Humo sprak met Isabelle A: 'In de muziekwereld draait ook alles om macht en geld. Dat heb ik in de loop der jaren ondervonden, tot mijn scha en schande'

Zowel buiten als binnen is het volop maandag, maar dat laat ik me uitgerekend vandaag niet aan het hart komen. Ergens in Gent, aan de keukentafel van mijn oude kennis Noelle Vanhelsuwé, eens de manager en platenbaas van Gorki en nu bewaarder van de culturele nalatenschap van de onvergetelijke Luc De Vos, tref ik zoals afgesproken Isabelle A (42) aan, een meisje in de fleur van haar leven.

'Ik dacht dat ik nooit van mijn schulden en miserie af zou raken. Maar God heeft me door die ellendige periode heen geholpen'

Het archief van het ongeëvenaarde Humo, springlevend sinds 1936, leerde me dat ik Isabelle A vaker heb geïnterviewd dan ik tijdens een politieverhoor zou toegeven. Toen ik zelf nog in de fleur was, was zij een wel heel erg beroemd tienersterretje in Vlaanderen, en nu ik uit de fleur ben, staat zij wederom in de belangstelling dankzij het aardige muziekprogramma ‘Liefde voor muziek’, dat zich dit jaar op ’t zonnige Mallorca afspeelde. Van Isabelle A is nu ‘Zo zal het zijn’ uit, een nieuwe plaat waarop naast haar covers uit ‘Liefde voor muziek’ ook een aantal nieuwe songs staan. Het is haast niet te geloven dat zij al 31 jaar zingt en plein public. Dat komt ervan als je al vanaf je 11de op het podium staat.

Isabelle A «Soms sta ik erbij stil dat ik al een heel leven achter mij heb. Ik ben er wel héél jong aan begonnen, denk ik dan. Maar zelfs toen al wist ik dat muziek mijn leven was. En de muziek heeft mij sindsdien nooit meer verlaten.»

HUMO Alles moest er van jongs af aan voor wijken: de school, bijvoorbeeld. Bij mijn weten heb je alleen maar het getuigschrift van de basisschool.

Isabelle A «In mijn jeugd dacht ik niet eens: ‘Ik moet iets studeren.’ Later wel. Ik kijk heel graag naar tv-programma’s die met chirurgen en operaties te maken hebben. Ik heb al vaak gedacht: ‘Dat had ik misschien wel willen doen.’ Nu ja, ik heb het er weleens met mijn huisarts over gehad. Die kon me verzekeren dat het een héél zware studie was. Ach, het zou er nooit van gekomen zijn. Ik had misschien iets meer moeten studeren, maar goed: ik heb er geen spijt van. Ik ben in het muziekwereldje opgegroeid, en daar leer je eigenlijk ook heel veel, nog het meest achter de schermen. Laat ik zeggen dat je er op z’n minst veel mensenkennis opdoet. Zoals overal draait het ook daar om macht en geld. En daar heb ik in de loop der jaren alles van ondervonden, tot mijn scha en schande.»

HUMO Je bent 42. Hoe ervaar je dat?

Isabelle A «Ik voel me goed in mijn vel en ik ben blij dat ik intussen een zoon en een normaal gezinsleven heb, waar ik me nu al zes jaar volledig op heb kunnen concentreren. Dat is voor mij fantastisch. Dat ik in rustiger vaarwater ben terechtgekomen, is een goede zaak voor mij.»

HUMO Ik dacht net dat jij het leven als zangeres, en de openbaarheid die daarbij hoort, heel hard nodig had.

Isabelle A «Ik ben altijd met muziek bezig gebleven, weliswaar minder op de voorgrond. Ik zat in coverbandjes en ben aldoor blijven optreden. Maar een evenwichtig gezinsleven is altijd mijn grote droom geweest.

