null Beeld

Docutip'The Janes' op Streamz

Humo sprak met abortusdokters: ‘Ik ben een arts en ik help de vrouw die op mijn tafel ligt. Dat is niet aangenaam, maar het is mijn job’

Op Streamz kunt u vanaf nu kijken naar ‘The Janes’, een docu over zeven vrouwen die een netwerk oprichten voor ongewenst zwangere vrouwen die op zoek waren naar veilige, maar illegale abortussen in de periode voor Roe v. Wade, de rechtszaak die in 1973 abortus legaal maakte. Nu die onlangs weer ongedaan is gemaakt, is de film relevanter dan ooit. Maar hoe ervaren de dokters een abortus? Hebben ze last van hun geweten, worden ze geïntimideerd of bedreigd? Humo vroeg het hen onlangs: ‘Iederéén in ons centrum wordt wel een keer uitgescholden. En mijn collega kreeg ooit een bloempot naar het hoofd.’

Sam Ooghe

(Verschenen in Humo op 12 juli 2022)

Op een A4’tje aan de voordeur in een rustige straat in het centrum van Gent staat: ‘LUNA Abortuscentrum’. Wie er niet hoeft te zijn, wandelt er zo voorbij. Binnen is de sfeer discreet, maar huiselijk. Er speelt pianomuziek in de wachtzaal. Een handvol vrouwen wacht hun beurt af. Een jonge vrouw van begin de 20 met witte sneakers en een zonnebril is in gedachten verzonken. Een vrouw van eind de 30 leunt tegen een muur en snikt zachtjes. Een koppel twintigers wacht samen op de dokter. Haar hoofd rust op zijn schouder en hij aait zachtjes haar rug. Dokter Ruth Debeuckelaere knikt naar wie oogcontact zoekt en begeleidt me naar haar dokterskabinet, waar in het midden een gynaecologische stoel staat.

HUMO Wat me opviel in de wachtzaal: daar zaten geen tieners na een avontuurtje op de scoutsfuif.

Ruth DEBEUCKELAERE «Inderdaad. Ik dacht vroeger zelf dat het vooral jonge meisjes en werklozen zijn die om een abortus vragen, maar tienerzwangerschappen zijn de grote uitzondering. De vrouwen zijn ook niet altijd laaggeschoold of onwetend over anticonceptie. De meesten zijn twintigers en dertigers. In veel gevallen hebben ze al kinderen en willen of kunnen ze er geen kind meer bij hebben. Soms hebben ze van hun gynaecoloog te horen gekregen dat ze zonder ivf onvruchtbaar zijn, maar zijn ze tóch zwanger geraakt, terwijl ze geen plaats voor een kind hebben in hun leven. Of jonge ouders met een baby hebben elkaar door slaapgebrek al een halfjaar niet meer aangeraakt, en bij het eerste seksuele contact is het meteen prijs. Zij zijn helemaal niet klaar voor een nieuwe zwangerschap en nog een baby.

»Heel zelden komen hier verkrachte vrouwen over de vloer, terwijl mensen soms denken dat die de meerderheid vormen.»

HUMO Hoe verloopt een abortus precies?

DEBEUCKELAERE «Elke cliënte – we spreken liever niet over patiënten – ondergaat een medisch onderzoek en heeft daarna een gesprek met een psychosociaal medewerker. We willen haar verhaal te weten komen en er zeker van zijn dat ze zelf de zwangerschap wil onderbreken, en niet onder druk van iemand anders. Daarna heeft ze zes dagen bedenktijd, en pas dan kunnen we tot de ingreep overgaan.

»Er zijn twee opties. Ofwel lokken we een miskraam uit met medicatie, maar dat is psychologisch zwaar voor sommige vrouwen, en er is altijd een risico op ernstig bloedverlies. De tweede optie is een chirurgische ingreep: we verdoven de baarmoedermond en verwijderen de vrucht uit de baarmoeder met een zogenaamde zuigcurettage. Vanaf negen weken is dat de enige optie, want dan is de uitlokking met medicatie risicovoller.»

HUMO Doet een abortus fysiek pijn?

DEBEUCKELAERE «De chirurgische ingreep duurt amper een kwartier en de vrouw ervaart weinig pijn. De zuigcurettage gebeurt onder lokale verdoving, maar de binnenkant van de baarmoeder is niet verdoofd, waardoor de cliënte soms buikkrampen kan krijgen. Ook kan ze de pijn als intenser ervaren door de stress en het verdriet.

