null Beeld

Humo sprak met Bernard Wesphael: 'Ik heb alles overwogen om er een eind aan te maken: een laken, of toch beter een elektriciteitsdraad?'

Oud-volksvertegenwoordiger Bernard Wesphael is veel bekender omdat hij een goede maand geleden door het assisenhof van Bergen is vrijgesproken. Hij is nu weduwnaar, niet langer de mogelijke moordenaar van Véronique Pirotton.

'Ik ben geen rancuneus man, maar sommige journalisten moeten beseffen dat je niet ongestraft om het even wat kunt schrijven'

Véronique Pirotton stierf in de badkamer van het Oostendse hotel Mondo in oktober 2013. Gewurgd en verstikt door Wesphael, bij wie de stoppen waren doorgeslagen nadat haar minnaar die dag was blijven bellen, vonden de speurders en het parket. Een getormenteerde vrouw, gestorven door een dodelijke mix van alcohol en geneesmiddelen, vonden de meeste experts, de verdediging en uiteindelijk ook de juryleden.

Een goede maand na de vrijspraak ligt in het bescheiden appartement van Wesphael een biografie van de Franse chansonnier Léo Ferré op de tafel. Eén van zijn bekendste nummers, ‘Avec le temps’, gaat over het definitieve verdwijnen van de geliefde. Wesphael oogt breekbaar, hij rolt de eerste sigaret van wat een reeks zal worden. Een gewoonte die hij heeft opgestoken tijdens zijn tien maanden voorhechtenis, waar roken zowat zijn enige vorm van ontspanning was.

HUMO Hoe gaat het met u?

Bernard Wesphael «Ik probeer tot rust te komen en de dingen te verwerken. Ik ben weer alleen gaan wonen, nadat mijn ex-vrouw en mijn dochter me een tijdje hadden opgevangen – ik kon daar moeilijk blijven. Voor haar broertje hebben we de hele zaak verborgen gehouden. Hij geloofde dat zijn vader naar het buitenland was. Vanuit de gevangenis belde ik hem zogezegd vanuit Canada of Spanje, waar ik dan ‘op missie’ was. Hij is nog maar 11. Bij het journaal werd weggezapt om hem niets te laten merken. Tot hij toch een beeld van zijn vader met handboeien aan te zien kreeg. Toen hebben we het heel voorzichtig ter sprake gebracht. Gelukkig begrijpt hij waarom we het voor hem verborgen hebben gehouden. Er zijn al genoeg trauma’s veroorzaakt in deze zaak.

»Het is nog moeilijk, ik probeer er weer bovenop te komen, me niet te laten gaan in donkere gedachten. Maar toch heb ik nog bijna iedere nacht een verschrikkelijke angstaanval, waarna ik wakker schrik en opgelucht ben dat ik niet in de cel zit. Er is het ondraaglijke idee dat Véronique dood is. En het besef dat je toch verder moet.»

HUMO Een terugslag na drie jaar vol stress en adrenaline?

Wesphael «Dat is het, ja, een geest die de zaak maar niet kan loslaten en een lichaam dat daarnaar snakt. En dat, nu de adrenaline weg is, ook laat merken dat het uitgeput is. Een lichaam dat wraak neemt, dat me laat betalen voor wat ik heb meegemaakt. Hoofdpijn, nachtmerries, het gevoel onschuldig in een vergeetput gegooid te zijn, niet kunnen bevatten waarom. Het besef dat je ook de vrouw kwijt bent van wie je hield. Het is haast onmogelijk om met dat alles te leven. Net omdat die rechtszaak drie jaar lang mijn leven heeft beheerst, heb ik nog niet de gelegenheid gehad om te beginnen rouwen. Want ik heb niet alleen mijn vrouw verloren, maar ook een kind dat ik als het mijne beschouwde, en met wie ik heel close was (Victor, de zoon van Véronique uit een vorige relatie, red.). Ik kan niet anders dan zijn beslissing respecteren, aanvaarden dat zijn visie veranderd is door de visie van de familie van Véronique. Want in zijn eerste verklaringen heeft hij duidelijk gezegd dat ik me nooit, zelfs niet tijdens de ergste crisissen, agressief heb gedragen tegen zijn moeder, integendeel. Wat is er in die drie jaar gebeurd? Ik weet het niet, maar ik moet zijn beslissing respecteren, ook al doet het pijn.»

