Humo sprak met Jan Van Looveren, presentator van 'Op weg met Jan': 'De Joeri achtervolgt me nog altijd'

Een samensmelting van het Britse ‘World’s Most Dangerous Roads’ en Eric Goens’ ‘Het huis’: zo werd de avontuurlijke Eén-hit ‘Op weg met Jan’ vooraf omschreven door de Jan uit de titel.

'Trump trekt zich niets aan van wat anderen van hem denken, daar kan ik alleen maar respect voor hebben'

Jan Van Looveren «Als ik eerlijk ben: ik zou teleurgesteld zijn mocht ‘Op weg met Jan’ geen vervolg krijgen. Het eerste seizoen vond ik alleszins geslaagd. In Nederland bestond bijvoorbeeld al een bewerking van het BBC-origineel, maar ze hebben nu besloten om die in het vervolg meer aan te pakken zoals wij. Dan moeten we toch iets goed gedaan hebben? De eventuele volgende seizoenen zouden ook alleen maar beter kunnen zijn. Dat zie je ook aan ‘Voor hetzelfde geld’: we zijn nu aan het vijfde seizoen toe, en intussen zijn Thomas Vanderveken, Britt Van Marsenille en ik perfect op elkaar ingespeeld. Alles gaat dubbel zo vlot als in het begin, maar dat kun je alleen maar bereiken als je ook de tijd krijgt om beter te worden. Met ‘Op weg met Jan’ zit ik nog niet op dat niveau, voel ik. Vooral als interviewer heb ik nog een ruime groeimarge.»

HUMO Het is een vák, mensen vragen stellen.

Van Looveren «Zoals jij wel zult beamen. Je wil uiteindelijk toch iets te horen krijgen dat én interessant is, én iets zegt over de mens die naast je zit. Idealiter heb je na afloop het gevoel dat je je gast iets beter hebt leren kennen. Daarom maakte ik op voorhand een deal met hen: vertel gerust vrijuit, en als je toch het gevoel hebt dat je iets te veel gezegd hebt, dan geef je een teken en knippen we dat stuk eruit in de montage. Dat hielp wel om vertrouwen te winnen. Uiteindelijk hebben véél gasten meer gezegd dan ze op voorhand hadden afgesproken. Sommigen waren op den duur vergeten dat er camera’s in de jeep hingen. Een groter compliment is er bijna niet.

»Neem nu de aflevering met Kamal Kharmach, in Ethiopië: hij was op den duur zelfs iets té veel zichzelf, kreeg ik de indruk (lacht). Minstens zes verschillende mensen kwamen me na die aflevering zeggen dat ze gék van hem werden – ‘Ik heb het niet kunnen uitkijken, Jan. Ik heb gezapt’. Maar dat vond ik net een compliment, want: dat wás Kamal. Ze hebben hem gezien zoals hij is, en als ze er zot van werden, dan is dat maar zo. Ik zou het veel erger vinden mocht iemand me zeggen: ‘Ik kén Kamal, en dat was ’m niet.’»

HUMO Jij blijft voor de duidelijkheid ook jezelf, en vraagt je gasten uit met Antwerpse tongval. Ben je daar al op aangesproken?

Van Looveren «Het is alleszins niet de eerste keer dat iemand erover begint (lacht). Tja, ik kan echt niet anders. Nochtans, toen Assita Kanko naast me zat, begon ik van de zenuwen bijna vanzelf AN te praten. Uit ontzag: politica, perfect tweetalig... Ik respecteer haar enorm, waardoor ik terstond heel beleefd werd.»

HUMO Assita Kanko is MR-politica en is vooral bekend van haar strijd tegen vrouwenbesnijdenis. Er zijn voor de hand liggender BV’s om mee te nemen in je jeep.