»Sommige mensen denken dat wij hardhandig te werk gaan. De meeste vrouwen zijn ons heel dankbaar, maar heel af en toe verschijnt er een negatieve recensie op Google, dat we bruut zouden zijn en zo. Dat raakt me diep.»

Dokter Ruth De Beukelaere: 'Ik doe abortussen alleen op woensdagmiddag, de rest van de week ben ik huisarts. Ik zou dit niet de hele week kunnen doen, want het is emotioneel zwaar.' Beeld Marco Mertens
Dokter Ruth De Beukelaere: 'Ik doe abortussen alleen op woensdagmiddag, de rest van de week ben ik huisarts. Ik zou dit niet de hele week kunnen doen, want het is emotioneel zwaar.'Beeld Marco Mertens

HUMO Hoe herkent u twijfelende vrouwen of vrouwen die onder druk gezet worden?

DEBEUCKELAERE «Door aandachtig te luisteren. Als het hele verhaal ingestudeerd lijkt of als de redenen voor de abortus tegenstrijdig klinken – eerst vertrekt haar man naar het buitenland, daarna is ze haar pil vergeten te nemen – gaan er alarmbelletjes af. Ik ga op mijn buikgevoel af. Als ik twijfels heb, stel ik de ingreep uit. Die vrouw moet kunnen doorgaan met haar leven na haar beslissing, maar ook ik wil ’s avonds nog in de spiegel kunnen kijken. Als het moet, roepen we het team samen voor een spoedoverleg: gaan we ermee door of niet?»

ISABELLE DE WULF (maatschappelijk werkster LUNA Gent) «Sommige vrouwen worstelen zichtbaar met zichzelf en hun overtuiging. ‘Ik ben tegen abortus,’ zeggen ze dan, ‘behalve bij mijzelf.’ Ze voelen zich schuldig en laten soms het woord moord vallen. ‘Voor mij zijn het geen cellen in mijn baarmoeder, het is al een baby,’ zeggen ze. We proberen niemand te overtuigen van het tegendeel, maar we spreken wel consequent over een vruchtje. Onze dokters zijn geen moordenaars.

»Is een vrouw verkracht en zwanger geraakt, dan wil ze het kind na het voorbereidende gesprek soms toch houden. Een verkrachter is in de meeste gevallen geen vreemde man in een steegje, maar een partner in een toxische relatie. De situatie is zelden zwart-wit. Het is niet onze taak om zo iemand te overtuigen om wél voor abortus te kiezen.»

DEBEUCKELAERE «Maar die groep zijn de uitzonderingen. De meeste cliënten hebben gewoon pech dat anticonceptiemiddelen nog steeds niet 100 procent betrouwbaar zijn. Zelfs sterilisatie is dat niet. Zeker hoogopgeleide en goed geïnformeerde vrouwen kunnen daar gefrustreerd door zijn. Maar zolang mensen seks hebben, zullen ze ongepland zwanger raken.»

HUMO Keren de frustraties van zwangere vrouwen zich soms tegen jullie?

DEBEUCKELAERE «Ja, vooral wanneer we beslissen om de ingreep niet te laten doorgaan. Soms worden ze agressief, of begint hun partner of familie druk uit te oefenen. Dan ben ik telkens weer blij dat ik niet in Gent woon, maar in een andere stad. Je weet nooit waartoe mensen in staat zijn.»

DE WULF «Vaak begint het al aan het onthaal. Een collega kreeg ooit een bloempot naar het hoofd gegooid omdat ze niet meteen een afspraak kon geven. Tijdens het voorgesprek moet ik soms ook eerst een reeks beledigingen slikken vóór ik vragen kan stellen: zwangere vrouwen zijn door hun gierende hormonen gevoeliger en ongeremder dan anders.»

HUMO Worden jullie soms bedreigd?

DEBEUCKELAERE «We krijgen weleens dreigmails, ja. Misschien word ik na dit interview weer een moordenaar genoemd op sociale media. (Haalt de schouders op) Dat doet me niets, zolang mensen niet voor mijn neus staan. Ik help vrouwen in nood, niemand kan mij iets verwijten.»

