Humo sprak met David Bowie: 'Als je de zestig nadert, wordt het bestaan herleid tot twee vragen: 'Hoe lang heb ik nog?' en 'Hoe kan ik die korte tijd het beste besteden?''

David Bowie woont nog steeds in de Lower East Side, de meest multiculturele buurt van het onder een hittegolf zuchtende Manhattan. Om tot aan zijn loft te geraken moet je langs Chinese restaurants, Turkse fruithandelaars, joodse bakkers en een Poolse visboer.

Het gaat goed met Bowie. Van zijn door zelfs de meest sceptische critici bejubelde cd ‘Heathen’ werden meer dan een miljoen exemplaren verkocht. Zijn duo-tournee met Moby in Amerika sloeg in als een bom. Zijn ‘A reality Tour’, die hem zeven maanden lang langs zevenentwintig landen zal brengen, was in een wip uitverkocht. Zijn huwelijk met de ranke hinde Iman lijkt onverwoestbaar. Zijn nieuwe cd ‘Reality’, zo snel na ‘Heathen, duidt niet bepaald op het oudere-artiest-met-writer’s-block-syndroom.

Op zijn website www.davidbowie.com chat hij af en toe met zijn fans, en niet zonder enige zelfspot (‘We hebben Tin Machine moeten ontbinden wegens de heroïneverslaving vn één groepslid. Sommige mensen zullen dus zeggen dat drugs wel degelijk hun nut hebben.’) En ondertussen blijft hij zijn slagschaduw over zowat de hele muziekwereld werpen. De kunstenaar Ian Forsyth recreëerde als performance het afscheidsconcert van Ziggy Stardust. Modebladen als GQ en Vogue publiceren fotosessies gebaseerd op Bowies alter ego’s. Bowie werd door de lezers van het Amerikaanse blad US uitgeroepen tot de ‘Meest Sexy Rockster’. Tricky zei onlangs in een interview: ‘Andere mensen noemen mij ‘de zwarte Bowie’, ik zou nooit zo pretentieus zijn zoiets van mezelf te beweren.’ Robert Smith in Humo: ‘Bowie mag van mij het telefoonboek zingen, dan nog zal ik luisteren.’ Beyoncé liet zich fotograferen in een Bowie-T-shirt, en verder niks. Chad en Flea van de Peppers leerden hun instrument ‘door mee te spelen met ‘Ziggy Stardust’’. Bono werd rockster ‘omdat de poster van David Bowie die boven m’n bed hing tot me sprak: ‘Doen!’’

Bowie is goed op de hoogte: ik schuif de cd van ‘Life on Mars’ door Scala met Jasper Steverlinck onder zijn neus, en hij zegt meteen: ‘Ah, die jonge hengst en de twee pianisten! Het was een grote hit bij jullie, niet? Is de zanger écht goed?’ Hij is ook op de hoogte van de ‘Guided by Heroes’-tentoonstelling van Raf Simons, waar een foto van Bowie in lendendoek ten tijde van zijn rol in het toneelstuk ‘The Elephant Man’ te zien was. En hij weet al dat zijn concert in het Antwerpse Sportpaleis op 5 november uitverkocht is.

HUMO Ik heb hier een foto van een prachtig fotomodel die jouw elpee ‘Pin-ups’ in haar armen koestert. Haar verzaligde bliek spreekt boekdelen.

DAVID BOWIE «En je wil haar adres? Ik heb Iman al (grijnst).

» Maar het is inderdaad opzienbarend wat muziek teweeg kan brengen. Als ik opnames zie van fans op de eerste rijen van mijn concerten, verbaast het mij altijd weer hoe ze in trance zijn: die bezeten bliek, die open mond, dat hurkende… Ik denk dat ze zouden schrikken als ze zichzelf zouden terugzien. Die beelden van Beatles-concerten zijn ook altijd aandoenlijk: hysterisch gillende wichten, die nu zestig zijn.»


Preek van de week

HUMO Het Amerikaanse leger liet de Iraakse soldaten tijdens de oorlog loeihard Metallica horen. Volgens de legerleiding zou dat hen ontregelen, omdat ze nog nooit eerder zulke muziek gehoord hadden.

BOWIE « Bollocks! Ik heb massa’s Iraakse metal gehoord toen ik een paar jaar geleden in Bagdad was. Ach, de Amerikanen weten zo weinig over buitenlanders... ze hebben echt geen idéé. Iedereen gaat er altijd van uit dat de FBI en de CIA machtige en hyperefficiënte spionagenetwerken zijn, maar ik vrees dat ze veel meer op goed geluk opereren dan wij denken – wat hen eigenlijk nog gevaarlijker maakt.