HUMO Hebt u in de cel donkere gedachten gehad?

Wesphael «In het begin heb ik heel veel aan zelfmoord gedacht. Ik heb alle mogelijke manieren overwogen: met een laken, of toch beter met een elektriciteitsdraad? Vandaag ben ik vrij, ook al besef ik nog niet ten volle dat het voorbij is. Dus zoek ik hulp om af te kicken van die drie jaar en weer vaste grond onder de voeten te vinden.»

HUMO Wat hebt u als het ergste ervaren?

Wesphael «De onrechtvaardigheid. Ik ben heel zwaar aangepakt door het parket op basis van aanwijzingen die al bij al vrij licht waren. Het beste bewijs is dat vandaag niemand nog beweert dat er ‘betrapping op heterdaad’ is geweest, níémand. Maar op basis van die vaststelling ben ik wel gearresteerd, want alleen dan kan de onschendbaarheid van een parlementslid worden opgeheven. Alleen daarom heeft het Waalse parlement ermee ingestemd. Niet erg moedig, want op dat ogenblik was het gerechtelijk onderzoek nog niet eens begonnen, en was er dus ook geen aanwijzing, laat staan een bewijs, dat ik op heterdaad was betrapt. Mijn advocaten konden nergens op antwoorden, omdat er niets was dat ze konden weerleggen. U kent politici: zes maanden voor de verkiezingen durven ze niet echt moedig te zijn. Ik maakte geen enkele kans, ook al omdat ik na mijn ruzie met Ecolo als onafhankelijke zetelde, zonder bescherming van een partij: ik was een lastpak met een uitgesproken mening. Dus ben ik geofferd aan een parket dat al zijn conclusies had getrokken nog vóór het een onderzoek had gedaan. Toen het parket besefte dat het een zwak dossier in handen had, weigerde het toe te geven dat het zich vergist had. Ze konden en wilden niet meer van mening veranderen, en dus zijn ze de boot gaan overladen – tijdens het proces bleek overduidelijk dat ze het onderzoek te snel en te slordig hebben gevoerd. Eén enkel voorbeeld: ze hebben de verklaring onderzocht van de mensen die in de kamer naast de onze logeerden. De speurders noteerden dat die geluid hadden gehoord, ook al waren ze op het ogenblik van de feiten waarschijnlijk niet eens in hun kamer volgens de analyse van hun sleutelkaart. De verklaring van de mensen aan de andere kant van onze kamer, die zeggen helemaal niets te hebben gehoord, is niet eens in het dossier opgenomen. Zo zijn er veel voorbeelden die aantonen dat het onderzoek volledig à charge en nooit à decharge is gevoerd.»

undefined

null Beeld

'In de gevangenis kreeg ik genoeg angstremmers en antipsychotica om een paard mee om te leggen'


Schurkenstaat

HUMO Gelooft u nog in justitie?

Wesphael «Zeker, ik ben geen complotdenker. Er zijn goede en hardwerkende parketten in dit land. Maar er zijn er ook, zo blijkt, die fouten maken, fouten die een mensenleven kunnen verwoesten. Als ik geen fantastische verdedigers had gehad, en experten die onafhankelijk een analyse hadden gemaakt die de stelling van het parket weerlegde, hadden we niet hier gezeten, maar had u me moeten komen bezoeken in de gevangenis.»

HUMO Wat doet de gevangenis met een mens?

