Humo sprak met Alice Cooper. The horror! The horror!

Alice Cooper is Salvador Dalí met gitaren. Hij is stoer en ruig en angstaanjagend, maar ook een karikatuur en een mascotte. Een beetje zoals Ozzy. Live is geen uitspatting of grandguignol hem te gek: spinnen, slangen, een elektrische stoel, een galg, een guillotine, babypoppen met afgerukte ledematen... Op 21 juni strijkt hij in Brussel neer met zijn nieuwe show, die dubbelzinnig ‘Spend the Night with Alice Cooper’ heet. En dat moet elke liefhebber van rock-’n-roll minstens één keer in z’n leven hebben gedaan. Welcome to his nightmare.

'Op haar 85ste heeft Mae West me een oneerbaar voorstel gedaan'

If it’s Thursday, this must be Fort Wayne, Indiana. Een paar uur voor de show van zijn alter ego Alice Cooper leunt Vincent Damon Furnier behaaglijk achterover in z’n sofa. Ooit zou hij nu coke gesnoven of gefreebased hebben, of hecto-liters Budweiser hebben verzwolgen. Nu sipt hij thee. Vincent Damon Furnier, inderdaad, slechts één letter verschil met demon. Maar dat is onbedoeld, want zowel zijn vader als zijn grootvader waren predikanten. En tot hij in 1965 The Beatles op tv zag, was Vincent een oppassend, volgzaam jongetje. Zijn eerste groepje heette Earwigs (oorwormen), verwijzend naar Beatles (Beetles zijn kevers). De artiestennaam Alice Cooper was het gevolg van een sessie op het ouijabord: Alice Cooper bleek een heks die in de 16de eeuw in Engeland op de brandstapel was gezet.

Door zogenaamde kenners is Alice Cooper (‘Coop’ voor de kennissen, ‘Vince’ voor de vrienden) nooit ernstig genomen, ook al schreef hij minstens een dozijn perfecte popsongs en kreeg hij wél lof toegezwaaid van niet onverdienstelijke componistjes als Bob Dylan en Paul McCartney. En tal van latere rockers zouden hem royalties moeten uitbetalen, van Kiss tot Twisted Sister, van Mötley Crüe tot de Sex Pistols, van Marilyn Manson tot Meatloaf. Zelfs Michael Jacksons ‘Thriller’ was schatplichtig aan het pionierswerk van Alice.

HUMO Ik wil eerst even met Vincent Furnier praten. Vertel me iets wat enkel hij weet.

Vincent Furnier «Bij het golfen is mijn handicap vier.»

HUMO Víér?! Dat is bij amateurs absoluut topniveau. Ik kreeg ooit een richtlijn te zien van jouw management aan de lokale platenfirma: ‘De heer Furnier stelt het absoluut niet op prijs dat de platenfirma het toestaat dat fans hem tijdens het golfen aanspreken als ‘Alice’ of hem lastigvallen voor handtekeningen’.

Furnier «Klopt. Op het podium ben ik Alice. Ernaast ben ik Vincent. Scha en schande heeft me geleerd dat het voor mijn geestelijke gezondheid cruciaal is om die twee uit elkaar te houden. Toen ik alcoholist was, gaf ik tijdens de sessies met mijn psychiater steevast de schuld voor al mijn privérampen aan Alice. Tot hij een keer droog opmerkte: ‘Als ik het goed begrijp, drink je nooit op het podium en evenmin als je repeteert. Eigenlijk is Alice dus altijd sober, het is Vince die zuipt.’ En hij had natuurlijk gelijk: Dr. Jekyll was er erger aan toe dan Mr. Hyde.»

HUMO Jouw hobbygroepje met Slash en Johnny Depp heet de Hollywood Vampires. Voor welke filmklassieker uit het legendarische Hollywood van weleer had jij de soundtrack willen maken?
Cooper «Ken je ‘Hellzapoppin’’? Het lijkt de gezapige filmversie van een musical, maar de dansers en zangers belanden onverwacht via een glijbaan in de hel en worden daar door allerlei demonen gesard en bestraft. Voor die tijd (1941) was het een gestoord filmpje, geperverteerd entertainment. ’t Is ook een surrealistisch script, de eerste ‘film in de film’ en de eerste film die de vierde muur doorbrak (de vierde muur doorbreken is de illusie van de film doorprikken, doordat de acteurs zich rechtstreeks tot de kijker richten, red.). Nu is die film fel verouderd, maar als kind maakte hij een verpletterende indruk op me.»

