Humo sprak met Jonge Leeuw Julie Asselman (30), dochter van Maggie De Block

Volgens haar tandarts en oogarts lijkt ze het meest op haar moeder, al moet je niet echt gestudeerd hebben om de gelijkenissen te zien tussen Julie Asselman en Maggie De Block. Ze hebben overigens niet alleen dezelfde kleur van ogen, maar ook dezelfde kleur van partij. In oktober is Julie voor de tweede keer kandidaat voor Open VLD in het Vlaams-Brabantse Merchtem.

'Ik wist dat ik mijn vriend Koen op een bepaald moment zou moeten afgeven en dat ik dan aan een nieuw leven zou moeten beginnen, zonder hem'

Haar eerste gemeenteraadsverkiezingen, in 2012, katapulteerden Julie meteen naar een schepenzitje. Waar die van 2018 haar zullen doen belanden, valt nog af te wachten. Ze staat samen op de lijst met moeder Maggie, die Open VLD aanvoert en haar broer Eddie na achttien jaar hoopt af te lossen als burgemeester. Een dynastie, heet zoiets.

HUMO Lukt het met zo’n familie om het soms eens níét over politiek te hebben?

Julie Asselman «Soms (lacht). Op kerstavond, bijvoorbeeld: oma heeft een regel opgelegd dat al wie dan aan politieke discussies begint, buitenvliegt. Mijn vader en mijn oom gaan vaak al uit eigen beweging buiten staan als de gemoederen hoog oplopen (lacht).»

HUMO In oktober zal je moeder voor de eerste keer op de Merchtemse lijst van Open VLD staan, waar jij ook op staat. Heeft ze het niet druk genoeg als minister van Volksgezondheid?

Asselman «Ze had er gewoon zin in, denk ik. Ik snap wel waarom ze terug zou willen naar de basis, Merchtem blijft onze thuis. Wij werden al scheef aangekeken als we er luidop over dachten om ergens anders een huis te kopen. ‘Toch niet dáár!?’ Nét niet onterfd toen (lacht). Aangetrouwde familieleden weten bij ons wat hun te doen staat: als ze er echt bij willen horen, moeten ze naar Merchtem verhuizen.»

HUMO Jouw moeder zal dus niet verhuizen naar waar de partij haar het best kan gebruiken bij verkiezingen?

Asselman «En Merchtem verlaten? Dat nooit (lacht).»

HUMO In je tienerjaren zei je dat je nooit in de politiek zou gaan. Meende je dat toen?

Asselman «Tja, de lat ligt enorm hoog, hè. Mijn moeder is minister, mijn vader was schepen en mijn oom zal achttien jaar burgemeester van Merchtem geweest zijn: ik moet al geweldig uit mijn pijp komen om het even goed te doen als de rest van de familie. Laat staan dat ik het beter zou doen – ik kan geen koning worden, hè (lacht).

»Ik ben van houding veranderd toen ik ging studeren in Leuven. Ik merkte dat ik Merchtem echt míste. Ik had het voortdurend over hoe het bij ons was – tot ergernis van studiegenoten, die niet zaten te wachten op verhalen uit Merchtem (lacht). Uiteindelijk leek het maar normaal dat ik in de politiek zou gaan: de zoon van de slager werd vroeger toch ook slager?»

HUMO Maar wel vaak onder druk van slager senior. Wilden jouw ouders je graag in hun voetsporen zien treden?

Asselman «Ze hebben me zeker niet gedwongen. Ze waren net heel snel om me in te prenten dat zo’n beslissing verantwoordelijkheid met zich meebrengt: als je verkozen raakt, leg je je functie niet neer als je het beu bent. Ze wezen er ook op dat de politiek geen kantooruren kent. Maar dat wist ik al: ik heb jarenlang gezien hoe mijn ouders van vergadering naar parlement gingen, en hoe partijvoorzitters bij ons over de vloer kwamen.»

HUMO Herman en Alexander De Croo, Karel en Jean-Jacques De Gucht, Willy en Mathias De Clercq: wat hebben liberalen toch met dynastieën?

