo-mensen en Philippe Bosschaerts van Mintzkov (de eerste muzikant die de volledige rit vanaf de preselecties meemaakte). In de halve finale werd het ledenbestand aangedikt met Eppo Janssen (Pukkelpop) en Kurt Overbergh (AB), in de finale kwam daar ook nog Stijn Meuris bij.

Ik, Benito, stond/zat/hing erbij en keek en luisterde ernaar, met een steeds breder wordende glimlach op mijn facie.


Milpool

Milpool heeft ons in elke ronde, finale inbegrepen, een nieuwe eigen song voorgeschoteld, en dat sierde hen. Te meer omdat die nieuwe song geen enkele keer moest onderdoen voor het moois dat zij voordien hadden laten vallen. Milpool kan met andere woorden veel meer dan een kwartier aan, maar zeggen dat de groep al volgroeid is, is de waarheid klein huishoudelijk geweld aandoen. Met de Vooruit hadden zij in de halve finale weinig moeite, de AB leek nog net dat tikje te groot. Ze gooiden extra enhousiasme in de strijd, legden wat meer nadruk in schouder- en heupbewegingen en leken ook iets harder te zingen en te spelen, maar niets van dat alles maakte van Milpool een grotere of ruigere band. Ze werden er eerder schattiger van, en een zweempje aandoenlijker. En dat de bassist na gedane arbeid de bas in het drumstel keilde, paste niet bij Milpool, en al helemaal niet bij het hemd dat hij voor de gelegenheid had aangetrokken. Begrijp Benito niet verkeerd: Milpool is een goeie groep, maar de concurrentie was in Brussel moordend.


Delta Crash

Delta Crash maakte indruk. Op het publiek, dat hen de publieksprijs toeschoof, en op de jury, waarvan een groot deel hen al voor de vijfde keer aan het werk zag. Twee jaar geleden strandde de groep in de preselecties, dit keer werden ze met het voordeel van de twijfel naar de finale gestuurd. Het was alsof Delta Crash al jaren naar de AB had toegewerkt, en eindelijk stond waar ze het best tot hun recht komen. Delta Crash speelde net als in de preselectie in Maldegem vlak na Milpool, en waar dat toen in hun nadeel had gespeeld, was in Brussel exact het tegenovergestelde waar: Delta Crash was namelijk wél een machine. Eentje die de aandacht nooit liet verslappen en het zelfvertrouwen uitstraalde van een groep die weet dat ze er klaar voor zijn. De clichés van de gezwollen Britpop werden bij momenten iets te sterk in het eigen oeuvre geïmpregneerd, maar op een festival als Pukkelpop misstaat Delta Crash op geen enkel podium. Eppo?


Portland

Portland leek net als Milpool de AB te willen vullen door harder te zingen. Ik kon mij zelfs niet van de indruk ontdoen dat zij létterlijk op de toppen van hun tenen stonden te spelen. Jente Pironet, hun tot nog toe immer ingetogen frontman, kon halverwege de openingstrack, het al even ingetogen ‘Pouring Rain’, zelfs een luid geroepen ‘Yeah!’ niet onderdrukken. Hij leek er zelf van te schrikken. Met ‘Blinderhead’ presenteerden zij vervolgens een song die wij nog niet eerder gehoord hadden, en dat was jammer, omdat ‘Blinderhead’ het soort song was waarvan Benito het geenszins erg zou vinden mocht hij hem nooit meer terughoren. Raar, die inschattingsfout, want ‘Pouring Rain’ en afsluiter ‘Nothing But a Joker’ zijn in wezen wel oerdegelijke songs die zo op de radio kunnen, alleen kregen we ze in Brussel niet in hun beste versie. Bijlange niet.