HUMO Waar moet ik naartoe als ik nog een echo van het vooroorlogse Hollywood wil vangen? Welke plek is, zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen, still in its own juice?

Cooper «Ga naar Musso & Frank op Hollywood Boulevard! Da’s een oeroud restaurant, één en al vergane glorie. Al sinds 1919 gaan sterren er eten, de backroom was legendarisch: Charlie Chaplin, Rudolph Valentino en Marilyn Monroe aten er. F. Scott Fitzgerald en Raymond Chandler schreven er hun boeken. De kelners, allemaal in ouderwetse tuxedo’s, zijn voormalige boksers of kleine garnalen uit de onderwereld. Eén kelner, Louie, is er al sinds 1957. ’t Is alsof je een film met Humphrey Bogart binnenstapt. Tegenwoordig komen er enkel nog oude derderangsacteurs, maar ook dat draagt bij tot de sfeer.»


Het wegen der ballen

HUMO Wie was de minst voorspelbare bondgenoot van Alice onder de Amerikaanse sterren?

Cooper «Precies die oude sterren. De stokoude Groucho Marx is naar mijn show komen kijken, en hij bracht Jack Benny en George Burns mee. Drie legendarische komieken en filmsterren, die bovendien in hun jonge jaren school hadden gelopen in de vaudeville en de rondreizende freakshows van het Amerikaanse carnival. Zij begrépen Alice. Ik weet nog dat Burns een opmerking maakte tegen Benny over mijn slang en verwees naar één of andere obscure collega van hen die omstreeks 1900 ook met zo’n boa constrictor had opgetreden. Ook Henry Mancini is komen kijken, je weet wel, de man van het ‘Pink Panther’-kenwijsje. Maar het meest trots ben ik nog op wat Bob Dylan ooit zei: ‘Alice Cooper is één van de meest onderschatte tekstschrijvers uit de populaire muziek.’»

'Ik heb medelijden met lui als Bono, Sting en Dylan. Beeld je eens in welke leuke dingen ze allemaal niet kunnen doen omdat ze niet stroken met hun imago'

HUMO Iemand zei ooit: ‘Bob Dylan zou veel meer lol hebben gehad als hij bij de New York Dolls had gespeeld.’ Ik heb altijd gedacht dat hij nog veel meer lol zou gehad hebben bij Alice Cooper.

Cooper «Kan best. Ik weet dat Bob wel degelijk gevoel voor humor heeft, ook al willen mensen dat niet weten, ze zien hem liever als de ernstige messias. Ik heb de voorbije decennia wel medelijden gehad met Bono, Sting, Dylan en andere artiesten die het wandelende geweten van een generatie zijn. Dat moet wegen. En het moet ook frustrerend zijn, want beeld je eens in welke leuke, rare, gekke dingen Bono allemaal niet kan doen omdat ze niet stroken met zijn imago van ernstige heilige. Maar mijn tragiek is dan weer dat ik van mijn glorietijd te weinig heb genoten omdat ik te hard werkte, te vaak dronken was en te veel gedoe had met vrouwen en muzikanten.»

HUMO Klopt het dat de ultieme femme fatale Mae West ooit één van je shows heeft bijgewoond? Of is dat een mythe?

Cooper «Ik heb in 1978 meegespeeld in ‘Sextette’, haar laatste en zeer slechte film. Ik was één van de romantic leads, naast Timothy Dalton, Tony Curtis, George Hamilton, Ringo Starr, Keith Moon en Dom Delouise. Wel, op de set heeft ze élk van ons meerdere malen een in haar beleving aanlokkelijk aanbod gedaan: ‘Kom straks even langs in mijn trailer.’ En het was overduidelijk om welke reden we langs moesten komen, want terwijl ze het in je oren fluisterde, woog ze je ballen en je lul met haar hand. Nu, in 1978 was Mae West 85 jaar oud (lacht smakelijk). Bovendien was ze bijna doof en bijna blind. Ze was vrij, totaal schaamteloos en van niets of niemand bang. Ik probeerde me ervan af te maken met een grapje: ‘Mae, je bent 85, ik weet niet eens zeker of je nog wel een vrouw bent.’ ‘Oh, I’m all woman, honey, zoals je dadelijk zal merken.’ Ik ben moeten vluchten. Mae was een volbloed nymfomane.»