Asselman (lacht) «Dat maken journalisten er graag van. Ik vind het maar normaal dat kinderen hun ouders volgen in hun beroep: als je opgroeit met een moeder en een vader die van kunst houden, zul je toch ook die aanleg hebben? Mijn broer is de uitzondering op de regel: hij werkt als chemicus.»

HUMO Je studeerde rechten in Leuven, aangevuld met een master notariaat.

Asselman «Hoewel ik aan het begin van mijn studies had gezegd dat ik nooit notaris zou worden. Je ziet, ik kan me goed bedenken (lacht). Dat hebben ze me thuis wel ingeprent: als je in de politiek gaat, kun je maar beter iets achter de hand hebben voor wanneer het niet loopt zoals je gehoopt had.»

HUMO Waarom dan notaris worden? Ik kan me spannender beroepen inbeelden.

Asselman «Ik vind het vooral fijn dat je zo dicht bij mensen staat. Je legt hun dingen uit die ze niet altijd goed begrijpen. En je helpt hen altijd bij sleutelmomenten in hun leven: geboortes en huwelijken, maar ook echtscheidingen en overlijdens.

'Moeder wist alles over mij. Mijn ooms zeiden: 'Er is de CIA, er is de FBI, en er is Maggie De Block''

»Erg veel rechtenstudenten belanden in de advocatuur, maar dat is niks voor mij. Als advocaat moet je een kant kiezen in een geschil, terwijl je als notaris iedereen probeert te verzoenen. Die rol ligt me meer. En het komt goed van pas in de politiek, daar moet je ook vaak verzoenen (lacht).»

HUMO Je moeder was al lang voor haar politieke carrière bekend in Merchtem. Zo gaat dat met huisartsen in kleine dorpen.

Asselman «En wij dus samen met haar, aangezien onze communiefoto op haar bureau stond, waar elke patiënt die kan zien. Ik werd het gewoon dat mensen die ik niet kende naar me wuifden op straat – dat was dan een patiënt van mama (lacht). Af en toe bracht ik met mijn fiets medicijnen rond in het dorp, bij wie te ziek was om naar de apotheker te gaan.

»Het is dankzij haar beroep dat mama in de politiek is gegaan. Ze wilde iets doen aan de derde-betalersregeling, want als huisarts vond ze dat die slecht werkte. ‘Dat kan je alleen veranderen als je in de politiek gaat,’ zei papa. En dus deed ze dat (lacht). Ze werd lid van VLD en ging Guy Verhofstadt zeggen dat het anders moest. Die was onder de indruk, en zo ging de bal aan het rollen. Het waren de jaren van paars-groen, de liberalen zaten in de lift.»

HUMO Een beroep als arts helpt natuurlijk om stemmen te halen.

Asselman «Een huisarts wint wellicht sneller iemands vertrouwen. Dat netwerk had nog wel meer voordelen voor mama: als ik vroeger uitging, wist ze altijd waar ik was geweest, met wie, wiens fietslicht niet brandde en wie stiekem had gerookt. En daar moest ze niet eens voor buitenkomen: ze hoorde het allemaal in haar praktijk. Mijn ooms zeiden: ‘Er is de CIA, er is de FBI, en er is Maggie De Block!’ (lacht)»


DE BLOCKJES

HUMO Welke waarden stonden centraal in de opvoeding ten huize Asselman-De Block?

Asselman «In de eerste plaats: eerlijkheid. We mochten véél, als we er maar eerlijk over waren. En daarnaast: vlijt en inzet. Uitslapen in het weekend was er nooit bij, om halfacht stond mama al in je kamer en trok ze de gordijnen open (lacht). En elk jaar hadden we een vakantiejob, zodat we inzagen dat alles een prijs heeft en geld er niet zomaar komt.»

HUMO En hoe zat het met de liberale waarden? Was vrijheid het hoogste goed?

Asselman «Toch wel, ja. We mochten veel, maar als daardoor iets verkeerd liep, draaide je ook op voor de gevolgen. Onze schoolagenda werd bijvoorbeeld niet gecontroleerd. Of we ons huiswerk maakten of niet, dat moesten we zelf maar weten. Maar als de punten op het einde van het jaar niet goed waren, dan moest je op de blaren zitten.»

