null Beeld

Humo sprak met Mieke Vogels

Humo trok naar het ziekbed van Mieke Vogels, die fris van de lever enige wisecracks lanceerde: 'Straks moet ik nog echt anders gaan leven.'

Redactie


'Duim een beetje voor mij op 10 april', draagt Mieke Vogels ons op, als we vertrekkensklaar in het deurgat van haar appartement staan. Ze ziet er een beetje afgepeigerd uit, ons Moe, met haar getrokken ogen en gezwollen buik. En ze is ook wat ernstiger dan anders: helemaal ontspannen telt ze niet af naar haar tweede leveroperatie op zes maanden tijd. Maar er zijn vreselijker kwalen nodig om Vogels haar zin voor humor en pr te doen verliezen: 'Zorg dat ik er bleek en ziek genoeg uitzie op de foto.'

Ruim een week geleden kondigde Vogels totaal onverwacht aan dat ze op 8 oktober niet als lijsttrekker naar de Antwerpse kiezer trekt. Ernstige leverproblemen dwingen het boegbeeld van Groen! de gemeenteraadscampagne zeker tot de zomer van de zijlijn te volgen - of beter, vanuit de hoogte: Vogels is pas verhuisd naar een penthouse in Deurne. Haar terras biedt niet alleen een prachtig uitzicht op het Bosuilstadion, de Boerentoren en het Sportpaleis, maar ook de buitenkans binnen te kijken in het districtshoofdkwartier van het Vlaams Belang en de tuin van Kathleen Van Brempt. De SP.A-minister is bij deze gewaarschuwd.

HUMO Hoe voelt u zich?

MIEKE VOGELS « Het waren nogal helse weken. Dat zal iedereen die ooit met slecht gezondheidsnieuws geconfronteerd werd, wel herkennen. Bovendien moest ik meteen een belangrijke professionele knoop doorhakken: lijsttrekker blijven of niet? Dat maakte het extra moeilijk.

Maar nu de keuze is gemaakt en gecommuniceerd, overheerst een gevoel van opluchting. Ik voel me beter dan op de persconferentie van vorig weekend. Freya Piryns (haar vervangster, red.) is goed gelanceerd en ik weet nu waar ik voor sta. Ik ben wel zeer moe, maar ik laat me niet ontmoedigen: ik ben altijd een optimist en een vechter geweest.»

HUMO Wist u al lang dat er iets mis was?

VOGELS « Ongeveer een jaar. Maar ik heb de ernst van de situatie heel lang onderschat. Wellicht is dat typisch voor mensen die in een hoog tempo leven en hard werken.

Vorig voorjaar leerde een bloedonderzoek dat mijn leverwaarden sterk verstoord waren. Fysieke ongemakken waren er toen nog niet, mijn dokter dacht dat ik galstenen had. Dat bleek niet te kloppen: een echografie bracht aan het licht dat er iets mis was met mijn lever. Meteen flitsten de meest verschrikkelijke scenario's door mijn hoofd: 'Ik heb leverkanker.' De scanonderzoeken waren geruststellend: ik had last van aangeboren levercysten (met vocht gevulde blaasjes, red.), die niet kwaadaardig waren. Zolang ik geen last had, hoefde er zelfs helemaal niets te gebeuren. (lacht) Toen ben ik echt feestend het ziekenhuis uitgewandeld: 'Oef, het zijn máár een paar cysten.'

Maar drie maanden later, in augustus, begonnen de problemen: ik was bijzonder vermoeid, zat niet goed in mijn vel, kon écht niet uit de voeten. Die cysten waren beginnen zwellen en daardoor drukte mijn lever op de omliggende organen. Volgens mijn dokter was er nog altijd geen reden tot ongerustheid: via een kijkoperatie konden de blaasjes doorgeprikt worden, op een dikke week tijd zou ik van de ellende verlost zijn. Uiteindelijk duurde het herstel twee weken, maar ik voelde me wel opnieuw volledig fit. Daarom heb ik me toen ook kandidaat gesteld voor het lijsttrekkerschap. Alles leek opgelost.

