null Beeld

Humo sprak met Herman Van Molle

Als ontroering een brandstof was, dan viel er bij Herman Van Molle bitter weinig te tanken. Zo werd ons tenminste voorgehouden door enkele naasten van de geheel uit feiten en zakelijkheid opgetrokken quizmaster.

Frederick Vandromme

'Wie met Herman het Ontroerparcours wil berijden, kan maar beter over een lange adem beschikken: 't duurt even voor je ter plaatse bent.' Of: 'Ik pijnig mijn hersenen om je te kunnen vertellen wanneer ik 'm ooit ontroerd heb gezien, maar: níéts.' En daarna, op gedempte toon: 'Liever jij dan ik, stakker.'

Ze overdrijven. Hoe ouder de presentator van 'De Canvascrack' - vanaf maandag aan het tiende boekjaar toe - wordt, hoe meer barsten in zijn schild hij zichzelf toestaat.

Enkele quotes van Herman Van Molle

«Voelde jij je emotioneel zwaar betrokken bij wat er in Japan is gebeurd? Ik niet. Dat moet eens onderzocht worden: tot wanneer trekken we ons iets persoonlijk aan? Waar ligt die grens? En als de Japanners ons minder raken, is dat dan omdat ze een ander ras zijn? Omdat ze te ver weg wonen?»

«Ik kan me schaamteloos en met plezier laten meeslepen door voetbal. Precies daarom erger ik me zo aan die kwalijke trend om alles te verbieden. Ineens mag een voetballer zijn truitje niet meer uittrekken na een doelpunt, en mag de supporter niet meer roepen wat hij wil. Neem de arbiter. Van mij mag die verschrikkelijk veel geld verdienen, maar ik behoud me het recht voor om hem een hele wedstrijd lang uit te schijten, zélfs als hij een goede match fluit. »

«Je moet kinderen plagen, ze blaaskes wijsmaken: dan zijn ze direct voor je gewonnen. Maar dat debiele kindertaaltje uitslaan: dat kan ik niet. Verpleegsters doen dat ook tegen bejaarde mensen, en ik vind dat bijzonder ergerlijk.»

«Ik kan me niet voorstellen dat ik over zoveel jaar naar een rusthuis moet. Voor geen geld ter wereld. Met onze voetbalploeg hebben we ooit de denkoefening gemaakt: waarom kopen we geen lap grond, ergens aan de kust, waar we ons eigen rusthuis bouwen? We richten het volledig in op onze noden. Iedereen zijn eigen kotje. Jonge vrouwen die ons verzorgen. En een voetbalveld in het midden, zodat we niet te ver moeten lopen.»

«Er is bijna niets meer waar ik me níét aan erger. Files! Misschien komt het omdat ik hier niet het hele jaar woon, maar ik kan dat niet accepteren. Nooit. Als ik in een file sta, moet ik mezelf zeer serieus bedwingen om niet overal tegenaan te rijden. En als ik dan uiteindelijk op het werk kom, loop ik er zéér agressief bij. Vroeger was de voetbal mijn voornaamste uitlaatklep, binnenkort koop ik me zo'n bokszak.»

In Humo 3690 van dinsdag 24 mei leest u het volledige interview.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234