Humo sprak met Kim Clijsters:'Een grand slam winnen betekent hooguit een gelukspiek, nu is mijn geluk veel dieper'

Er is lichte tenniskoorts in het land, voor het eerst in jaren. De finale van de Davis Cup zal ons over anderhalve week even terugvoeren naar de hoogdagen van Justine Henin en Kim Clijsters.

Kim Clijsters (32) stapt in de hal van haar eigen tenniscentrum in Bree voorbij een toonkast met twee van haar vier grand-slambekers: die van haar eerste US Open en die van haar enige Australian Open. Ze hinkt een beetje omdat haar knie is genaaid: een misrekende sprong over een metalen hekje. Voor de rest gaat het goed met haar lichaam. De spieren staan strak, haar huid blaakt van gezondheid, ze kan nog altijd een grand écart doen. Hoe het in haar hoofd zit, zal blijken tijdens het gesprek. Ze begint er blij als een kind aan, want we hebben het over de Davis Cup.

Kim Clijsters «Het is precies zoals bij de Rode Duivels. Iedereen is erover bezig. Ik vind het geweldig. En zo goed dat het nu eens de mannen zijn. Ik kijk er ongelofelijk naar uit.

»‘Dat was bij u ook zo indertijd,’ zeggen sommige mensen me dan, maar dat is mij toen helemaal ontgaan. Ik had er geen idee van hoe ze hier met me meeleefden. Dat ik na mijn eerste grandslamfinale op Ro-land Garros van de ene dag op de andere bekend was geworden, dat weet ik nog heel goed. Ik voelde meteen dat ik anders werd bekeken en eigenlijk vond ik dat niet zo fijn. Maar hoe hard die mensen voor mij hadden gesupporterd? Ik had er geen flauw idee van.»

HUMO Die finale tegen Jennifer Capriati, in 2001, heb ik gezien op het schoolfeest van mijn oudste dochter. Er was een kast met een tv-toestel op de speelplaats gezet en daar stond een man of vijftig naar te kijken. Iedereen leefde mee, ook al kende de helft niks van tennis.

Clijsters «Echt!?»

HUMO Er loopt nu een glimlach van je ene oor naar je andere.

Clijsters «Dat maakt me gewoon verlegen. Eigenlijk ben ik blij dat ik dat toen allemaal niet wist. Ik zou al die mensen niet hebben willen teleurstellen, ik zou daar te veel mee bezig geweest zijn. Ik speelde gewoon voor mezelf en dat was het beste. Dat wist mijn entourage ook, dus filterde die de informatie die tot bij mij kwam.

»Ik was ook nog veel te jong en te naïef om te beseffen wat me allemaal overkwam. Het tennis op zich vond ik duidelijk, maar alles wat erbij kwam kijken, bleef voor mij erg wazig. Ik was ook nooit onder de indruk. Op sommige vlakken was dat goed, omdat het de druk afhield, maar nu denk ik soms: ‘Had ik het allemaal maar wat beter in mij opgenomen.’ Ik had het wat bewuster kunnen beleven, er meer van kunnen genieten. En dan heb ik het niet over het tennis, maar over al die bijzondere mensen die ik heb kunnen ontmoeten, de dingen die ik heb kunnen zien en beleven. In mijn naïviteit vond ik dat allemaal vanzelfsprekend.»

'Toen ik uit 'De slimste mens' ging, voelde ik voor het eerst in jaren de teleurstelling als na een verloren match.'

HUMO Atleten die later dan jij de top hebben bereikt, zitten na hun carrière ook vaak met hetzelfde gevoel. Het is eigen aan winnaars: ze focussen zich volledig op hun sport en staan alleen stil bij morgen: ‘Wat moet er beter? Wat wil ik nu winnen?’