» Overigens hebben ze mijn muziek ook al in een oorlog gebruikt: toen de Amerikanen de weerstand van de Panamese dictator Noriega probeerden te breken. Naar verluidt hadden ze een batterij luidsprekers op vrachtwagens voor Noriega’s paleis geparkeerd, en hebben ze, dag en nacht, zonder onderbreking, ‘Let’s Dance’ gespeeld. Ik kan aannemen dat de man het nummer na de zesde keer al beu gehoord was, maar hij heeft het toch een paar dagen volgehouden. Ik ben er wel trots op dat ik meegeholpen heb een bloeddorstige dictator af te zetten, maar eigenlijk wil ik toch ook niet aan een verdrukt volk en verdwenen oppositieleiders denken telkens als ik dat nummer zing.

» Op ‘Reality’ staan heel wat verwijzingen naar de oorlog in Irak, al wordt het me nu pas duidelijk dat ik ze vaak heb proberen te verdoezelen met metafoortjes en andere rookgordijnen. Ik wil niet preken. Ik ben trouwens niet goed in rechtlijnige commentaren – impressionistische schetsen: dat is mijn terrein. Sommige songs gaan wel openlijk over het conflict. ‘Fall Dog Bombs the Moon’ was een poging om de onrustbarende connecties tussen chemische bedrijven en het Pentagon aan de kaak te stellen. Als te veel mensen goed kunnen verdienen aan oorlog, waarom zouden ze dan streven naar vrede?»

HUMO Thom Yorke zei me dat hij heel hard had geprobeerd om niét over politiek te schrijven, maar dat het hem niet was gelukt.

BOWIE « Ik begrijp precies wat hij bedoelt – eigenlijk is alles in het leven politiek. Ik had er bijvoorbeeld grote moeite mee om elke dag het nieuws te lezen over dit conflict, en dan geconfronteerd te worden met mijn dochtertje, dat gewoon wil spelen.»

HUMO Wat me het meest opvalt aan ‘Reality’ is dat je stem met het ouder worden meer autoriteit krijgt. Als luisteraar gelóóf je wat jij zegt.

BOWIE « Wist je dat de BBC zijn radiopresentatoren tot diep in de jaren zestig verplichtte het nieuws in smoking voor te lezen? Ik zweer het je: men oordeelde dat zwaarwichtige wereldproblemen in gepaste kledij voorgelezen dienden te worden, want dat zou de autoriteit van de BBC vergroten. En het was rádio! What a lovely image!

» Maar ik denk dat die geloofwaardigheid van ‘Reality' ook wel aan de onderwerpen ligt. Ik zing tegenwoordig over zwaarwichtige dingen: de toestand in de wereld, leed, twijfel, angst, woede, onzekerheid… Dan fraseer je anders in het geval van ‘Golden Years' of ‘Laughing Gnome’.

» En desondanks probeer ik erop te letten dat ik een leverancier van feeststemming blijf. In deze woelige tijden is het verleidelijk alleen doemplaten te maken, maar ik vind het de morele plicht van een artiest positief te blijven. Ik ben het als kersverse vader ook aan mezelf en mijn kind verplicht kracht en hoop te detecteren in de absurde en onzeker wereld waarin we leven.»


Oom David

HUMO In ‘Looking for Water’ zing je: ‘I lost God in a New York minute’.

BOWIE « Dat is natuurlijk een verwijzing naar de aanslag op de Twin Towers. Sinds het begin der tijden vragen mensen zich af: ‘Als er een god is, waarom laat hij dan oorlogen, martelingen en kanker toe?’ Als je dan in een paar minuten tijd vlak bij je huis duizenden mensen ziet sterven, denk je meteen: ‘Er is geen God, of het is een klootzak.’»

HUMO Veel mensen leken in de maanden na 11 september het hoofd te laten hangen, maar mijn reactie was eerder: oké, nog méér genieten!