»Ik ben blij dat ik tot mijn 35ste gewacht heb om zwanger te worden. Vroeger dan die leeftijd zou een zwangerschap me in de problemen hebben gebracht, denk ik. Ik was namelijk te veel met mezelf bezig. Door mijn zoontje te krijgen, ging al mijn aandacht ineens naar hem toe. Ik was van mezelf verlost, en dat was goed. Ik relativeer ook veel meer. Zodra je kind er is, ben je een leeuwin die altijd klaarstaat om voor haar welp te vechten. Dat moedergevoel is er ineens. Ik ben ook een ongelofelijk bezorgde moeder, al heb ik me wat dat betreft toch al een beetje leren beheersen.»

HUMO Je zoontje, dat nu 6 is, heet Storm: een indrukwekkende naam, die volgens mij verwachtingen schept.

Isabelle A «Daarom heb ik hem die naam niet gegeven. Toen ik zwanger was, was mijn grootvader al tamelijk ziek. Op een dag zei hij me: ‘Ik kijk altijd naar ‘Mooi en meedogenloos’ en ik weet een mooie naam voor een jongen: Storm.’ In die serie was er een personage dat zo heette. Ik vond het zo ongewoon en tegelijk zo fantastisch dat een oude man als mijn grootvader de naam Storm mooi vond. En ineens was het dé naam.»


Kindsterretje

HUMO Wie was er bezorgd om jou, toen je een kind- en tienersterretje was?

Isabelle A «Ik had soms het gevoel dat ik er, ondanks mijn entourage, alleen voor stond, al hebben mijn ouders mij altijd heel beschermend opgevoed. Mijn mama was superbezorgd, ze zag overal gevaar loeren. Alleen op straat spelen, was er niet bij. Fietsen mocht ook haast nooit. En mijn moeder wás er ook zoveel mogelijk voor mij, ook al moest ze heel hard werken als schoonmaakster. Toen ik rond mijn 11de in het soundmixcircuit terechtkwam, gingen mijn ouders altijd mee als ik overal in het land ging optreden, maar dat was niet vol te houden doordat ze allebei hard moesten werken. Die mensen kenden niks van het muziekwereldje. Vooral mijn vader had er vanaf het begin al weinig vertrouwen in. Hij was heel argwanend.

»Toen ik op mijn 15de doorbrak met ‘Hé, lekker beest’ moesten ze mij wel aan een manager overlaten. Tien optredens per weekend was toen heel normaal, terwijl ik nu denk: ’t was vooral níét normaal.»

HUMO Was er toen ook iemand die je zei dat het niet normaal was?

Isabelle A «Neen. Het is dan ook goed dat er een wet bestaat die zegt dat je tot op een bepaalde leeftijd maar een bepaald aantal keer per maand mag optreden. Die wet was er in mijn jonge jaren nog niet. Pas op, in ’t begin vond ik al die optredens in één weekend juist plezierig. Als ik maar op het podium kon staan. Soms zat er een autorit van wel twee uur tussen twee optredens in. Dan sliep ik diep, en ik recupereerde ik weet niet hoe snel. Ik kon toen de wereld aan.»

HUMO Was het al bij al een gelukkige tijd?

Isabelle A «’t Is vooral een afgesloten hoofdstuk. Ik wil niet meer in dat verleden leven en ik pieker er ook niet meer over. Het is me om het nú te doen, en wat er nu is, valt natuurlijk niet te vergelijken met vroeger. Maar ik ben wel dankbaar dat ik het allemaal heb mogen meemaken, en ik ben ook dankbaar dat ik als zangeres mijn centen kan verdienen.»

HUMO Je had toen meer geld tot je beschikking dan de meeste van je leeftijdgenoten. Als tienermeisje zei je me: ‘Ik heb een Bancontactkaart waarmee ik redelijk veel geld kan afhalen.’

Isabelle A «Ik had vroeger een grotere mond dan nu, als ik dat allemaal hoor (lacht). Maar goed, ik was me er heel goed van bewust dat ik meer te besteden had dan andere tieners. Ik kon mijn eerste auto gewoon cash betalen, handje contantje. Uiteindelijk is er juist op het gebied van geld heel veel verkeerd gegaan. Mijn carrière als kindsterretje eindigde met een juridische strijd en een hoop schulden: dat is bekend. Mijn verhaal is, denk ik, nogal typisch voor kindsterretjes.»

