null Beeld

Humo sprak met Barbara Bennett, de secretaresse van The Beatles


Barbara Bennett is ondanks haar hoge leeftijd nog altijd een kind van de sixties: direct, geestig en het grote hart op de tong. In 1964 verzeilde ze op negentienjarige leeftijd in de entourage van The Beatles, in 1970 verliet ze de band in de slipstream van drummer Ringo Starr en zijn vrouw Maureen Cox.

Enkele quotes van Barbara Bennett



HUMO Wat vond u, als negentienjarig meisje, zo uitzonderlijk aan The Beatles?

Bennett «Ze zagen er goed uit, vooral Paul (McCartney). Fantastische stemmen ook. Origineel materiaal. Ik droeg ze op handen. Sommige mensen hielden van Gerry & the Pacemakers, anderen zelfs van The Rolling Stones, voor mij was er maar één band: The Beatles.
»De Stones hadden niet het talent van The Beatles. En: ik háátte de stem van Mick Jagger - voor zover je dat al een stem kon noemen. En hij zag er belachelijk uit met zijn dikke lippen.
»The Beatles hadden het allemaal. Ze waren ook geestig: als je met hen praatte, proefde je de humor. Mijn favoriet was John. Zo grappig. En slim. Nu ja, slim? Hij hád het.»

HUMO In het voorjaar van '64 waren The Beatles net terug van hun eerste - triomfantelijke - tournee door Amerika. Ze hadden 75 miljoen Amerikanen bereikt met een onvergetelijk optreden in 'The Ed Sullivan Show'. Hoe spraken ze daarover?

Bennett «Ze waren in shock. Ze hadden de absolute verafgoding van al die tienduizenden gillende tienermeisjes niet verwacht. Maar op het eind haatten ze het gegil: daarom hebben ze in '66 besloten niet meer op tournee te gaan. Het was te veel. Ze konden zichzelf niet meer horen zingen.
»Ze zágen ook niks in Amerika: ze kwamen aan in het vliegtuig, doken een wagen in, en hielden zich daarna verschanst in hun hotelkamer. (zucht) Zo gaat dat met beroemd zijn. Eerst verlang je het zo hard, maar eenmaal als je het bent, is het stomvervelend: je kan niks meer doen zonder achtervolgd te worden door een horde uitgelaten fans. Je wordt blasé.
»Toen The Beatles wereldberoemd werden, veranderden er wel meer dingen. Bij concerten bijvoorbeeld kwamen de gehandicapten in hun wagentjes vooraan te staan, dicht bij het podium. John vond dat níét prettig. Hij kon er niet mee om.
»Natuurlijk waren ze ook wel trots: ze hadden het gemaakt in Amerika! Wie had hen dat voorgedaan? Niet Cliff Richard, in elk geval. Ze stonden aan het begin van een grote wereldwijde carrière, en dat wisten ze verdomd goed. Dat wist iedereen.
»Daarom waren The Beach Boys nijdig: The Beatles sneden hen de weg af door naar Amerika te komen. En Elvis zat het ook niet lekker, absoluut niet, groen van jaloezie was hij. Toen John en Yoko (Ono) in Amerika wilden gaan wonen, na de split van The Beatles, was hij één van de drijvende krachten om John een green card te weigeren.
»Hij is zich zelfs bij de FBI gaan aanbieden om John uit het land te houden: hij was bereid belastende informatie over hem te leveren. Niet dat hij veel had, maar het heeft wel lang geduurd voor John zijn kaart kreeg.
»Er wás een FBI-dossier tegen John. Hij snapte daar niks van. 'Ik heb alleen maar dope genomen,' zei hij. 'Houden ze me daarom buiten?' Het was vooral zijn 'Give Peace a Chance' dat de Amerikanen dwars zat. Een anti-Vietnamsong. Antioorlog in het algemeen. En de Amerikanen waren oorlogszuchtig.»

HUMO Stonden ze niet zwaar onder druk? Ze moesten telkens weer beter doen, elke plaat opnieuw.

Bennett «Ze waren zo getalenteerd dat ze daar niet over piekerden. 'Sgt. Pepper's' was voor iedereen die ze voor het eerst hoorde een uitzonderlijke plaat, maar voor The Beatles was het simpelweg: de volgende stap - ondanks alle flauwekul. Je weet wel: het gerucht ging dat Paul was gestorven, en 'Lucy in the Sky with Diamonds' zou over lsd gaan.
»Nonsens. Johns zoon, Julian, was van school thuisgekomen met een tekening van zijn vriendinnetje in handen: 'This is Lucy in the sky with diamonds.' Maar iedereen zocht naar een verborgen 'diepere' betekenis, vooral de Amerikanen - die híélden niet op.»
HUMO Zat er geen diepte in hun teksten?

Bennett «Ze schreven vanuit hun hart. 'When I'm Sixty-Four' is hardop denken: 'Wie zal ik zijn met vierenzestig?' Ze pikten dingen op uit het leven of uit de krant. Easy going lads.»

HUMO Een hardnekkig gerucht wil dat John nog even een relatie met Brian heeft gehad.

Bennett «Een onbewezen gerucht. Maar in de sixties gebeurde het dat bandleden het met hun homoseksuele manager deden voor het welzijn van de band. Bij de Bee Gees heeft Barry het gedaan, weet ik. Of John het heeft gedaan, zullen we nooit weten. Maar áls hij het heeft gedaan, was het voor The Beatles.»

HUMO Op de allerlaatste plaat, 'Let it Be', presenteerde Yoko zich als de vijfde Beatle.
Bennett «Dat vonden ze niet fijn: Yoko die mee de studio inging (zucht). Op een dag kreeg ze een miskraam, toen ze met John op een macrobiotisch dieet stond. En John belt me vanuit het ziekenhuis: 'Yoko heeft een bloedtransfusie nodig. Kun je mensen zoeken die net als wij macrobiotisch eten?' Zover was het dus gekomen: ze wilde alleen het bloed van andere macrobioten.
»The wives didn't help. Maar het maakte niet meer uit: het was op. Het einde van een era. En ze hadden allemaal hun eigen projecten: Plastic Ono Band, Wings, en George wilde alleen nog maar tuinieren.»

U leest het volledige interview op dindag 7 juni in Humo 3692/23.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234