BOWIE « Ik ben anders. Ik vind het leven wel degelijk fantastisch, en ons westerse denkpatroon ondanks alles oneindig veel vruchtbaarder dan de tunnelvisie van Osama bin Laden, maar ik ben ook een tobber: ik ben gauw ongerust. 9/11 heeft me wel vastberaden gemaakt. Na rijp beraad hebben Iman en ik bijvoorbeeld beslist in New York te blijven wonen, ook al vraagt zowat iedereen me: ‘Ja maar, je bent rijk genoeg om een eiland te kopen en je hebt een kasteel in Zwitserland, waarom blijf je hier sitting duck spelen?!’ Wel, hier lééf ik intenser. Ik heb hier hetzelfde zinderende gevoel als toen ik in Berlijn ‘Heroes’ en ‘Low’ aan het maken was. Een onrustige ziel als ik kan alleen goed functioneren op plekken waar de spanning buiten hem groter is dan in hem – wat in bijvoorbeeld een saai dorpje niet het geval is. New York biedt me, net als Berlijn, complexere, nerveuze energie, die mijn creativiteit voedt. Ik geloof dat Don DeLillo het ‘the hum of anxiety’ noemt. Manhattan heeft veel troeven, maar je komt er nooit echt tot rust. En ook dát is een troef, in mijn ogen. Iedereen loopt hier nerveus rond, ook de luitjes die o zo zelfverzekerd lijken.»

'Wie mijn songs al goor vindt, zou mijn dagboek eens moeten lezen'

HUMO Weet je dat er in Berlijn nu toeristische bussen langs de plaatsen rijden waar jij toen woonde en werkte? De Hansa-opname-studio’s, Neukölln, de cafés waar je met Iggy Pop rondhing…

BOWIE « Wat, zoals die trips langs de huizen van filmsterren die ze in Hollywood organiseren? Pathetisch! Wat is het nut op een plaats te zijn waar twintig jaar geleden iets gebeurd is? Dan kan je toch alleen maar het gevoel hebben: ‘Fuck, ik heb de boot gemist!’?»

HUMO Ik zag onlangs een oud fragment van Jimi Hendrix op ‘Top of the Pops’. Zijn bassist Noel Redding droeg een T-shirt van de ‘Plastercasters’, het kliekje rond Cynthia Plastercaster, wier hobby het was gipsen afgietsels van de penissen van rocksterren te maken. Ben jij ooit op die manier vereeuwigd?

BOWIE « Neen. Ik heb Cynthia nooit genomen, bless her. Bovendien – en wat is het heerlijk om dat op mijn hoge leeftijd te kunnen zeggen: de Plastercasters dateren van voor mijn tijd (lacht).»

HUMO Je koketteert graag met je leeftijd: op het Bach Festival vorig jaar zei je na het zoveelste applaus: ‘You’ve made an old man very happy.’ Zullen we het maar over de ontdekking van de perspectief in het schilderkunst hebben, of andere opzienbarende ontwikkelingen uit je jeugd?

BOWIE « Nu je het over perspectief hebt: een paar weken geleden werd ik op een huwelijk aangeklampt door Marlon Richards, zoon van Keith. Hij zei me: ‘Jij hebt me indertijd nog de perspectief uitgelegd!’ What a strange pick-up line (lacht). Keith had hem net een verfdoos cadeau gedaan toen ik er op bezoek was, en volgens Marlon had ik urenlang met hem zitten schilderen en hem verteld over de Renaissance, terwijl zijn vader eh… andere dingen deed (Schuddebuikend van het lachen).

» Ik heb ook nog iets gehad met Ola, de moeder van Slash. Ik heb ‘m een paar keer in bed gestopt, kleine Slash, voor zijn moeder en ik… hèhè. Wie had toen ooit kunnen vermoeden dat little Slash ooit stoer zou doen bij Guns N’ Roses? Bless his little heart. Ik ben zó’n vaderfiguur! Uncle Dave! (lacht)

» Maar ik sta wel degelijk stil bij mijn leeftijd. Als je de zestig nadert, wordt het bestaan herleid tot twee vragen: ‘Hoe lang heb ik nog?’ en ‘Hoe kan ik die korte tijd het beste besteden?’ En ik ben onderhand an old man in a young man’s game. Elke volgende generatie bronstige jonge muzikanten wil de vorige van de kaart vegen. Ik was de setlist van mijn tournee aan het samenstellen, en ik dacht: ‘Kan ik ‘Rebel, Rebel’ nog wel geloofwaardig zingen? Maar, pervers als ik ben, zal ik het waarschijnlijk op mijn tachtigste nog altijd op het programma zetten, haha.»


Don Juan op z’n retour

HUMO In ‘Better Take Care’ som je een aantal harde waarheden op: ‘There’ll be never enough time… There’ll never be enough drugs… there’ll never be enough sex…’

BOWIE « Dat zijn truisms. Toen ik jonger was, zou ik het clichés hebben genoemd, maar één van de onthutsende dingen aan ouder worden is natuurlijk de ontdekking dat clichés absolute waarheden zijn.»

