null Beeld

Humo's stomweg steengoeie Studiekeuzegids

Ja, we bemoeien ons nu ook al met wat u of uw kroost later moet worden.


Word Ruslandkenner! Lien Verpoest

Iets met Rusland – is dát geen goed idee, nu Vladimir Poetin zich een abonnement gekocht heeft op voorpagina’s en journaalhoofdpunten? Professor Lien Verpoest, die politieke en historische vakken doceert binnen de opleiding slavistiek en Oost-Europakunde aan de KU Leuven, raadt het u met veel passie aan.

null Beeld

Lien Verpoest «Het is op zich al een boeiende studierichting. Je krijgt veel talen – sowieso al Russisch en Pools – en daarnaast leer je alles over de geschiedenis, de cultuur en de politieke situatie van Oost-Europa. Ik zou het maar geen nicherichting noemen.»

HUMO Toch vormen ze geen onoverzienbare massa, de studenten die vandaag voor slavistiek kiezen.

Verpoest «Het zijn geen evidente talen om onder de knie te krijgen, en Oost-Europa heeft op het eerste gezicht iets ondoorgrondelijks – ’t is onbekend, en dat schrikt wat af. We zijn ook niet zo’n zichtbare richting. Je moet al heel gemotiveerd zijn om ons te vinden. Misschien verandert dat nu wel: sinds Rusland in het brandpunt van de actualiteit staat, voelen we op infodagen wel dat er meer interesse is.»

HUMO De hamvraag is natuurlijk: levert zo’n diploma een interessante baan op?

Verpoest (beslist) «Haast altijd. We houden goed bij waar onze studenten terechtkomen: het overgrote deel vindt onmiddellijk werk. In heel diverse sectoren, trouwens. Wie in zijn studietraject voor een cultuurhistorische minor gekozen heeft, zien we vaak in de journalistiek carrière maken, of bij het Commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen, of in grote internationale organisaties. En wie voor een economische minor gekozen heeft, komt vaak in de export terecht, of gaat voor grote bedrijven werken die actief zijn in Oost-Europa.

»De opleiding wordt alleen maar nuttiger. Rusland eist zijn plaats op het wereldtoneel weer heel nadrukkelijk op, en it’s here to stay: het zal niet snel uit de actualiteit verdwijnen.»

HUMO Had u zelf voorspeld dat uw vakgebied zo nadrukkelijk actueel zou worden?

Verpoest «Heel verleidelijk om nu ‘Ja, natuurlijk!’ te antwoorden, maar dat is niet zo. Oost-Europakenners hebben allemaal wel opgemerkt dat de relaties tussen Rusland en de EU zijn beginnen te verslechteren in 2004, toen de Unie uitbreidde, en dat het helemaal bergaf gaat sinds 2008, toen er de oorlog met Georgië was. Maar Maidan, de annexatie van de Krim en de oorlog in het Oosten: dat zijn toch onvoorziene, verwarrende stappen die niemand vooraf voorspeld heeft. Ik had nooit gedacht dat het thema van mijn doctoraat uit 2008 – de relatie van Oekraïne met Rusland en de EU – nog zo actueel zou worden.»

HUMO Wie een Ruslandkenner wil worden, kan maar beter al wat bagage hebben voor-ie aan de richting begint, gok ik.

Verpoest «Nee hoor. We werken gradueel. In het eerste jaar focussen we heel sterk op het aanleren van de taal, en daarnaast worden studenten echt ondergedompeld in de cultuur. In de daaropvolgende jaren gaan we over naar de recente geschiedenis en de actualiteit. We hebben ook een Centrum voor Russische Studies, waar je voor films, lezingen en cursussen terechtkunt – geëngageerde studenten maken daar gulzig gebruik van. Want veel meer dan over voorkennis gaat het over passie: je moet Rusland – heel Oost-Europa, eigenlijk – ongelooflijk interessant vinden. Dat ís het namelijk.»

HUMO U bent er duidelijk door gepassioneerd.