HUMO Wat heb je eruit geleerd?

Isabelle A «Dat ik heel goed in de gaten moet houden wat er op zakelijk gebied om me heen gebeurt, en dat ik daar belangstelling voor moet hebben – interesse die ik in mijn tienertijd níét had, en mijn ouders hadden geen benul van die zakelijke kant. Nu probeer ik mijn zaken zelf te regelen, tot in de puntjes. Maar door wat er ooit gebeurd is, is het voor mij bijzonder moeilijk om op zakelijk gebied nog mensen te vertrouwen.

»Alles is nu wel anders in de muziekwereld: ik heb de indruk dat jonge artiesten veel beter geïnformeerd zijn dan ik indertijd, en ook beter omringd. Ik denk dat de zakelijke begeleiding in bijvoorbeeld ‘The Voice Kids’ bepaald netjes is in vergelijking met wat mij is overkomen. Toen ik ineens in de schulden bleek te zitten, hebben ook mijn ouders daar enorm onder geleden. Ze wilden me helpen, maar ze konden niet.»

HUMO Je hebt er in interviews altijd op gewezen dat je een arbeiderskind was. Speelt het milieu waarin je bent opgegroeid nog een rol in het leven dat je nu leidt?

Isabelle A «Ik besef heel goed hoe hard mijn ouders – die al gescheiden zijn sinds mijn 15de – hebben moeten werken. Ik hoef maar de handen van mijn moeder te zien, die jarenlang huizen heeft schoongemaakt. Alleen al daaraan denken, houdt me met beide benen op de grond. Ik moet natuurlijk ook wel keihard werken, maar ’t is toch anders: ’t is alsof ik mijn brood verdien met mijn liefhebberij.»

'heb ik me vaak overdonderd gevoeld door de kunde van de anderen. 't Was pure examenstress'


Gemengde gevoelens

HUMO Wil je het succes dat je in je jeugd hebt gehad, nog evenaren?

Isabelle A «Ik zou wel evenveel cd’s willen verkopen als toen, maar daar is geen denken meer aan. Ik zou ook nooit meer terug willen naar de live-on-tapes van vroeger, tien keer per weekend. Ik zou het overigens ook niet meer aankunnen. Maar ik zou het wel tof vinden om geregeld een liveconcert met mijn band te geven. Ik wil voortaan vooral de volwassen zangeres Isabelle A zijn.»

HUMO Dat was in 2008 al de bedoeling, toen je ‘De macht der gewoonte’ uitbracht, een door Alex Callier geproducet album waarvoor onder anderen Mauro Pawlowski en Stijn Meuris songs hadden geschreven. Je hebt het voorgesteld in de AB. Je zocht er ook aansluiting mee bij een ander publiek.

Isabelle A «‘De macht der gewoonte’, waarover ik heel tevreden was, heeft niet gedaan wat ik ervan verwacht had. Ik zag die cd als een volledig nieuw begin. Radiozenders hebben de plaat weinig of niet opgepikt, en dan houdt het vanzelf op, hè? En er waren ook al in 2008 heel weinig muziekprogramma’s op tv waarin ik promo kon maken. Toen ik ‘De macht der gewoonte’ voorstelde in de AB, voelde ik een zekere verwarring in de zaal: mijn fans van het eerste uur waren er, en er was ook een nieuwsgierig nieuw publiek aanwezig. Plus: heel veel pers. Ik kon de sfeer niet goed peilen. Er zullen wel mensen gedacht hebben: ‘Ze verloochent wat ze vroeger deed. Alsof ze niets meer met ons te maken wil hebben.’ ’t Bleek in ieder geval minder simpel dan ik had gedacht om – hoe zal ik het zeggen? – een beetje buiten Isabelle A te treden. Ik ben dan ook heel blij dat ik aan ‘Liefde voor muziek’ heb mogen deelnemen, want in dat programma heb ik weer eens de kans gekregen om te laten zien wat ik allemaal kan.»