HUMO Wat ik in ‘Reality hoorde, was ‘I hid amongst the junk of wretched thighs’… Het moet natuurlijk ‘highs’ zijn.

BOWIE « A dirty mind is a joy forever, haha. ‘Wretched thighs’: niet slecht, misschien moet ik die tekst aanpassen. Het zou kunnen, omdat ik het in dat nummer ook heb over een tragic youth die me pijpt.

» Ach, waar is de tijd! In 1968 vond mijn arme moeder mijn liedje ‘Let Me Sleep Beside You’ al schandalig en vies (lacht). Soms barst ik echt in lachen uit als blijkt dat een songtekst over, pakweg, boekhouden, plots afdwaalt naar seks. Ik herinner me dat plots de frase ‘Let me down rivers of perfumed limbs’ in mijn hoofd opdook. Geen idee waar het vandaan kwam, maar ik heb het laten staan, het verwijst naar, laten we zeggen, de meer decadente, gevaarlijke kant van seks. Rottige uitspattingen in Berlijn.»

HUMO Kan je wat vager zijn?

BOWIE « I’ll leave it at that, thanks. Preciezer kan ik niet zijn, ik ben nu een brave echtgenoot.»

HUMO Frustrerend, eigenlijk: iemand met jouw leven zou ons fascinerende dingen over seks en relaties kunnen vertellen, maar ik kan je er niets over vragen omdat de roddelpers dan alles uit de context zou trekken.

BOWIE « Dat is een zeer juiste analyse van de patstelling. Dus kunnen we overgaan tot de volgende vraag (lacht).»

HUMO Wacht, ik heb een alibi: onlangs zond Kanaaltwee de serie ‘The Hunger’ uit. Jij sprak de inleiding in, die overigens stukken beter was dan de rest van de serie.

BOWIE « Regisseur Ridley Scott had me verzekerd dat het de ‘Twin Peaks’ van de eenentwintigste eeuw zou worden, maar die ambitie heeft hij niet ingelost. Het resultaat zat ergens tussen ‘The X-Files’ en ‘Red Shoe Diaries’ in.

« Ik was gecast al seen wat decadente, louche Don Juan op z’n retour, die de kijkers hun voordeel liet doen met zijn ervaring. De scenarist wilde alsmaar meer input van me, en de onderwerpen waren altijd heel seksueel, dus moest ik me uitspreken over vragen als: ‘Zou je de verkrachter van je kind vermoorden?’ en ‘Wanneer begin je te liegen in een relatie?’ Ik ging zo in m’n rol op dat ik pas na een paar opnamedagen dacht: ‘Hang on, ik moet opletten dat ik niet te veel van mezelf prijsgeef.»


Glitterballenrommel

HUMO Op de cd ‘Live at the Beeb’ staat een versie van ‘Let’s Dance’ waarvan de intro totaal anders klinkt – in dat arrangement was de song waarschijnlijk nooit een hit geworden.

BOWIE « Klopt.

» Ik ben een twijfelaar: voor mij is songs schrijven niet alleen een kwestie van een goeie melodie vinden, maar ook alle andere benaderingen van die melodie uit m’n hoofd bannen. ‘Fashion’ was eerst een reggae-riff. Echt! ‘Bring Me the Disco King’, dat nu op ‘Reality’ staat, heb ik in 1992 geschreven. De eerste versie klonk als een opgefokte discoparodie uit de jaren zeventig, compleet met van die verschrikkelijke syndrums (imiteert perfect het irritante geluid van die elektronische drums). Beschamend! Pure glitterbalrommel. Ergens onderweg was ik uit het oog verloren dat het als een parodie op de legendarische New Yorkse club Studio 54 bedoeld was. Zelf ging ik in de jaren zeventig naar de Müdd Club: betere muziek en minder showbizz-gedoe. Maar dé club van dat moment was Club 54, een vunzige kleine bare met een…»

HUMO … dark room…?

BOWIE « Je lacht, maar ze hadden daar écht een dark room, waar je in het pikdonker anaal genomen kon worden door volslagen vreemden. If you were that way inclined. Which I wasn’t. Ik ging daar naartoe met de New York Dolls en Lou Reed en Bob Dylan… In die periode zong ik over decadentie en fascistoïde uitspattingen, maar mijn dagelijkse realiteit was nog véél rauwer. Wie mijn songs van toen al goor vindt, zou mijn dagboek eens moeten lezen.