Clijsters «Zo is het dus echt, hè. Na elke wedstrijd, na elk toernooi moet je die klik kunnen maken. Alleen wat je bij de volgende wedstrijd kan helpen, neem je mee, de rest gooi je meteen overboord. De baan was mijn speeltuin. Alleen moest ik toen ook veel dingen doen die ik helemaal niet graag deed. En dat zoog me leeg.»

HUMO Leg eens uit.

Clijsters «Als ik als kind een spreekbeurt had, kreeg ik dagen op voorhand al buikpijn. Ik zocht excuses om die niet te moeten houden, smeekte bij mama, één keer heb ik zelfs haar autosleutels verstopt in de hoop dat we niet naar school zouden kunnen rijden. En dan moest ik plots speeches en persconferenties geven. Ik heb echt moeten vechten om dat als part of the job te beschouwen en er niet elke keer vreselijk tegen op te zien. Maar ook dát kost natuurlijk energie, want vanzelf ging het nooit, ik heb het nooit echt leuk leren vinden. Onlangs werd ik op het communiefeest van mijn petekind onverwacht naar voren geroepen om te speechen: ik zakte door de grond van schaamte. Mijn vriendinnen begrepen er niks van: ‘Gij hebt dat toch al zo vaak gedaan!’ Ja, maar altijd tegen mijn zin.»

HUMO Wie je niet kende, had nooit die indruk. Je deed het met de glimlach en je ratelde als een mitraillette.

Clijsters «Om er snel van af te zijn. En van de zenuwen. Ik was altijd bang om iets verkeerds te zeggen, daar was ik op voorhand al mee bezig, dus toen de eerste vraag kwam, was ik helemaal opgeladen en gooide ik het er maar uit (lachje). Ik was nog een kind, maar ik werd wel in de rol geduwd van iemand wiens mening belangrijk is. Terwijl ik nooit de behoefte heb gevoeld om mijn mening te geven, ook nu niet. Maar mij werd op mijn 16de wel gevraagd wat ik vond van de nieuwe eerste minister van Australië! Ik had verdorie al moeite om iets zinnigs over tennis te zeggen.»

'Een productiehuis heeft me een show voorgesteld. Ik denk er nog niet aan.'

HUMO Echt?

Clijsters «Maar ja! Na wedstrijden wilden journalisten altijd dat ik de match ontleedde, maar ik had er zelf geen idee van. Carl (Maes, haar trainer, red.) vroeg het mij ook vaak: ‘Analyseer eens.’ Ik vond dat vreselijk moeilijk. Ik speelde vooral op mijn gevoel, ik kon slecht verwoorden wát ik nu precies had gedaan. Vaak kon ik het me zelfs niet eens herinneren. Vraag Federer naar een match van vorig jaar en die weet nog precies welke slag hij bij welk breakpunt heeft geslagen, ik herinner me van matchen van vroeger alleen met wat voor een gevoel ik op het terrein stond. Naarmate ik ouder werd, ging ik wel tactischer denken – ik hield vaker rekening met de sterke en zwakke punten van mijn tegenstandsters – maar heel beredeneerd heb ik nooit gespeeld.»

HUMO Dus op het moment dat jij de top bereikte, wist je niet eens goed hoe je het had gedaan?

Clijsters «Totaal niet. Het overkwam me gewoon. Ja, ik trainde hard en ik deed vreselijk mijn best, dat wel, maar voor de rest? Ik speelde gewoon en ik zag wel waar ik uitkwam. Dat was ook mijn sterkte, ik heb heel lang dat spontane in mijn spel kunnen bewaren. En ik heb het geluk gehad dat ik het ook mócht bewaren: mijn entourage líét me kind zijn. Als je gepusht wordt om dingen te doen waar je niet klaar voor bent, of dingen die je niet graag doet, dan loopt het fout.»

HUMO Je had het al over de persconferenties en interviews, maar je zei daarnet dat ongeveer alles wat niet met tennis te maken had, je leegzoog.

