Humo sprak met James Bond: 'Shit happens'

Q, M én Moneypenny zijn weer van de partij. En Sam Mendes, die van ‘Skyfall’ één van de machtigste Bondfilms ooit maakte, zat opnieuw in de regiestoel. Over de plot van ‘SPECTRE’, Bond nummer 24 en vanaf 4 november in de bioscoop, is nog niet veel uitgelekt, maar wát we weten, volstaat om in de bar van de Kinepolis blijgezind een droge Martini te bestellen.

De filmploeg streek neer in Marokko, Mexico City, Rome, en in een skiresort in Oostenrijk: een Bondfilm waarin 007 op de latten staat, is meestal een goede Bondfilm (zie ‘On Her Majesty’s Secret Service’, ‘The Spy Who Loved Me’ en ‘For Your Eyes Only’). Christoph Waltz, kolonel Hans Landa in ‘Inglourious Basterds’, vertolkt een megalomane schurk die weleens Ernst Stavro Blofeld zou kunnen zijn, de baas van de sinistere misdaadorganisatie SPECTRE én Bonds meest legendarische aartsvijand. En Daniel Craig is voor de vierde keer licensed to kill, waarmee hij Pierce Brosnan evenaart. Humo had in Londen een gesprek met Craig, en omdat we beleefde jongens zijn – we hadden voor de gelegenheid zelfs een smoking aangetrokken en een octopusring rond onze vinger geschoven – informeerden we eerst even naar zijn gezondheid.

HUMO Tijdens de opnames van ‘Casino Royale’ verloor u twee snijtanden, op de set van ‘Quantum of Solace’ scheurde u een schouderpees, en na ‘Skyfall’ was u gewoon afgepeigerd. Hebt u de opnames van ‘SPECTRE’ heelhuids doorstaan?

Daniel Craig (blaast) «Man, ik geef het je op een briefje: van de vier Bondfilms die ik heb gedraaid, was dit de meest intense. We zaten nog niet eens in de helft van de opnames, toen ik een zware knieblessure opliep. Toen ben ik toch even in paniek geraakt. De ster van één van de duurste filmproducties ter wereld die midden in de opnames geblesseerd raakt: het is de nachtmerrie van elke filmploeg. Ook voor mij persoonlijk was het een klein drama. Ik was al sinds 2012 keihard aan ‘SPECTRE’ aan het werken: verhaallijnen uitdenken, actiescènes verzinnen, dialogen schrijven, het personage opnieuw vormgeven – nog nooit was ik zó intens bij de voorbereidingen betrokken. Toen we eindelijk aan de opnames konden beginnen, dacht ik: ‘Oef, we zijn vertrokken.’ Om bijna onmiddellijk in de lappenmand te belanden! De productie moest uiteindelijk twee weken worden stilgelegd omdat ik onder het mes moest. Die knieblessure bleek uiteindelijk een zegen: ik diende het op doktersbevel iets rustiger aan te doen. We zijn dus op zoek moeten gaan naar manieren om de actiescènes te filmen zonder mijn knie verder te belasten. Vandaar dat ik nu nog redelijk fit ben. De vorige drie keren was ik gewoonweg uitgeput.»

HUMO In 2014 gebeurde nóg een ramp: na de hack bij Sony stond het scenario van ‘SPECTRE’ gewoon op het internet.

Craig «Ja, maar het ging om een oude versie van het script. Van de definitieve versie is geen letter uitgelekt, wat een mirakel mag heten: op de set circuleerden zo’n vierhonderd exemplaren van het scenario. Onze mensen, van de decorbouwers tot de grimeurs, zijn dan ook superprofessioneel: ze weten bijvoorbeeld dat ze geen foto’s mogen nemen, en ze houden zich daaraan.»

HUMO Intussen weten we wel dat Christoph Waltz de booswicht vertolkt. Maar wie is die precies? De legendarische Blofeld?

Craig «Sorry, vriend, maar nu ga ik de lippen stijf op elkaar houden. Geef toe: het zou toch doodjammer zijn mochten de mensen via de media vernemen wat er in de film gebeurt? Het enige wat ik over de plot wil zeggen, is dat James zich – toch in het begin van het verhaal – uitstekend in z’n vel voelt. Eindelijk is hij, na al die sombere gebeurtenissen uit de vorige afleveringen, de charmante spion die we allemaal kennen. Voor het eerst geniet hij zelfs een beetje van z’n job!

