Humo sprak met Pascale Naessens na de broodrel: 'Neem gerust een pak friet met een kledder saus.'

Pascale Naessens is al jaren veruit de best verkopende auteur van het land, met oplages die in de zes nullen lopen. De restaurants die van haar servies gebruikmaken, tellen samen rond de honderd sterren. Als ze in het buitenland weer eens een prijs voor haar kookboekenreeks in ontvangst gaat nemen, wordt haar echtgenoot Paul Jambers meer en meer als ‘meneer Naessens’ aangesproken. Pascale is niet alleen een klein foodimperium geworden, maar stilaan ook een activiste, die zelfs niet bang is de machtige broodlobby aan te pakken.

'Ik zou VTM willen bedanken: door mijn contract niet te verlengen, hebben ze me m'n vrijheid teruggegeven'

HUMO Hoe gaat het ermee?



Pascale Naessens «Heel goed, dank je. Ik heb vanochtend dit potje uit de oven gehaald, dat is gelukt, en daar kan ik dan ongelooflijk blij om zijn. Want het leert me dat ik beter en beter word in mijn ambacht. Gisteren ben ik de Nederlandse internist en voedselspecialist Hanno Pijl gaan interviewen, een man die diabetespatiënten volgt. Dat ik naar zo iemand kan gaan luisteren en dat hij mijn voedingsadviezen goed vindt, maakt me ook gelukkig. Ik ben nu weer enorm geboeid geraakt door de theorie van Martin Seligman, de grondlegger van de positieve psychologie. Dit wordt een vervelend interview, dus (lacht).»



HUMO Nee hoor, ik stel wel wat ongelukkige vragen. Je hebt al het succes van de wereld: waarom heb jij dan nog positieve psychologie nodig?



Naessens «Net omdat ik altijd die opmerking kreeg: ‘Je zal nu wel erg gelukkig zijn, zeker, met al dat succes?’ Wel, verrassing: ik was daarvoor ook al gelukkig, en ik zal het ook nog zijn mocht morgen al mijn succes plots verdwijnen. Seligman zegt, kort samengevat: gelukkig zijn kun je leren. Volgens hem was psychologie vooral bezig met roeren in het verleden: daar zat altijd wel een trauma uit je jeugd dat liefst eerst nog met regressietherapie moest worden ontdekt. Dat moest je eerst onderkennen, benoemen, analyseren, verwerken en pas dan kon je bevrijd in het hier en nu gaan leven. Seligman zegt: ‘Laat het liggen, geef het een plaatsje, verspil er niet te veel nodeloze energie aan. Concentreer je op waar je goed in bent, hier en nu, en doe daar iets mee. En je zult merken dat de rest dan op de achtergrond geraakt.»



HUMO Jij gelooft dat echt? Ik ken wel wat succesvolle mensen met grote talenten, die desondanks blijven worstelen met demonen uit hun verleden.



Naessens «Bij mij werkte het toch. Het is misschien ook afhankelijk van hoe groot die demonen zijn. Het beste wat je kan doen, is de klassieke psychologie combineren met de positieve: naast je demonen ook je talenten ontdekken en leren waarderen. Gedachtengangen zijn neuronencircuits, die in je hersenen banen maken. Hoe meer je die onderhoudt, hoe beter ze werken – positief of negatief. Je wordt uiteindelijk wat je denkt: kan je denken over en genieten van je talent en van wat je doet, of blijf je vasthangen in de verwerking van een trauma? Waar je je voortdurend op focust, bepaalt meestal de uitkomst. Niets komt uit de lucht gevallen.»

HUMO Je rugzakje met verleden wegdenken is weinigen gegeven, denk ik, tenzij het een heel klein rugzakje is.

Naessens «Het is geen kwestie van wegdenken, integendeel. Dat rugzakje maakt je juist sterk, al moet ik toegeven dat grote persoonlijke trauma’s mij gelukkig bespaard zijn gebleven. Ik heb het over de tegenslagen in het leven die iedereen weleens meemaakt.