Clijsters «Je hebt gewoon veel verplichtingen tegenover sponsors en organisatoren en elke dag word je wel ergens uitgenodigd. Op zich vond ik dat niet erg, ik kom graag met mensen in contact. Zo graag zelfs, dat ik me bijna altijd volledig geef en heel snel met de andere meeleef. Maar dat maakt het natuurlijk alleen maar vermoeiender. Ik móést een beetje afstand inbouwen. Als ik bijvoorbeeld een kinderziekenhuis had bezocht, was ik daar soms dagen niet goed van, dat zoog me emotioneel leeg, ik sliep slecht.

»Voor fotoshoots vroegen ze me ook geregeld. Ik haatte dat. Ik heb er zelfs nog van de WTA geweigerd. ‘Vraag dat maar aan andere speelsters, ik zal voor jullie wel wat balletjes slaan met kleine kindjes.’ Het hele idee dat ik mezelf moest promoten, vond ik belachelijk. Dat interesseerde me niet. Dus ga je allerlei voorstellen afblokken en begin je een soort bubbel voor jezelf te creëren, omdat je nood hebt aan rust, aan een gewoon leven naast het tennis. Mijn papa (Lei Clijsters, red.) kreeg heel België over zich heen omdat hij voortdurend alles weigerde – interviews, tv-programma’s, recepties – maar hij wist heel goed dat ik daar helemaal niet voor stond te springen. Als hij dat niet had gedaan, was ik het binnen de kortste keren kotsbeu geworden.»

HUMO De laatste tijd duik je wel vaak op in de media. Je zat in ‘De slimste mens’, in ‘Foute vrienden’, bij Jonas Van Geel. Vind je het nu leuker dan toen?

Clijsters «Da’s toeval. Naar ‘De slimste mens’ en ‘Foute vrienden’ kijk ik gewoon zelf heel graag, dat leek me leuk. Maar het is weer efkes genoeg geweest. Mocht ik willen, ik zat elke week wel in één of ander programma. Een productiehuis heeft me zelfs een show voorgesteld.»

HUMO En?

Clijsters «Maar neen, gij. Ik denk er nog niet aan.»


Sjtoeme trien

HUMO Sporters doen het in ‘De slimste mens’ vaak goed omdat ze tactisch denken. Jij bent eruit gegaan door een tactische blunder. Is dat een voorbeeld van wat je net over jezelf zei: ‘Ik speelde op mijn gevoel’?

Clijsters «Ik vrees van wel, ja. En het rare was dat ik voor het eerst in jaren weer diezelfde teleurstelling voelde als na een verloren match. ‘Godverdoeme, sjtoeme trien,’ heb ik in de kleedkamer op mezelf geroepen. En meteen had ik zin om die fout zo snel mogelijk weer recht te zetten, net als toen ik nog speelde. Had ik gekund, ik had meteen weer meegedaan.»

HUMO Jij wekte altijd de indruk dat een nederlaag je niet heel veel kon schelen. Je kon té goed relativeren, vonden sommigen.

Clijsters «Dat was nochtans niet zo. Als ik had verloren omdat de andere beter was, dan kon ik dat goed plaatsen, maar als ik zelf stomme dingen had gedaan? Soms was ik echt gedegouteerd van mezelf. Hadden ze me laten doen, dan had ik mijn racket soms een week in de garage laten liggen. Maar ik kon die knop wel snel omdraaien, ik zette die boosheid rap om in motivatie om het de volgende keer beter te doen.»

HUMO Steven Martens, de latere CEO van de voetbalbond, maar tijdens de eerste helft van jouw carrière technisch coördinator van het opleidingscentrum van de Vlaamse Tennisvereniging (VTV), zei dat je wel wat fanatieker had mogen zijn.