HUMO Bij Old Hollywood moet ik ook denken aan Alfred Hitchcock en zijn uitspraak over ‘suspension of disbelief’ – de illusie van gevaar intact laten, de scepsis van de kijker zo lang mogelijk uitstellen. Pas dat eens toe op jouw show?

Cooper «Mijn show is theater, vaudeville, make-believe. En heel wat stunts zijn te karikaturaal om mensen écht bang te maken. Maar voor mezelf weet ik dat een paar momenten griezelig écht lijken, en dus ook écht gevaarlijk. De guillotine die ik gebruik is een écht mechanisme, met een écht metalen blad van twintig kilo. Ik heb die truc nu al duizend keer uitgevoerd, maar nog elke keer als dat blad valt, trekt er een huivering door me heen. Omdat ik weet dat het mijn hoofd slechts enkele seconden en twintig centimeter zal missen. Ook de galg houdt een risico in, dan scheelt het ook maar enkele centimeters – als één stukje staaldraad fout is afgesteld, kan ik het schudden. Een ramp is onwaarschijnlijk maar niet onmogelijk, en het publiek voelt dat.»


Boa Derek en Julius Squeezar

HUMO Probeer de sfeer van jullie prille shows eens te vatten voor iemand die te jong is om dat meegemaakt te hebben?

Cooper «Wij waren boertjes uit Phoenix, Arizona. Ons uitgangspunt was: in Los Angeles zijn er tienduizend groepen die beroemd willen worden. Om je van het peloton te onderscheiden, moet je dus ofwel geniaal, ofwel heel rijk ofwel ánders zijn. Wij kozen voor het laatste, al was het geen echte keuze: we waren niet rijk en allerminst geniaal. We wilden choqueren. We wilden dat rechters misdadigers voor straf naar onze show zouden sturen. En de eerste jaren kregen we geweldig veel tegenwind. Mensen wilden ook gechoqueerd worden. Sommigen kwamen opzettelijk naar onze show om halfweg gechoqueerd te kunnen weggaan (grinnikt).»

'Over Boa Derek, één van de slangen die Alice belangeloos bijstonden: 'Die schatten werden betaald in natura: ze kregen dagelijks succulente muizen en hamsters''

HUMO Jouw ouders waren conservatief. Je vader was predikant, je grootvader ook. Ongelofelijk dat ze jou je gang lieten gaan.

Cooper «Mijn moeder kwam eens kijken en zei na afloop : ‘Weet je, Vincent, op het moment dat je die ader opent, spuit er niet genoeg bloed uit.’ Dat zegt alles (lacht). Ik was niet lui en ik toonde initiatief, daar waren ze al heel blij mee. Al waren ze pas écht onder de indruk toen ik hen een foto onder de neus duwde van mij en Frank Sinatra

HUMO Voel je je niet schuldig dat je jouw slangen nooit een cent hebt betaald, terwijl ze jouw carrière zo goed gediend hebben?

Cooper «Nee, die schatten kwamen niets tekort, ze werden betaald in natura: ze kregen dagelijks succulente muizen en hamsters. Yvonne was mijn favoriet. Zij was de grootste: vier meter. Maar ik hield ook veel van Boa Derek en Julius Squeezar

HUMO In de documentaire ‘Super Duper Alice Cooper’ komt enkele seconden een krantenkop over jou in beeld: ‘Tarzan, chicken and monkey semen: is this the future of rock ’n’ roll?!’ Ik weet dat je jarenlang hebt moeten horen dat je één keer een kip massacreerde. Maar waar slaat ‘het sperma van apen’ in godsnaam op?

Cooper «Het moet een verwijzing zijn naar mijn gitarist Mike Bruce. Die had een aap die elke keer wild begon te masturberen als er een vrouw in zicht verscheen. Heel gênant. Da’s één keer grappig, maar algauw storend, en die vrouwen konden er ook niet om lachen. Meer nog: die aap jaagde die vrouwen weg, en dat konden we natuurlijk niet hebben. Dus moest de aap weg.»


Gek op bossanova

HUMO Dit jaar is jouw ‘Elected’ natuurlijk opnieuw actueel. En in je nieuwe show laat je twee als Donald Trump en Hillary Clinton verklede acteurs vechten: Trump knijpt in haar kont, zij slaat hem, zij berijdt hem, hij jaagt haar de coulissen in... Mag ik uit die choreografie jouw stemgedrag afleiden? Want dan stem je op Hillary.