»Ik heb lang gedacht dat ik nergens goed in was. Ik las katernen vol jobadvertenties, en dat was een recept voor depressie: ik kon niets van wat daar allemaal gevraagd werd. Ik heb ook lang – niet zeldzaam in de modellenwereld – in de clinch gelegen met mijn eigen voedingsgewoonten. Ik had mij daar ook bij kunnen neerleggen, maar ik zal altijd eerst proberen of het anders kan. Ik ben een doorzetter, en mijn tegenslagen zijn vaak een katalysator geweest. Toen VTM indertijd mijn contract niet verlengde, vond ik dat helemaal niet fijn, maar het heeft me aangezet om op zoek te gaan naar andere dingen waar ik goed in was. Ik heb aan mezelf durven toegeven dat ik dat tv-werk eigenlijk niet zo graag deed, ook al betaalde het mee de rekeningen. Vandaag zou ik VTM willen bedanken, want ze hebben me m’n vrijheid teruggegeven. Ik kon weer de dingen gaan doen die ik graag en goed deed: met eten bezig zijn, boeken schrijven, keramiek maken. Hoewel ik er op dat moment geen idee van had dat die passies ooit tot dit succes zouden leiden. Als zij niet de navelstreng voor mij hadden doorgeknipt, was ik waarschijnlijk nooit aan dit leven toegekomen. En als ik was blijven rondlopen met het gevoel dat mij een groot onrecht was aangedaan, was ik misschien een heel ander, zuur en verbitterd iemand geworden.»

'Ik vind het niet fijn als iemand suggereert dat ik mijn succes te danken zou hebben aan Paul'

HUMO Positief denken lukt misschien toch wat makkelijker als je mooi bent, de liefde van je leven naast je hebt en alles wat je aanraakt in goud verandert?

Naessens «Net tegen dat idee trek ik ten strijde. Het is zo kort door de bocht: als je ervan overtuigd bent dat het gras altijd groener is aan de overkant, dan ontneem je jezelf iedere motivatie, geef je op voor je begonnen bent. Het vertrekt ook van het idee dat alles wat ik bereikt heb, me op een gouden schoteltje werd aangeboden. Dat succes voor mij logisch is, en voor jou niet. Dat is zo fout. Als ik nu één ding wil doorgeven met mijn boeken is het net dat: als ik het kan, kan iedereen het. Ik heb geen diploma’s, ik heb zelfs heel lang gedacht dat ik niets bijzonders kon of weinig talenten had. Schoonheid? Weet je, ik ben nu eenmaal geboren met dit gezicht, ik heb dat nooit als een verdienste of een prestatie ervaren. Als ik aan schoonheid denk, denk ik veel meer aan karakter, een ingesteldheid, dan aan fysiek voorkomen. En ik vind het echt niet fijn als iemand zelfs maar suggereert dat ik mijn succes te danken zou hebben aan Paul. Hij steunt me, ik ben gelukkig dat ik een soulmate heb, maar zo makkelijk is het niet.»

HUMO Zei ik dat dan?

Naessens «Mmmmhhh.»

HUMO Ik zei alleen dat het makkelijker is positief te denken als je al meer dan twintig jaar de man van je leven naast je hebt staan, dan wanneer je het in je ééntje moet doen, of na de zoveelste mislukte relatie.

Naessens «Maar het is geen toeval dat hij daar staat, dat is omdat ik de lat heel hoog heb gelegd. Toen ik de man van mijn leven vond, waren sommigen in mijn omgeving tegen onze relatie gekant, want er was het leeftijdsverschil en er was dit, en dat. Ik heb foert gezegd en het toch gedaan. Het begint met moedig zijn, met keuzes durven te maken. Ik ben begonnen als fotomodel, heb de wereld rondgereisd, en sommigen vonden het waanzin dat zo een jong meisje de wereld rondtrok, want al de risico’s die je liep, nietwaar. En ik heb het toch gedaan, omdat ik boven alles mijn vrijheid koester. Het was op dat moment de beslissing die het best bij me paste, en ik heb er nooit een seconde spijt van gehad.»

HUMO De meeste mensen die niet goed in hun vel zitten, verkiezen het ongemak van de status quo boven de angst voor verandering.

Naessens «Wat mij vooral sterkte, zeker in mijn modellentijd: ik kan heel goed alleen zijn. Ik heb geen schrik ergens uit te stappen als het mij niet meer bevalt. Ik hoor bij anderen dat vooral het risico op eenzaamheid hen tegenhoudt om knopen door te hakken. Ik heb dat niet, vraag me niet waarom. Ik heb jarenlang alleen rondgereisd, en overal ontmoet je boeiende mensen. Ik ben keramiek gaan draaien nadat ik het gezien had bij een dame in Tunesië. Ik was helemaal ondersteboven van wat ik zag en we zijn aan de praat geraakt. Keramisten zijn onder elkaar bijzonder open, je hebt voor je ’t weet een band. En het leuke is: je vindt ze over de hele wereld. Als ik vertrouwen heb in de toekomst, heeft dat veel met die keramiek te maken. Ik moet altijd creatief kunnen zijn, en het besef dat ik dit tot m’n laatste dag zal kunnen doen, stemt me bijzonder gelukkig.»