HUMO Heb je ooit de drang gehad om te rebelleren en, ik zeg maar iets, lid te worden van een andere partij?

Asselman «Nee. Maar mocht ik níét bij Open VLD gegaan zijn, dan zouden ze daar wel begrip voor gehad hebben, denk ik. We werden thuis altijd aangemoedigd en uitgedaagd om onze mening te geven en om in discussie te gaan. Als we wilden uitgaan, werd er eerst stevig onderhandeld: dan haalden beide kanten argumenten aan voor we samen tot een uur kwamen waarop we thuis moesten zijn.»

HUMO Daar kruipt veel energie in, lijkt me.

Asselman «Ah, maar wij hébben allemaal veel energie (lacht). In de zetel zitten doen we niet graag, veel tv werd er niet gekeken. En die energie neemt toe met ouder worden. Ik heb al veel energie, maar mijn mama nog veel méér. Toen ze huisarts was, klopte ze al lange dagen, en vakantie nemen kon zelden.»

HUMO Is je moeder veranderd sinds ze voltijds politica is?

Asselman «Dat vind ik niet. Nu ja, iedereen verandert. Maar ik denk niet dat de politiek haar anders heeft gemaakt. Ze is er nog altijd voor mij als ik haar nodig heb. We zien elkaar niet zoveel, maar we horen elkaar wel voortdurend. We sms’en en bellen, of we sturen foto’s via WhatsApp. En anders hebben we nog altijd het voordeel dat we bij elkaar in de buurt wonen. Als ik voorbijrijd en ik zie haar auto voor de deur staan, weet ik dat ze thuis is en spring ik even binnen.»

'Ik besefte pas dat mama écht bekend was toen Urbanus grappen over haar maakte. 'Amai, die is populair,' dacht ik''

HUMO Je moeder verloor haar vader toen ze 8 was. Heeft dat een invloed gehad op jullie gezin?

Asselman «Vooral op mijn moeder zelf, denk ik. Plots moest ze als 8-jarige helpen in het gezin – mijn oma was zwanger van haar derde kind toen haar man stierf. 8 jaar is erg jong om je bewust te worden van je verantwoordelijkheid. Maar ze heeft altijd meegeholpen. Toen mama later haar praktijk had, kwam oma vaak bij ons thuis helpen – ze had het gevoel dat ze iets moest terugdoen voor mama.»

HUMO Toen ze nog staatssecretaris voor Asiel en Migratie was, kreeg je moeder weleens het verwijt dat ze geen moederhart had. Komt dat dan ook hard aan bij jou?

Asselman «Je functie zegt niets over wie je thuis bent, toch? Hoge bomen vangen veel wind. En bovendien moest mijn moeder soms heel moeilijke beslissingen nemen. Dan lopen de gemoederen al snel op.»

HUMO Tegenwind of niet: ze werd de populairste politicus van het land.

Asselman «Omdat ze een kantelmoment inluidde voor het beleid daar, en dat merkten mensen wel op. Bovendien was ze als mens ook een stijlbreuk met de afgeborstelde politicus in maatpak die in ‘De zevende dag’ kwam zitten. De vrouwen die we tot dan in de politiek zagen, waren de Inge Vervottes en de Laurette Onkelinxen: vrouwen in maatpak en wit hemd. Vrouwen zoals mama waren er voordien niet. Zoals zij in ‘De zevende dag’ kwam – wat volkser, soms met een woordje dialect – zo kenden we haar van thuis.

»De eerste keer dat ik besefte dat mama bekend was, was toen ik een optreden van Urbanus zag en hij grappen over haar maakte. ‘Amai, die is écht populair,’ dacht ik (lacht).»

HUMO Raken die grappen jou?

Asselman «In het begin soms, maar dat wende snel. Mensen die met haar lachen, kénnen haar niet zoals wij haar kennen. En het is natuurlijk makkelijk om iemand op z’n uiterlijk te pakken. Dat weet ik zelf ook: ik droeg als kind een bril en ik was niet de magerste. Als ik iets lelijks te horen gekregen had, zeiden ze thuis: ‘Zet u eroverheen.’