»Kijk, ‘Skyfall’ eindigde nogal droevig met de dood van M. Maar tegelijk luidde dat trieste einde ook een nieuw begin in: we hebben Moneypenny opnieuw geïntroduceerd, Q is terug, en met Ralph Fiennes is er een nieuwe M ten tonele verschenen. De lei is schoongeveegd, de tellers staan weer op nul en James kan een frisse start nemen – vandaar dat hij zich zo in z’n sas voelt. Maar het blijft natuurlijk een Bondfilm: shit happens. En dus duurt het niet lang of je ziet allerlei Aston Martins en Jaguars in een woeste achtervolging in Rome rond de Sint-Pietersbasiliek scheuren (lacht).»


Sam uit, Sam thuis

HUMO ‘Skyfall’ was niet alleen één van de beste Bondfilms ooit, het was met een wereldwijde opbrengst van bijna één miljard dollar ook de meest succesvolle. Hoe overtref je dat?

Craig «Door een film te maken die nog epischer, nog spannender en nog indrukwekkender is. En ik denk dat het ons ook gelukt is. Op logistiek vlak is ‘SPECTRE’ in ieder geval de grootste Bondfilm aller tijden: een budget van 300 miljoen dollar, vier magische buitenlandse locaties, de grootste explosie ooit op film vastgelegd, een actiescène in Mexico City met honderden figuranten... Ik ben wat Bondfilms betreft stilaan een veteraan, dus ik weet waarover ik spreek wanneer ik zeg dat die openingsscène in Mexico, op de Dag van de Doden, één van de opwindendste scènes uit de geschiedenis van de franchise is. Andere cineasten zouden zo’n massascène nabootsen met behulp van digitale effecten, maar wij hebben het op de ouderwetse manier gedaan, met figuranten van vlees en bloed: zoiets oogt gewoon overtuigender. Kortom: de fans van knetterende actietaferelen zullen waar voor hun geld krijgen. En dan zou ik ‘SPECTRE’ niet eens een actiefilm durven te noemen. Het is bovenal een razend spannend drama.»

HUMO Sam Mendes was er aanvankelijk niet zo happig op om terug te keren als regisseur. Hoe hebt u hem kunnen overtuigen?

Craig «Ik was er echt op gebrand om Sam terug te halen. Ik had het gevoel dat we op de set van ‘Skyfall’ een relatie waren gestart die z’n hoogtepunt nog niet had bereikt. We hadden iets moois bereikt, maar tegelijk leek het alsof we nog maar net waren begonnen. Op een bepaald moment heb ik Sam bij de lurven gegrepen, en ik heb hem gezegd dat het tijd was om een stap verder te zetten in onze relatie. En zoals alle goede koppels hebben we dat ook gedaan (lacht).»

HUMO Het blijft verbazen dat Sam Mendes, de maker van ‘American Beauty’ en ‘Revolutionary Road’, zich heeft ontpopt tot de beste Bondregisseur sinds John Glen, de maker van ‘For Your Eyes Only’. Wat maakt hem zo geschikt voor de job?

Craig «Dat is het ’m nu net: Sam is gewoon zichzelf gebleven. Ik had hem in 2002 meegemaakt op de set van ‘Road to Perdition’, en wist dus allang dat hij voor acteurs een droom is om mee samen te werken. Hij hecht enorm veel belang aan een relaxte atmosfeer op de set, en hij gunt je de vrijheid om te improviseren. Het resultaat is dat je vaak met iets beters eindigt dan wat in het scenario staat. En, niet onbelangrijk: hij is net als ik gepassioneerd door de Bondfilms uit de jaren 60. In ‘Skyfall’ hebben we al iets van de charme uit die oude Bondfilms teruggebracht, en in ‘SPECTRE’ gaan we door op dat elan.»

'Sam Mendes is net als ik gepassioneerd door de Bondfilms uit de jaren 60.'


Een rijpere man

HUMO Een acteur is doorgaans een huurling die op de set verschijnt, zijn scènes speelt en weer naar zijn trailer trekt. Maar u doet meer.