Kasablanka

Ook Kasablanka maakte in de hoofdstad niet zo’n beste beurt. Ze kampten met tegenslag van geluidstechnische en aanverwante aard, en toen alles eindelijk enigszins in de plooi leek te liggen, hadden zij hun beste kruit al verschoten: ‘Windowshaker’, met voorsprong de beste song van Kasablanka, en wellicht zelfs van de hele Rock Rally. Wat er precies gezongen wordt, weet ik nog altijd niet, maar ik kan het wel van voor tot achter meezingen. Refrein? Komt-ie: ‘I want her now / Shakin’ at a window / Burnin’ in the hollow / I want her now / Shakin at a window / I will never follow’. Onzin van het hoogste niveau. En Kasablanka had nóg goeie songs: ‘Time Will Tell’, met heerlijk Nile Rodgers-gitaartje, dat de jury aan Duran Duran en Blondie had doen denken, en afsluiter ‘Liquid Love’ – geschreven in de week voor de finale, zo vertrouwden zij ons achteraf toe – dat een betere uitvoering verdiende dan de slappe versie die wij er in de AB van kregen. De gebaren waren er wel bij Kasablanka, maar de ballen niet. Alsof zij er zelf niet in geloofden – not our day. Kan gebeuren.


Equal Idiots

We doen even haasje-over en springen naar groep nummer zeven van de avond. Equal Idiots hernam zijn setje uit de preselectie in Mechelen en wist daarmee de herinnering aan hun wel heel slappe prestatie in de halve finale nagenoeg volledig uit te wissen. Waar Equal Idiots zich echter in de eerste ronde als titelkandidaat had opgeworpen, konden zij in de finale de jury op geen enkel moment overtuigen dat het goud hen en hen alleen toebehoorde. Dat had alles met perspectief te maken. In Mechelen, tussen aardig wat kaf, waren Equal Idiots het hel schitterende koren geweest dat alleen al door enthousiasme en spelplezier ver boven de concurrentie uittorende, in de finale, waar elke groep minstens één song had die Benito op zijn iPod wil, bleken de composities van de Idiots wel erg dun uit te vallen. Voor een volledige plaat zijn ze nog lang niet klaar, wat niet wegneemt dat een Wablief?!-tent of kleine club hen alvast als gegoten zit.


FrØwst

Ik gok er maar wat op los, maar ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat FrØwst de groep is waarvan ik het makkelijkst ga vergeten dat ze in de finale hebben gezeten. Aan hen om het tegendeel te bewerkstelligen. Een rare groep, FrØwst, dat de podiumbezetting voor de gelegenheid helemaal had omgegooid. ‘Sober’, in onze oren hun slapste song (pathos en het grote gebaar zonder body), was de enige song die zij drie keer speelden, ‘Wit Her’, waarmee zij ons in de preselectie over de streep hadden getrokken, werd geen enkele keer hernomen. Ze openden in Brussel met het uitstekende ‘Laura’ en plakten er haar nog niet eerder opgevoerde en opmerkelijk minder getalenteerde tweelingzusje ‘Cindy’ achteraan. Weer een inschattingsfout. Al had FrØwst natuurlijk vooral de pech dat het in de AB na de uiteindelijke nummers 1 en 3 moest aantreden.


Billie Rodney

Billie Rodney deed het in Brussel met dezelfde haarkleur als in de halve finale, en bleek geen enkele moeite te hebben met de grootte van de Ancienne Belgique – zet haar in het Koning Boudewijn-stadion en nog zal ze je de indruk geven dat ze voor jou alleen aan het zingen is. Billie Rodney, de zangeres (alias Bie Van Landeghem), had de beste stem van Humo’s Rock Rally 2016. Billie Rodney, de groep, heeft zijn vaste vorm dan weer nog lang niet gevonden. Ik heb het komen en gaan van groepsleden niet tot in de puntjes bijgehouden, maar tenzij in de plas-tische chirugie intussen het onmogelijke mogelijk is, heb ik alvast drie keer een andere gitarist aan het werk gezien. Stuk voor stuk uitstekende muzikanten waren het die Bie telkens weer uit de hoed toverde, maar het was duidelijk dat zij de songs nog niet geheel aanvoelden, de finesses nog niet in de vingers hadden, en noodgedwongen de meest voor de hand liggende keuzes maakten. Meteen het enige minpunt wat wij aangaande Billie Rodney kunnen aanhalen. ‘Friend of Mine’ was haar beste radiosong, ‘Katie’ haar beste livesong.


dirk.