Clijsters «Dat heb ik nooit begrepen van hem. Hij kende me toch? Ik was vaak net té hevig en fanatiek. Carl Maes moest me voortdurend afremmen. Toen ik nog klein was, moest hij me al zeggen: ‘Doe het eens wat rustiger aan.’ Ik was gewoon verslaafd aan tennis, al van mijn 8ste. Ik kwam thuis van training en ik ging tegen de garagepoort mijn eenhandige volley oefenen tot mijn ouders kwamen zeggen: ‘Zijt ge nu nog niet moe?’ Hoeveel keer ik dat niet heb moeten horen!»

'Gelukkig ben ik nooit gaan geloven dat ik te dik was voor een topsporter'

HUMO Je werkte keihard, maar je gaf nooit de indruk dat tennis alles voor je betekende. Misschien bedoelde Martens dát: je had niet dat obsessieve van Justine Henin.

Clijsters «Dat was effectief wel zo. Ik vond het gewone leven ook belangrijk. Op bezoek gaan bij mijn grootouders, waar ’s zondags altijd een grote ketel soep klaarstond, met de rollerblades langs het kanaal rijden, gaan wandelen met de honden: ik had dat nodig.»

HUMO Pete Sampras vertelde onlangs in Humo hoe belangrijk zijn generatiegenoten Jim Courier, Michael Chang en Andre Agassi wel voor hem waren. ‘We speelden als tiener al tegen elkaar, het was meer een persoonlijke dan een sportieve strijd geworden,’ zei hij, ‘en zo stuwden we elkaar omhoog.’ Hij dacht dat het bij jou en Justine ook zo was gelopen.

Clijsters «Niet helemaal. Voor mij is het nooit persoonlijk geweest. Justine was in mijn ogen heel lang gewoon een meisje uit Wallonië dat ook heel goed kon tennissen, ik was helemaal niet gefixeerd op haar of zo. Maar dat ze me beter heeft gemaakt, is zeker. Elke wedstrijd die ik tegen haar speelde, leerde ik bij, want ze legde elke keer tekortkomingen van me bloot. Maar ik leerde ook van de zusjes Williams. Zonder hen was ik ook niet dezelfde speelster geworden.»

HUMO Misschien heb je zelfs meer van Venus en Serena geleerd dan van Justine.

Clijsters «Je zoekt altijd voorbeelden die dicht bij jou staan. Jana Novotna en Conchita Martínez waren voor mij geen voorbeelden omdat hun tennis te ver van het mijne af stond. Ik keek op naar Monica Seles en Steffi Graf. En zo was dat met de zusjes Williams ook: ‘Dat moet ik ook kunnen,’ dacht ik vaak als ik ze zag spelen of zelf tegen hen speelde. Terwijl Justine heel vaak dingen deed waarvan ik wist dat ik ze nooit zou kunnen.»

HUMO Waarom heeft België na jou en Justine geen echte toppers meer gehad?

Clijsters «Wat Justine en ik hebben gedaan, wordt nu zo’n beetje als de norm beschouwd, maar dat mag het nooit zijn. Twee meisjes uit hetzelfde kleine land op hetzelfde moment in de top tien, dat is echt niet normaal. We kunnen onszelf als tennisland niks verwijten, denk ik. Aan de opleiding ligt het zeker niet: die is nu zelfs een pak professioneler dan in onze tijd. Maar om de top te halen, moet echt alles mee zitten. Voor mij is het bijvoorbeeld enorm bepalend geweest dat ik ben opgegroeid in een professioneel sportmilieu. Van kinds af zag ik wat je moest doen en laten om fit te zijn, ik leefde mee op het ritme van een topsporter. Dat zijn omstandigheden die je niet kúnt creëren.»

HUMO Justine en jij zijn relatief vroeg gestopt, Serena Williams tennist nog altijd.

Clijsters «Ongelofelijk, hè? Ik bewonder haar enorm.»

HUMO Ze was niet genoeg met haar sport bezig, werd lang gezegd.