'Ook als Paul er niet meer zal zijn, zal hij altijd deel van mijn leven blijven: we hebben elkaar gemaakt tot wie we zijn'

HUMO Wat zeg je tegen al die lezeressen van jouw leeftijd die thuis jouw maaltijden afwisselen met angstpillen omdat de zoveelste relatie is mislukt en alleen de eenzaamheid lijkt te wenken?

Naessens «Ik ben geen psychologe, ik kan alleen getuigen wat mij overkomen is, hoe ik van zoveel punten onder nul er toch in gelukt ben zoveel mogelijk uit het leven te halen. Ik heb niet het gevoel dat ik bijzondere talenten heb, maar ik ben wel een doorzetter. Ik worstel nog altijd als ik een tekst moet schrijven, maar ik wil hem wel zelf schrijven. Mensen hebben de neiging te kijken naar hoe succesvol de boeken nu zijn, maar vergeten dat er een lange weg aan voorafgegaan is, vol hindernissen. Ze zien nu het succes van mijn keramiek, niet de honderden bollen klei die ik uit pure frustratie tegen de muur gegooid heb. Weinigen weten dat ik, toen ik nog op tv was, vier jaar lang een cursus restaurantuitbater heb gevolgd, intensief over gezonde voedingsgewoonten las en ook een cursus shiatsu en consulente gezonde leefgewoonten volgde. Zelfs mijn moeder vroeg me toen: ‘Waarom doe je dat allemaal, je hebt toch werk? (lacht)’ Ik wist toen intuïtief dat dat ooit allemaal zou samenvallen. Want ook dat speelt mee: veel mensen zijn ongelukkig omdat we in een cultuur van instant-geluk zijn terechtgekomen: het moet nu, direct, en liefst zonder enige inspanning gebeuren. Zo werkt het niet, natuurlijk.»


Kledder saus

HUMO Laten we het toch eens over dat fenomenale succes hebben: enig idee waarom je de oplages van Jeroen Meus en Piet Huysentruyt samen moeiteloos overtreft, en dat zonder eigen tv-programma?

Naessens «Wat denk je zelf?»

HUMO Mijn theorie: wanneer je in dat soort gigantische oplages terechtkomt, heeft dat niet alleen te maken met wát je schrijft, maar ook met het feit dat je iets gesignaleerd hebt in de samenleving, een tot dan toe niet geraakte zenuw.

Naessens «Misschien, het heeft met veel dingen te maken. Het blijft ook voor mij gissen, maar voeding, en dan vooral bewust en gezonder eten, zit vervat in de tijdgeest.»

'Mijn motivatie is niet zozeer veel boeken verkopen, maar gelukkig zijn in een leven dat toch niet zo overvloedig veel voorstelt'

HUMO Daar hebben tientallen anderen ook op ingespeeld, en niemand die hen nog kent.

Naessens «Mijn recepten zijn eetbaar? (lacht) Ik hoor soms van sterrenchefs dat ze thuis al eens een boek van mij openslaan. Ik wil authentiek zijn, geen marketingconcept, en mensen pikken dat op. Mijn motivatie is niet zozeer veel boeken verkopen, maar gelukkig zijn in een leven dat toch niet zo overvloedig veel voorstelt. Ik ben altijd bang geweest voor de banaliteit, daar heb ik me altijd tegen willen wapenen. Bij mijn tante stonden destijds de grote werken in de kast, Tolstoi en Dostojevski, meer als decoratie dan wat anders, boeken waarvan ik als 14-jarige niet eens de helft begreep, maar het intrigeerde me wel. Hier en daar stond er een zinnetje in waar ik het tot vandaag mee doe: ‘Als ik dan toch het nest moet bewaken, waarom vliegen mijn gedachten dan zo uit?’ Ik weet bij God niet meer van wie het is, maar het is me altijd bij gebleven.»

HUMO Misschien zit daar iets van het succes: het zijn niet alleen kookboeken, het gaat ook over een voedsel-, en dus een levensfilosofie.

Naessens «Ik zie koken veel ruimer dan enkel wat recepten in een boek. Koken heeft te maken met hoe je in het leven staat, het is de verbinding tussen jezelf en de natuur. Veel mensen zijn de connectie met zichzelf en met de natuur verloren. Het contact met de natuur is enorm belangrijk, zowel fysiek als geestelijk. Kinderen mogen en willen niet meer buiten spelen – omdat er binnen meer stopcontacten zijn – en daardoor krijgen ze niet langer de nodige bacteriën mee om zich te wapenen tegen ziektes. Er bestaat zelfs een term voor: child nature dificit disorder.