Ze leken mij enigszins teleurgesteld toen hen het brons om de hals werd gehangen, en dat valt te begrijpen: bijna een halfjaar lang was dirk. de gedoodverfde favoriet voor het goud geweest. Van preselectie nummer twee al, toen zij op een koude winteravond de feestelijkheden in Leffinge op gang trokken, wisten wij: als er niets meer komt, hebben we tenminste een winnaar. Veruit de meest constante groep: uitstekend in de preselectie, uitstekend in de halve finale, uitstekend in de AB. Ook dirk. speelde in de finale een nieuwe song, ‘Waste’, die perfect paste tussen hun twee andere prijsbeesten ‘Hit’ en ‘Hide’. Die in ons hoofd trouwens al de proporties van regelrechte klassiekers hebben aangenomen. Achteraf in het jurylokaal heerste er verdeeldheid over wat nu eigenlijk de allerallerbeste song van dirk. was – voorwaar een goed teken. Waarom zij dan ‘slechts’ op de derde plaats eindigden? Omdat in datzelfde jurylokaal iemand opperde dat alle songs van dirk. zich afspelen binnen hetzelfde dynamische bereik, omdat iemand anders opmerkte dat hun strofes enkel dienden om in de refreinen te kunnen uithalen (waarop nog iemand anders – touché – repliceerde: ‘En de Pixies dan?’), maar vooral natuurlijk omdat er twee groepen waren die in de loop van dit concours geweldig waren gegroeid, en er eentje was die in de AB boven de rest uittorende.


Rewind Productions

Toegegeven: het was nek aan nek tussen dirk. en Rewind Productions voor het zilver. Maar de klasse van dirk. was gaan wennen en gaandeweg waren we steeds enthousiaster geworden van het entertainmentgehalte én de klasse van Rewind Productions. Drie 16-jarigen die zich op elk podium even hard in hun sas voelden, konden rappen als homies met een strafblad van hier tot in Compton, en met hun rhymes – en laat dat het allerbelangrijkste zijn – godverdomme songs hadden gemaakt. Goeie songs. Van het soort dat blijft hangen. Twee nieuwe zelfs in de finale: dat heet zelfvertrouwen. Acht stuks hoorden we van hen in totaal: 50 Cent heeft met minder platen gemaakt. Ze sloten af met hun beste, ‘Forward’, dat wij overigens al geheel vertrouwelijk ‘Stevie Wonder’ zijn gaan noemen, vanwege de heerlijke regel ‘That’s that Stevie Wonder / You can’t see me coming’. Achteraf, bij de uitreiking van de prijzen, vroeg presentator Luc Janssen van hen een freestyle. Van een aarzeling was geen sprake. De eerste nam de micro, zei ‘Oh, oké’, en begon eraan: ‘I don’t freestyle ’cause my style ain’t free’. Klasse dus. En ballen.


Whispering Sons

Het was verdomd lang geleden, zo liet één der meest doorgewinterde juryleden optekenen, dat er zo weinig gediscussieerd diende te worden over wie de winnaar moest zijn. Zeg maar gerust: niet. Whispering Sons stak er gewoon bovenuit. Nog niet in de preselectie, wel in de halve finale, en helemaal in de finale. Bijgevolg ook zelden zo weinig bier over ons heen gekregen bij de bekendmaking. Zij die wel gooiden, leken dat eerder te doen om een eeuwenoude traditie in ere te houden.

Het Whispering Sons dat een handvol maanden geleden in Hamont-Achel op het podium was verschenen, leek ons nog weinig meer te zijn dan een – weliswaar uitstekende – Sisters Of Mercy-tributeband. In Trix gooiden zij als opener een geweldige versie van The Doors’ ‘Break On Through’ in de strijd, en lieten vervolgens horen in de ampele weken tussen preselectie en halve finale een andere groep te zijn geworden. Een volwassen groep, die zich de sound van de grote voorbeelden eigen had gemaakt, en met de klanken van de oude platen uit hun kast iets had gemaakt dat klaar was voor de toekomst. Wie de bassist in Trix twee minuten lang ‘Break On Through’ solo heeft horen inzetten, weet dat je niet veel hoeft te spelen om veel teweeg te brengen. Goeie synths, ijskoud functionele drums, een geweldig inventieve gitarist (wat raar dat niemand die riff van ‘Wall’ ooit eerder heeft gespeeld!), en een zangeres met een stem die even uniek is als haar podiumpresence. Ik kan mij vergissen, maar ik had de indruk dat Whispering Sons tussen hun finaleoptreden en hun korte setje na de prijsuitreiking alwéér was gegroeid. De Heer mag weten waar dat eindigen zal.