Clijsters «Dat was in het begin ook zo, maar net daarom heeft ze het zo lang volgehouden. Je moet aan dat circus kunnen ontsnappen, want zonder uitlaatklep word je gek. Zeker Serena. Ze lijkt harder dan haar zus Venus, die altijd heel vriendelijk en rustig is, maar Serena is veel gevoeliger.»

HUMO Denk je nu: had ik ook maar eens een half seizoen overgeslagen, zoals zij, en me even op binnenhuisdecoratie of manicure gestort?

Clijsters «Neen. Ik zou helemaal niks veranderen. Ik heb het gedaan zoals ik het wilde doen en op een gegeven moment was het gewoon op. Vooral fysiek, door de vele kleine blessures, maar ook mentaal. Ik begon me hoe langer hoe meer te ergeren aan het circus errond. Die kinderlijke onschuld die het voor mij zo leuk maakte, was ik kwijt.»

'Goffin maakt kans tegen Murray in de Davis Cup: hij moet hem mentaal breken.'


Spannend, die broek

HUMO Serena kreeg en krijgt ook voortdurend opmerkingen over haar uiterlijk.

Clijsters «Vreselijk vind ik dat.»

HUMO Van jou werd er soms ook gezegd: ‘Ze is te dik voor een topsporter.’ Was het daarom dat je op Twitter luid applaudisseerde voor ‘Perfect’, het programma waarin Karen Damen de illusie van het ideale lichaam doorprikte?

Clijsters «Ja, natuurlijk. Ik zal nooit een magere vrouw zijn. Bij mij zul je nooit elke spier zien liggen. Laat Kournikova maar Kournikova zijn, ik weet dat ik mijn titels gehaald heb dankzij die sterke benen van mij. Twee keer ben ik in mijn carrière net iets te veel afgevallen, vier kilo in plaats van twee. Ik voelde het meteen: mijn kracht was afgenomen.»

HUMO Deed dat soort kritiek ook pijn?

Clijsters «Weet je wanneer ik gestopt ben met kranten lezen? Toen ik op mijn 16de acne kreeg en daar een halve pagina aan werd gewijd, met een dermatoloog. Alsof het nog niet vervelend genoeg was voor mij. ‘Doe toch allemaal eens gewoon,’ dacht ik. Nu troost ik mij met de gedachte dat één of ander 16-jarig meisje er wel iets aan gehad zal hebben, maar toen wilde ik me afsluiten voor al dat soort bullshit.»

HUMO Ben je het ooit gaan geloven, dat je zogezegd te dik was?

Clijsters «Neen, gelukkig niet. Natuurlijk heb ik weleens gevloekt omdat ik met mijn benen niet in een spannende broek kon, maar ik heb me nooit slecht in mijn vel gevoeld. Dat had veel te maken met de vrouwen naar wie ik als kind al opkeek: een juf, mijn grootmoeder, een tante… Dat waren ook niet allemaal zulke superslanke.»

HUMO Wat hadden die vrouwen gemeen?

Clijsters «Ik vond ze allemaal elegant en vooral lief, open en zorgzaam. Dát maakte hen mooi voor mij. Er ging een positieve energie van hen uit, je voelde je op je gemak bij hen. Zo wou ik ook worden en ik denk dat dat me gelukt is, ondanks al die jaren die ik in een redelijk kunstmatig wereldje heb doorgebracht. Als ik ergens superblij om ben, is het daarom. Veel meer dan om wat ik op de baan heb gedaan.

»Ik merk dat mensen zich comfortabel voelen bij mij, ze vertrouwen me ook snel dingen toe en dat doet me plezier. En het zorgzame heb ik zeker. Ik ben verre van de ultieme huisvrouw, maar ik zorg wel graag voor mijn man en mijn kinderen: eten koken, de bedden opmaken, de dieren verzorgen, ik doe dat gráág. Ik ben niet de meest georganiseerde persoon te wereld, dus geeft het me ’s avonds extra voldoening als het me toch weer eens allemaal is gelukt (lacht).»