Verpoest «En doorgaans blijkt het ook helemaal niet zo moeilijk om die passie door te geven. Het grootste deel van onze studenten gaat in het derde jaar op internationale uitwisseling. In Rusland vallen ze dan van de ene verbazing in de andere. Ze komen terug, zijn gebeten door de microbe en weten heel zeker dat hun job iets met dat intrigerende land te maken moet hebben. Dat is toch verrijkend? Slavistiek is een heel goeie studierichting voor wie een open blik heeft, en nieuwsgierig is naar een totaal andere cultuur dan de Europese, op niet eens zo veel uren vliegen.

»Ik ben op dit moment een les aan het voorbereiden over de meer dan 140 etnische minderheden in Rusland. Die diversiteit is toch ongelooflijk?»

undefined

'Wees ook al tijdens je studentenjaren ambitieus: verbaas met dat ene idee dat niemand zag komen, graaf dieper dan de rest'

HUMO Kan de toekomstige Ruslandkenner van u een neutrale kijk op de actuele gebeurtenissen verwachten? Of hanteert u een opiniërende stijl van doceren – sneer naar Poetin hier, mopje over Porosjenko daar?

Verpoest «Ik worstel best wel met die vraag – want uiteraard heb ik een mening over wat er gebeurt. Maar ik heb uiteindelijk toch besloten om zowel voor mijn studenten als in de media géén standpunt in te nemen. Ik probeer vooral te informeren en te nuanceren. Ik laat studenten weleens iets uit een Russische krant lezen, en vervolgens bekijken we wat pakweg The Guardian over hetzelfde onderwerp schrijft. Dan leer je snel hoe veelkantig de waarheid is. En hoe propaganda werkt.»

HUMO Heeft het zin om slavistiek en Oost-Europakunde te studeren als je niet bijster geïnteresseerd bent in het actuele Rusland?

Verpoest «Zeker wel. Ik ben veel bezig met hedendaagse politiek en de relaties tussen Rusland en de EU, maar daarnaast ben ik een heel grote fan van de 18de eeuw – sorry, ik ben een beetje een nerd. Dan denk ik natuurlijk spontaan aan Sint-Petersburg, waar ik ook gestudeerd heb. Alles wat te maken heeft met de 18de-eeuwse literatuur, kunst en politiek is mijn grote passie. Ik ben nu bijvoorbeeld het verhaal aan het uitpluizen van een Belgische diplomaat die indertijd een grote cruise heeft gemaakt met tsarina Catharina de Grote. Echt, er is nog zo veel boeiends te ontdekken.»

HUMO Hier met dat inschrijvingsformulier!


Word straathoekwerker! Vincent Detaeye

Bart De Wever ging het aantal straathoekwerkers in zijn stad met een hakbijl te lijf: het ging van achttien naar een magere vijf. ‘Hun aanpak is te passief en te vrijblijvend,’ klonk het. Mocht hij van gedacht veranderen – en de aanhoudende crisis, de woekerende armoede en de radicaliserende jeugd zouden daar best weleens bij kunnen helpen – dan is een carrière als straathoekwerker misschien iets voor u.

Vincent Detaeye (straathoekwerker in Mechelen)«De Wever wil liever de aanklampende aanpak, heb ik gelezen. Zelf geloof ik dat de twee aanpakken hand in hand moeten gaan, preventie en repressie. Eén straathoekwerker alleen – of desnoods twintig straathoekwerkers – zal niet opeens het radicaliseringsprobleem oplossen, maar afstemming tussen politie, straathoekwerk, moskeeën, jeugdwerk, scholen en andere hulpverleningsinstanties misschien wel. Persoonlijk heb ik geen weet van geradicaliseerde jongeren onder de moslimjongeren die ik als straathoekwerker bereik. Ik merkte wel dat de oorlog in Gaza bij veel van hen erg speelde vorige zomer, dat ze zich het lot van de mensen in de Gazastrook enorm aantrokken. Maar nog niemand is me komen vertellen dat hij naar Syrië vertrekt.

null Beeld

»Dat neemt niet weg dat we meer straathoekwerkers kunnen gebruiken. Evenveel straathoekwerkers als politiemensen, dat lijkt me ideaal.»

