null Beeld

Humo sprak met Lieven Verstraete

Oké, de finale is nog niet gespeeld, maar tot nu toe is Lieven Verstraete (46) hem: de slimste mens. De innemende presentator en rots in de branding van 'TerZake' hanteerde een degelijke tactiek, sloop bijna geruisloos Freek Braeckman voorbij èn verslond Bart De Wever. Alleen toen hij de onvoorspelbare manoeuvres van Jan Decorte moest pareren, liep het mis.

En dat terwijl hij zich net daarin al zijn hele leven probeert te oefenen: onvoorspelbare manoeuvres. Want u weet toch dat de vleesgeworden degelijkheid van de nieuwsdienst, op het nippertje een rock- én topsportcarrière misliep, in bijberoep de undergroundscène van Sao Paulo verkent en dat u hem kan inhuren als DJ Satanic Samba? Hij houdt wel van een beetje spanning...

Enkele uitspraken van Lieven Verstraete

Over Bart De Wever: «Hij heeft me zelf verteld dat hij binnen zijn partij veel opmerkingen kreeg in de trant van: 'Moet dit nu?' Daar vinden ze het niet serieus genoeg. Maar ik denk dat het merk Bart De Wever nu zeker sterker in de politieke markt staat, en dat hij vooral bij jongeren en vrouwen flink heeft gescoord. Een ietwat saaie partij als N-VA en iemand als Bart De Wever: die trekken niet zo makkelijk hippe vrouwen aan. Maar ik weet dat hij na de voorstelling van het boek van Ivan De Vadder eens in het Brusselse café De Monk verzeild is geraakt, en dat vrouwen dat zo hip van hem vonden dat ze allemaal rond hem kwamen staan en bij hem wilden zijn.»

«Ik had me niet voorbereid op de quiz - echt waar! Maar nu... Het is sterker dan mezelf. Ik ben constant in trefwoorden aan het denken, en gisteren schoot opeens door mijn hoofd: 'Oei, straks gaan ze iets gaan vragen over 'The Bold and the Beautiful' en ik weet daar niks meer van.' Ik ben op de website gaan opzoeken hoe de families heten, wat hun voornamen zijn...»

«Maar basketbal is echt wel mijn allergrootste passie geweest, neen, mijn leven. Ik deed alles om te kunnen trainen, ziek of niet ziek, ik heb gespeeld met gescheurde gewrichtsbanden... Ik heb lang niet de stap naar televisie gezet omdat de werkuren bij televisie heel moeilijk te verzoenen waren met mijn basketbaltrainingen, terwijl ik toen ocharme in eerste provinciale speelde. Ik kon er ook heel moeilijk afscheid van nemen. Op mijn zesendertigste ben ik gestopt, en ik heb me daar een jaar lang verschrikkelijk slecht bij gevoeld. Uiteindelijk ben ik gewoon opnieuw begonnen, in de laagste afdeling. Dat moest gewoon. Nu nog altijd, als ik ga kijken naar eerste nationale en ik zie die gasten opwarmen, denk ik: 'Shit, daar wil bij zijn.' Dat gevoel blijft.»

«Ik doe graag dingen waar ik trots op ben en die iets voor mensen betekenen. In ben zelf misschien wel als een soort missionaris aan die job van journalist begonnen: als ik vol van iets ben en iets belangrijk vind, dan wil ik dat iedereen dat weet. Op school - en ook nu nog - was ik in discussies altijd heel hevig; ik deed alles om mijn gelijk te halen en andere mensen mee te krijgen. Ik zei net al dat ik veel wou weten. Wel, als journalist wou ik - niet de mensen een geweten schoppen, maar toch...»

«Er is een tijd veel kritiek geweest: wij zouden vtm achterna gelopen zijn. Dat is voor een stuk ook wel juist maar achteraf beschouwd waren wij tot dan toe veel te veel met puur politiek nieuws bezig. Dat de VRT totaal geen aandacht besteedde aan gerechtszaken was bijvoorbeeld een grote fout. De impact van zaken als Dutroux en nu Kim De Gelder op een samenleving is enorm, maar wij gingen daar totaal aan voorbij. Ik herinner me nog een heroïsche discussie met mijn hoofdredacteur op de radio, Roger Adams: An en Eefje waren vermist, Leo Hellemans en ik wilden dat in het nieuws, maar de discussie eindigde ermee dat Roger eenzijdig en dictatoriaal besloot: 'Rechtszaken zijn te populair en te populistisch. Daar wordt niet over bericht. Punt!' Het was de aanloop van de zaak Dutroux! Hoe is dat ooit mogelijk geweest?»< /p>

«Ik heb ook een sterke behoefte om te snappen wat er in de wereld gebeurt, en er zo een beetje greep op te hebben. Dat ik geschiedenis wou studeren, heeft daar natuurlijk ook mee te maken, want als historicus wil je weten wat er in het verleden is gebeurd om het heden een beetje beter te verstaan.»

Over Neil Young: «Dat was mijn idool. Naar hem keek ik op. Mijn kamer hing vol posters van hem. Ik had lang haar, de houthakkershemden van Neil Young, de afgewassen jeans. We speelden alleen maar covers van hem. Maar de dag voor we de eerste keer aan een vrij podium zouden meedoen, sloeg die klierkoorts toe. En bij klierkoorts zit alles dicht, ook je keel, en dan heb je geen stem meer. Daar ging mijn carrière.»

«Ben ik ooit echt gelukkig? Ik weet het niet. Ik ben nog steeds te onrustig om echt te kunnen genieten van geluk. Als ik ergens van droom, is het dat ik rustig ben, ergens in een mooi huis in Brazilië dat ik nu voor me zie, en dat die ratrace niet meer zo nodig moet.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234