»Nu sturen we soms cartoons naar elkaar door in ‘De Blockjes’, zoals onze WhatsApp-groep heet. Onlangs nog een tekening van mama met een blik Cara Pils in de hand: ‘Swaggie De Block’, stond er (lacht).»

HUMO Wordt er ook weleens politiek advies gestuurd in ‘De Blockjes’?

Asselman «Eerder aanmoedigingen. Als mama onder vuur ligt in een moeilijk dossier, steken we haar met een berichtje een hart onder de riem. Dat is maar normaal in een familie. We voelen het aan als de ander stilaan aan z’n limiet zit en we steunen elkaar, altijd.»

HUMO De populairste politicus is vandaag Theo Francken, toevallig met dezelfde bevoegdheid die je moeder destijds had. Zijn stijl is nog harder dan die waarvoor je moeder destijds kritiek kreeg.

Asselman «Daaraan zie je dat Asiel en Migratie een gevoelige snaar raakt bij veel mensen. Maar ik blijf erbij dat mama daar wel de switch heeft gemaakt. Francken gaat voor een groot deel door op het elan dat zij heeft gecreëerd. Het is alleszins een bevoegdheid die in de kijker loopt. Als minister van Volksgezondheid doet mama nog altijd evenveel als toen, maar je merkt dat het een minder populair departement is.»


HARDER LEVEN

In januari 2017 overleed Koen, de vriend van Julie, nadat zijn hart het van de ene seconde op de andere had laten afweten. Hij werd amper 35. Zijn dood kwam plots, maar toch niet helemaal onverwacht. Koen was al jaren ziek. Julie vond acht maanden later troost bij een nieuwe liefde, wat haar op veel kritiek kwam te staan. Rouwen doe je in Vlaanderen nog altijd bij voorkeur met het hoofd naar beneden en de moed in de schoenen.

HUMO Rouwexperts wezen je critici erop dat iedereen op zijn manier omgaat met verlies. Is het niet vooral vreemd om andere mensen hun zeg te horen doen over jóúw verdriet?

Asselman «Die experts namen het voor me op, dus dat hielp wel. Ik was trouwens voorbereid op kritiek. Iedereen heeft recht op zijn mening. Al vind ik anonieme mails als ‘Je zult hem wel nooit graag gezien hebben als je je nu al als een hoer gedraagt’ ook een brug te ver.

»Ik heb ook veel positieve reacties gehad, hoor. Erover praten was voor mij een manier om een heel moeilijke periode af te sluiten. Maar dat ik een nieuwe vriend heb, wil niet zeggen dat ik Koen niet elke dag mis.»

HUMO Slecht nieuws gaat sneller rond dan goed nieuws – vooral in een dorp als Merchtem.

Asselman «De eerste keer dat ik weer buitenkwam, was drie dagen nadat Koen gestorven was. Ik had niets in huis en moest boodschappen doen. Heel het dorp keek toe: ‘Komt die nu al buiten!?’ Dat hoort erbij als je in zo’n hechte gemeenschap woont. In ons dorp woont een jongen die betrokken was bij de aanslagen in Zaventem, en dat verhaal is ook talloze keren verteld.

'Ik zal geweldig uit mijn pijp moeten komen om het in de politiek even goed te doen als de rest van de familie'

»Erger vond ik het als mensen me aanspraken omdat ze hoopten alle details te horen. ‘Was je erbij toen hij gestorven is?’ Of: ‘Waarom niet?’ Of: ‘Waarom wordt hij niet in de kerk begraven? Nu kunnen we niet naar de dienst komen.’ Alsof het over een huwelijk ging. Maar ik had geen zin om heel Merchtem in de kerk te halen voor zoiets intiems. We hebben een dienst gehad in het crematorium van Sint-Niklaas. Supermooie plaats. Jay Vleugels is er in ‘Callboys’ ook begraven, zei een vriendin me (lacht).»

HUMO Koen was al lang ziek.