DE WULF «Enkele jaren geleden kwamen leden van een religieuze groepering nu en dan hier voor de deur staan. Ze deelden flyers uit met foute informatie en met embryo’s en dollarmunten erop. Ze intimideerden ook de cliënten en de medewerkers. We werden uitgescholden: ‘Moordenaars!’ Gelukkig is recent in de abortuswet opgenomen dat niemand de toegang tot de abortuscentra mag belemmeren. Sindsdien zijn er geen fysieke confrontaties meer. We krijgen wel nog agressieve e-mails en telefoontjes. Een tijdlang belde steeds dezelfde man naar ons centrum. Ik probeerde op hem in te praten, maar zo iemand overtuigen is onbegonnen werk. Nu haak ik steevast in.»

HUMO Merken jullie dat er nog altijd een taboe rust op wat jullie doen?

DEBEUCKELAERE «In het begin was ik me daar niet bewust van. Ik vertelde iedereen wat ik deed omdat ik trots ben op mijn job. Tot ik in de sportclub een venijnige reactie kreeg van een vrouw: zij was tegen abortus en liet dat op een gespierde manier weten. Sindsdien let ik meer op wat ik zeg tegen wie. In mijn kringen is er een consensus over abortus, maar dat is niet overal zo.»

DE WULF «Toen ik op een feestje in Nederland vertelde wat ik deed, zei een man: ‘Hebben jullie dan geen adoptiecentra in België?’ Ik was verontwaardigd en begon uitgebreid te discussiëren. Voor ik het besefte, had die ruzie het feestje verknoeid voor mij. Sindsdien discussieer ik niet meer. Niet omdat ik me schaam, wel omdat ik niet altijd zin heb om over mijn werk te praten (lacht).»

HUMO Went het werk als abortusdokter?

DEBEUCKELAERE «Niet echt. Ik doe abortussen alleen op woensdagmiddag, de rest van de week ben ik huisarts. Ik zou dit niet de hele week kunnen doen, want het is emotioneel intens. Bij sommige vrouwen zit echt alles tegen: ze hebben familiale problemen, financiële tegenslagen, pech in hun relatie... En dan raken ze nog ongewenst zwanger, terwijl ze anticonceptie gebruiken. Sommige ingrepen zijn ook lastig omdat de vrouw pijn heeft of heel emotioneel reageert. Gelukkig heb ik geleerd om dat van me af te zetten. Ik praat thuis zelden over mijn werk. Een week later moet ik wel diep inademen als ik hier binnenkom. Gelukkig kunnen we onze emoties nu en dan ventileren bij collega’s in de keuken.»

HUMO Maar u doet het graag?

DEBEUCKELAERE «Ja, dat wel, want het is een buitengewoon boeiende job. Elke vrouw heeft haar eigen verhaal en worstelt soms met haar keuze voor abortus. Een leuke job zou ik het niet noemen, daarvoor hangt hier te veel verdriet in de lucht.»

Isabelle De Wulf: 'We hebben het altijd over een vruchtje, niet over een baby. Onze dokters zijn geen moordenaars.' Beeld
Isabelle De Wulf: 'We hebben het altijd over een vruchtje, niet over een baby. Onze dokters zijn geen moordenaars.'

Beenhouwerij

Johan Goiris is fertiliteitsspecialist en abortusarts in Antwerpen. De ene dag breekt hij zwangerschappen af, de andere dag helpt hij vrouwen zwanger worden.

HUMO Is dat niet tegenstrijdig?

JOHAN GOIRIS «Veel mensen stellen me die vraag, maar ik vind van niet. Die jobs vullen elkaar perfect aan. De vrouw die haar zwangerschap wil stopzetten omdat ze geen groot gezin wil, heeft evenveel recht op hulp als de vrouw die zwanger wil worden en een gezinnetje wil stichten. Als arts is het mijn taak om hen te helpen, niet om hen te veroordelen.»

HUMO In de wandelgangen van de abortuscentra klinkt het dat vooral gynaecologen problemen hebben met zwangerschappen die relatief laat worden onderbroken. Gynaecoloog op rust Hendrik Cammu noemde dat in Humo ‘een beenhouwerij’ en ‘horror’.