» Anyway, ten tijde van ‘Earthling’ hebben we een halfslachtige tweede versie van ‘Disco King’ gemaakt: rock met wat drum & bass eroverheen. It still sounded like shit. En begin dit jaar besefte ik dat het nummer kracht miste omdat ik te snel moest zingen. Toen ik het tempo halveerde, viel alles in de plooi. De verwijzingen naar Studio 54 heb ik geschrapt, en wat overbleef was een intense begrafenisstemming.

» Ik geloof dat veel rocksterren grotere ego’s hebben, omdat alleen zeer arrogante mensen kunnen zeggen: ‘Dit is de definitieve versie omdat ik het zeg, want ik heb altijd gelijk!’ De plaat van een klein ego zal nooit afraken, want die sukkel blijft eeuwig twijfelen of die andere versie toch niet wat beter is.

» Maar hoe dan ook, als je je plaat af hebt – die ene versie van de duizend mogelijkheden die je in het begin had – komt het erop aan ze met diezelfde arrogantie en bluf aan de wereld te presenteren. Het publiek heeft een grote hekel aan twijfelaars. Een groot talent dat op een podium gaat staan en iets murmelt als: ‘Eh, ik ga een par liedjes zingen… als jullie het niet erg vinden, ‘ wordt gegarandeerd weggehoond. Je ziet het nog het duidelijkst bij komieken: een stand-up comedian die ook maar éven hapert is fucked, they’ll rip him apart

HUMO Over komieken gesproken: heb je ‘The Office’ gezien?

BOWIE « Oh! Ricky Gervais is een persoonlijke vriend van mij (grijnst). En uit de kinderlijke trots waarmee ik dat zeg, kan je afleiden hoe geweldig ik ‘The Office’ vind. Dat mis ik hier in New York het meest: Britse humor. Vooral ironie, dat snappen de Amerikanen totáál niet.»

HUMO Wanneer ben je voor het laatst ontroerd door muziek?

BOWIE « Ik ben zopas naar Radiohead gaan kijken, en daar werd ik echt stil van. Het is allang geen groot nieuws meer, maar wat zijn die jongens goed! Awesome! Hun set was ook zo mooi opgebouwd: heel eigenzinnig en principieel, en toch had je nooit de indruk dat ze die wij-spelen-alleen-voor-ons-eigen-plezier-pose aannamen. Ik vind het ook fantastisch dat ze met zo weinig middelen zoveel indruk maken: het gaat alleen om de muziek, geen afleidingsmanoeuvres. Perfecte dynamiek. Perfecte flow. En het zijn nog nice guys ook.

» Ik vind Massive Attack ook nog steeds boeiend. Ik heb met Dee samengewerkt voor de soundtrack van ‘Moulin Rouge’, maar meer dan wat heen en weer mailen was dat niet. Ik zou eens echt in den lijve met hem willen werken, en zien wat dat oplevert. Al zeggen mensen die het kunnen weten me dat dat een uitputtingsslag dreigt te worden.

» Coldplay vind ik ook heel goed, maar zij geven me de indruk dat ze nog niet avontuurlijk durven te zijn. Ik vind het wel mooi dat ze zo spontaan en warm zijn. Absoluut géén pose. Liever dat dan het gescheld van Eminem of de bad vibes van Marilyn Manson. Toen Mick Ronson en ik in 1972 op het podium fellatio stimuleerden betékende dat iets – nu is het niet meer dan een pose, een gimmick. En toen ik indertijd een jurk aantrok, was dat ongehoord, maar toen Kurt Cobain het twintig jaar later deed, was het al een herhalingsoefening.»

HUMO Zoals poseurs die nu nog, dertig jaar na Jimi Hendrix, hun gitaar in brand steken?

BOWIE « Precies. Een paar jaar geleden was er zelfs iemand die zich letterlijk uitgaf voor mij: hij ging met de vrouw van een filmproducer aan de haal, en ze joegen samen in een paar weken tijd diens fortuin erdoor op Hawaii. Ik kreeg de schuld, tot iemand op het idee kwam mij thuis, toen nog in Zwitersland, op te bellen – zelfs ik kan niet op twee plaatsen tegelijk zijn. Toen die man uiteindelijk werd gearresteerd, bleek dat een andere oplichter hem in de gevangenis het idee had ingefluisterd: een lookalike van Jimi Hendrix.