Asselman «Al van toen hij een kind was. Hij had geen witte bloedcellen, waardoor hij ook geen immuunsysteem had. Als wij ziek worden, vecht ons lichaam terug. Bij Koen gebeurde dat niet. Elke winter bracht hij wel een week door in het ziekenhuis. En hij moest sowieso één keer per week naar Gasthuisberg in Leuven om aan een infuus te hangen. We waren dertien jaar samen, vanaf mijn 16de. Al die tijd wist ik dat er een dag zou komen waarop hij er niet meer zou zijn. Dat die zo snel zou komen, konden we toen nog niet weten..»

HUMO Hoe leef je met het idee dat er een dag komt waarop die ander er niet meer zal zijn?

Asselman «We leefden gewoon iets harder dan de meeste mensen. Om de drie maanden gingen we bijvoorbeeld een paar dagen naar Tenerife. We reisden veel, gingen veel weg, stelden zo weinig mogelijk uit. We waren nog jong, dus we konden flexibel zijn. Ook in de andere richting: door Koens ziekte konden plannen altijd afgelast worden. We hebben minstens evenveel reizen geannuleerd als gemaakt. Het voordeel is dan weer dat ik expert in reisverzekeringen ben geworden (lacht).

»De mentaliteit die ik van thuis heb meegekregen, kwam van pas: ‘Niet zagen, zet je eroverheen.’ Dus dat deden we. Misschien klikte het daarom wel zo tussen ons: we wisten allebei van aanpakken (lacht). Tijd om te tobben hadden we niet. Misschien ben ik daardoor ook iets harder geworden. Ik durf het nu te zeggen als ik vind dat iets beter kan.»

HUMO Door zo te leven kom je in situaties terecht waar modale twintigers en dertigers zich niet om moeten bekommeren.

Asselman «Ik heb meer ziekenhuizen gezien dan de doorsnee dertiger, ja. Daar ben ik me van bewust. We hebben ook samen Koens testament opgesteld, enkele maanden voor hij stierf. We stonden op het punt om te verhuizen naar het huis dat we gebouwd hadden en Koen zou korte tijd later geopereerd worden. Hij had er geen goed oog in, hij was al een paar keer door het oog van de naald gekropen. Het leek hem het beste dat er iets geregeld werd voor als het verkeerd zou aflopen. We zijn samen aan de tafel gaan zitten, hebben iets op papier gezet, en dat papier hebben we in een lade gelegd. Drie maanden later was hij er al niet meer.»

HUMO Is dat geen onwezenlijk moment, als je daar samen aan tafel zit?

Asselman «Ergens is het ook mijn job, hè? Als notaris zie je zoveel regelingen over nalatenschappen. Ik had niet kunnen leven met de ironie dat er, mocht er iets gebeuren, net bij ons niets geregeld zou zijn. Maar het is natuurlijk wel een andere discussie als je zestig jaar samen bent. Ik was nog maar 30, maar ik wist al lang dat ik Koen op een bepaald moment zou moeten afgeven en dat ik dan aan een nieuw leven zou moeten beginnen, zonder hem.

»We hadden het wel vaker over zulke dingen. Vaak luchtig en lachend, maar ze waren toch ter sprake gekomen. Koen was vijf jaar ouder dan ik. ‘Als jij er niet meer bent, pak ik toch een jongere man,’ lachte ik dan. We hebben het ook een paar keer gehad over hoe hij begraven wilde worden. Al hebben we daar blijkbaar niet genoeg over gepraat, want toen het zover was, moest ik nog heel wat dingen in zijn plaats beslissen. Zijn grafsteen, bijvoorbeeld: plots moest ik beslissen of ik ooit bij hem begraven zou willen worden. Blijkbaar moet je dat vooraf aangeven. Ik heb maar gezegd van wel: ‘Als ik morgen overreden word, wil ik naast hem liggen,’ zei ik. En dan moest ik kiezen of mijn naam mee op de steen moest. Dat hoefde nu ook niet. Achteraf besefte ik pas dat ik helemaal niet begraven wil worden (lacht).»

HUMO Je woont in het huis dat je samen met hem hebt gebouwd. Is dat een troost of maakt dat het soms moeilijker?