HUMO Na je carrière heb je je helemaal op je gezin gestort: je verlangde naar een leven in een kleine cocon. Werd die cocon op den duur toch te klein voor je?

Clijsters «O, ja, en snel zelfs. Als ik de hele dag thuis zit, word ik knettergek. Al viel het allemaal beter mee dan ik had verwacht. Want hoezeer ik ook verlangde naar die cocon, ik was er ook wel een beetje bang van. Zou ik me niet gaan vervelen? Mijn weekends zien er nu bijna altijd hetzelfde uit: basketbalwedstrijd van Brian (Lynch, haar man, coach bij eersteklasser Limburg United, red.), basketbalwedstrijd van Jada (haar dochter van 7, red.), en zondag is vrij en blijven we heel vaak thuis, en dat vind ik prima zo. Toen ik stopte, hoopte ik dat ik uit dat gewone leven voldoening zou halen, maar ik was er niet zeker van of ik het ook zou kunnen. Het is gewoon een kwestie van een goeie balans vinden tussen de tijd die je aan je gezin spendeert en de tijd voor jezelf.»

HUMO Tijd voor jezelf vind je onder andere hier, in je tenniscentrum. Misschien zijn er mensen die denken dat je daar goed mee verdient, maar het lijkt me waarschijnlijker dat je hier nog jaren geld aan toesteekt.

Clijsters «Daar mag je gerust van zijn.»

HUMO Een dure hobby, dus.

Clijsters «Eigenlijk wel, ja. Maar toch ook meer dan een hobby. Ik hoop dat wij echt iets kunnen betekenen voor het tennis. Wat we hier aanbieden, is ongeveer hoe ik de laatste jaren van mijn carrière heb gewerkt. Een professionele begeleiding, ook op het vlak van voeding, letselpreventie, medische testen…»

'Toen Mauresmo coach van Murray werd, heb ik meteen gesolliciteerd bij Nadal. Rafa is de liefste en normaalste van alle grote mannen in het tennis.'

HUMO Zou jij, mocht je van jongs af aan op deze manier hebben gewerkt, minder vaak geblesseerd zijn geweest?

Clijsters «Daar ben ik zeker van. Wanneer ben ik mijn schouderspieren gaan versterken? Toen ik er last van kreeg. Hier doen we dat preventief. Maar dat gebeurde toen nog niet. Op dat vlak is de sport de voorbije tien jaar enorm geëvolueerd.»

HUMO Niet alleen kinderen komen hier over de vloer, ook Yanina Wickmayer zie je hier soms trainen met jou.

Clijsters «Dat doe ik zo graag! Als trainer van kleine kindjes stel ik niet zoveel voor – er zijn véél mensen die beter kunnen uitleggen en aanleren hoe je een forehand kunt slaan dan ik – maar bij zo’n ervaren speelster hoop ik wel af en toe het verschil te kunnen maken. Het zou mooi zijn mochten we haar weer tien plaatsen hoger in de ranking kunnen helpen.»

HUMO Klopt het dat je al door vijf speelsters bent gevraagd om hun coach te worden?

Clijsters «Ja. En ze proberen me elke keer weer wijs te maken dat ik er niet zoveel tijd in zal moeten stoppen als ik wel denk (lacht). Alsof ik het circuit niet ken! En ik ken ook mezelf: half werk zou ik niet willen doen, dus zou ik twintig weken per jaar van huis zijn. En dat wil ik niet. Maar mocht ik geen kinderen gehad hebben, ik deed het meteen.»

HUMO Andy Murray wordt gecoacht door Amélie Mauresmo. Ben jij gevraagd door mannelijke spelers?