HUMO Je hebt er een goede beurt in gemaakt.

Isabelle A «En toch dacht ik: ‘Je weet maar nooit hoe het publiek hierop zal reageren. Zullen de mensen het wel lusten?’ Die gedachte alleen al heeft me veel stress opgeleverd.»

HUMO Een eigenaardigheid van dat programma is dat de deelnemers van meet af aan de indruk wekken dat ze een gevorderde vriendenkring zijn die vakantie viert.

Isabelle A «Ja. Ik had dat programma een paar keer gezien en ik dacht: ‘Zo goed overeenkomen met elkaar? Onmiddellijk zó close zijn? Jaja, dat zal wel.’ Ik ben er dan ook met gemengde gevoelens aan begonnen. Maar kijk, je komt al op het vliegtuig met elkaar in contact; je begint met elkaar te praten en op het moment dat je de eerste aflevering begint op te nemen voel je merkwaardig genoeg al een soort verbondenheid. Al was het maar omdat je daar allemaal hetzelfde doel hebt. Maar om nu te zeggen dat ik vrienden voor het leven heb gemaakt via ‘Liefde voor muziek’, dat nu ook weer niet. Per slot ben je maar één week samen, hè. Ik kan je ook wel vertellen dat je nogal wat emoties over je heen krijgt: om te beginnen is iedereen zenuwachtig, en doordat je dezelfde stress deelt, bén je er ook voor elkaar. ’t Ging nooit van: ‘’s Kijken wat die of die ervan zal terechtbrengen.’ En als je voor zo’n beperkt publiek moet zingen – zeven man – voel je je wel heel naakt, hoeveel ervaring je ook mag hebben. Iedereen is bang om onder z’n niveau te presteren. Ik dacht: ‘Als ik deze week overleef, dan kan ik véél aan.’ Er hingen ook overal camera’s…»

HUMO Hield je daar rekening mee?

Isabelle A «De eerste twee dagen was ik heel stil.»

HUMO Je leek gereserveerder dan de rest.

Isabelle A «Ja, maar niet uit pretentie of zo. Ik was misschien wel een beetje bang van mijn uitbundige collega’s, want ik ben nogal teruggetrokken. En in mijn hoofd was ik voortdurend met de songs bezig. Ik wilde het per se heel goed doen. Ik was soms zodanig in mezelf gekeerd dat je kon denken: ‘Die vindt het allemaal minder leuk dan de anderen.’ Terwijl ik me daar juist heel goed heb geamuseerd.»

HUMO Ik dacht dat je in een melancholische stemming was.

Isabelle A «Die sfeer heb ik blijkbaar altijd over mij. ’t Zit in mijn blik, denk ik.»

HUMO De deelnemers aan ‘Liefde voor muziek’ zijn ook nogal snel ontroerd, vind ik. Bij jou kon ik dat minder zien – je hield het in ieder geval droog.

Isabelle A «Toen ze mijn liedjes zongen, was ik wel geëmotioneerd, maar ik heb niet gehuild. Ik heb me vaak overdonderd gevoeld door de kunde van de anderen. En meestal dacht ik nerveus: ‘Ik ben bijna aan de beurt.’ ’t Was pure examenstress. Ik heb veel meer last van plankenkoorts dan vroeger. Dat komt misschien wel doordat ik me nu meer van zangtechniek bewust ben dan in mijn jeugd. En ik ben enorm perfectionistisch, vaak té.»

HUMO Heb je intens en uitputtend gerepeteerd voor ‘Liefde voor muziek’?

Isabelle A «Voor we op reis vertrokken, heeft iedere artiest welgeteld één dag gerepeteerd met de ongelofelijk goede band, en één dag is verdomd weinig voor zeven nummers. Toen we eenmaal op de bestemming waren, was er ook geen tijd meer om veel te veranderen. Je kon ook voortdurend voelen dat iedereen het zo goed mogelijk wilde doen, en toch is ‘Liefde voor muziek’ in geen enkel opzicht een wedstrijd.»