GOIRIS «Ik volg hem voor een deel: voor een buitenstaander lijkt een late onderbreking wel zo. De eerste keer dat je zo’n ingreep meemaakt, steekt toch een gevoel van walging de kop op. Enkele jaren geleden bezocht ik een centrum in Nederland (waar abortus mogelijk is tot 22 weken na bevruchting, in België is dat tot 12 weken, red.), en ik vond het nog steeds niet aangenaam om zoiets te zien.»

HUMO Sommige dokters willen ook in ons land late abortussen uitvoeren.

GOIRIS «Dan moet eerst de wet gewijzigd worden. Alleen dan kunnen we vrouwen helpen die 12 tot 20 weken zwanger zijn. Nu worden jaarlijks vijfhonderd vrouwen naar Nederland gestuurd omdat wij hen niet mogen helpen. Dat zijn doorgaans vrouwen in uitzichtloze situaties, die vaak arm zijn en geen netwerk van vrienden en familie hebben. Daardoor twijfelen ze lang voor ze actie ondernemen. Wanneer ze eindelijk bij ons aankloppen, is het te laat. Dan moeten ze de grens over en 1.000 euro betalen voor de ingreep, die onder volledige verdoving plaatsvindt. Dat zijn allemaal extra drempels die er niet zouden mogen zijn.

»Of ík persoonlijk een late abortus zou uitvoeren, weet ik eerlijk gezegd niet. De techniek is anders dan bij een vroege abortus: je moet de lichaamsdelen uit de baarmoeder plukken. Maar elke dokter moet voor zichzelf bepalen waar de grens ligt.»

Dokter Joris Goiris: 'Er speelt altijd muziek tijdens de ingreep. Het liefst dat programma van Ayco Duyster op Radio 1: fantastisch.' Beeld Marco Mertens
Dokter Joris Goiris: 'Er speelt altijd muziek tijdens de ingreep. Het liefst dat programma van Ayco Duyster op Radio 1: fantastisch.'Beeld Marco Mertens

HUMO Is een abortus elke keer een worsteling met uw geweten?

GOIRIS «Nee, integendeel. Ik ben een arts en ik help de vrouw die op mijn tafel ligt. Dat is niet aangenaam, maar het is mijn job, en iemand moet die vrouw helpen.

»De ene dag is ook de andere niet. Een vrouw die haar pil vergat te nemen, kun je niet vergelijken met een 14-jarig meisje dat plots zwanger is geraakt of een vrouw die verkracht is. Eigenlijk vind ik mijn werk niet lastig, het is zelfs een aangename bezigheid. Ik help dag in, dag uit mensen uit alle lagen van de samenleving. Maar de zwaarste gevallen blijven soms wel door mijn hoofd spoken. Dan denk ik spontaan aan mijn dochter, die 25 jaar is. Als zij in even erbarmelijke omstandigheden was opgegroeid als de vrouwen die ik hier soms zie, stond ze hier misschien ook om de zoveel jaar. Ik zie geregeld vrouwen naar buiten wandelen van wie ik weet: die staat hier binnenkort terug.»

HUMO Sommige vrouwen die u over de vloer krijgt, hebben wellicht nog nooit een gynaecoloog gezien. U hebt vroeger in Afrika en in multiculturele wijken gewerkt. Helpt dat?

GOIRIS «Zeker. Vaak maken we gebruik van de tolkentelefoon of komt een kennis of familielid mee om alles te vertalen, maar ik heb met de jaren geleerd hoe ik één en ander met handen en voeten kan uitleggen. Dat lukt bijna altijd probleemloos. Het belangrijkste is dat de vrouw zich op haar gemak voelt.

»Tijdens de ingreep doet lichaamstaal ook veel. Ik leg mijn hand even op haar voet, of de verpleegkundige neemt haar schouder vast. Soms maak ik een praatje met de verpleegkundige, omdat het geluid van een stem rust geeft. Er speelt ook altijd muziek tijdens de ingreep.»

HUMO Wat voor muziek?

GOIRIS «Radio 1. Het liefst dat programma van Ayco Duyster in de namiddag: fantastisch vind ik dat.»

HUMO Hoe kan een anderstalige vrouw u vertellen dat ze twijfels heeft?

GOIRIS «Lichaamstaal zegt veel meer dan woorden. Het is simpel: een vrouw die geen abortus wil, gaat op de tafel in een foetushouding liggen. Dan stoppen we en halen we er een tolk bij.»