Zo, ik ben ervandoor, de bus naar Torremolinos staat voor de deur te wachten. If it once was good enough for Sinatra to get arrested in, it’s still good enough for Benito. Tot een volgende keer!

'Het plan is: een plan bedenken'

Whispering Sons is sinds Elisa Waut in 1984 de eerste groep-met-frontvrouw die Humo’s Rock Rally wint.

Fenne Kuppens (22) «Ik kan het nog altijd niet geloven. Mijn favoriet was dirk. Toen zij op de derde plaats belandden, dacht ik: ‘Oei, wat zal er nu gebeuren?’ Om dan de naam van je eigen band te horen: dat is zo’n ongelooflijk gevoel. Het finaleoptreden zelf vond ik de leukste vijftien minuten van mijn leven. Ik heb me zo hard geamuseerd – omdat het in de AB was, omdat er zoveel volk stond en omdat we genoeg vrienden mee hadden om véél lawaai te maken. Hun energie werkte heel aanstekelijk.»

HUMO De liefde voor donkere muziek uit de late seventies en vroege eighties zou jullie door jullie ouders ingelepeld zijn? Of is dat een gerucht?

Kuppens «Bij mij is dat alleszins niet het geval, en bij de rest toch ook niet echt. Op een gegeven moment zijn er een aantal mensen in de band in die periode gedoken – uit zichzelf. Ik ben wel minder bezig met postpunk en eightiesmuziek dan de rest van de groep. Ik luister wel naar Siouxsie And The Banshees en The Chameleons, maar toch vooral naar muziek van nu – vooral groepen op het Captured Tracks-label, zoals The Soft Moon, Dinner! en DIIV.

»Ik zit nu drie jaar in de groep, in het begin speelden we covers van Siouxsie, The Cure, The Sound... Maar sinds een jaar werken we aan een eigen geluid; iedereen heeft ook meer voeling gekregen met zijn instrument, en ik met mijn stem. In het begin zong ik hoger, waardoor ik altijd veel stress had voor onze optredens – dat ik vals zou zingen, dat het fout zou lopen... Sinds een jaar heb ik mijn stem gevonden: ik zing nu lager, en dat laat me toe veel meer gevoel in de nummers te leggen. Sindsdien voel ik me ook veel beter op het podium.»

HUMO Je danst ook. Dat is mooi om te zien.

Kuppens «Het is de intensiteit van de muziek die me doet dansen op het podium. Dat fysieke maakt deel uit van de liveperformance.»

HUMO Hoe voelt het om als eerste frontvrouw in meer dan dertig jaar Humo’s Rock Rally te winnen?

Kuppens «De muziekwereld blijft een blankemannenfestijn, maar ik heb daar niet echt een mening over. We hebben als groep gewonnen. Ik zing, mijn stem is een instrument in het geheel. De band heeft gewonnen, niet ‘een vrouw’.»

HUMO Jullie brachten in december een ep uit, ‘Endless Party’. Wat nu? ‘Wall’ zou een goeie radiosingle zijn.

Kuppens «De ep was redelijk snel uitverkocht, er is een nieuwe trucklading onderweg (lacht). Ik weet het niet met radio, ik denk dat we ons het best op optredens focussen... We hebben de voorbije maanden in functie van die ep heel veel optredens gedaan, doordat we een goeie booker hebben. Hadden we die podiumervaring niet opgedaan, dan was de Rock Rally heel anders gelopen.

»Voorlopig is ons plan: een plan bedenken. Die 10.000 euro is enorm veel geld. Er spelen nu ook bepaalde verwachtingen, we moeten dingen gaan bewijzen. Maar we moeten ons ook nog met de studies bezighouden: er dienen binnen de groep nog een aantal thesissen geschreven te worden (lacht).»

HUMO Vind je ze interessant of lui, die vergelijkingen met wavegroepen van vroeger?