» Je kan het ze niet kwalijk nemen dat ze iemand anders willen zijn: ik ontken ook altijd dat ik mezelf ben. John Lennon verklapte me ooit zijn standaardantwoord als hij op straat door wildvreemden werd aangeklampt: ‘Nee, ik ben Lennon niet, maar ik wou dat ik zijn geld had.’ Ik vond dat zo’n goed redmiddel dat ik dat zinnetje ook ging gebruiken. Tot in New York een man me vroeg: ‘Hè ben jij niet die Bowie?’ ‘Nee, maar ik wou dat ik zo rijk was als hij.’ Waarop de man zei: ‘Leugenaar! Je wou dat je zo rijk wals ik!’ Het was John.»


Stoken met Jezus

HUMO Gek dat jij de gewone jongen Chris Martin zo waardeert, na twintig jaar poseren als Ziggy Stardust, Aladdin Sane, Thin White Duke…

BOWIE « Maar ik ben zelf altijd méér geweest dan pose en bluf. Ziggy zong ook ballads. En zelfs toen ik een geocentrische, schizofrene, paranoïde cokehead was, zong ik nog kwetsbare dingen als ‘Wild Is the Wind’.

» Ik vind het echt een enorme prestatie dat groepen als Coldplay en Radiohead zo menselijk zijn. Het is erg makkelijk terug te vallen op de zogenaamde cool van rocksterren: brullen en schelden op alles en iedereen, en alleen achter gesloten deuren lachen. Daarom vond ik de laatste show van Lou Reed ook zo geweldig: voor één keer liet hij zich eens gaan, hij vertelde zelfs grapjes tussen de nummers door. Terrific! Een mythe die zichzelf kwetsbaar opstelt, dat is uiteindelijk het moedigste.»

HUMO Wat is je houding tegenover shock-tactieken in de popmuziek, nu je zelf als performer alle maskers hebt afgegooid?

BOWIE « Iedereen doet wat hij wil, maar ik heb zelf geen behoefte meer aan mystiek. Ik snap niet hoe ik jaren heb kunnen leven terwijl iedereen – op een handvol intimi na – me aansprak als ‘Ziggy’. Ik was zelf gaan geloven in de act. Toen ik besloot niet meer bigger than life te willen lijken, viel een enorme last van m’n schouders»

'De rockgod Bowie is wijlen. Ik wil alleen nog mooie muziek maken, en af en toe iets zinnigs vertellen. Kan dat volstaan?'

HUMO Toen je al zonder make-up of alter ego’s optrad, slaagde je er toch nog in een uitverkocht Wembley-stadion lam te leggen door je optreden geheel onverwacht te beginnen met een gebed.

BOWIE « Dat was tijdens het herdenkingsconcert voor Freddie Mercury. Niet alleen was Freddie nog niet zo lang overleden, ik had backstage ook net vernomen dat twee vrienden van me op sterven lagen. Dat Onzevader was dus geen pose, het was een ingeving van het moment: een soort bezwering waar ik op dat moment zélf nood aan had. Het interessante was natuurlijk dat iedereen met open mond stond toe te kijken – had ik m’n lul bovengehaald, ze waren niet zo erg gechoqueerd geweest. Het was zelfs dermate provocerend dat de Amerikanen het weigerden uit te zenden. Een paar vrienden van met zaten naast de jongens van Spinal Tap, en die zaten naar verluidt met open mond te kijken. Dat vond ik op zich al een prestatie (lacht.)»

HUMO En volgens Moby ging je op tournee in Amerika op het podium plots tien minuten liggen.

BOWIE « Ja, dat was die ene keer toen ik tijdens ‘Young Americans’ stopte na die zin ‘Ain’t there one goddamn song that can make me…’ In plaats van verder te zingen ‘…break down and cry,’ liet ik me vallen. Dat leek eerst een dramatische gimmick, en het publiek reageerde uitzinnig. Maar terwijl ik daar lag, dacht ik: ‘Eens kijken hoe lang ik dit kan rekken.’ Na een minuut of drie verstomde het gejoel – men dacht duidelijk dat ik echt flauwgevallen was, zelfs de security kwam kijken. En nog wat later vonden de eerste kritische luisteraars dat ik het zaakje aan het uitmelken was, en weerklonk het eerste boegeroep. Ik ben nog blijven liggen tot ik dacht: ‘Nu is het een kwestie van seconden voor de eerste flessen op het podium belanden.’»

HUMO Wordt optreden lastiger naarmate je ouder wordt?