Wesphael «Het is de intrede in de hel: 24 uur per dag zit je opgesloten achter een gepantserde deur. Je gelooft dat het afgelopen is met jou. Ik ben niet vaak mee op wandeling gegaan – iemand vroeg me al na de eerste keer geld om me te beschermen. Dan hou je een beetje afstand. Ze vroegen me soms ook geld om drugs te kunnen kopen, die overal in de gevangenis aanwezig zijn. Ik had ‘Le ministre’ als bijnaam: ze dachten dat ik veel geld had. Dan probeer je toch elk risico te vermijden.

»Ik heb er uiteindelijk wel een paar vrienden gemaakt, en ik heb er ook brieven geschreven voor mensen die zo goed als analfabeet waren. Gelukkig heb ik veel bezoek gekregen van vrienden en familie. Zonder hen had ik het waarschijnlijk niet gered. Ons penitentiair systeem is middeleeuws, geloof me.»

HUMO Krijgt een parlementslid een voorkeursbehandeling van de cipiers, of juist niet?

Wesphael «Als iemand me mijn geloof in de mensheid heeft doen behouden, dan zijn het wel de cipiers. Ze hebben een slechte reputatie, ik weet het, maar hoe die mensen correct, met veel psychologisch doorzicht en inschattingsvermogen ervoor zorgen dat de boel niet telkens weer ontploft, verdient bewondering. Zelfs als ze worden geconfronteerd met gevangenen die door het lint gaan door hun drugsgebruik, blijven ze rustig en professioneel. U hoeft me niet te geloven, maar de meerderheid van hen was óók overtuigd van mijn onschuld.»

HUMO U hebt ook veel steun gekregen van de gevangenisaalmoezenier, Antoon Vandeputte.

Wesphael «Ja, ik, de agnost, de libertair. Mijn leven is gered door die man. Mijn filosofische overtuiging kon hem worst wezen, hij zag een mens in nood en hij heeft die geholpen. Hij heeft me onder zijn hoede genomen toen ik er in het begin bijna onderdoor ben gegaan. Ik slikte genoeg angstremmers en antipsychotica om een paard mee om te leggen. Ik was gereduceerd tot een zombie, maar ik voelde tenminste geen pijn en verdriet meer: ik sliep de klok rond. Hij haalde me uit mijn cel en praatte urenlang met me, heel vaak over mijn zaak, maar ook over de wereld: de politiek, religie, ecologie, de actualiteit – hij werd mijn venster op de wereld. Hij bracht zelfs verbazingwekkende boeken over het Vaticaan voor me mee (lacht). Na drie, vier maanden ben ik op zijn aanraden beginnen te schrijven over wat ik zag in de gevangenis, in mijn onderzoek, over de voorlopige hechtenis, het vermoeden van onschuld, de noodzaak om het assisenhof te behouden. Enfin, alles wat uiteindelijk mijn boek ‘Moordenaar’ is geworden. Dat heeft me voor een stuk mijn strijdlust teruggegeven.»

HUMO Waar loopt het fout in de gevangenissen?

Wesphael «Je hebt de blinde besparingswoede, waardoor recht binnenkort in hutten gesproken zal worden. Er zijn de uitgeleefde gevangenissen, de overwerkte magistraten. Alles volgens de ultraliberale leer, in naam van de efficiëntie. Maar het is niet efficiënt, het maakt het systeem en de mensen kapot. Jean de Codt, de voorzitter van het Hof van Cassatie, heeft toch gewaarschuwd dat België een schurkenstaat dreigt te worden als men zo doorgaat met alles weg te saneren?