HUMO In ‘Liefde voor muziek’ vond Bart Peeters in een terzijde dat je dringend aan een comeback toe was.

Isabelle A «Hij vond dat ik weer eens iets moest ondernemen, dat het daar de juiste tijd voor was, maar comeback is niet het juiste woord, omdat ik altijd bezig ben gebleven. Zonder ermee in de kijker te lopen, heb ik tot nog toe altijd van muziek geleefd. Ik speelde met een coverband op personeelsfeesten, en daar kreeg ik te horen: ‘We wisten niet dat jij dat kon’. Ik zong toen medleys van France Gall tot P!nk. Die opmerking heb ik ook al vaak na ‘Liefde voor muziek’ te horen gekregen, vooral nadat ze mij ‘I’ve Only Begun to Fight’ van Natalia hadden horen zingen, en ‘Dormir en cuillère’, mijn Franse versie van ‘Lepeltjesgewijs’ van Bart Peeters


Machteloos

HUMO Je mag wel zeggen dat je nieuwe album ‘Zo zal het zijn’ voortgevloeid is uit ‘Liefde voor muziek’

Isabelle A «Ja. Het is genoemd naar mijn cover van ‘Regret’ van Lady Linn. Ik wil eigenlijk vooral zeggen: ‘Dit is de muziek en de sound waar ik me vandaag de dag het best bij voel.’ Dit album is 100 procent mezelf. Ik heb er veel inspraak in gehad: voor het eerst in mijn leven heb ik ook de klankkleur van mijn muziek bepaald, uiteraard in overleg met producer Jeroen Swinnen

HUMO De liefdesliedjes op ‘Zo zal het zijn’ gaan allemaal over de problematische, ingewikkelde liefde, de liefde die meer een hindernissenparcours dan een leien dakje is. Neem nu ‘Machteloos’, waarvan je de tekst zelf hebt geschreven: ‘Breek me, haat me, sla me, kus me, maar neem mijn lied niet af.’ En nu jij weer.

Isabelle A «Dat lied gaat nog het meest over wat er zich in de wereld afspeelt, ook op dit moment. Ik voel me heel vaak compleet machteloos, en het enige wat ik kan doen is een liedje zingen, dus: neem me mijn bron van troost niet af. In mijn leven is muziek zowat alles. Ik ben ook overgevoelig…

»En wat die liefdesliedjes betreft: de liefde is toch gecompliceerd en onvolkomen? Ik heb steeds meer de indruk dat mensen elkaar ook in de liefde consumeren: eventjes iemand gebruiken, en daarna weer op zoek gaan naar iemand anders. Ik vind nog altijd dat je in een relatie radicaal voor elkaar moet kiezen, hoe moeilijk dat soms ook is. En trouw moet belangrijk blijven. Mijn liedje ‘De lifter’, een tekst van Jan De Vuyst, gaat over de vluchtigheid in de liefde: een toevallige ontmoeting, met elkaar naar bed gaan, en daarna gaat ieder weer zijn eigen weg, alsof het zo hoort. Maar de vrouw in dat liedje wil wél bij die man blijven.»

HUMO Ben je vaak ongelukkig geweest in de liefde?

Isabelle A «Laat ik zeggen dat ik er lang naar heb moeten zoeken, misschien ook wel omdat ik altijd het perfecte gezin voor ogen had. Nu heb ik wat ik wil, al zijn er natuurlijk ups en downs. Maar ik ben toch in de buurt van mijn ideaal gekomen. En de rest is: water bij de wijn, elkaar tegemoetkomen.»

HUMO Je vriend zit ook in de muziek, hè?

Isabelle A «Ja, hij is percussionist in het deejaygebeuren, en voor de rest organiseert hij evenementen. We zitten min of meer in hetzelfde vakgebied. Ik ben wel blij dat Hans niet het soort artiest is dat op de voorgrond staat. Twee bekende personen onder één dak is moeilijk, denk ik. Egoproblemen, zeker?»

HUMO Hoe is het intussen met jouw ego gesteld?