BOWIE « Het is altijd lastig geweest. Hard werken. Optreden is eerst tien minuten zinderen, en daarna wordt het een klus. Ik bedoel niet dat ik het tegen mijn zijn doe, maar twee uur zingen is zeer vermoeiend. Ik ben geen natuurlijke performer. Ik ben te verlegen en te gauw verveeld om tee uur aan een stuk voor vijftigduizend mensen de entertainer uit te hangen. Ik heb ook altijd medelijden met rocksterren die zeggen dat ze ‘op het podium tot leven komen’. Die hebben blijkbaar een erg saai bestaan. Ik vind optreden alleen boeiend als ik telkens iets anders probeer te doen, niét als ik alleen maar jukebox speel.»


Huilend de wereld rond

HUMO Ik heb het altijd geruststellend gevonden dat Bowie en Reed, twee van mijn helden, vrienden zijn. Anders is het zoals wanneer je beste vriendin plots een nieuwe vriend heeft die een complete eikel is: dan ga je ook twijfelen aan de waarde van die vriendin.

BOWIE « Ja, als je iemand écht graag hebt, wil je haar of hem claimen; je wil dat je vriend een onbeschreven blad is en blijft.

» Ik vroeg me indertijd vaak af: ‘Zal ik hem of haar nog kennen als ik zestig ben?’ In sommige gevallen heeft het noodlot toegeslagen. Als je jong bent, denk je niet: ‘Zal mijn vriend Marc Bolan volgende maand tegen een boom rijden?’ Maar ik vind het boeiend dat uitgerekend Lou en ik op latere leeftijd zulke innige vrienden zijn geworden. Nou ja, ‘latere leeftijd’: zelf ben ik natuurlijk nog zeventien, terwijl Lou minstens negentig is (lacht). Lou wordt The George Burns of Rock, haha (George Burns was een legendarische komiek, die onlangs op zijn honderdste stierf).»

HUMO Lou en jij waren indertijd berucht wegens jullie voorliefde voor chemisch snoep. Wat is, nu je al jaren bent afgekickt, de meest recente high waarvan je wilde dat hij langer had kunnen duren? Orale seks?

BOWIE « Dat heeft wel iets, ja (lacht).

» Nee… De eerste keer dat ik per Concorde vloog en ik vanuit het raam de curve van de aarde kon zien, een beetje zoals de astronauten vanuit hun capsule die wonderlijke blauwe bol kunnen zien. Ik heb moeten huilen, zodat ik natuurlijk helemaal niets meer zag. Dat had dus wat langer mogen duren. En ik zou willen dat er een dealer was die a shot of hug kon leveren. Ik verklaar me nader: mijn dochter Alexandra is nu drie jaar oud, en ze omhelst me dagelijks. En elke keer vind ik het verschrikkelijk dat het ophoudt… Lexi is op die leeftijd dat kinderen hun ouders verafgoden, en dat vindt een monsterachtig ego als ik natuurlijk heerlijk (grijnst).»

HUMO Normale rocksterren hebben daar fans voor…

BOWIE « Ja, maar dit gaat veel dieper. Wat mijn dochtertje me geeft is: unconditional love. Pure, gulle, onvoorwaardelijke liefde – zonder eisen of verborgen agenda. Zelfs fans willen iets terug: de ster moet presteren, moet hun aandacht geven… Bij kinderen duurt die periode van gratis superaffectie maar een paar jaar, tot ze oud genoeg worden om te beseffen dat ze hun ouders kunnen manipuleren.»

HUMO Een filmster, ik ben vergeten wie, zei ooit van zijn opgroeiende dochters: ‘Als de eerste oversekste jongens zich hier voor de deur verzamelen om mijn kleine meisje te onteren, zal ik zeggen: ‘Willen jullie mijn verzameling revolvers en geweren zien, jongens?’’

BOWIE (lacht) « Het zal (extreemrechts acteur en voorstander van particulier wapenbezit) Charlton Heston wel geweest zijn. Ik gruw nu al van dat moment, ja… zoals zovele vaders en moeders indertijd van mij gruwden.»


Wijlen Bowie

HUMO Wat wil je Alexandra graag meegeven?

BOWIE « A thirst for learning. Ik wil dat ze hongerig is, en nieuwsgierig, en niet blasé. Als je beseft wat er in de wereld allemaal te zien is, en je reist met open vizier, wordt elke dag een boeiende ontdekkingstocht. Ik raak ’s nachts meestal niet in slaap omdat ik geen seconde van het reilen en zeilen op deze fascinerende planeet wil missen.»