Asselman «Ik probeer er niet te sentimenteel over te doen. Ik leid hier nu mijn leven, zonder er een relikwie voor Koen van te willen maken. Er zijn al heel wat kleren van hem naar de kringloopwinkel gebracht en de kasten zijn voor een groot deel leeg. Hier en daar staan nog spullen van hem, dat is ook maar normaal. Het is niet dat ik hem uit mijn leven probeer te bannen.

»Koen is ook nog maar een jaar geleden gestorven: ik doe nog veel dingen voor het eerst alleen, en de herinneringen aan hem zijn nog heel vers. Maar goed, het overkomt wel meer mensen, hè. Een paar dagen nadat Koen gestorven was, kwam het nieuws dat de vrouw van Thomas Buffel overleden was. Dat opende mijn ogen toen wel even: ‘Ik ben niet de enige die dit meemaakt.’»

HUMO Hoe heb je je nieuwe vriend leren kennen?

Asselman «We hebben gemeenschappelijke vrienden. Hij is wat ouder, en we kennen elkaar al sinds ik vijftien was, maar ik zag hem lange tijd niet meer. Vorige zomer zijn we elkaar weer tegen het lijf gelopen. Toen werd er nog wat lacherig over gedaan: ‘Hij is nog vrij, hè’ (lacht). Ik vond nochtans dat hij mijn type niet was.

»Tegen Koen zei ik vroeger ook al dat mijn volgende vriend wél helemaal mijn type zou zijn: mediterraans, een beetje donkerder. Maar het is weer niet gelukt (lacht). Mijn nieuwe vriend heeft ook blond haar en blauwe ogen, net zoals Koen. Misschien is het dat blauw in zijn ogen wel dat me zo aantrekt. Maar daar stopt de gelijkenis, hij heeft een heel andere persoonlijkheid dan Koen.»

HUMO Steunde je familie je toen je hun vertelde dat je een nieuwe vriend had?

Asselman «Absoluut. We steunen elkaar door dik en dun. Natuurlijk zei weleens iemand dat het nogal snel was, acht maanden na het overlijden van Koen. En dat is het misschien ook, maar aan de andere kant: ik ben nog jong, hè. Ik wil mijn nieuwe vriend ook niet gaan vergelijken met Koen. Als ik me goed voel bij hem, doet de rest er niet toe.​

»Ik heb lang nagedacht of ik al wel zou vertellen dat ik een nieuwe vriend had. Hij heeft er niet om gevraagd om mee in de belangstelling te staan. Maar hij komt ook uit Merchtem, en het verhaal ging al langer rond. Dus ik vond: als mensen toch praten, kunnen we er net zo goed mee naar buiten komen. Ik hoorde de wildste verhalen over mezelf, en die wou ik toch de kop indrukken.»

HUMO Wat hoorde je dan over jezelf?

Asselman «Dat ik relaties zou hebben met collega’s in het schepencollege. Of als er een paar keer na elkaar vrienden op bezoek kwamen, ging al snel rond dat steeds dezelfde auto op mijn oprit stond. Ach ja, als alleenstaande vrouw ben je makkelijk slachtoffer van zulke dingen. En zeker als je een beetje bekend bent in je dorp.»

HUMO Sta je nu anders in het leven?

Asselman «Ik wil nu meer dan ooit léven. Ik wil veel meer doen dan alleen maar politiek. Een carrière van veertig jaar als politicus: daar pas ik voor. Zo werkt het sowieso niet meer. De houdbaarheidsdatum van politici is veel korter dan bij de vorige generatie. En politiek is iets van kansen en juiste momenten. Het is zo onzeker, het kan van de ene dag op de andere gedaan zijn met je carrière. Het moeilijkste is om dat in te zien, en om dan iets anders te willen maken van je leven. Mijn oom stopt als burgemeester van Merchtem op zijn hoogtepunt. Hopelijk kan ik dat ook ooit doen.»

HUMO En wat dan?

Asselman «Geen idee. Misschien open ik wel een bloemenwinkel? Ik heb niets liever dan dat er mensen over de vloer komen. (Snel) Als het maar in Merchtem is natuurlijk.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234