HUMO Ziet u ook tieners?

GOIRIS «Ja. Ze zijn soms niet ouder dan 15 of 16 jaar en twijfelen erg tijdens de voorbereidende gesprekken. ‘Misschien is het wel leuk om tienermoeder te zijn?’ vragen ze zich dan af. Maar als ze in de behandelstoel zitten, zijn ze doorgaans heel zen en vastberaden. Ik ben er na al die jaren nog steeds verbaasd over. Het heeft niets met generaties te maken, want twintig jaar geleden waren meisjes van die leeftijd ook zo. Het moet eigen zijn aan de levensfase. Blijkbaar kunnen tieners er beter mee om dan oudere seksegenoten.»

Rug tegen de muur

Dokter Pedro De Seranno heeft twintig jaar ervaring als abortusarts en voert dagelijks tot twaalf abortussen uit.

Dokter Pedro De Serrano: 'Wie een abortus moet ondergaan, is zogezegd een zondaar, want ze heeft zich niet kunnen beheersen. Elke vezel in mijn lijf verzet zich tegen die visie op seks.' Beeld Marco Mertens
Dokter Pedro De Serrano: 'Wie een abortus moet ondergaan, is zogezegd een zondaar, want ze heeft zich niet kunnen beheersen. Elke vezel in mijn lijf verzet zich tegen die visie op seks.'Beeld Marco Mertens

HUMO Welke vraag stellen vrouwen u het vaakst?

PEDRO DE SERANNO «Een vaak gestelde vraag is: ‘Zal ik na de abortus nog vruchtbaar zijn?’ Het antwoord is ja. Het bewijs: sommige vrouwen zien we meer dan één keer terug. Ze zijn zo vruchtbaar dat anticonceptie bij hen niet lijkt te werken. Maar ook voor hen went een abortus nooit. Ze zijn even zenuwachtig als de eerste keer en voelen zich telkens even schuldig. Er is ook geen enkel verschil tussen een hoog- of een laagopgeleide vrouw: een zwangerschap en een abortus maken zoveel emoties los dat de rationaliteit verdwijnt.»

HUMO Voor vrouwen is een chirurgische abortus bijzonder lastig, soms zelfs traumatisch. Dokter Goiris laat de radio spelen, zegt hij. Wat kan nog helpen?

DE SERANNO «Dat hangt af van vrouw tot vrouw. Omdat veel cliënten heel gespannen zijn, gebruik ik enkele trucjes uit de hypnose. Ik help de vrouw te focussen op haar ademhaling en praat trager en zachter dan anders.

»Sommige vrouwen willen absolute stilte, anderen kletsen tegen de verpleegkundige over het weer, hun favoriete serie op Netflix, wat ze die avond zullen koken… Alles kan helpen als afleiding. Ook humor: een kwinkslag kan de spanning wegnemen. In ons centrum hoor je vaak mensen lachen. Geen enkele vrouw komt hier voor haar plezier, maar dit is wel een veilige, warme plek.»

HUMO Vindt u de ingrepen zwaar?

DE SERANNO «Nee. Eén van de redenen waarom ik mijn werk zo graag doe, is omdat ik veel voldoening haal uit een goed uitgevoerde chirurgische ingreep. Toegegeven, toen ik als jonge dokter voor het eerst het hoofdje moest zoeken, was dat best confronterend. Ook de eerste abortus die ik in Nederland zag, was schrikken. Maar het went snel. Vandaag heb ik er geen enkel probleem mee: in mijn ogen is de vrucht niets meer dan celmateriaal dat de vrouw uit haar baarmoeder wil. Ik leef uiteraard mee met haar, want zij ziet het vaak anders, maar ik bekijk de ingreep op een wetenschappelijke manier.

»Ik ben ook een voorstander van een verlenging van de abortustermijn in België. Als een vrouw mij na 24 weken vraagt om haar zwangerschap te beëindigen, zie ik niet in waarom ik nee zou moeten zeggen. Als het vanaf morgen zou mogen, zou ik geen seconde twijfelen.»

HUMO Niet elke abortusarts gaat akkoord, want de foetus is op dat moment al levensvatbaar.