HUMO Ik zie om mij heen dat mensen alles opofferen voor hun kinderen: ze hebben plots geen ambitie meer, geen plannen, geen visie, geen tijd…

BOWIE « Wel, maak éérst je plannen af, en maak dán kinderen. De twee samen gaat niet, maak je geen illusies. Tenzij je zoals ik, en zoals alle artiesten, een zeer slechte vader wil zijn. Ik heb mijn zoon indertijd verwaarloosd – er waren zelfs jaren dat ik me nauwelijks herinnerde dat ik een zoon hád. Ook daarom wil ik nu elke seconde van Lexi genieten. (Zucht) Ik begrijp niet hoe ik ‘Reality’ heb afgekregen, want Lexi slorpt tonnen energie op. De gedachte dat ik er ooit niet meer voor haar zal zijn breekt m’n hart.

» Wacht, ik zal je een paar foto’s van haar laten zien...»

HUMO Nee, néé! Dit is Humo! Niét Story!

BOWIE (onverstoorbaar) «Kijk, dit is ze… (toont me drie foto’s. Op de eerste zien we de man die ooit Ziggy Stardust was met zijn dochtertje rollebollen in het gras. Op de tweede zien we de Thin White Duke schaapachtig grijnzend met Lexi en Iman aan zee. Maar de derde foto is de genadeslag: Bowie en Lexi poseren in één of ander pretpark naast een levensgrote Winnie the Pooh)… Ik was zo jaloers toen ze nog extatischer naar Winnie keek dan naar mij. Kijk naar dat gezichtje! She’s gone to heaven! En die lieve kleine handjes! Vind je haar niet onweerstaanbaar?»

HUMO Jezus! Je ziet eruit als een boerenlul op die foto’s! Nu kan ik je nooit meer als mythische rockster zien! Mijn Rockgod is dood!

BOWIE « Mooi. Dat komt goed uit. Ik ben blij dat ik eruitzie als het prototype van de sullige trotse vader! Dat is een geschenk waar ik eigenlijk geen recht meer op had.

» Het mythische gedoe is voorbij. Definitief voorbij. Volgens mij vervult de rockmuziek die functie ook niet meer, daarvoor bestaat ze al te lang – het mysterie is weg, tenzij misschien voor een twaalfjarige die zijn eerste concert ziet. Er is te véél popmuziek, op te veel momenten van de dag, op te veel zenders. Ik luisterde indertijd stiekem naar Little Richard, ’s nachts, onder de dekens, op het American Forces Network, want alleen daar kon je voor rock-‘n-roll terecht. Het gaf me het gevoel dat popmuziek mijn geheim was; dat ik lid was van een geheim genootschap; dat rock-‘n-roll iets zeldzaams en bijgevolg iets kostbaars was. Nu wordt een kind verzadigd met popmuziek nog voor het puberteit heeft bereikt. ‘Download me a couple of albums, darling.’ Als iets voor de massa beschikbaar wordt, verliest het z’n elitaire karakter, maar ook z’n capaciteit tot mythevorming. Je ziet de demythologisering in volle actie in al die programma’s op MTV waar ze de popster thuis bezoeken, of achter de schermen gaan, of aan de popster vragen om een videodagboek bij te houden… Als je iets onder de microscoop left en precies uitvist hoe het in elkaar zit, verliest het z’n magie – zelfs als het een rockster is. De rockgod Bowie is wijlen. Ik wil alleen nog mooie muziek maken, en af en toe iets zinnigs vertellen. Kan dat volstaan?»

NADIR (PR-manager Sony Music)

« Jullie moeten echt stoppen, er staan nog drie mensen te wachten… Laatste vraag?»

HUMO Deze dan: waar heb je uiteindelijk hulp gezocht voor je vroegtijdige zaadlozingen?

BOWIE « Ik hoor thuis geen klachten (lacht).»

HUMO Oké Nadir, laat de volgende rockster maar binnenkomen.

BOWIE (lacht) « Dat zou een geweldige sketch zijn: jij blijft gewoon zitten, ik word aan de deur gezet, en dan wordt de ene na de andere rockgod voorgeleid. ‘U krijgt dertig minuten, Robert Plant.’ En dan zou ik in het buitengaan schichtig tot Robert zeggen: ‘Hij heeft een goeie bui vandaag, je hebt geluk… succes!’ Als het ooit verfilmd wordt, doe ik mee: critici roemen me om mijn overacting! »

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234