Kuppens «We geven openlijk toe dat we geïnspireerd zijn door de jaren 70 en 80, maar het kan soms inderdaad vervelend worden. De standaardvergelijking, in élk artikel tot nu toe, is Joy Division. Maar Viet Cong of The Soft Moon: dat zijn groepen van nu die op de één of andere manier ook iets te maken hebben met postpunk. Ik maak me weinig zorgen: ook wij zijn een groep van nu.»

HUMO Toch één Joy Division-vraagje. De groep was naar verluidt verzot op practical jokes, ondanks hun doemerige imago. Zijn jullie offstage blije mensen?

Kuppens «We zijn zelfs ongelooflijk vrolijke mensen. Ook al uiten we in onze muziek heel andere gevoelens: plezier primeert bij ons.»

Rewind ProductionsDennis Aerts (Dyce), Amanuel Kenedy (A-Kay) en Lars Mwasha (Mar$) – werd tweede. De Leuvense hiphoppers zijn niet bang van muzikaliteit, entertainment, raketinslagen of Kanye West. Hun gemiddelde leeftijd: 16.

'Het plan is: hoger springen dan Kanye West'

Lars Mwasha (16) «Ik geef toe: ik wist niet goed wat de Rock Rally was, of hoe groot die was, maar Dennis had ons via vi.be ingeschreven. Pas twee weken nadat de 100 geselecteerden waren bekendgemaakt, hadden we door dat we erbij waren (lacht). We hebben elkaar twee jaar geleden leren kennen tijdens een hiphopworkshop in Leuven, maar we bestaan eigenlijk nog maar sinds november vorig jaar. Na de positieve bespreking van de preselectie kregen we meer zelfvertrouwen. Voor de halve finale hadden we maar twee weken om ons voor te bereiden, maar dat optreden voelde zo goed aan... Bij de finale was er natuurlijk meer druk, we waren ook de allerjongste groep, maar de drang om een podiumplaats in de wacht te slepen was er zeker. Zo ambitieus zijn we wel.

»Het afroepen van de winnaars was één van de spannendste momenten die ik ooit heb meegemaakt. We hoopten op de publieksprijs, maar die ging naar Delta Crash. Toen werd dirk. als derde afgeroepen. Dan ga je twijfelen. En plots hoor je die ‘Re’ van Rewind Productions en staat je hart stil: een onbeschrijflijk gevoel.»

HUMO Jullie waren niet alleen de jongste finalist, maar ook de enige hiphopgroep. Hoe voelt dat, tussen al die rockgroepen?

Mwasha «Wij zijn vooral met hiphop bezig. Dennis heeft wat meer contact met rock – zijn oudere broer speelt in een gitaargroepje – maar ik vond het wel moeilijk: ‘Wie zijn hier de goeie bands?’ Ik hoorde natuurlijk wel dat mensen als Billie Rodney en Whispering Sons er bovenuit staken, dat ze wisten wat ze deden. Ik vind Whispering Sons een heel professionele groep. Ik kan me niet echt vinden in de muziek, maar ik voelde wel de reactie van het publiek. En mijn vrees dat het publiek van de Rock Rally niet zou openstaan voor onze muziek, was ongegrond: de mensen waren mee.»

HUMO Wie zijn je voorbeelden?

Mwasha «Tupac en Biggie natuurlijk. En newskool: Kendrick Lamar, J. Cole, Eminem, Drake. De Nederlandse rapper Cho, die ook hier vorig jaar populair werd met ‘Misschien wel hé?’ – is één van mijn favoriete Nederlandstalige rappers. Het is wel zo dat Vlaamse hiphop het veel moeilijker heeft om in Nederland door te breken. Safi & Spreej zijn hier enorm populair, maar in Nederland veel minder. Ik hoop ook voor ons dat er wat meer balans in komt – er zijn veel geweldige Belgische hiphopartiesten.»

HUMO In de hit in wording ‘Forward’ rappen jullie: ‘Everytime I’m running it’s just for the money / That’s that Stevie Wonder / You can’t see me coming’...

Mwasha «‘...I jumped over Yeezy / He jumped over Jumpman’. Kanye West reageerde in ‘FACTS’ op ‘Jumpman’ van Drake en Future: ‘Yeezy Yeezy Yeezy just jumped over jumpman’. Daarop hebben wij gereageerd met: ‘I jumped over Yeezy’. Ons plan is dus: hoger springen dan Kanye West, want dan springen we over iedereen.»