DE SERANNO «Dat klopt, maar de levensvatbaarheid is maar één van de criteria in de discussie. Enkele keren per jaar staat hier een vrouw aan de receptie die meer dan 24 weken ver in de zwangerschap is. Zij staat met haar rug tegen de muur. Ik vind dat heel frustrerend: mijn eerste reflex is haar te helpen, en ik mag dat niet doen. We kunnen haar alleen vertellen waar een abortus wel nog kan: tot 22 weken in Nederland, tot 24 weken in het VK en Spanje en na 24 weken in enkele staten in de VS. Soms heeft die vrouw net haar job verloren of is haar relatie afgesprongen, en is ze de wanhoop nabij. Schrijnende toestanden zijn dat.

»Die verhalen neem ik mee naar huis, ook omdat die cliënten vaak vol woede, frustratie en verdriet zitten. Onze eerste taak is niet hun zwangerschap te onderbreken, maar te luisteren en ze duidelijk te maken dat hun zwangerschap niets te maken heeft met schande, laat staan met schuld. Ook de sfeer in ons centrum ademt die boodschap uit, hoop ik.

»De samenleving heeft nog steeds een probleem met vrouwelijke seksualiteit. Seks hebben draait om plezier en je vrij voelen, maar het taboe op abortus bewijst dat dat volgens veel mensen niet geldt voor vrouwen. Jonge meisjes horen telkens weer: ‘Let op voor soa’s! Let op voor een zwangerschap!’ Wie een abortus moet ondergaan, is zogezegd een zondaar, want ze heeft zich niet kunnen beheersen. Elke vezel in mijn lijf verzet zich tegen die visie op seks. Bovendien zie ik hier soms jonge vrouwen die amper of geen penetratie hebben gehad en toch zwanger zijn. Waarom moet iemand zich daarvoor in hemelsnaam schamen?»

HUMO Waarom blijft het taboe op abortus overeind?

LUT DANIËLS (directeur LUNA Gent) «Halfweg de jaren 80 gaf ik voorlichting over de toen nieuwe en onbekende hiv-epidemie. Het taboe was erg groot, want twee gevoelige onderwerpen vielen plots samen: seks en de dood. Aids was zogezegd alleen een probleem van de homo’s, maar niets was minder waar: iedereen liep risico. De discussies van toen kun je vergelijken met onze omgang met abortus vandaag. Vrouwen voelen zich schuldig omdat hun seksuele gedrag gevolgen heeft. Ze schamen zich en durven er niet over te praten. Maar één op de vijf vrouwen ondergaat ooit een abortus. Dat is erg veel, en toch vinden veel mensen het desondanks een marginaal fenomeen.»

HUMO Houden jullie het taboe niet zelf in stand? Op de website van LUNA staat geen enkele dokter vermeld.

DANIËLS «Dat heeft niets met schaamte of taboe te maken, dat is om de privacy van onze cliënten te beschermen. Als een werkgever of een familielid de naam van de arts op het doktersbriefje gaat googelen, komt die niet op onze website terecht.»

DE SERANNO «Ik schaam me helemaal niet. Ik ben zelfs graag abortusarts: ik sta voor 100 procent achter het principe. Ik bekijk het zo: een vrouw is in de meeste gevallen veertig jaar vruchtbaar. Dat is erg lang. We hebben anno 2022 veel goede anticonceptiemiddelen, maar geen enkele daarvan biedt 100 procent zekerheid. Daarom raakt één op de vijf vrouwen in ons land ooit ongepland zwanger. Niemand zit voor haar plezier in mijn gynaecologische stoel, maar ik maak de vrouw wel duidelijk dat een ongewenste zwangerschap volkomen normaal is en dat het haar eigen beslissing is om de zwangerschap te onderbreken.

»Ik voel heel veel dankbaarheid. Negen op de tien vrouwen zeggen opgelucht naar buiten te gaan. Er valt een last van hun schouders.»

HUMO Misschien een rare slotbedenking, maar uw woorden doen me denken aan die van een euthanasiearts.

DE SERANNO «Dat is geen verrassing, want ik ben ook LEIF-arts (arts die informatie over het levenseinde geeft, red.). Het principe is hetzelfde: het is jouw lijf, dus het is jouw keuze. Ik bega geen moord: ik help mensen alleen maar omdat ze mij nodig hebben.»

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234