Dat bleek iets te optimistisch: in december voelde ik dat er iets niet in orde was, ik had het gevoel dat ik constant met de handrem op aan het rijden was. Echt verwonderlijk is dat niet: kijk naar mijn buik, ik lijk wel negen maanden zwanger (lacht). Toen ben ik opnieuw naar mijn dokter gestapt, en die begon tot mijn verbazing over een levertransplantatie: dat bleek de enige échte uitweg. Op zo'n moment stort je wereld in. De dokter wilde zelf dat ik nog een tweede arts raadpleegde; zo'n transplantatie is immers nog altijd heel uitzonderlijk.»

HUMO Wat hebt u gedaan toen u weer thuis was?

VOGELS « Ik ben als een gek het internet beginnen afspeuren, op zoek naar zoveel mogelijk informatie. Na zo'n diagnose word je al heel snel een specialist in je eigen kwaal. Twintig of dertig jaar geleden moest je gewoon geloven wat de dokters je vertelden, nu zijn patiënten veel mondiger geworden. Ook ik: 'Zouden we misschien geen behandeling met laserstralen kunnen proberen?' Voor de dokters is het leven er niet simpeler op geworden (lacht).

Maar goed, ik zag al snel in dat het inderdaad om een bijzonder ernstige ziekte ging. En ja hoor: de beste oplossing - op korte én lange termijn - wás een levertransplantatie. Op een bepaald moment botste ik op een brochure die stap voor stap uitlegt hoe een levertransplantatie gaat - brrrr, pure horror!»

HUMO Waarom?

VOGELS (lacht) « Wil je het écht weten? In het ziekenhuis keren ze je eerst dagenlang binnenstebuiten om te onderzoeken of je wel in aanmerking komt voor een transplantatie. Daarna beland je op een wachtlijst: vanaf dat moment moet je 24 uur op 24 bereikbaar zijn en altijd op maximaal drie uur in het ziekenhuis kunnen raken. Met andere woorden: verder dan de Ardennen of de zee mag je niet meer, en een engagement kan je niet aangaan.

De operatie zelf duurt tien tot twaalf uur. De eerste tien dagen na de ingreep is de kans op afstoting het grootst, daarna begin je aan zes maanden revalidatie. Sowieso hang je de rest van je leven vast aan zware medicatie tegen afstotingsverschijnselen. Die pillen hebben bovendien weinig gezellige bijwerkingen: een dikke kop van de cortisone, en meer kans op een hoge bloeddruk en kanker. Zo'n transplantatie verandert je hele leven.»

HUMO Gelukkig moest u nog een tweede arts raadplegen. Bracht hij beter nieuws?

VOGELS (lacht) « Ja. Nadat hij de scans bekeken had, zei die dokter: 'Ik denk dat ik je op een andere manier kan helpen: het wordt een zware ingreep, maar géén transplantatie.' (lacht) Ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik geopereerd mócht worden!»

undefined


Een unieke ziekte

HUMO Hoe zwaar is de ingreep waar u nu voor staat?

VOGELS « Het wordt een vrij serieuze operatie: ze gaan alle blaasjes openmaken, met mekaar verbinden en afschrapen (lacht). Ze halen de lever bijna uit je lijf: ze kantelen hem, zodat ze er goed aan kunnen prutsen. Volgens specialisten is een leveroperatie nog altijd delicaat, maar zijn de risico's tegenwoordig toch redelijk beperkt. Bovendien behoort mijn chirurg tot de top in Europa.

Ik denk dus niet dat deze vogel al uitgezongen is. (nadrukkelijk) Ook nu ben ik nog altijd met politiek bezig: het is niet omdat het lijf een beetje tegensputtert dat het kopke niet meer mee wil.»