Van Looveren «Ik wilde dan ook vooral mensen uitnodigen die ik zelf beter wou leren kennen, en Assita stond op dat lijstje. Ik wilde ook de neuroloog van mijn zus meenemen: ze is onlangs voor de derde keer geopereerd aan een hersentumor, en de man die haar behandelt, vind ik eindeloos interessant. Maar dat zag de VRT niet zo zitten, ze hoopten dat ik toch iets bekendere mensen zou meenemen. Maar ik ben ervan overtuigd dat onbekende mensen even interessant kunnen zijn. Als ze al niet interessanter zijn (lacht). Assita mocht ik wel meenemen, waar ik nog altijd heel dankbaar om ben. Ik besef dat de kijkcijfers van die aflevering weleens lager zouden kunnen liggen, maar dat maakt me niet uit.»


De Joeri

HUMO Ben je al die hobbelwegen op den duur niet beu gezien? Jij maakt ze in tegenstelling tot je gasten allemaal mee.

Van Looveren «Beu niet, maar het ging wel wennen. Wat niet altijd een goeie zaak was, trouwens. De vierde keer dat je met zo’n jeep over een heel smal paadje laveert, denk je al dat je het stilaan wel onder de knie hebt. En dus geef je de volgende keer al eens wat meer gas – tot afgrijzen van de gast die op dat moment naast je zit en totaal níét op z’n gemak is (lacht). In de aflevering met Assita kun je dat trouwens goed zien: ze heeft me een keer of drie moeten vragen of het misschien toch niet wat rustiger kon. Nu moet ik er wel bij zeggen dat dat niet enkel aan mij lag: de gevaarlijkste wegen van de reeks zaten ook net in die aflevering. Op een bepaald moment passeerden we een groep mensen die net een wagen aan het takelen waren van een gezin dat twee dagen ervoor van de weg ging en in de afgrond gereden was – twee kinderen en twee volwassenen: allemaal dood.»

'De Joeri achtervolgt me nog altijd. Maar Gert Verhulst zei me eens dat dat het beste bewijs is van een sterke vertolking'

HUMO Was je dan zelf nooit bang als er naast je weer eens zo’n leegte lag te gapen?

Van Looveren «Absoluut, telkens als Goedele Liekens achter het stuur zat. Dat mens kan niet rijden (lacht luid). Nee, ik overdrijf. Maar toch, Goedele doet véél achter het stuur: babbelen, rondkijken, zichzelf fatsoeneren in de spiegel... En in Georgië, waar we die aflevering waren, ontbraken er af en toe fameuze stukken weg. Daar hoor je dus omheen te sturen, maar Goedele niet: rechtdoor ging ze. Toen kneep ik ’m wel, ja.»

HUMO Veel mensen kunnen zich vast niet inbeelden dat jij zoiets kent als angst. Op het eerste gezicht lijk je een oermacho. En op het tweede gezicht ook nog altijd een beetje.

Van Looveren «Wat ik natuurlijk begrijp: als je jarenlang De Joeri geweest bent, blijft dat aan je plakken. Ook vandaag nog, maar dat zie ik nu liever als een compliment dan dat het me irriteert.»

HUMO Hij achtervolgt je nog altijd?

Van Looveren «Nog altijd ja. Maar Gert Verhulst zei me eens dat dat het beste bewijs is van een sterke vertolking. Zelfs na mijn dood zullen mensen nog altijd De Joeri spelen, zei hij. En daar moet ik net fier op zijn. Het is natuurlijk ook deels mijn eigen schuld: ik heb na ‘Trigger Happy’ nog lang reclamefilmpjes opgenomen als De Joeri. Spijt heb ik er niet van, dankzij hem heb ik lange tijd mijn kost kunnen verdienen, maar het heeft me ook rollen gekost. Zeker van.»

HUMO Het kan niet anders of de rollen die je wel aangeboden krijgt, hebben vaak iets met hem gemeen.

Van Looveren «Agenten, veiligheidsagenten, alles wat nogal macho overkomt. Maar die weiger ik meestal. Intussen zijn ze ‘Trigger Happy’ opnieuw aan het uitzenden: een hele nieuwe generatie kinderen leert me als De Joeri kennen (lacht).