Craig «Ja: als ik niet sta te acteren, zit ik het script door te nemen of repeteer ik de stunts. En ik denk ook mee over het verhaal: tijdens de preproductie bestook ik de scenaristen voortdurend met mijn eigen ideeën. Ik blijf me aldoor moeien (lacht). We kunnen uiteraard veel inspiratie putten uit de boeken van Ian Fleming, maar het is aan ons om telkens met iets fris en origineels op de proppen te komen. Soms belde ik Sam om drie uur ’s morgens wakker: ‘Sam, ik heb een idee!’ (lacht) Toen we begonnen te draaien, kende ik het scenario tot in het kleinste detail uit mijn hoofd.»

HUMO Een scenario, zo weten we sinds die hack, waar nogal wat problemen mee waren.

Craig «Het klopt dat sommige scènes niet zo goed werkten, en dat we tot vlak voor de start van de opnames aan het scenario zijn blijven schaven. Zoiets is niet abnormaal, maar het zorgde wel voor verschrikkelijk veel extra druk. De sets waren opgebouwd en de crew stond op ons te wachten, terwijl wij in een kantoortje het scenario zaten fijn te slijpen: dat was wel even zweten. Maar we hebben alle problemen netjes kunnen oplossen.»

HUMO Dit is uw vierde Bondfilm. Hoe houdt u het fris voor uzelf?

Craig «Je krijgt in ‘SPECTRE’ een iets andere Bond te zien: voor de eerste keer geniet hij er echt van om James Bond te zijn. Dat was de reden waarom het voor mij aanvoelde alsof het de eerste keer was dat ik hem speelde. Ik heb de drie vorige films volledig uit mijn hoofd gezet en de rol opnieuw ingevuld. De nieuwe James is zelfverzekerder, relaxter. Dat maakte het heel verfrissend voor me.»

HUMO Als we uw 007 vergelijken met die van Sean Connery, Roger Moore, Timothy Dalton en Pierce Brosnan, dan kunnen we stellen dat u Bond een zekere diepgang hebt bijgebracht.

Craig «Eigenlijk is Bond een bijzonder introverte man. Lees de boeken van Ian Fleming er maar op na: hij wordt innerlijk verteerd door conflicten, zijn hoofd zit vol met duistere gedachten, maar op geen enkel moment zegt hij wat hij denkt of voelt. Van in het prille begin van mijn Bondcarrière zag ik het als een uitdaging om het gevoelsleven van 007 naar het scherm te vertalen; ik wilde de focus van de films weghalen van de actie en naar het innerlijke leven van Bond verschuiven. Hem neerzetten als een mens, niet als een stripfiguurtje. Het helpt ook dat mijn Bondfilms geen op zichzelf staande afleveringen zijn, maar inhoudelijk op elkaar volgen: ‘Casino Royale’ leidde naar ‘Quantum of Solace’, en ‘SPECTRE’ is het logische vervolg op ‘Skyfall’. Dat laat me toe om Bond neer te zetten als een man die rijper wordt. Zoiets is in de Bondgeschiedenis nog nooit eerder voorgevallen, denk ik.»

HUMO Zo kwamen we in ‘Skyfall’ een heleboel dingen te weten over zijn jeugd. Boeiend, maar hoe ver kunt u met die psychologische diepgang gaan? Het moet toch ook fun blijven?

Craig «Natuurlijk mogen de Bondfilms geen Ingmar Bergman-achtige drama’s over schuld en boete worden (lacht). Maar het heeft me nooit geïnteresseerd om 007 neer te zetten als een actiefiguurtje van bordkarton. Mochten ze me niet hebben toegelaten om wat dieper in zijn karakter te graven, dan zou ik er niet eens aan begonnen zijn. Zo ben ik getraind: ik bekijk de rol van alle kanten, ik onderzoek wie mijn personage is, wat hem drijft en wat hem raakt. En Bond, zo heb ik besloten, is een gekweld man die vol innerlijke conflicten zit.»

HUMO Het resultaat is wel dat sommigen, onder wie Roger Moore, uw Bondfilms veel te serieus vinden.