Isabelle A «Ik heb er steeds minder last van, want ik wil vooral zo gewoon mogelijk zijn. Maar toen ik voor ‘Liefde voor muziek’ was gevraagd, dacht ik onmiddellijk: ‘Wie zal het grootste ego hebben?’ En daardoor word je ook weer je eigen ego gewaar. Ik vond dat ik ‘I’ve Only Begun to Fight’ van Natalia niet goed had gezongen, ’t klonk niet zoals ik het me had voorgesteld, en daardoor was ik buitengewoon in mezelf teleurgesteld. Ik had het er erg moeilijk mee, en ik ben toen even apart gaan zitten. Bart Peeters kwam naar me toe en zei: ‘We zijn hier allemaal voor hetzelfde en we vonden jouw versie heel goed. Ik snap je ontgoocheling niet.’ En hij zei ook: ‘We hebben allemaal stress.’ En dát wilde ik horen. Ik ben perfectionistisch, en dat is een probleem: ik kan er heel ambetant van worden, en dan weet ik geen blijf met mezelf. Ik heb zelfs bij het koken last van perfectionisme. Ik kan het niet zo goed, daar ben ik me van bewust, maar als een gerecht mislukt, dan word ik gek. Als ik een recept in een kookboek volg, mag het volgens mij niet mislukken, sterker nog: het moet perfect zijn! En daar blijf ik dan maar over doorzeuren, waardoor mijn omgeving er ook gek van wordt.»

HUMO Jan De Vuyst heeft ook weer teksten geschreven voor ‘Zo zal het zijn’. Hij was er vanaf je prille begin al bij. Een oude getrouwe, mogen we wel zeggen, en ook wel een vertrouwenspersoon. Kon hij je destijds helpen toen het slechter met je begon te gaan?

Isabelle A «Ik ga al sinds mijn 11de met hem om. Ook hij zag de ellende niet aankomen. Hij was in die tijd ook goed bevriend met mijn toenmalige manager, wiens naam ik nooit meer zal noemen. Die man was een grootspreker die alles heel goed kon uitleggen, en vooral: verbloemen, ook voor Jan. Maar toen het kwaad geschied was, heeft Jan me enorm geholpen.»

HUMO In de jaren 90 heb ik hem geïnterviewd. Toen zei hij: ‘Ik heb me destijds voorgenomen haar te volgen in haar groei en haar ontwikkeling. Wat dat betreft zit ik nu tegen mijn plafond aan. Ik kan niet verder met haar. Mijn project is rond.’ Hij vond je voorts ‘een kostbaar meisje dat zichzelf aan het voorbijhollen was’. Hij vreesde ook dat je ‘domme dingen’ zou gaan doen, en dan zou hij ingrijpen. Hij zei dat je in staat was om halsoverkop met een vriendin naar Amerika te vertrekken. Weet je nog waar dat op sloeg?

Isabelle A «Eén van mijn plannen was: het helemaal maken in Amerika (lacht). Ik was 18 en dacht dat ik het hier in Vlaanderen wel gehad had. Bovendien liet mijn manager mij geloven dat de wereld aan mijn voeten lag. Hij zei me: ‘Jij kunt alles bereiken als je maar wilt.’ ‘Naar Holywood!’ dacht ik in alle ernst. ‘Waarom zou ik niet proberen dáár een ster te worden?’ Belachelijk, hè? Later ben ik voor een paar weken naar Los Angeles gegaan, waar ik met producers heb gesproken die met bijvoorbeeld Céline Dion hadden gewerkt. Die mannen hielpen mij niet uit de droom: ‘Think big!’ kreeg ik te horen. Maar goed, op één of andere manier ben ik toch met beide benen op de grond blijven staan. En de vriendschap tussen Jan De Vuyst en mij is gebleven.»

HUMO In je tienerjaren zei je me in een interview dat je altijd op zoek was naar een ‘vaderfiguur’. Het verbaasde me toen dat je dat woord gebruikte.