HUMO Wat moet een mens gaan studeren als hij de straathoek op wil?

Detaeye «Een specifieke opleiding is er niet. De meeste straathoekwerkers hebben een achtergrond als sociaal-cultureel of maatschappelijk werker. Ik niet. Ik ben onderwijzer lager onderwijs van opleiding. Eén van mijn idolen als 18-jarige was de Gentse rapper Castro. Hij deed ook straathoekwerk. Toen ik jaren later een vacature voor straathoekwerk zag, heb ik gesolliciteerd. Ik doe het nu al zeven jaar.

»Iedereen die voldoet aan de aanwervingsvoorwaarden, komt in aanmerking voor de job van straathoekwerker, los van z’n diploma. Persoonlijkheid en talenten zijn daarbij belangrijke troeven. In Brussel is er zelfs eens een fotograaf aangesteld als straathoekwerker, omdat hij op een andere manier naar de buurt keek. Je moet vooral sterk zijn, sociaal en – heel belangrijk – altijd jezelf blijven. Doe je je anders voor dan je bent, dan val je vroeg of laat door de mand en verlies je het vertrouwen van je gasten.»

HUMO Wie zijn uw gasten?

Detaeye «‘Gasten’ is de term die alle straathoekwerkers gebruiken voor de mensen met wie ze werken. Jaarlijks bekommer ik me om zo’n 130 gasten.

»Ik probeer mijn agenda altijd af te stemmen op mijn gasten. Ik heb wel een bureau waar ik mijn mails kan checken, maar het grootste deel van mijn tijd spendeer ik buiten. Dat kan heel gevarieerd zijn. Dan begin ik mijn dag bijvoorbeeld aan het station van Mechelen, met een koffie in één van de cafés waar we regelmatig komen. Daar laat ik het werk op me afkomen: iemand komt een babbeltje maken of vraagt om mee te gaan naar de VDAB, de advocaat of de huisbaas. Een uur later moet ik dan op één of andere vergadering zijn, vervolgens een meeting met de collega’s, dan een huisbezoek, dan een rondje voetballen met de jonge gasten. Elke dag is anders en dat ligt me wel. Ook interessant: ik krijg een inkijk in hoe het beleid invloed kan hebben op de onderbuik van onze samenleving.»

undefined

'Zelfs zonder karatecursus'

HUMO Het zijn niet de vrolijke succesverhalen waar u dag in, dag uit mee te maken krijgt.

Detaeye «Ik merk dat er veel armoede is. Voor alles zijn er tegenwoordig wachtlijsten, zelf voor de voedselbedelingen. Ik zie ook steeds meer gasten met psychische problemen. Dat zijn geen eenvoudige situaties, maar je leert ermee omgaan. Als ik de trein naar huis neem, laat ik mijn werk achter in Mechelen. Pak ik mijn telefoon niet op, dan weten mijn gasten dat ik even niet bereikbaar ben. Privé en werk hou ik gescheiden, al wil dat niet zeggen dat ik niet over mijn privéleven praat met mijn gasten. Dat doe ik net wél, omdat het aanknopingspunten biedt voor een goed gesprek.

»Je mag ook niet onderschatten hoeveel ondersteuning wij krijgen – er zit een hele structuur achter, die maakt dat het werk draagbaar blijft. Heb ik een probleem, dan kan ik dat bespreken. Dat kan gaan van: ‘Heb ik in die situatie wel goed gereageerd?’ tot ‘Er is iemand van de gasten verliefd op mij, hoe ga ik daarmee om?’ Vooral bij vrouwelijke collega’s worden weleens avances gemaakt.

»Vaak krijg ik de vraag of straathoekwerk niet gevaarlijk is, maar ik heb me nog nooit onveilig gevoeld. Soms krijgt er weleens iemand een crisis of beginnen twee gasten te vechten, maar ik zal altijd denken aan mijn eigen veiligheid. Is de situatie verontrustend, dan zorg ik dat ik weg ben – de ruzie bespreken met de gasten kan later nog. Voor straathoekwerk hoef je echt geen karatecursus te volgen.

