Tune-YardsBeeld Tune-Yards

VRIJDAG MUZIEKDAG

Humo's Wekelijkse Platenoverzicht

Met deze week Tune-Yards (bijna 5 sterren!), First Aid Kit, The Shins, The Go! Team, Porches en Glen Hansard.

Tune-Yards - I Can Feel You Creep into My Private Life ★★★★½

In opener ‘Heart Attack’ twijfelt een piano tussen house en jazz. De tekst gaat van ‘You’re giving me a heart attack-ack-ack’. Merrill Garbus is in zeer goeie doen en zet een heerlijk donkere en van zelfvertrouwen blakende Nina Simone neer. In de finale staat ze zelfs als een heuse diva te zingen.

Ook ‘Coast to Coast’ is – zeker naar Tune-Yardsnormen – een catchy ding. Mocht de song een quizvraag over lang geleden zijn, Eurythmics was een mogelijk antwoord geweest. Vroeger maakte Tune-Yards niet altijd even makkelijk te ordenen chaos, en ook in deze song zitten kleine stoorzenders: een machine die niet wil starten, een synthkoortje dat stormgeluiden maakt. Toch laat het besluit over de plaat zich hier al perfect voorspellen: Merrill Garbus is definitief gaan zingen for the sake of the pop song.

Tune-YardsBeeld Tune-Yards

Lees de volledige recensie en beluister de cd

--

The Shins - The Worm's Heart ★★★☆☆

Vorig jaar kwamen zij-van-The-Shins (lieve indiejongens uit de VS, baarden netjes bijgewerkt, handjes boven de dekens) met ‘Heartworms’. Dat was, zoals de meeste Shins-albums, een mooi plaatje.

Probleem met het – overigens terecht niet van populariteit gespeende – gezelschap rond James Mercer: net zoals bij Elbow of Death Cab For Cutie weten we het ondertussen wel een beetje. De muziek is fraai, de modus operandi is voorspelbaar. ‘The Worm’s Heart’ is een flipped versie van de laatste cd. Wat traag was, is nu wat sneller en vice versa.

The Shins maken dynamische muziek, maar dan als het over hunkeren gaat, of waar het hartje boemboemboem van slaat. Dus of Mercer ‘Name for You’ (opener op de eerste plaat, nu de afsluiter) nu hard of zacht speelt: het heeft nauwelijks een meerwaarde– hard en zacht zijn sowieso al relatieve begrippen bij hem. Deze plaat is te goed om als gimmick af te schrijven, maar ze past toch vooral perfect in het foedraaltje waarop geschreven staat: ‘voor de fans’.

(vc)

--

Porches - The House  ★★★☆☆

‘Pool’ van Porches was twee jaar geleden een intiem dansplaatje voor de beslotenheid van de eigen schedelpan. Op zijn tweede schijf trekt Aaron Maine, de bezieler van het project, de registers verder open, met een meer gevarieerde, weidse sound.

Het gaat van flipperende weirdo stuff op z’n James Ferraro’s (‘Åkeren’) over AutoTune-poëzie à la Lambchop (‘Understanding’, ‘W Longing’) tot huppelende techno (‘Find Me’), frisse chillwave (‘Ono’) en gebroken mijmeringen (het prachtige ‘Country’). De veertien nummers op ‘The House’ zijn geen grootse composities – meer dan de helft blijft onder de drie minuten – maar eerder kladjes uit een dagboek, kleine observaties, half ingehouden aanzetten, wonderlijke microkosmosjes. Op de keper beschouwd: fijne synthpop die sprankelt als dauw in de ochtendzon en klettert als verse regen. Ideaal voor dit weertje!

(vvp)

--

Glen Hansard - Between Two Shores ★★★★☆

Glen Hansard richtte in 1990 The Frames op. Dat zou al genoeg moeten zijn voor minstens een vette voetnoot in het grote boek van de rockmuziek, en niet alleen in de Ierse versie.

28 jaar later timmert Hansard op zijn derde soloplaat verder aan een muzikale weg die lijkt op een Alpenrit in de Tour de France. Fabuleuze vergezichten, veel volk langs de weg. Wat een warm, eerlijk en feestelijk plaatje is dit, ondanks het kamerbrede liefdesverdriet dat over veel tracks is gedrapeerd. Rootsy folk meets getormenteerde soul. Denk David Gray met een serieuze geut Otis Redding, maar minder zoetgevooisd. Met heerlijke blazers ook, en Hansard zingt elk triest woord alsof hij het meent.

(mc)

--

The Go! Team - Semicircle ★★★☆☆

‘Mayday’ bevat cheerleader chants, Bollywood-elementen, een sample van Serge Gainsbourg en een parlando à la The Shangri-Las. De letters van ‘mayday’ worden ook verklankt in morsecode. Top!

Ook door ‘Semicircle Song’ is het in ons heelal alle dagen carnaval: terwijl een fanfare luidruchtig voorbij stapt, wordt hier aan de mensen van The Detroit Youth Choir hun voornaam en sterrenbeeld gevraagd. Van het beste Go! Team-werk – songs waar ze doorheen racen – is helaas niet veel terug te vinden. In de plaats van tintelend gitaarwerk: een jazzy instrumental met fluiten. Iemand? Of liever iets zeurderigs met sitar en achterstevoren afgespeelde opnamen? Om maar te zeggen: de Go! Team-discografie is een pak straffer in 2004 en 2007.

(gvn)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234