»Drie Scandinavische landen hebben de afgelopen jaren negen gevangenissen gesloten. En wij hebben een miljard euro opzijgezet om er vier nieuwe te bouwen, waar burgemeesters voor vechten, want die gevangenissen betekenen jobs en fiscale inkomsten. Wat is het verschil? Dat ze in Scandinavië een goed werkende begeleiding naar een leven na de gevangenis hebben, terwijl wij met 70 procent recidivisten zitten, omdat die mensen nooit een ernstige kans voor een leven buiten de misdaad hebben gekregen. Zo kweek je natuurlijk je eigen overbevolking. En toch blijven we vasthouden aan die aanpak van alleen maar straf, ook al toont iedere studie aan dat een straf van langer dan drie jaar volledig zinloos is als je hun gedrag wilt veranderen. Die straf is contraproductief en veroorzaakt steeds meer kosten. Bovendien, wat draagt het meest bij aan de veiligheid van de burger? Een goed begeleide ex-gevangene die eindelijk een zinvolle job kan uitoefenen, of een vrijgelaten bom vol verbittering en woede, zonder enig perspectief? Ik praat hier uiteraard niet over zware criminelen.»

HUMO Het helpt ook niet dat 30 procent van onze gevangenisbevolking in voorlopige hechtenis in de cel zit, dus zonder ooit tot een gevangenisstraf veroordeeld te zijn.

Wesphael «Dat kan toch alleen omdat men moedwillig de wet niet wil toepassen? Je mag iemand alleen in voorlopige hechtenis houden als er gevaar is voor recidive, voor contact met mededaders, voor vluchtgevaar of wanneer de openbare orde bedreigd is. Ik vorm, denk ik toch, geen enkel risico, en toch heeft men ácht keer mijn voorlopige hechtenis met een maand verlengd. Zelfs toen mijn advocaten pleitten dat een enkelband kon volstaan, weigerde het parket dat systematisch. Waarom? Toch alleen maar om iemand te kraken? En iedereen komt in de buurt van die wanhoop, dat je om het even wat zou zeggen of toegeven om toch maar uit die gevangenis te kunnen. Waarom doe je dat uiteindelijk niet? Omdat ergens op de bodem nog een sprankeltje wilskracht overblijft: als je onschuldig bent, moet je dat ook blijven zeggen.»

undefined

null Beeld

undefined

'Ik heb niet alleen mijn vrouw verloren, maar ook een kind dat ik als het mijne beschouwde'


Nutteloze zakkenvuller

HUMO U had ook kunnen kiezen voor artikel 71 van het strafwetboek, de onweerstaanbare dwang. Uw advocaten Jean-Philippe Mayence en Tom Bauwens konden dat ook met de vingers in de neus gepleit hebben. Dat was misschien makkelijker geweest dan de vrijspraak te vragen.

Wesphael «Misschien, maar het zou niet met de waarheid gestrookt hebben. We hadden ook kunnen kiezen voor onvrijwillige doodslag, slagen en verwondingen zonder het oogmerk te doden. Misschien had het parket dat een aanvaardbaar compromis gevonden. Maximaal drie jaar. Maar ook dat klopte gewoon niet. Ik kon dat niet, ook al riskeerde ik met een ‘schuldig aan moord’-arrest direct dertig jaar cel. Ik heb geweend toen ik besefte wat mij mogelijk te wachten stond. Maar ik kon gewoon niet toegeven wat ik niet had gedaan, wat ook de prijs van die houding geweest zou zijn. De dag voor het arrest hebben mijn advocaten gevraagd of ze geen tweede vraag aan de jury mochten stellen, wanneer die oordeelde dat ik schuldig was: of het in dat geval ook onvrijwillige doodslag geweest zou kunnen zijn. Ik heb die tweede vraag niet gewild, ik was bereid alle consequenties te aanvaarden. Mijn advocaten dachten er net zo over. (Stil) Ik kan woest strijden voor iets, dat had ik als politicus al. Ik had ook al steun gekregen: advocaten en oud-magistraten die grote bedenkingen hadden bij die ‘op heterdaad’-piste en de manier waarop het onderzoek was gevoerd.»

HUMO Dat netwerk heeft u het verwijt opgeleverd dat alleen een machtig persoon de vrijspraak kan krijgen.