HUMO In de bovenkamer is alles nog min of meer in orde?

VOGELS « De hersenscan van gisteren heeft het wetenschappelijk bevestigd: (tikt zich tegen het hoofd) er zitten hersenen in het hoofd van Mieke Vogels (lacht luid).»

HUMO Maar in een zware campagne had u geen zin?

VOGELS « Na overleg met een paar vrienden heb ik beslist het niet te doen. Tijdens zo'n campagne moet je je echt voor de volle honderd procent kunnen geven: dat lúkt gewoon niet, wanneer je tegelijk ook nog eens voor je eigen gezondheid moet vechten. Als je om zeven uur 's avonds uitgeput bent, kan je er niet staan in een debat met de andere lijsttrekkers. Dan dreig je er pas écht onderdoor te gaan.»

HUMO Is nu zeker dat u aan een levertransplantatie ontsnapt?

VOGELS « Helemaal niet: alles hangt af van het succes van de operatie die ik nu moet ondergaan. Voorlopig zijn alleen de cysten aan de rechterkant van mijn lever beginnen zwellen. Dat zal men nu proberen repareren. Maar het is helemaal niet zeker dat het op een bepaald ook niet misgaat met de linkerkant. Dat is totaal onvoorspelbaar.»

HUMO Met andere woorden: u moet leren leven in onzekerheid?

VOGELS « Je kan het vergelijken met mensen die ooit kanker hebben gehad: ook zij blijven zich na hun herstel altijd afvragen of ze helemaal gezond zijn. Ik moet eraan wennen dat ik voor de rest van mijn leven een patiënt zal zijn.

En als een transplantatie ooit onvermijdelijk wordt, dan moet het maar. Ik ken twee mensen die een niertransplantatie hebben ondergaan: zij leiden een gewoon leven, alleen moeten ze veel pillen slikken en regelmatig op controle gaan. Als je altijd gezond bent geweest, is dat even slikken, maar het is níét onoverkomelijk. (lacht) Straks moet ik nog écht anders gaan leven.»

HUMO Is dit de eerste keer dat u met een fysieke tegenslag geconfronteerd wordt?

VOGELS « Op mijn zesde heb ik mijn amandelen laten trekken. Maar daarna heb ik nooit meer iets gemankeerd. Daarom ben ik wellichgt ook zo geschrokken: 'Ik toch niet zeker?!'»

HUMO Het is een erfelijke aandoening: wist u dan niet dat u een risico liep?

VOGELS « Helemaal niet. Nu ben ik ervan overtuigd dat mijn grootmoeder aan dezelfde ziekte is gestorven, maar indertijd stond de wetenschap nog niet ver genoeg om een precieze diagnose te stellen. In De Standaard stond gisteren dat er in de hele wereld maar vijftig gezinnen met die ziekte bekend zijn.»

HUMO Dan bent u op zijn minst...

VOGELS «... een unicum? Absoluut! Een hele troost!

Hoewel: vandaag kreeg ik een mail van een vrouw uit Brasschaat die vertelde dat ze óók een cyste op haar lever heeft. De afgelopen dagen heb ik trouwens ontzettend veel mails en kaartjes gekregen: heel leuk dat de mensen zo meeleven.»

undefined


Stadslegendes

HUMO Hebt u ook iets gehoord van uw collega-politici?

<VOGELS « Van de partijgenoten natuurlijk wel, en ook van heel wat VLD'ers. Eigenlijk verwondert me dat niet zo erg: in de Vlaamse regering was het mij ook al opgevallen dat liberalen - Patrick Dewael bijvoorbeeld - veel makkelijker over persoonlijke problemen praten.»

HUMO Heeft uw drukke politieke leven eigenlijk iets met uw gezondheidsproblemen te maken?

VOGELS « Neen. Ik voelde mij sinds mijn terugkeer in het parlement energieker dan ooit; tijdens mijn sabbatjaar (na de verkiezingen van 2003, red.) had ik goed gerust en veel gefietst. Deze ziekte is dus écht geen gevolg van de politiek. Misschien zitten mijn politieke kwalen er nog aan te komen (lacht).»