Craig «Ze zijn iets serieuzer dan vroeger, dat klopt, maar dat ligt niet alleen aan mijn benadering. Het interessante aan de Bondfilms is dat ze in zekere zin een weerspiegeling van de tijdgeest vormen. Zo geven de Bondfilms van Sean Connery een vrij goed beeld van hoe de wereld er in de sixties uitzag. In de leeghoofdige Bondfilms uit de jaren 80 en 90 proef je dan weer iets van het optimisme dat in die tijd de boventoon voerde. Tegenwoordig leven we weer in sombere tijden: de armoede neemt toe, onze veiligheid staat op het spel, iedereen is een beetje bang van de toekomst. De mensen kijken meer dan ooit uit naar een held die de meubelen komt redden. In de realiteit vinden ze die held vooralsnog niet terug, maar wel in de cinema: 007 to the rescue!

»Uiteraard mogen de Bondfilms niet té grauw worden: je wilt niet dat de mensen depressief naar huis gaan (lacht). 007 mag dus niet té dicht bij de dagelijkse realiteit komen. Eigenlijk leeft Bond in een parallel universum: hij beweegt zich door een wereld die iets helderder en amusanter is dan onze eigen wereld, maar waarin je nog steeds onze eigen tijd herkent.»

'Een terugkeer naar de zelfparodie uit de tijd van Roger Moore zou een slecht idee zijn'

HUMO Zal de hersenloze camp ooit terugkeren in de franchise? Soms denk ik met heimwee terug aan Roger Moore die in ‘Moonraker’ in een gondel op wielen door Venetië tuft.

Craig «Tja, Roger is natuurlijk een totaal andere acteur dan ik. Er moet in de Bondfilms altijd plaats voor humor zijn, maar terugkeren naar die zelfparodie uit de tijd van Roger zou volgens mij een slecht idee zijn. Er bestaan intussen genoeg Bondparodieën – denk maar aan de ‘Austin Powers’-films.»


Privé passé

HUMO Léa Seydoux, één van uw tegenspeelsters in ‘SPECTRE’, vertelde ons dat ze niet met u zou willen ruilen: ‘Daniel kan niet naar buiten komen zonder door een horde fans te worden aangeklampt.’ Is het voor u nog mogelijk om een leven buiten James Bond te hebben?

Craig «Neen. Mijn privéleven staat nu al enkele jaren in de wachtstand. Een vreselijk gevoel. Zeker de voorbije twee jaar zijn heel zwaar geweest: ik ben zo druk met ‘SPECTRE’ bezig geweest dat ik mijn familie en mijn vrienden soms wekenlang niet zag. (Zucht) Ik weet niet of ik dat nog een keer zal kunnen opbrengen.»

HUMO Wat ons tot de laatste, onvermijdelijke vraag brengt: hoelang gaat u nog Bond spelen?

Craig «Wel, de vraag is: verlaat ik het feestje op een hoogtepunt, of blijf ik rondhangen tot ik laveloos op de vloer lig? In alle eerlijkheid: ik weet het nog niet. Ik ga nu eerst een tijdje relaxen en terug een normaal leven proberen te leiden. En daarna zal ik een beslissing nemen. Weet je wat: geef me je gsm-nummer, dan ben jij de eerste die het hoort (lacht).»


Bekijk hier de trailer van 'Spectre'

Monica Bellucci & Léa Seydoux

Geen Bondfilm zonder een gulle voorraad vrouwelijk schoon. In ‘SPECTRE’ zien we – wij overdrijven niet – twee van de verrukkelijkste exemplaren van de vrouwelijke kunne rondfladderen: de Italiaanse beauté Monica Bellucci, 51 intussen maar nog steeds even mooi als de Cattedrale di San Pietro, trekt de adembenemende galajurk aan van Bondgirl Lucia Sciarra, en de jonge Franse actrice Léa Seydoux, beter bekend als het blauwharige dotje uit Gouden Palm-winnaar ‘La vie d’Adèle’, fonkelt als een wraakengeltje met de melancholische naam Madeleine Swann. Wij gingen in Londen met de beide dames keuvelen en keerden shaken and stirred van zoveel overrompelende charme terug.

HUMO Monica, is het waar dat u er verkeerdelijk van uitging dat u in ‘SPECTRE’ de rol van M zou mogen spelen?