»In al die jaren heb ik vooral veel mensenkennis opgedaan. Ik heb al meer dan eens mensen leren kennen van wie ik dacht: ‘Amai, was mij dit overkomen, dan had ik het niet overleefd.’ De overlevingsdrang en veerkracht van sommigen, daar heb ik al vaak van staan kijken. Ik heb een oudere vrouw gekend in een vreselijk moeilijke situatie – gokschulden van haar ex, een bouwvallig huis, kanker – maar telkens als ik bij haar langsging, was ze heel vrolijk en maakten we plezier. Het geeft een ongelofelijk goed gevoel om zo iemand te kunnen helpen.»


Word buitenlandjournalist! Koen Vidal

De printmedia kreunen en steunen, de budgetten voor buitenlandverslaggeving krimpen, en online waant iedereen zich journalist – waarom zou ú het dan nog moeten worden? Omdat het nodig is, tiens. Koen Vidal, journalist bij De Morgen, geeft workshops buitenlandberichtgeving aan masterstudenten journalistiek aan de VUB, en legt fijntjes uit waarom u wél mag dromen van de voetsporen van Rudi Vranckx.

Koen Vidal «Charlie Hebdo, Kopenhagen, IS, Boko Haram, Oekraïne, Griekenland: dát zijn de verhalen die in de afgelopen anderhalve maand het nieuws bepaald hebben – stuk voor stuk buitenlandse onderwerpen. Er is een enorme behoefte om te begrijpen wat er allemaal aan de hand is, en om te weten te komen wat het betekent voor ons leven. In de complexe global village waarin we wonen, zijn er meer dan ooit goeie uitleggers en duiders nodig.

null Beeld

»Het begrip ‘ver-van-mijn-bed-show’ is trouwens helemaal wég. De tijd dat mensen nog nonchalant de schouders ophaalden bij wat er aan de andere kant van de wereld gebeurde, is voorbij. De terreur van IS, terugkerende Syriëstrijders, politieke beslissingen in Griekenland: dat gaat ook allemaal over óns leven.»

HUMO Maar denken de mediabazen daar hetzelfde over? ‘Eigen straat eerst’ lijkt het adagium van sommige kranten als het gaat over nieuwsselectie. En de dagen van de buitenlandse correspondent, met een vaste standplaats ergens ter wereld, lijken geteld.

Vidal «Het klassieke buitenlandkatern en de klassieke buitenlandcorrespondent bestaan niet meer, dat klopt. Maar ik vind dat net een goeie evolutie: de tussenschotten zijn weg op de redacties. Alles loopt door elkaar. Een economieredacteur moet nu ook heel intens bezig zijn met Griekenland, en de Wetstraatjournalist die bericht over de antiterreurmaatregelen van de regering, verdiept zich in IS en Al-Qaeda. Buitenlands nieuws is alomtegenwoordiger dan ooit. Je kan nauwelijks nog een goeie journalist zijn als je niet verder kijkt dan de landsgrenzen.»

HUMO Maar hoorde ik niet dat het internet de journalistiek langzaam aan het doodfolteren is?

Vidal «Klopt niet. We hebben inderdaad een poos gedacht dat het internet alleen ‘kort en flitsend’ verdraagt, dat onlinelezers de aandachtsspanne van een goudvis hebben. Maar er wórden lange, met zorg geschreven stukken gepubliceerd op het net, en die wórden gelezen en gedeeld. Niemand heeft vooralsnog de gouden formule gevonden, dat is waar, maar de tijd dat we dachten dat de grote achtergrondreportage en het ambitieuze journalistieke stuk dood waren, is voorbij.»

undefined

'Je kunt nauwelijks nog een goede journalist zijn las je niet verder kijkt dan de landsgrenzen'

HUMO Moeten we eigenlijk nog buitenlandjournalisten sturen naar waar het brandt? Via blogs, Twitter en Facebook komt het nieuws ook wel tot ons: iedereen journalist!