Clijsters «Neen, maar toen ik het nieuws van Murray en Mauresmo had gehoord, heb ik wel meteen per sms een sollicitatie gestuurd naar Rafa (Rafaël Nadal, red.): ‘Ik kan niet alleen tegen een balletje slaan, ik kan ook koken. Als er kinderen komen, kan ik babysitten en ik wil zelfs je kamer poetsen.’ Een grap, hè. Hij moest er hard om lachen.»

HUMO Is het toeval dat je zo’n sms stuurt naar misschien wel de mooiste tennisser?

Clijsters (lacht) «Op mijn lijstje is hij niet de mooiste, maar Rafa is wel de liefste en normaalste van alle grote mannen in het tennis. Met hem heb ik een heel goeie band.»

HUMO Mauresmo kreeg als coach van Murray al heel wat kritiek, meer dan welke mannelijke coach ook. Een interview waarin Murray zei dat die reacties van hem een feminist hadden gemaakt, heb je op Twitter gedeeld.

Clijsters «Omdat ik me er ook mateloos aan ergerde. Het is gewoon niet eerlijk. En dat het over Amélie ging, stoorde me nog meer, want die heeft al altijd van alles over zich heen gekregen, terwijl dat juist een heel sympathieke en lieve vrouw is. Ik had daar een heel goed contact mee. Ik herinner me nog dat Martina Hingis over haar eens zei dat ze tegen een man had gespeeld. ‘Kijk maar eens naar haar kin,’ zei ze, ‘dan zie je het zo.’ Daar kan ik echt niet mee om. Tegenstanders persoonlijk kwetsen, dat gaat er voor mij ver over.»

HUMO Maakt Goffin een kans tegen Murray?

Clijsters «Ja. Om te beginnen is in de Davis Cup alles mogelijk. En zeker tegen Murray: die kun je volgens mij mentaal breken.»

HUMO Weet je ook hoe?

Clijsters «Gewoon door aan te klampen en één set te proberen winnen, liefst de eerste. Soms is dat voldoende om hem te doen flippen. Als je dat met Federer of Nadal doet, halen die eens de schouders op, maar hem zie je bijna denken: ‘Moet ik nu echt nog drie sets spelen?’ Je moet hem pushen, pushen en pushen tot hij breekt.»


Het leven van Brian

HUMO Je leeft nu samen met een man die – zo heb je zelf in een eerder interview gezegd – ‘24 uur per dag voor zijn sport leeft’. Is het vreemd om dat fenomeen eens van de andere kant te zien?

Clijsters «Totaal niet. Papa was ook coach, ik heb het allemaal al eens meegemaakt. Dat is ook het mooie ervan: het brengt zoveel herinneringen terug. Ik vind het leuk om hem helemaal in zijn ding te zien opgaan. Soms haal ik hem weleens van achter zijn computer – als ik hem zou laten doen, stopt hij niet met wedstrijden te bekijken – maar dat doe ik omdat ik weet dat hij die ontspanning nodig heeft, niet omdat ik het beu ben.»

HUMO Hij doet het heel goed als coach. In zijn eerste jaar in eerste klasse werd hij al Trainer van het Jaar.

Clijsters «Ik geniet daar meer van dan van mijn eigen overwinningen destijds. Echt waar.»

HUMO Heeft het ook met schuldgevoel te maken? Hij is destijds voor jou met basketbal gestopt.

Clijsters «O, neen, totaal niet. Brian heeft die keuze heel bewust gemaakt en hij heeft ze zich geen moment beklaagd. Was hij blijven spelen, dan zat hij de helft van het jaar alleen met Jada, of was ik weg met haar. En dat wilden we niet, we wilden samen zijn. En we hebben enorm van die periode genoten.

»Hij heeft er ook ontzettend veel van opgestoken, zegt hij zelf. Hij heeft van dichtbij gezien hoe Federer met zijn trainer werkt, of Nadal met zijn oom, en dat is toch anders dan in het basketbal. Dat is een teamsport. In het tennis ben je met individuen bezig en die benadering heeft hij meegenomen. Hij probeert ervoor te zorgen dat elke speler zich goed in zijn vel voelt. In het basketbal zie je vaak coaches roepen en tieren op spelers die iets fout hebben gedaan, dat zal Brian nooit doen.»