HUMO Succes!

De groep van Protection Patrol Pinkerton-voorman Jelle Denturck was lang favoriet, maar moest uiteindelijk vrede nemen met een derde stek.

'Het plan is: eten op kosten van Humo'

Jelle Denturck (26) «Gisteren wakker geworden, niks te doen, me de hele dag verveeld, gaan wandelen. Ik had het gevoel dat iedereen op straat naar me keek, wat natuurlijk niet zo was. Ik zit nu op mijn werk en het is enorm saai. Ik wil maar zeggen: het is toch wennen aan de normale gang van zaken.»

HUMO Je bent nogal bijgelovig: ‘Wie eerst speelt op een wedstrijd, wint nooit.’ Jullie zaten precies in het midden van de finale.

Denturck «Ik was zenuwachtiger voor de loting dan voor het optreden zelf, al had ik intussen wel door dat het in de Rock Rally niet zo speelde: in de halve finale hadden we als tweede gespeeld. We zaten wél met stress: de nek van onze drummer bleek zaterdag volledig vast te zitten. ‘Niet te veel forceren,’ had de chiropractor hem nog gezegd. En zaterdagavond hadden we speciaal voor de finale ook nog een nieuw nummer afgewerkt, ‘Waste’. Dat voelde aan als een risico, maar ik ben toch blij dat we het gespeeld hebben – het zat goed in de flow van de set.»

HUMO Hoe was de sfeer in de coulissen? Snijdende concurrentie?

Denturck «Integendeel. Het uur voor de bekendmaking kwam iedereen naar elkaar toe – het is ook iets dat je samen meemaakt, die dag in de AB. Veel groepen, onder wie ook Whispering Sons, kwamen ons zeggen dat ze dachten dat wij zouden winnen. Daardoor begon ik dat ook zelf wat te geloven natuurlijk. Maar ik ben erg blij met onze plaats, en Whispering Sons was ook mijn favoriet. Op een rare manier voelt wat ze brengen heel nieuw aan.»

HUMO Is dirk. nu belangrijker dan PPP?

Denturck «Op dit moment is dirk. het allerbelangrijkste in mijn leven. Maar dat gaat in periodes bij mij, ik heb graag variatie. Vanavond gaan we eens goed eten met de groep – op kosten van Humo – om te overleggen: wat nu? Ik heb het gevoel dat we sowieso naar het buitenland moeten: als ik de Studio Brussel-dagrotatie bekijk, lijkt het me dat we daar niet veel te zoeken hebben. En als dat voor Rock Rally-namen in het algemeen zou gelden: jammer. Niemand wint erbij dat een klein muzieklandschap als Vlaanderen uit elkaar wordt getrokken. Maar als ik zie hoe Steak Number Eight een Europees verhaal aan het schrijven is, dan vind ik dat toch ook heel interessant.»

Koen De Gussem is de zanger-gitarist van Delta Crash, de groep uit Wetteren die dankzij u Lenovo’s Publieksprijs binnenrijfde.

HUMO Jullie hebben een heel sterke finaleset gespeeld. ‘Fade Out’ klonk groots in de AB.

Koen De Gussem (26) «Bedankt! We hebben van veel mensen complimenten gekregen over onze finale. En ‘Fade Out’ is een paar keer op Studio Brussel gedraaid. We hebben dus al een beetje radio gehad, maar het mag natuurlijk altijd meer.»

HUMO In Humo’s Rock Rally 2014 geraakten jullie niet verder dan de preselectie, in Brugge was dat.

De Gussem «Ik ben enorm blij dat we toen niet verder zijn geraakt. We waren er simpelweg nog niet klaar voor – er is sindsdien heel veel veranderd, vooral op het vlak van samenspelen. De songs waren toen ook meer opgejaagd, het zat allemaal nog te vol. Net voor nieuwjaar hebben we nog brons gehaald in Oost.Best, dus de Vooruit voelde al een beetje vertrouwd aan toen we daar onze halve finale speelden. En nu, na de finale is de grote vraag: wat nu? (lacht) Het liefst zouden we nog voor de zomer een nieuwe single uitbrengen – we hebben in ieder geval een goeie studio-opname klaar van ‘Fetch the Echoes’.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234