Vidal «Een professional ter plaatse sturen blijft voor een onmiskenbare meerwaarde zorgen. Iemand die, als hij de verkiezingen in Griekenland verslaat, met politici en professoren praat voor het theoretisch kader, maar ook met de Griek die een eigen zaak heeft en bang is voor de toekomst, en met een werkloze jongere. De sociale media zijn een prima aanvulling, maar een tweet kan nooit het toegewijde werk van een journalist vervangen.»

HUMO Het is dus geen suïcidale gedachte om als 18-jarige van een bestaan als buitenlandjournalist te dromen?

Vidal «Absoluut niet! Maar je moet wel met je twee voeten in deze tijd staan. De klassieke buitenlandanalist bestaat nog, maar heeft weinig toekomst. Ik denk niet dat het veel zin heeft om als 18-jarige te zeggen: ‘Mijn specialiteit wordt Hongarije.’ Dan rij je jezelf een beetje vast. Nee, think global! En laat je tijdens je studies ook niet begrenzen. Een opleiding journalistiek is meer dan naar de les gaan, je taken maken en je examens afleggen. Stel jezelf open, zoek de dingen op: ga naar concerten, bekijk theaterstukken en films, lees boeken en ga naar lezingen. En profiteer van het feit dat goedkoop reizen zo makkelijk is geworden. Zo leg je een fond van kennis aan, en leer je nadenken. En wees, ook al tijdens je studentenjaren, ambitieus: verbaas met dat ene idee dat niemand zag komen, graaf dieper dan de rest.»

HUMO Goed, je hebt dat diploma. Hoe raak je vervolgens aan een betrekking als buitenlandjournalist?

Vidal «Bijvoorbeeld door niet té ongeduldig te zijn, en te aanvaarden dat het misschien niet meteen lukt. Op mijn sollicitatie heb ik vijftien keer het woord ‘buitenlandberichtgeving’ uitgesproken. Waarop ik te horen kreeg: ‘Het is goed, je bent aangenomen. Je mag op de Wetstraatredactie beginnen.’ (lacht) Al snel ontdekte ik dat als je absoluut naar het buitenland wilt, die kans zich zeer snel aandient. De Rwanda-commissie bracht me naar Afrika, de Belgische asielwetgeving deed me schrijven over mondiale migratie. En zo kan ik al heel mijn professionele leven doen wat ik graag doe: mensen iets vertellen over de wereld.»


Word islamleerkracht! Tezcan Türkben

Akkoord, u hoeft zich wellicht niet aan legendarische cantussen te verwachten, maar van een job weet u zich alvast verzekerd: het aantal leerlingen in de lessen islam stijgt gestaag. Alleen moslims kunnen het tot islamleraar schoppen, maar Tezcan Türkben ontvangt ook niet-moslims met open armen in haar hoorcolleges aan UC Leuven-Limburg Lerarenopleidingen, vroeger Groep T.

Tezcan Türkben «Je kunt mijn lessen ook puur uit interesse bijwonen. Dit jaar zijn er in het eerste jaar dertien studenten gestart, onder wie één niet-moslim. Zij wil graag haar kennis van de islam verdiepen. Ook bij de studenten die islam als keuzevak hebben gekozen, zit er één niet-moslim. Ik vind het alleen maar verrijkend voor mijn lessen.

null Beeld

»Het zijn vooral meisjes die islamleerkracht willen worden. Meestal hebben ze allochtone roots – Marokkaans, Turks, gemengd. Wie bij ons of in Brussel, aan de Erasmushogeschool, afstudeert als islamleraar, kan lessen islam geven in de lagere school of in de eerste twee graden van de middelbare school. Wie graag in de derde graad islam gaat doceren, kan sinds vorig jaar terecht bij de masteropleiding islamitische theologie aan de KU Leuven.»

HUMO Wat moet een student zoal kennen om islamleerkracht te worden?