Wesphael «Dat werd gezegd op sommige sociale media, ja, waar iedere politicus hoe dan ook een nutteloze zakkenvuller is. Ik geloof trouwens het tegenovergestelde. Mocht ik geen politicus geweest zijn, laat staan een linkse Waalse politicus, dan hadden ze me veel vroeger vrijgelaten. Maar het Brugse parket was panisch voor het verwijt dat ze mij een voorkeursbehandeling zouden geven. Ik ben wegens mijn functie juist hárder aangepakt dan iemand anders. Er wordt gemiddeld maar één volksvertegenwoordiger per eeuw aangehouden voor moord: de vorige aanhouding was in 1886, in Frankrijk. Een onafhankelijke éénmansfractie heeft ook geen partij achter zich staan, dus mijn zogezegde netwerk bestond alleen uit familie en vrienden.»

undefined

'De pers is erger dan de assisenzaal, want daar heb je tenminste de kans om anderen tegen te spreken'

HUMO Omgekeerd gaat nu het gerucht in speurderskringen dat u uw vrijspraak alleen te danken hebt aan het gegeven dat een Waalse rechtbank de Vlaamse politie een opgestoken vinger heeft willen tonen.

Wesphael «Ah, ja? En de openbare aanklager, die me geen centimeter speelruimte heeft gegeven, die me wekenlang op alle mogelijke manieren in het nauw heeft proberen te brengen, hard maar correct, was dan een als Waal vermomde Vlaming of zo? Maar misschien is zo’n domme uitleg makkelijker dan je oprechte excuses aanbieden. Er is er maar één die dat heeft gedaan. Dokter Philippe Boxho, voorzitter van de Luikse afdeling van de Orde van Geneesheren en de bekendste Waalse gerechtsarts, heeft in een uitzending van RTL voor 500.000 kijkers gezegd dat hij er absoluut van overtuigd was dat ik mijn vrouw had gewurgd. Alleen had hij van de redactie maar een deel van het dossier gekregen, zonder de tegenexpertises. Hij heeft de moed gehad zich achteraf te excuseren. Maar hij is wel de enige.»

HUMO Wat me ook opviel, was hoe een assisenzaak soms verwordt tot een genadeloos voyeuristisch spektakel. Hoe ieder likje beschaving verdwijnt en men gretig luistert naar de meest intieme elementen van een relatie.

Wesphael «Het laat een zure smaak na, ja. Ik had in mijn eerste verklaring gezegd dat we die dag twee keer de liefde hadden bedreven, en men is gaan nakijken of ze wel degelijk twee keer spermasporen konden vinden. Zo niet was ik een bewezen leugenaar. (Schokschoudert) Niets wordt je bespaard. Het is verschrikkelijk. Maar dat is nu eenmaal eigen aan de mondelinge aanpak van assisen. De enige troost is dat ook alle andere partijen het woord krijgen, zodat bijvoorbeeld mijn dochter een heel genuanceerd en respectvol beeld van Véronique kon schetsen. Het beeld van een vrouw die met persoonlijke problemen worstelde, maar die tegelijk een liefdevolle en intelligente partner was. Nu, er was niet alleen het proces, vooraf stonden alle kranten er vol van, er werd eigenlijk een proces vóór het proces gevoerd. Waartoe dienden al die saillante details die niets met de zaak te maken hadden? Om de waarheid te vinden of om meer kranten te verkopen? En hoe komt een krant aan kleurenfoto’s van de plaats delict, als onze advocaten alleen maar zwart-witfoto’s konden krijgen? De pers is erger dan de assisenzaal, want daar heb je tenminste de kans om anderen tegen te spreken, je eigen argumenten te ontwikkelen, experts tegen elkaar aan het woord te laten komen. Maar in sommige kranten werd ik vooraf gewoon afgemaakt. La Province, de regionale krant van Bergen, waar het proces plaatsvond en waar ook de meeste juryleden wonen, blokletterde vóór het proces op de voorpagina: ‘Véronique Pirotton a été massacrée!’ (‘Véronique Pirotton is afgeslacht’, red.). Het is een half wonder dat de juryleden hun onafhankelijkheid hebben kunnen behouden. Ze verdienen daar dank voor.»