HUMO De afgelopen jaren zijn er heel wat politici onderuit gegaan: Louis Michel ging tegen de vlakte op een Navo-top, Guy Verhofstadt kreeg het aan zijn tikker, Steve Stevaert vertrok op doktersadvies uit de nationale politiek.

VOGELS « Vandaag gaat een politicus veel meer onder stress gebukt dan twintig of dertig jaar geleden. Nu moet je als minister niet meer proberen om er met 'Geen commentaar' vanaf te komen, want dan proberen journalisten je op tal van andere manieren uit je tent te lokken. Je mag geen enkel foutje meer maken, het kan elke dag afgelopen zijn. Dat maakt de job véél zwaarder dan vroeger.»

HUMO Om van al die nachtelijke vergaderingen nog maar te zwijgen...

VOGELS « Dat heb ik altijd een verwerpelijke trend gevonden. In de Vlaamse regering vermeden we dat zo vaak mogelijk, maar tijdens communautaire onderhandelingen ontsnapten ook wij er niet aan. Ik zag altijd verschrikkelijk op tegen die uitputtingsslagen.

(lacht) Ik heb vaak met heel grote ogen naar Louis Michel zitten kijken, als die om drie uur 's nachts nog een immense portie kip met frieten begon binnen te spelen. Ik heb toen vaak gedacht: 'Maar jongen, je bent je lijf echt volledig aan het ruïneren.' Hij was daar, eeuh, nogal extreem in.»

HUMO U vertelde aan de telefoon dat er nog voor uw persconferentie al roddels over uw leverziekte circuleerden.

VOGELS « Inderdaad: de tamtam had zijn werk al gedaan. Toen ik een paar keer moest wegblijven van vergaderingen en enkele mensen hoorden dat er iets aan de hand was met mijn lever, gonsde het al snel van: 'Ah, maar zij dronk ook graag een pintje, niet?' Antwerpen is een dorp: voor je het weet ben je de controle kwijt en ontstaat een nieuwe stadslegende.»

HUMO Voor alle duidelijkheid: die cysten zijn gevuld met water, niet met Westvleteren?

VOGELS « Dit is een erfelijke ziekte: niemand kan voorlopig verklaren waarom die cysten op een bepaald moment beginnen zwellen. Men weet tot nu toe bijzonder weinig over mijn ziekte: de meeste patiënten zijn ouder dan veertig jaar, en tachtig procent is vrouw - dat is het zowat. Mijn lever zelf marcheert trouwens nog perfect. Ik mag nog altijd een trappist of een glaasje wijn drinken. Gelukkig maar: zonder die Bourgondische geneugten zou het pas écht zwaar worden.

Om te vermijden dat het Vlaams Belang dit verhaal de wereld zou insturen, ben ik er zelf mee naar buiten gekomen. Ik had geen zin mijn familie nóg eens in zo'n ellendige historie mee te slepen: het Volvo-schandaal van een paar jaar geleden (Vogels dook toen op in een reclamefolder van het Zweedse automerk, red.) en de geruchten over mijn villa buiten Antwerpen volstonden.»

HUMO Hoe zat ook weer met die villa?

VOGELS (diepe zucht) « Die legende gaat nu toch al een jaar of vijf mee: 'Mieke Vogels laat een chique villa bouwen met de steekpenningen die ze op zak heeft gestoken na de invoering van de gescheiden huisvuilophaling in Antwerpen'. (lacht) Die villa heeft al overal gestaan: van 's Gravenwezel over Schilde tot Schoten. Om de paar maanden wordt er wel iemand uit mijn familie over dat verhaaltje aangepakt. Voor alle duidelijkheid: dit appartement is níét betaald met de opbrengst van de vuilzakken (lacht)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234