»Maar goed, dat personage heeft er, samen met ‘M!LF’, natuurlijk wel voor gezorgd dat veel mensen me tot op vandaag als een onwaarschijnlijke macho zien. Terwijl je me in ‘Op weg met Jan’ ook zag huilen, toen ik Carry Goossens over mijn overleden vader vertelde. Het was trouwens mijn vader die me heeft leren rijden, hij was truckchauffeur. Voor de opnames wilden ze me nog een rijcursus laten volgen, maar dat vond ik niet nodig: ik heb het geleerd van de beste.»

'Van Marc heb ik het meest geleerd. Bij hem is het glas altijd halfvol.' Met Goedele Liekens, Kamal Kharmach en Marc Herremans in 'Op weg met Jan'

HUMO Help je imago nog wat meer de wereld uit: wat maakt je nog bang, naast de rijkunsten van Goedele?

Van Looveren «Onderwaterdingen. Duikerspakken en zo: niet mijn ding, jong. Ik heb claustrofobie, daar heeft het vast iets mee te maken. Tijdens de opnames van ‘Trigger Happy’ ben ik ooit in een halve paniekaanval beland toen ik op een warme dag zo’n fat suit moest dragen om eruit te zien als een sumoworstelaar. Ik kreeg het plots erg benauwd en ik riep naar Tom: ‘Help mij! Ik moet hier uit. Nú!’ Hij heeft die scène uiteindelijk zelf moeten spelen, want het ging niet.»


Weg met Jan

HUMO Van welke gast in ‘Op weg met Jan’ heb je het meest geleerd?

Van Looveren «Marc Herremans. Wat die kerel gedaan heeft, met zo’n verlamming toch mee op avontuur trekken: ik zie het mezelf niet doen.»

HUMO Hij is naar het schijnt niet ongeschonden uit dat avontuur gekomen.

Van Looveren «We zijn op een bepaald moment te hard in een put gereden, en van die klap heeft hij nog altijd wat last. Enfin, het wordt nog bekeken wat er precies scheelt. Maar Marc is iemand die zelfs dan nog blijft lachen. Zijn glas is altijd halfvol. Kapot was hij, volledig óp, maar zelfs dan bedankte hij me nog voor het avontuur. Relativeren is een kunst die ik ook wel wat beter onder de knie zou willen krijgen.»

HUMO Is dat nodig?

Van Looveren «Het is belangrijk in dit vak. Vergelijk het met een voetbalmatch: de ene keer scoor je met je programma, maar de volgende keer trap je misschien tegen de deklat. En of het nu goed ging of niet: iedereen heeft er altijd een mening over. Als je dan geen olifantenvel kweekt, mag je het vergeten: you’re not gonna make it.»

HUMO Je bent naar verluidt goed op de hoogte van wat er over je programma’s gezegd en geschreven wordt. En af en toe laat je daar ook je irritatie over merken.

Van Looveren «Ik wás goed op de hoogte, nu niet meer: toen ‘Op weg met Jan’ begon, ben ik gestopt met alles te lezen. Ik ben het namelijk beu. En ik kan je zeggen: met mij veel van mijn collega’s. Pas op, recensies móéten er zijn, dat begrijp ik wel. Thomas Vanderveken is momenteel bezig aan een nieuw programma, waarvan hij me onlangs al een aflevering doorstuurde om te horen wat ik ervan vond. Op zo’n moment doe ik ook niets anders dan zijn werk recenseren. Maar als iemand over één van mijn gasten schrijft: ‘Die mens moet gecolloqueerd worden,’ dan vraag ik me af wat dat nog met het programma te maken heeft.»

HUMO Klopt het dat de originele titel ‘Weg met Jan’ luidde, maar dat je die veranderd hebt om het vileine recensenten niet te makkelijk te maken?

Van Looveren «We vonden ‘Op weg met Jan’ sowieso beter dan ‘Weg met Jan’, maar ik had inderdaad geen zin om critici al op voorhand munitie te geven om op ons te schieten.»