HUMO U stuurt nu meester Marc Uyttendaele, de man van Laurette Onkelinx, op hen af met een klacht wegens laster en eerroof. Wraak kan iemand op termijn verteren, weet u.

Wesphael «O, maar ik ga de rest van mijn leven niet aan wraak wijden. Het zal geen obsessie worden, dat zou zelfvernietiging zijn. Ik heb wel betere dingen te doen, en ik heb nog tien actieve jaren voor de boeg. Maar ook al moet je een bladzijde kunnen omslaan, en ook al ben ik geen rancuneus man, toch zijn er journalisten die moeten leren beseffen dat je niet ongestraft om het even wat kunt schrijven, dat er grenzen zijn. Eigenaardig genoeg, of misschien ook niet, ben ik vooral neergesabeld door de Franstalige pers. De Vlaamse kranten, ook de populaire zoals Het Laatste Nieuws, hebben het verhaal veel genuanceerder en respectvoller gebracht.»


Psychopaat

HUMO Het hof van assisen is nagenoeg afgeschaft. Denkt u dat u voor een correctionele rechtbank wél veroordeeld zou zijn?

Wesphael «Dat weet je niet, en er zijn ongetwijfeld veel competente beroepsmagistraten die ook een slecht onderzoek kunnen opmerken. Maar hadden we evenveel nuances kunnen pleiten, evenveel tegenexperten kunnen laten getuigen, daar evenveel tijd voor gekregen? Ik betwijfel het, dus het was zeker moeilijker geweest. Eén van de gerechtspsychiaters heeft me een perverse leugenaar genoemd, op het randje van het psychopathische, en dat na een gesprek van 40 minuten. Gelukkig hebben vijf anderen hem formeel tegengesproken. Zou dat ook in een correctionele rechtbank gekund hebben? Ik vrees van niet.»

HUMO Zelfs de openbare aanklager moest toegeven dat hij al professionelere politieonderzoeken heeft gezien. Wat is daar volgens u gebeurd?

Wesphael «Kijk, eigenlijk kon mijn advocaat stoppen nadat hij had aangetoond dat het denkspoor van de alcohol- en medicatievergiftiging even valabel was, zelfs beter onderbouwd dan de hypothese van het parket. Op dat ogenblik was er onbetwiste redelijke twijfel, die volgens de wet in het voordeel van de verdachte moet spelen. Maar meesters Bauwens en Mayence hebben nog zes uur lang ieder onderdeel van het onderzoek kunnen weerleggen of als foutief wegzetten. Ze hebben kunnen aantonen dat er véél meer dan redelijke twijfel was. Hoe komt dat? Ik ben geen complotdenker, maar als er geen complot is, blijft alleen de mogelijkheid van incompetentie over.

»Men heeft zich vastgereden in een tunnelvisie: men was ervan overtuigd dat ik de dader was, in die mate dat men zelfs geweigerd heeft andere denksporen te onderzoeken. Wij hebben vrijwel onmiddellijk gevraagd om na te gaan of er sprake kon zijn van een vergiftiging door alcohol en medicijnen: dat is in eerste instantie vlakaf geweigerd, omdat het hun hypothese onderuit had kunnen halen. Ze hebben met kunst- en vliegwerk geprobeerd hun heterdaad-hypothese hard te maken, omdat ze anders mijn onschendbaarheid niet konden laten opheffen. En toen ze die fout hadden gemaakt, zijn ze erin blijven volharden.»

HUMO Maar hoe komt het dan dat werkelijk iedereen in het gerechtelijke apparaat daarin is meegestapt? Groepsdruk? Verkeerd begrepen solidariteit?