Türkben «Mijn collega Ibrahim El Omari geeft de Koranlessen: hij leert je de Koran memoriseren en op de juiste manier reciteren. In mijn lessen leer je over de geschiedenis van de profeet, de geloofsleer, de aanbiddingen, het goede gedrag, de diverse strekkingen, de haddith – dat zijn de uitspraken van de profeet – en ook de vakdidactiek – hoe je best een islamles geeft.»

HUMO Zijn noties van het Arabisch vereist?

Türkben «Helemaal niet. Je leert gaandeweg wel Arabisch lezen.

»Daar zie ik trouwens een aandachtspunt voor de toekomstige islamleerkrachten in België: er is een grote nood aan bronnen over de islam in het Nederlands. De meeste zijn nog altijd in het Turks of het Arabisch, terwijl ik van mijn studenten net verwacht dat ze zelf continu op onderzoek gaan naar wat de islam voor hen betekent.»

undefined

'Begrip leren opbrengen voor elke levensbeschouwing: daar moeten de islamleraars in de toekomst aandacht aan besteden'

HUMO Zijn er nog andere uitdagingen voor islamleerkrachten? Ik noem maar iets: wat te antwoorden als je klas met vragen over Charlie Hebdo zit?

Türkben «Die zaken komen ook aan bod in de colleges. Mijn studenten weten dat moorden niet kan in de islam. Ze vinden het onbegrijpelijk. Als moslim, maar ook – en in de eerste plaats – als mens. Elke moslim weet dat je de profeet niet hoort af te beelden. Doet een ander dat toch, dan hoor je respectvol te reageren. Elk z’n mening, zeg ik hen. Empathisch theologiseren, daar moeten de islamleraars in de toekomst aandacht aan besteden: begrip leren opbrengen voor elke levensbeschouwing. Tegenwoordig heeft iedereen vragen over de islam: ‘Mevrouw, hoe zit dat met die 72 maagden?’ Ik vind het best fijn om dan te kunnen uitleggen dat daar niks van aan is.

»Op onze school bieden we ook gemeenschappelijke hoorcolleges aan voor de zes verschillende levensbeschouwingen. Binnenkort hebben we zo’n les over de dood. De studenten leren dan over de dood en de bijbehorende rituelen in alle levensbeschouwelijke stromingen. Na de laatste gemeenschappelijke les kwamen studenten en collega’s me vertellen hoe boeiend ze het vonden: ‘Nu heb ik eindelijk een positieve kant van de islam gezien.’ De mensen zijn het duidelijk beu om altijd maar negatieve berichten over de islam in de media te horen.»

HUMO Zorgt al die media-aandacht er tegelijk niet voor dat er meer interesse is in uw vakgebied?

Türkben «Niet echt. Islamleraar word je altijd vanuit een persoonlijke interesse. Zo is het bij mij ook gegaan: in de lagere school in Maasmechelen had ik een zeer bevlogen islamleraar. Hij was mijn rolmodel. Hij heeft in mij een passie voor de islamwetenschappen aangewakkerd die nooit meer is gaan liggen.»


Word yogaleraar! Herman Seymus

Draait al even mee, maar is – afgaand op het grote aantal trendy cursussen – nog lang niet aan rentenieren toe: de yogaleraar. Vanuit een comfortabele lotushouding prijst Herman Seymus, voorzitter van de Nederlandstalige Yogafederatie in België, u graag de positie aan.

Herman Seymus «Liever dan leraar gebruik ik de term begeleider. Je haalt uit je leerlingen wat er potentieel in zit en elimineert wat de leerlingen belemmert. Een goeie yogaleraar leert zijn leerlingen zelfstandigheid aan en hangt zeker niet de betweterige goeroe uit.»

null Beeld

HUMO Vindt u het eigenlijk prettig dat yoga zo populair is?

Seymus «Bwa. Ik word er niet echt gelukkig van. Maar ik maak me er evenmin druk om. De populariteit van yoga gaat in golven. We zitten intussen al aan de derde golf. In de hippietijd, eind jaren 60, had je de eerste golf – toen ben ik ermee begonnen. In de yuppietijd zagen we een daling, maar wat later liepen de yogazalen weer vol, met mensen die moesten recupereren van de yuppietijd. En nu zien we vooral mensen met wat wij ‘energetische’ problemen noemen: mensen die eronderdoor gaan omdat ze voortdurend afgejakkerd worden.