'Ik ben op mijn zestiende gestopt met kranten lezen, toen een halve pagina aan mijn acne gewijd werd'

HUMO In ‘Karakters’ zei je tegen Ben Crabbé dat je nog altijd tekens krijgt van je vader. Een liedje op de radio op het juiste moment, een nummerplaat waar zijn naam op staat, een ring die je ergens opraapt en waar zijn initialen in blijken te staan. Krijg je die tekens nog altijd?

Clijsters «Minder. De eerste twee jaar na zijn dood was het intenser. Misschien omdat ik er nu minder nood aan heb. Ik heb geleerd om op mijn eigen benen te staan. Mijn hele carrière lang heb ik blindgevaren op wat mijn entourage me zei. Trainingsschema’s, diëten: ik deed het allemaal zonder tegenpruttelen, zelfs zonder erbij stil te staan. Ik vertrouwde die mensen voor 100 procent. Na mijn carrière viel dat allemaal weg en moest ik plots zelf beslissingen nemen, ik was voor mijn eigen keuzes verantwoordelijk, en dat was in het begin hard wennen. Op zo’n moment mis je je vader natuurlijk extra. Misschien zond hij daarom vaker van die tekens.»

HUMO Misschien zocht jij er gewoon vaker naar?

Clijsters «Neen, dat is niet waar. En dat het toeval was, geloof ik ook niet. Er zijn te veel van die voorbeelden geweest, en ook mijn zus heeft het meegemaakt. Die tekens zijn nu ook minder nodig omdat ik veel meer het gevoel heb dat hij voortdurend bij me is. In het begin was het verdriet zo groot dat het pijn deed om aan hem terug te denken, dus ging je dat onbewust vermijden. Maar nu geven die herinneringen me een goed gevoel. Ze sterken mij, omdat hij op die manier nog altijd dichtbij is.»


Euforie voor even

HUMO Je bent nu vier jaar gestopt. Wat doe je met je drang om de beste te willen zijn?

Clijsters «Als kind en aan het begin van mijn carrière had ik dat, maar lang heeft het niet geduurd. Zelf beter worden, dat was al heel snel het hoofddoel. Tegenstanders verslaan hoorde daar gewoon bij, maar het was niet het doel op zich. En dat is niet veranderd. Ik wil nog altijd bijleren, voortdurend daag ik mezelf uit. Ik wil een goeie kok worden, ik wil goed kunnen tuinieren, ik wil dat mijn centrum altijd maar beter wordt… Leven en leren: dáár geniet ik van.»

HUMO En alles wat je in je carrière hebt bereikt, wat betekent dat vandaag nog voor je?

Clijsters «Niet veel. De vriendschappen die ik heb opgebouwd en de lessen die ik dankzij het tennis als mens heb kunnen leren, daar ben ik nog altijd heel blij om, omdat die een blijvende impact hebben, maar die prijzen en titels? Die doen me nu heel weinig. Zelfs toen ik nog speelde, was dat zo. Ik was héél gelukkig als ik een toernooi won, maar lang duurde die euforie niet. Ik weet nog goed dat ik na mijn eerste grandslamtitel (de US Open in 2005, red.) mijn valies aan het pakken was om naar huis terug te keren en dacht: ‘Allee, dat is het dus, een grand slam winnen?’ Da’s heel eventjes een piek van geluk en dan wordt alles weer erg gewoon. Daarom mis ik het ook niet zo vreselijk, denk ik. Ik maak nu dingen mee die me veel gelukkiger maken: mijn kinderen zien opgroeien, mijn man zien openbloeien als coach, nieuwe vriendschappen aanknopen. Dat gaat allemaal veel dieper, dat is geluk dat duurt.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234