null Beeld

Humo sprak helemaal niet met Leftfield

Neil Barnes aka Leftfield is terug met ‘Alternative Life Source’, waarop onder anderen Sleaford Mods en Channy Leaneagh van Poliça vocale bijstand verlenen. Leftfield staat deze zomer ook op de Lokerse Feesten.

Katia Vlerick

De instrumental ‘Universal Everything’ davert nog na in mijn kop als ik de lobby van het Dominican Hotel binnentreed. Neil Barnes, net klaar met ontbijten, blijkt een erg makkelijke interviewee: gewoon op ‘record’ duwen en de antwoorden komen, zelfs zonder dat er een vraag wordt gesteld. Als Barnes ziet dat ik twee recorders uitstal (volgens ene Murphy is het beter dat ik telkens twee opnames maak van een interview) merkt hij op dat dat inderdaad een gedegen remedie is tegen het uit de duim moeten zuigen van per ongeluk gewiste interviews.

Neil Barnes «Al hou ik wel van fake interviews, op voorwaarde dat ze me vermaken. Een beetje verbeelding doet de muziekjournalistiek geen kwaad, maar je moet het kunnen natuurlijk. Denk maar aan Nick Kent, in wiens stukken toch ook veel euhm... ‘fantasie’ zat. Maar Kent leefde dan ook als een halve muzikant, hing rond de Sex Pistols...»

'Een beetje verbeelding doet de muziekjournalistiek geen kwaad'

HUMO En hij had een relatie met Chrissie Hynde, toen nog rockjournaliste bij NME.

Barnes «Chrissie: haar stem wil ik nu al jaren op mijn platen krijgen. Ik ken haar vrij goed, en toch is het me nooit gelukt om haar in de studio te krijgen. Mijn vriendschap met Chrissie is er gekomen door mijn vriendschap met John Gray, al sinds zijn jeugd de beste vriend van John Lydon – ze hingen in de jaren 70 al samen in Londen rond. Hij kent ook Chrissie al 25 jaar. Een paar jaar geleden ging ik met hem naar een optreden van haar. Don Letts (reggae-dj die belangrijk was voor de punkscene eind jaren 70, red.) was er ook bij. Nu moet je weten: John is gay en ik ben hetero – ik heb een vrouw en kinderen. We zitten backstage allemaal te wachten tot Chrissie van het podium komt, en eenmaal gearriveerd begint ze honderduit te praten. Ineens roept ze uit: ‘Neil, neem nu jij en John: jullie zijn al eeuwen samen!’ John en Don en ik keken naar elkaar zonder iets te zeggen, we were all godsmacked, waarop Chrissie gewoon doorging: ‘En ik vind het prachtig dat jullie nog steeds een stel zijn!’ Uiteindelijk hebben we toch gezegd: ‘Euh Chrissie, John en ik zijn gewoon vrienden.’

»Chrissie is, naast hilarisch, ook strikt vegetarisch. Don Letts geeft vaak barbecues bij hem thuis, en hij nodigt Chrissie nooit uit – principieel. Never, ever. Ze zou ons toch maar de huid vol schelden omdat we onze worstjes staan te grillen. Tja.»

HUMO Wat heb je in de zestien jaar tussen deze en de vorige Leftfield-plaat gedaan? Rentenieren in The Cotswolds?

Barnes «Vooral heel hard mijn best gedaan om weg te geraken van Leftfield. Nadat Paul (Daley, red.) uit de groep was gestapt, zo rond 2002, heb ik hard geprobeerd een nieuwe richting te vinden. Dat was moeilijk. Tien jaar lang hadden we alleen maar verder geploegd, zonder ooit te stoppen. We hadden allebei een burn-out: dat was de reden van de split.

»Daarna had ik ineens een jong gezin, niemand legde enige druk op mij én ik had genoeg geld, dus heb ik de voorbije jaren andere muziek uitgeprobeerd. Onder andere techno met gitaren, niet eens zo slecht. Een ander project, met een singer-songwriter, trok op niks, maar ik ben er te lang in blijven hangen. Dus: veel geprobeerd dat geen Leftfield was, geen dance. Ik heb nu een twintigtal demo’s met interessante tracks, waarvan John vindt dat ik er een paar toch eens moet uitbrengen.»

HUMO John Gray of John Lydon?

Barnes «Gray. Zijn eigenzinnige muzieksmaak heeft zowel mij als Lydon zwaar beïnvloed. Toen ik 19 was, stelde hij me voor aan z’n platencollectie: een hele wereld ging voor me open. Hij apprecieerde muziek op een heel eerlijke manier: het ene moment draaide hij iets van The Carpenters, het volgende zware dub. Niet dat kinderachtige gedoe van ‘Oh, ik luister alleen naar punk’. John had bijvoorbeeld iedere plaat van Marc Bolan. Hij houdt van Bolan, singer-songwriters en folk. Hij is nog altijd mijn beste vriend. Ik zit hem tegenwoordig te e-mailen: ‘John, zeg me waarnaar ik moet luisteren!’»