HUMO Er is dus nog iets waar je bang voor bent: kritiek.

Van Looveren «Ja, dat durf ik gerust toe te geven. Dat olifantenvel waar ik het daarnet over had, heb ik nog lang niet. Maar ik denk dat iederéén gevoelig blijft voor kritiek en kijkcijfers. Mensen die zeggen dat het hen niets doet, geloof ik nooit helemaal. Iedereen wil toch beloond worden om wat hij maakt? En in onze branche vertaalt zich dat nu eenmaal in kijkcijfers.

»Je mag je er alleen niet blind op staren. ‘Alleen Elvis blijft bestaan’ vind ik bijvoorbeeld een topprogramma, onwaarschijnlijk interessant. Maar hoeveel kijkers heeft het? Zo’n 60.000. Hetzelfde geldt voor ‘Radio Gaga’, dat voor mij gerust op Eén mag.»


Marokkanenhumor

HUMO Ik las onlangs ergens een lezersbrief van iemand die zich druk maakte dat er wéér eens een BV op reis trok – ‘met ons belastinggeld’. Stoort dat je even hard?

Van Looveren «Minder, want zo kan je alles afkraken wat op tv komt, hè. Ik heb gewerkt met Jan Fabre, maar als hij zuilen inpakt met ham en plafonds volhangt met kevers, ben ik niet helemaal mee. Al blijf ik wel vinden dat hij subsidies mag krijgen. Je moet ook maar denken: er zijn 860.000 mensen die vorige week ‘Op weg met Jan’ gezien hebben, en die het dus blijkbaar geen probleem vinden dat ik hun belastinggeld gebruik. Na de eerste aflevering, in Mongolië, werd ik in de school van mijn kinderen aangesproken door een leraar. Hij had een kindje uit Mongolië in de klas, dat hier geboren was en dus nooit het land had gezien. Nu had dat kind tenminste 45 minuten lang zijn thuis kunnen zien, zei die man, en het was helemaal opengebloeid. Tegen zoiets kan één klagende belastingbetaler niet op.

»Ten tijde van ‘Ja Jan’ toonde mijn 20-jarige dochter me een bericht dat ze op Twitter gezien had: ‘Jan Van Looveren zou eens ja moeten zeggen tegen euthanasie, dan zijn we er tenminste vanaf.’ Zij kon ermee lachen – ‘gewoon een loser,’ zei ze, maar ik was daar echt niet goed van. Die mens wenste mij dood! Dat heb ik nog nooit iemand toegewenst, of het zou Saddam Hoessein moeten geweest zijn. Maar dat is dus de wereld waarin we leven. Vroeger stond je aan de toog en werd er naar buiten gestapt als iemand een ander een onnozelaar noemde. En vielen er klappen, dan was het daarna ook weer uitgeklaard. Nu is alles anoniem, en moet je het maar slikken. Terwijl het zelfmoordcijfer in België bij de hoogste van Europa zit.»

HUMO Het verschil met je dochter bestaat er misschien in dat jongeren vanzelf een pantser kweken voor wat er online allemaal op hen afkomt?

Van Looveren «Als dat zo is, vind ik dat erg. Ik wil niet dat mijn kinderen zo groot worden. Als vader wil ik hun iets anders bijbrengen: praat met de mensen. Communiceren is het enige wat mensen kan helpen elkaar iets minder te haten. Als je bang bent van iemand, práát dan met die mens. Zo kun je zien dat je au fond geen reden hebt om bang te zijn. Ik ben er heilig van overtuigd dat dat de enige zin van het leven is: gelukkig zijn, en elkaar dat geluk gunnen. En dat begint met te praten, niet door elkaar anoniem verwijten toe te sturen. Dan veel liever even op elkaars gezicht slaan voor het café en achteraf nog samen een pint drinken.»

HUMO Je hebt jarenlang in Borgerhout gewoond. Probeerde je die levensvisie daar ook toe te passen?