Wesphael «Dat speelt zeker, net zoals in iedere andere beroepsgroep de rangen worden gesloten als er een aanval van buitenaf komt. Het is bewezen dat er geheime vergaderingen hebben plaatsgevonden met speurders, parket en de onderzoeksrechter om hun verklaringen op elkaar af te stemmen. Maar ik ben ook op een bepaald ogenblik door een speurder ondervraagd, en na afloop van het verhoor heeft hij me omarmd en gezegd dat hij persoonlijk van mijn onschuld overtuigd was. Maar wie durft dat openlijk te zeggen en er ook de gevolgen van dragen in een organisatie waar je nog tot je pensioen moet werken en promotie hoopt te maken?

»Weet u wat het ergste geweld is om te ondergaan? Dat van de overheid. Je hebt tegen zo’n onderzoeksleger van agenten en de kracht van het parket haast geen verweermiddelen meer. En als de enige die geacht wordt ervoor te zorgen dat het onderzoek ook à decharge verloopt, de onderzoeksrechter, mee in de hypothese van het parket en de politie stapt, dan wordt het bijna onmogelijk. Maar die man zit daar ook maar alleen met zijn griffier om honderden zaken op te volgen, dus je moet al een zeer sterke persoonlijkheid hebben om tegen dat apparaat in te gaan. Wat overigens een pleidooi voor de versterking van de onderzoeksrechter is, terwijl er nu plannen zijn om die functie af te schaffen: dan hebben de politie en het parket helemáál vrij spel. Bonne chance, alors.»

HUMO Het kantelmoment voor mij was toen assisen-voorzitter Philippe Morandini de agenten de zaal uitstuurde om hun huiswerk over te doen, omdat hun chronologie niet kón kloppen. Toen dacht ik: hij komt vrij.

Wesphael «Ik nog niet, eerlijk gezegd. Ik vond het nooit eerder vertoond, maar er is daarna nog een verschrikkelijk pleidooi van de openbare aanklager geweest. Het heeft mogelijk wel meegespeeld. Het kon wel tellen, als de voorzitter wilde aantonen hoezeer het dossier geconstrueerd was, om niet te zeggen gemanipuleerd. Dat doet een mens angst krijgen.»

undefined

null Beeld

'Het wordt tijd dat het volk weer echte macht krijgt, dat het meer is dan alleen maar kiesvee'


Een bange papa

HUMO U zou een comeback overwegen, heb ik gelezen.

Wesphael «Het is veel te vroeg om daarover te beginnen, ik ben daar ook fysiek noch mentaal klaar voor. In de politiek, dat weet u, moet je kunnen incasseren, en ik heb de afgelopen jaren genoeg geïncasseerd. Ik ben nog niet sterk genoeg om opnieuw in die arena te stappen. Ik heb wel een dankbijeenkomst georganiseerd voor de mensen die me de afgelopen jaren gesteund hebben, en daar heb ik gezegd dat ik mijn maatschappelijk engagement wil voortzetten. Ik praat nu met mensen die ik vertrouw over hoe ik dat het best vorm kan geven. Maar je kunt ook een rol in het maatschappelijk debat spelen zonder volksvertegenwoordiger te zijn. We zullen wel zien.»

HUMO U bent aan een nieuw boek begonnen, ‘L’imposture démocratique’, de democratische misleiding.

Wesphael «Ja, omdat ik bang ben voor de toekomst van onze kinderen. In een notendop: ik wil aantonen dat we op de meeste niveaus niet langer in een democratie leven. Helemaal níét zelfs. We mogen nog zeggen wat we willen, maar dat alleen is niet voldoende. Het wordt tijd dat het volk weer échte macht krijgt, een grotere rol dan alleen maar die van kiesvee, en dat het niet langer internationaal genomen beslissingen moet ondergaan. Beslissingen die beïnvloed zijn door onverkozen technocraten en lobbyisten. Kijk naar Trump: hetzelfde zal in Europa gebeuren. In 2019 zal minstens de helft van het Europees Parlement uit ultranationalisten en eurosceptici bestaan als we er niet in slagen de macht weer aan de mensen te geven. (Valt even stil en glimlacht) Het is sterker dan mezelf, ik geef het toe.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234