HUMO Leerde hij je ook Sleaford Mods kennen? Die doen mee op de nieuwe plaat.

Barnes «Nee, Sleaford Mods hoorde ik voor het eerst in de Rough Trade-shop. Ik was op zoek naar rappers, maar Mike Skinner van The Streets heeft jammer genoeg altijd de boot afgehouden. In de shop zei iemand me: ‘Waarom doe je niet iets met Jason Williamson van Sleaford Mods?’»

HUMO ‘Head and shoulders / dandruff warriors’ scandeert Jason in ‘Head and Shoulders’. De reclamejongens staan al met geld te wapperen.

Barnes «Jason vertolkt een typisch Engels personage in die song: een onaangename man die alleen geïnteresseerd is in dingen, niet in mensen. En reactionaire denkbeelden heeft én een slechte lichaamsgeur. Jason heeft het talent om op dat soort types écht de vinger te leggen. En hij is grappig. Funny, not nasty. Op die manier doet hij me ook denken aan John. Lydon.»

HUMO ‘Open Up’ van Leftfield met John Lydon kwam uit in 1993, toen de LA riots nog vers in het geheugen lagen. Te vers voor de BBC, die struikelde over de uitroep ‘burn Hollywood burn’ en het nummer censureerde. Maar dat controversiële zinnetje was gepikt van Public Enemy.

Barnes «Je bent de eerste die daarover begint. John Lydon is met die ‘burn Hollywood burn’ afgekomen – je zou het dus aan hem moeten vragen – maar ik denk niet dat hij dat van Public Enemy had. Ik denk zelfs niet dat hij naar Public Enemy luisterde, of van het bestaan van hun nummer ‘Burn Hollywood Burn’ afwist. Het is toeval. ‘Open Up’ was een nummer over de filmindustrie, over afgewezen worden voor een film, en we hadden gewoon de pech dat Hollywood daadwerkelijk in brand stond toen we die plaat aan het schrijven waren. John heeft talent voor synchroniciteit, dat wel (lacht).»


Beluister de 10 beste danceplaten uit de nineties:

HUMO Twintig jaar geleden noemde je ‘gedraaid worden door John Peel’ het allerbelangrijkste moment in je leven. Is het dat nog steeds?

Barnes «Ja. That was the real big buzz. Het was ook de allereerste keer dat ik iets wat ik had gemaakt op de radio hoorde. In 1990 was het, met ‘Not Forgotten’. Ik kon het niet geloven. Ik had John Peel de song gestuurd, samen met een brief over Joy Division, waarvan ik een enorme fan was. Hij las mijn brief voor op de radio en speelde toen mijn track. Grappig genoeg speelde hij in diezelfde uitzending ook ‘Little Fluffy Clouds’ van The Orb voor het eerst.»

HUMO Het verhaal gaat dat wijlen Joe Strummer je ooit kwam bezoeken in de studio en dat je hem niet herkende. Dat lijkt me sterk: weinigen in de muziek hebben of hadden zo’n herkenbaar gezicht als Joe Strummer.

Barnes «Maar we hadden hem echt niet herkend. Gewoon omdat we bezig waren. Hij kwam binnen, just this bloke, en ging achteraan zitten. Ik was ook meer een PiL-fan dan een Clash-fan, al vind ik ‘(White Man) In Hammersmith Palais’ fenomenaal. Uiteindelijk zijn Joe en ik vrienden geworden, en Joe werd een Leftfield-fan.

»Weet je dat hij me een keer hetzelfde gelapt heeft op het podium? We waren aan het spelen, voor tienduizend man, en Joe kwam achter me het podium opgewandeld. Ik voelde dat er iemand achter me zat, ik kon alleen niet zien dat het Joe was. Dus ik deed teken naar de crew: ‘There’s this bloke behind me! Get him off the stage!’ En heel de crew stak lachend de duimen in de lucht van ‘Ja, we weten het, Joe Strummer zit daar. Leuk, hè!’ Pas toen het optreden afgelopen was, kon ik omkijken en zag ik Joe op de grond zitten met z’n biertje, volledig één met de muziek...

»Met The Mescaleros maakte hij op het eind zelf ook weer goeie muziek. Hij had weer iets goeds gevonden, dat alleen maar beter kon worden – dat maakte zijn dood (eind 2002, red.) extra triest. Hij was echt een uniek persoon.»

HUMO ‘Leftism’ wordt intussen in diverse lijstjes de beste danceplaat van de nineties genoemd. Wat vind je zelf de beste plaat van toen?

Barnes «Ik heb ‘Music for the Jilted Generation’ van The Prodigy altijd briljant gevonden, daarop gingen ze echt hardcore, met ‘Poison’ en ‘Voodoo People’. En de video’s waren donker, angstaanjagend en origineel. En ‘Exit Planet Dust’, de eerste plaat van The Chemical Brothers. Voor de rest, puur qua elpees, is er niet iets wat ik echt onthouden heb.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234