Cooper «Ik vond het boeiend om hun beider cv te vatten in een schermutseling van één minuut. Trump is natuurlijk megalomaan en heeft een lange lijst van vermoede en bewezen louche akkefietjes met vrouwen op z’n cv. Hillary stelt haar ambitie voor alles en is evenmin vrij van zonde. Hillary wordt gespeeld door mijn vrouw, by the way.»

'Zowel de Kardashians als IS halen hun succes uit publiciteit. Mij lijkt het beter om ze allebei dood te zwijgen'

HUMO Wordt het dit jaar, zoals jouw vriend Frank Zappa ooit over de Amerikaanse verkiezingen zei, een keuze tussen Tweedle Dee and Tweedle Dum?

Cooper «Hillary is zeker de meer veilige keuze. Ze is intelligenter dan Trump, ze is gematigder en ze heeft meer ervaring. Maar ik vind hun beider gedrag almost Kardashian.»

HUMO Het zegt iets over de tijdgeest dat ‘Kardashian’ een begrip is geworden.

Cooper «Inderdaad. Don’t blame me, though. Wat de Kardashians rijk maakt, is publiciteit. Maar dat hebben ze gemeen met IS. Mij lijkt het veel beter om ze allebei dood te zwijgen.»

HUMO Noem eens een muziekgenre waar Vincent Furnier graag naar luistert, ook al zouden de fans van Alice Cooper het nooit met hem associëren?

Furnier «Ik ben gek op bossanova. Antônio Carlos Jobim was een genie. Ik hou ook van Burt Bacharach en Sinatra. En van country, op voorwaarde dat de teksten goed zijn. Ik hou niet zo van rap, maar ik vind Eminem wel grappig.»

HUMO Opvallend: jij bent zowat de enige rocker die nog nooit een akoestische set heeft gespeeld of iets dat ruikt naar ‘MTV Unplugged’, ook al heb je een handvol mooie ballads geschreven.

Cooper «Als muzikant geil ik op Detroit-gitaarrock. Sorry, maar een akoestische set is naar mijn gevoel niet rock-’n-roll. ‘School’s Out’ op een akoestisch gitaartje? I don’t think so.»




Golfen met Lou

HUMO Toen ik als prille puber naar rockmuziek begon te luisteren, had jij net de briljante begeleidingsgroep van Lou Reed gestolen…

Cooper (monkelend) «Correctie: geléénd… en niet teruggegeven. En hij leende mijn producer Bob Ezrin voor ‘Berlin’.»

HUMO Lou maakte zijn beste liveplaten met Dick Wagner, Steve Hunter en Prakash John: ‘Rock ’n’ Roll Animal’ en ‘Lou Reed Live’. Was hij niet kwaad? Er heerste toen onder artiesten toch een onuitgesproken erecode: mijn vrouw mag je pakken, maar van mijn groep blijf je af?

Cooper «Lou was toen (1973-’75, red.) een wrak, hij was te zeer van de wereld om het zelfs maar te merken. Maar hij was net zoal iedereen competitief, dus de eerste jaren was er wel wat wrevel. Later zijn we vrienden, of toch goeie kennissen geworden. Hij golfte ook, wist je dat?»

'Is golfen wel oké voor een rocker? 'Hey, de Rat Pack golfte. Dat was voor mij aanbeveling genoeg. Dean Martin, Frank Sinatra...'

HUMO Lou, golfen?! Nee. Van Iggy Pop, Roger Waters, Snoop Dogg, Neil Young en Bob Dylan wist ik het. Lange tijd gold golfen voor rockers als een foute sport.