Van Looveren «Absoluut. Niet altijd met evenveel succes, maar ik probeerde het wel. Op een dag sprak ik een Marokkaanse jongen aan die op het voetpad gespuwd had waar ik net met mijn kleine liep. Ik ging ’m vriendelijk vragen of hij dat niet gewoon op straat kon mikken in plaats van op het trottoir, maar hij reageerde nogal gepikeerd. ‘Wat is het probleem?’ Hij voelde zich aangevallen, wat duidelijk maakte dat die jongen het niet gewend was dat mensen ’m beleefd op zijn gedrag aanspraken.

»Ik heb nog een verhaal over die tijd dat ik graag vertel. Ooit was ik de sleutel kwijt van mijn fiets, en had ik het idee om mijn Marokkaanse overbuur, een garagist, te vragen om het slot open te slijpen. ‘Die fiets heb je vast gestolen,’ zei hij. Ik: ‘Nee, het is echt de mijne.’ Waarop hij weer: ‘Nee, juist. Je bent inderdaad geen Marokkaan.’ (lacht) Zie je, met een beetje humor leer je met elkaar te praten, over alle verschillen heen.»

HUMO In ‘Voor hetzelfde geld’, noemde je jezelf ooit de vertegenwoordiger van het buikgevoel. Dan zou je denken dat je net vrede zou hebben met wat je om je heen ziet: het buikgevoel lijkt het tegenwoordig net overal te halen van de ratio.

Van Looveren «Ik geloof niet in dingen kapot redeneren. Ze moeten er allebei zijn: buik én verstand, en idealiter eindig je dan ergens in het midden van de twee. Waarom haalt Bart De Wever zoveel stemmen? Omdat je hem gelóóft. Wat hij ook vertelt, je ziet dat hij het meent. En dat heb je met Trump ook: je kan haten wat hij zegt, maar hij zegt wel wat hij voelt. Welke andere Amerikaanse president zou ooit terroristen openlijk ‘losers’ hebben durven te noemen? Hij trekt zich niet aan wat anderen daarvan denken, en daar kan ik alleen maar respect voor hebben. Misschien moeten we maar weer eens opschuiven naar een samenleving waarin we gewoon zeggen wat we denken, zonder angst niet politiek correct genoemd te worden.»

HUMO Was het ook je buikgevoel dat je jaren geleden deed besluiten om je bakkerij op te doeken en acteur te worden?

Van Looveren «Mijn vader begreep niet waarom ik in godsnaam zo’n job wou opgeven om te acteren. Als acteur wacht je soms maanden op je loon, terwijl je het als bakker in je handen gestopt krijgt met elk brood en pateeke dat je verkoopt. Ik moest hem uitleggen dat het mijn droom is, al van toen ik klein was. Een buikgevoel dus, ja. En dat mocht ik niet negeren. Dat probeer ik nu zelf ook mee te geven aan mijn kinderen. Ik bemoei me nooit met hun studies, ik wil alleen maar dat ze doen wat ze willen doen. Centen zijn belangrijk natuurlijk, maar écht belangrijk is dat je het graag doet. Dan komen de centen wel vanzelf. Daar ben ik zelf het beste bewijs van. Mijn vader heeft het jammer genoeg nooit mogen meemaken.»

HUMO Denk je soms zelf: ‘Was ik maar achter mijn oven blijven staan?’

Van Looveren «Zou het makkelijker geweest zijn als ik gewoon brood was blijven bakken? Ja. Maar was ik er gelukkiger van geworden? Nee. Die minder leuke kanten neem ik er dan wel bij. Lang geleden kwam er eens iemand op me af toen ik ergens iets stond te drinken: ‘Ik vind je een onnozelaar, en al wat je maakt is zever.’ ‘Goed madame,’ zei ik. ‘Ik zal het meenemen.’ Dat zal je als bakker inderdaad nooit meemaken (lacht). Maar dan nog: als je wilt dat iederéén je tof vindt, zal je altijd op een bepaald moment tegen een muur aanlopen. Of je nu televisie maakt of brood.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234