»Heb je de recente verbruikscijfers van tranquilizers en andere psychotrope middelen al eens bekeken? We kunnen het niet meer bijhouden, de mensen die last hebben van stress, burn-out, CVS, noem maar op. Mensen die bij ons les komen volgen, vragen we altijd naar hun beweegredenen. Vroeger had misschien 20 tot 30 procent het dan over stress; nu is dat 70 tot 80 procent. Daar kan yoga zeker soelaas brengen. Mindfulness, waar iedereen tegenwoordig de mond van vol heeft, is eigenlijk een onderdeel van yoga. Het is dus veel meer dan de lichaamscultuur waarmee we het hier in het Westen associëren. Regelmatig yoga beoefenen kan een positieve invloed hebben op de hersenstructuur – recent wetenschappelijk onderzoek heeft dat bevestigd.»

HUMO Maar dan moet het wel op de juiste manier gebeuren, zegt u.

Seymus «Klopt. Op verschillende plekken kun je een turbo-opleiding tot yogaleraar volgen – die snelcursussen zijn vooral uit de VS komen overwaaien. Na zes weken ben je zogezegd een volleerd yogaleraar. Sorry, maar zo zit de mens niet in elkaar: om iets te leren, hebben onze geest en ons lichaam een assimilatieperiode nodig. Daarom duurt een opleiding tot leraar in één van onze zeven yogascholen minstens 500 uur, verspreid over een periode van minimum vier jaar.»

undefined

'Yoga is geen sport. Het is veel méér'

HUMO Wie er de tijd niet voor neemt, brengt z’n leerlingen in gevaar.

Seymus «We moeten af van het sprookje dat yoga onschadelijk is. Yoga kan je lichaam schaden, omdat het je in allerlei anatomisch risicovolle posities brengt. Daarom krijgt een aspirerende leraar bij ons ook les in de anatomie, in de fysiologie, zelfs in de biomechanica of de bewegingsleer. Sommige yogahoudingen zouden leraars ook beter niet aanleren in het Westen. Neem nu de hoofdstand: de meeste westerlingen hebben een slechte houding, een kromme bovenrug met het hoofd naar voren en verkrampte schouders. Wij zijn het niet meer gewoon om, zoals de Indiërs, zware lasten op ons hoofd te torsen. Als je zo’n westerling dan op z’n hoofd laat staan, dan vraag je om problemen. Hetzelfde geldt voor de knieën: door te competitief aan yoga te doen, kun je in een mum van tijd je knieën beschadigen.»

HUMO Maar wie blessurevrij blijft, kan er vast wel een aardige cent mee verdienen.

Seymus «Ons motto is: iedereen die oprecht belangstelling heeft, moet een opleiding tot leraar kunnen volgen. Daarom zijn onze prijzen zeer democratisch. Voor 60 euro per halfjaar kun je al bij ons terecht, al variëren de prijzen wel tussen de verschillende scholen en cursussen.

»Gemiddeld studeren er elk jaar tussen de twintig en de dertig yogabegeleiders af aan onze scholen. Er zijn er natuurlijk veel meer actief, omdat iedereen zich yogaleraar mag noemen. We zijn ooit in naam van de Federatie op zoek gegaan naar officiële erkenning. We waren nieuwsgierig: stel dat de wetgeving ooit het yogaonderricht aan banden zou willen leggen, onder welke instantie of discipline zou yoga dan vallen? Aan de universiteit zag geen enkele afdeling ons bij hen passen: niet het sportkot, niet de geneeskunde, niet de fysiotherapeuten. We hebben zelfs Bloso aangeschreven. Hun antwoord: ‘Yoga staat niet op onze lijst van erkende sporten.’ Ik ben het met hen eens: yoga is geen sport. Het is veel méér. Voor mij hoeft die erkenning dus niet.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234