Cooper «Hey, de Rat Pack golfte. Dat was voor mij aanbeveling genoeg. Dean Martin, Frank Sinatra… Al die cool guys golften. Robbie van The Doors golfte al in de sixties… Later Tommy Lee, Mick Fleetwood… Voor mij was het een openbaring. Wie een verslavende persoonlijkheid heeft en afkickt van drugs, kanaliseert die dwang vaak naar een andere, hopelijk gezondere verslaving. Daar heeft Lou zich aan mispakt: hij zwoor de heroïne af… en werd alcoholist. En uiteindelijk werd de drank hem fataal, ook al dronk hij al jaren niet meer toen hij stierf. Ik daarentegen heb me obsessief op het golfen gestort. De laatste keer dat ik Lou zag, was op de golfbaan. Het eerste dat hij tegen me zei was: ‘Hey Vince, look: I can’t hook the ball...’ Ik weet nog dat ik dacht: ‘Wie had ooit kunnen voorspellen dat twee wrakken uit de underground ooit gezapig op de golfbaan zouden keuvelen over hun golftechniek?’ Ook de rust en de gezonde lucht van een green zijn een verademing als je dagelijks in rokerige zalen loeiharde rock moet slikken.»

HUMO Lou stierf aan de gevolgen van een niertransplantatie. Dacht jij toen: ‘Dat had ik kunnen zijn’?

Cooper «There but for the grace of God go I. Absoluut. Als ik was blijven drinken, was dat al veel eerder mijn lot geweest. Ik heb geluk gehad. Het verraderlijke was lang dat ik dacht: ‘Ik spuit niet, ik snuif niet, ik gebruik geen lsd… Ik ben helemaal clean, dus een béétje drinken mag toch wel, zeker?’ En als een sluipend gif werd dat beetje drinken hele sloten, en nog later hele oceanen.»

HUMO Geef eens een voorbeeld van een black-out tijdens je lost weekend, waarvan ooggetuigen je later moesten vertellen wat er was gebeurd?

Cooper «Eén voorbeeld?! Hele járen zijn door de drank van mijn harde schijf gewist. Ik heb ettelijke keren met John Lennon en Harry Nilsson doorgezakt zonder dat ik me daar ook maar íéts van herinner. Wij waren de originele Hollywood Vampires. Dat was een club waarvan enkel hardcoredrinkebroers lid konden worden. Maar eigenlijk is het tragisch: Harry is gestorven als alcoholist. Keith Moon én Mama Cass zijn in zijn appartement gestorven – ook geen toeval. En ik ben de enige uitverkorene op deze planeet die honderd keer met een Beatle is doorgezakt zonder dat ik me daarvan iets herinner. Eén excentriek detail schiet me nu te binnen: vaak werd ik na een nachtje doorzakken in Los Angeles met John en Harry wakker in een hotel. En vaak dacht ik dan: ‘Ik woon in deze stad, wat doe ik in godsnaam in een hotel, in een bed zonder vrouw?!’»

HUMO Als Vincent Furnier ooit sterft, wordt dan ook Alice Cooper begraven? Of zal Alice postuum blijven touren, zoals nu Elvis vanop het scherm ‘live’ concerteert, begeleid door zijn vroegere muzikanten?

Cooper «Ik heb negen levens, zoals een kat. Ik ben als kind bijna aan appendicitis gestorven. Later is mijn huis afgebrand, nog later waren er de drugs en de drank en een ongeluk… Ik zat ooit thuis met een brok crack ter grootte van een baseball, toen ik per ongeluk met bloeddoorlopen ogen in de spiegel keek. Dat was mijn wake-upcall. Ik heb die brok in het toilet doorgespoeld en vervolgens heb ik veertien uur geslapen. Dat was de eerste dag van mijn zevende leven. Maar ik ben nu wel halfweg m’n achtste, vrees ik. Alice is een fictief personage, zoals Dracula dat is. In principe is er geen reden waarom niet een andere zanger of acteur na mijn dood Alice zou kunnen spelen. Op voorwaarde dat hij het goed doet. Quality control is everything.»

HUMO Het hologram leek me voor jou uitgevonden.

Cooper «Indertijd heeft Salvador Dalí voor mij een van de eerste holograms gemaakt. Hij hield een speech, ritualiseerde mij terwijl ik erbij zat en terwijl hij hersens vasthield waarover mieren kropen. O, en hij had er om een of andere reden ook een eclair over gedrapeerd. Don’t ask me why. Maar ik heb gemerkt: hightech gadgets vervelen gauw. Een hologram is twee of drie minuten lang spectaculair, maar ook niet langer dan dat. En hoe echter het lijkt, hoe banaler het wordt, want als het perfect werkt, denk je gewoon: ‘Daar staat een mens, so what?’ Ouderwetse ambachtelijke stunts werken nog het best. Het is zoals in de literatuur: niets veroudert zo snel als sciencefiction.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234