Isabelle A «Je mag wel zeggen dat Jan De Vuyst zo’n vaderfiguur voor me was. Omdat mijn ouders geen enkele affiniteit met de showbusiness hadden, was het voor mijn toenmalige manager ook niet moeilijk om me thuis weg te halen, zo van: ‘De hoogste tijd dat je op je eigen benen staat. Wij zorgen er wel voor dat alles blijft draaien.’ En toen ben ik naar vaderfiguren beginnen te zoeken, mensen die me raad konden geven. Want ik was nog lang niet zelfstandig genoeg om het zonder goede raad te kunnen stellen: ik was 17 en woonde ineens alleen. Ik voelde me ook alleen toen.»

HUMO In die tijd zei je me dat je niet goed kon communiceren met de meeste van je leeftijdgenoten.

Isabelle A «Ik zal toen wellicht hebben gedacht dat ik boven ze stond. Ik weet het niet: er zitten heel veel gaten in mijn geheugen. Mijn jeugd is een lange roes geweest.»

HUMO Een roes hoeft niet altijd onaangenaam te zijn, integendeel zelfs.

Isabelle A «Zeker in mijn beginperiode stond ik nooit tegen mijn zin op het podium, maar later vroeg ik me steeds vaker af: ‘Moet dit weer?’ Om niet alleen te hoeven zijn, nam ik altijd één of twee vriendinnen mee naar optredens, en als ik klaar was, bleven we heel vaak hangen, om de roes nog te verlengen…»


Rolmodel

HUMO Zing je ‘Hé, lekker beest’ nog met plezier?

Isabelle A «Ik zing het in een andere versie. Ik was verwonderd, maar toch vooral blij dat niemand het in ‘Liefde voor muziek’ had gekozen, want ik ben méér dan alleen maar dat nummer. ‘Hé, lekker beest’ herinnert me aan m’n glorietijd én aan veel ellende, maar ik haat dat nummer niet. Het heeft ervoor gezorgd dat ik ben wie ik ben.»

HUMO Vind je dat je je jeugd aan de showbizz hebt opgeofferd?

Isabelle A «Ik heb tijdens dat offer toch ook wel heel veel leuke dingen kunnen doen. Ik wil de jeugd van vandaag niet op ideeën brengen, maar de school stond me verschrikkelijk tegen: niet te doen. Zodra ik naam begon te maken, werd ik er ook gepest. ’t Kwam erop aan zo vaak mogelijk onderweg te zijn, en dus van die school af te raken. In die zin is de muziek ook wel een vlucht geweest. Voor de rest vind ik niet dat ik superveel van mijn jeugd heb gemist. Ik zal wel in versneld tempo volwassen geworden zijn, in de zin van rijper en streetwise. Laat ik zeggen dat ik de indruk kon wekken dat ik volwassen was, maar dat was in werkelijkheid totaal niet zo. Mijn leven tussen mijn 20ste en mijn 26ste was een ramp; ’t was alsof ik ineens weer een hulpeloos kind was. In die periode had ik ineens veel meer tijd om over mezelf na te denken, en ik kwam snel tot te conclusie dat ik nog van alles moest leren. Ik woonde toen samen met een vriend, en ik kon werkelijk niets in het huishouden. Vroeger hoefde ik niet te koken of de was te doen of te strijken: dat werd allemaal voor mij geregeld.»

HUMO Met wie van ‘Liefde voor muziek’ voelde jij je het meest verwant?

Isabelle A «Wellicht met Lien, ook wel omdat ze uit de omgeving van Gent komt en ook een zoontje geeft.»

HUMO Ze zei dat je een rolmodel voor haar was. Toen ze jong was wou ze iemand als Isabelle A worden.