Monica Bellucci «Maar neen! Ik zou nooit zo goed kunnen zijn als Judi Dench. Nee, ik zal je vertellen wat er is gebeurd. Mijn agent belde me op en zei: ‘Wil je eens goed lachen? Ze willen je in de volgende Bondfilm!’ Ik barstte effectief los in een schaterlach: ‘Ik? Een 50-jarige? In een Bondfilm?’ Ik dacht dat het om een grap ging, maar Sam Mendes legde me uit dat hij het een interessant idee vond om voor de verandering eens een rijpe vrouw naast 007 te zetten. Ik heb hem niet tegengesproken (lacht).»

HUMO Vanaf nu mag u uzelf dus een Bondgirl noemen.

Bellucci «Bondgirl? Zeg maar Bondlady (lacht).»

HUMO Maar was u dan niet bang om te worden opgevoerd als een soort versiersel? De ranke hals waarin Bond zijn lippen mag zetten?

Bellucci «Nee, hoor. Als ik naar de Bondmeisjes uit het verleden kijk, dan zie ik een indrukwekkende rij sterke vrouwen: Famke Janssen! Eva Green! Carole Bouquet! Sophie Marceau! Halle Berry! En het beeld van Ursula Andress die in ‘Dr. No’ uit de zee oprijst, is ongeveer even iconisch als dat van Anita Ekberg die in ‘La dolce vita’ in de Trevifontein rondwaadt. Ik vind het geen schande om deel uit te maken van dat groepje. Nog een andere reden om mee te doen: Daniel Craig. De James Bond die hij heeft gecreëerd, vind ik een waanzinnig boeiend personage. Zijn Bond heeft iets donkers; hij lijkt me te worden voortgedreven door een doodswens. 007 stort zich niet in het gevecht om de wereld te redden, maar eerder uit een soort fascinatie voor de dood. Dat laatste maakt hem extra gevaarlijk – en dus extra sexy.»

HUMO Ik moest nog van mijn moeder vragen of Daniel een goede kusser is.

Bellucci «Normaal ben ik niet zo’n fan van kusscènes, maar Daniel is natuurlijk wel een ongelooflijk sensuele man. Dat maakte het iets makkelijker om zonder de minste aarzeling mijn lippen op de zijne te drukken (lacht).»


Meer diepgang

HUMO Léa, hebt u genoten van de opnames van uw eerste Bondfilm?

Léa Seydoux «Toen ik voor de eerste keer op de set tegenover Daniel stond, was ik doodnerveus: ik ben zo’n tenger, verlegen vogeltje, en hij is zo’n sterke en zelfverzekerde man! Gelukkig bleek hij een genereuze acteur die er meteen voor zorgde dat ik me welkom voelde. Verder was het er ook aan te zien dat ik me niet langer in een kleine Franse studio bevond, maar op de set van één van de grootste producties ter wereld. Die enorme decors in de Pinewoodstudio’s! Die gigantische crew! Als actrice in een Bondfilm ben je maar een heel klein schakeltje in een reusachtige machine. Je kunt daarover zitten kniezen, maar ik vond het net enorm uitdagend om in die machine op zoek te gaan naar een klein stukje vrijheid, en om toch een persoonlijke draai aan mijn vertolking te geven. Dat er met Sam een regisseur op de set stond die veel tijd uittrekt voor zijn acteurs, hielp natuurlijk.»

HUMO Van een hoofdrol in ‘La vie d’Adèle’ naar een bijrolletje als Bondgirl in ‘SPECTRE’: je zou het als een stap terug kunnen beschouwen.

Seydoux «Zo zie ik het niet. Ik ben niet geobsedeerd door de grote hoofdrollen, hoor. Liever een bijrol in een goede actiefilm dan de hoofdrol in een draak. Maar dan moet ik wél het gevoel hebben dat ik er iets van kan maken. In ‘Midnight in Paris’ van Woody Allen bijvoorbeeld ben ik maar heel even te zien, maar ik denk wel dat ik mijn stempeltje op die film heb kunnen drukken. En wat mijn rolletje in ‘SPECTRE’ betreft, kan ik je vertellen dat Madeleine veel meer diepgang heeft dan je misschien zou verwachten. Maar zelfs als ik alleen maar in bikini had moeten rondhuppelen, had ik het gedaan. Wie kan nu weerstaan aan 007?» (es)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234