Isabelle A «Ik wilde ook wel een rolmodel zijn, ’t is te zeggen: ik heb altijd gewaakt over hoe ik voor de dag kwam – ik wilde het in ieder geval niet te bont maken, en vooral niet te sexy. Ik merk dat de tijden alweer heel erg veranderd zijn: al dat bloot in videoclips, dat vaak ordinair is en respectloos voor vrouwen. Halfnaakt – je ziet bijna alles – op de motorkap van een auto staan dansen, is weer gewoon. Na twee badpakkenspecials heb ik bedankt voor alles wat mij in die trant werd aangeboden. Ik merkte dat vooral mijn vrouwelijke fans het niet pikten. Wegens te sexy. Ik zag hun afkeurende blik en ik wist: ‘Ik doe dit nu wel, maar zo ben ik niet.’ Ik heb me dan ook nooit helemaal op mijn gemak gevoeld tijdens zulke fotosessies. ’t Was ingewikkeld: ik wilde het eigenlijk niet, terwijl ik er tegelijkertijd van droomde om fotomodel en mannequin te worden. Ik was verslaafd aan modebladen en mode. ’t Was een tienerdroom, maar wel obsessief: kwam er in die tijd een half kilootje bij, dan sloeg ik al in paniek. Maar goed, ik heb er gelukkig afstand van genomen.»

HUMO Je sprak met Lady Linn ook over je evangelische geloofsovertuiging.

Isabelle A «Daar heb ik in ‘Liefde voor muziek’ ook met anderen over gepraat, maar die gesprekken zijn niet uitgezonden. Nu, ik vond het tof dat we daar in dat programma over konden spreken. Je weet dat ik het geloof jaren geleden al door Jan De Vuyst heb leren kennen. Het heeft mij tot nog toe al heel veel geholpen – als het er niet was geweest, dan ben ik er zeker van dat er erge dingen met mij gebeurd zouden zijn. ’t Is niet omdat je gelovig bent, dat alles vanzelf makkelijker gaat, maar toch… Ik zat juridisch in de knel: ik mocht geen albums meer opnemen. Ik ben nu al negen jaar van die miserie af, en ik ben eruit geraakt door mijn geloof. Ik dacht dat ik nooit meer van mijn schuldenberg af zou komen, en op een dag besloot ik me volledig over te geven en om hulp te bidden. Nu weet ik dat God mij door die ellendige periode heen geholpen heeft. Hij bood me als het ware oplossingen aan. Op een bepaald moment leerde ik mensen kennen die mij met de juiste mensen van de belastingdienst in contact brachten, en ineens was er weer klaarheid.»

HUMO En die samenloop van omstandigheden was het werk van God?

Isabelle A «Heel duidelijk. Er is mij toen ook een bepaalde schuld kwijtgescholden. Terwijl ik daarvoor altijd te horen had gekregen: ‘Kwijtschelding is onmogelijk’. Dat kon allemaal geen toeval zijn.»

HUMO Geloof je ook in een leven na dit leven?

Isabelle A «Er ís een leven na de dood, ja. Absoluut. De perfecte wereld.»

HUMO Hoe stel je je die voor?

Isabelle A «Zoals in de film ‘What Dreams May Come’ waarin Robin Williams zijn overleden vrouw uit de hel wil redden. Hij komt ook in de hemel, waar alles perfect is. Ik ben al veel minder bang voor ziektes en dood dan vroeger.»

HUMO Wat is God?

Isabelle A «De perfectie, waar ik geen concreet beeld van heb. Wij mensen maken veel fouten en Hij niet.»

HUMO Wanneer ben je het gelukkigst?

Isabelle A «Nu eigenlijk. Ik heb een nieuw album mogen maken, en ’t gaat goed met mijn gezin. Ik doe wat ik graag doe. Voor de rest probeer ik geen al te hoge verwachtingen meer te koesteren. Ik verwachtte ook weinig van ‘Liefde voor muziek’ – ik heb er vooral over zitten piekeren, maar kom, ’t pakte goed uit. Ik heb niet zoveel dromen meer, omdat ik blij ben met wat ik heb. Ach ja, ik zou graag eens op Werchter Boutique optreden, maar ik streef er niet naar.»

HUMO God zegene je, Isabelle. En – ’t is vast een kleine moeite – mij ook.

‘Zo zal het zijn’ verschijnt op 7 juli bij CNR-Records.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234