»Mijn boeken gaan niet over diëten, maar over je voeden met natuurlijke ingrediënten, over respect voor jezelf en de natuur. Als je dat doet, zal je zien dat je lichaal en geest automatisch weer het evenwicht herstellen. In de natuur draait alles om evenwicht. Is dat de snaar die ik geraakt heb?»

HUMO Je hebt in elk geval die eeuwige tweedeling doorbroken – ofwel genieten en je achteraf schuldig voelen, ofwel lijden om gezond en slank te blijven.

Naessens «Lekker eten, toch gewicht verliezen, en nog ontspannen ook. Ik ben zelf een levensgenieter, af en toe eens uit de bocht gaan hoort erbij. Als je een pak friet wil met een kledder saus: doe gerust. Mijn idee is: probeer je voor 70 à 80 procent te voeden met natuurlijk voedsel, dan mag de overige 20 à 30 procent gerust comfortfood zijn. We zijn een sterk ras, we kunnen wel tegen een stootje. Bovendien vind ik vrijheid heel belangrijk, iedereen mag eten wat en hoe hij of zij wil. Bij mij geen opgeheven vingertje. Van sommige dieetboeken krijg je het gewoon benauwd.

»Het gaat mij niet eens over gezond worden, ik zou dat woord het liefst van al niet gebruiken. We zijn gewoon een onderdeel van de natuur, we zijn al honderdduizenden jaren op deze aarde, en we hebben ons tot voor kort altijd met natuurlijke producten gevoed. Wie dat vandaag nog steeds doet, is bijna altijd in vorm en gezond. Sapjes en smoothies zijn niet aan mij besteed. Waar is dan nog het genieten, de gezelligheid, het delen? Eten kan nooit alleen een optelsom zijn van vitaminen en mineralen, dan haak ik af. Maar eet natuurlijk. Gedurende de hele evolutie hebben we altijd zelden suiker gegeten, omdat het zo schaars was. Honing was de enige snelle suiker die er te vinden was: als we die al eens tegenkwamen, propten we ons vol. Onze supermarkten zijn gigantische bijenkorven met massaal veel zoet en suikers: blijf daar zo ver mogelijk van weg. Vermijd alles wat industrieel gefabriceerd is met alle mogelijke toevoegsels, eet gewoon natuurlijk en gevarieerd.»


Broodnodig?

HUMO Op je site staan tientallen getuigenissen van mensen wiens leven je veranderd hebt: tientallen kilo’s kwijt, zich veel beter in hun vel voelen, suikerzieken die geen insuline meer nodig hebben. Dan denk ik: ‘Chapeau.’ Dan denk ik ook: ‘Moet ze niet oppassen dat ze geen goeroe wordt?’

Naessens «Nee, toch niet. Ik maak mensen weerbaar, ik maak ze niet afhankelijk van mij. Ik zie mezelf als een doorgeefluik tussen voedseldeskundigen en het publiek: ik neem kennis van nieuwe inzichten en vertaal die in leuke, haalbare recepten. In Nederland staan ze daar al veel verder in, daar heb je de beweging: ‘Keer diabetes om’, onder leiding van professor Hanno Pijl. Het gaat – zeg ik er direct bij – over diabetes type 2, dat in tegenstelling tot type 1 niet genetisch bepaald is, maar voornamelijk door onze levensstijl wordt veroorzaakt. De vereniging gaat type 2-patiënten begeleiden met een koolhydraatarme, natuurlijke voeding, en dan zie je dat die mensen na verloop van tijd minder of zelfs helemaal geen insuline meer moeten spuiten, en dus eigenlijk geen diabeet meer zijn. Maar als ik zo’n getuigenis post, krijg ik meteen negatieve reacties, ook van gezondheidswerkers, dat ik mensen zou wijsmaken dat ze van diabetes type 2 kunnen genezen. Ik heb die reacties aan professor Pijl getoond, en hij antwoordde: ‘Dat is toch heel goed nieuws? Ze zouden het moeten toejuichen in plaats van het af te breken.’ Ik moet er wel aan toevoegen dat het heel belangrijk is dat mensen zich professioneel laten begeleiden, ze mogen nooit op eigen houtje beslissen het toedienen van insuline af te bouwen.

»Het is natuurlijk heel verwarrend. Je hebt een oude en een nieuwe visie op voeding, en die twee staan lijnrecht tegenover elkaar. De oude visie zegt: ‘Let op met vet, je energie moet je uit koolhydraten halen.’ Maar Hanno Pijl, die een exponent is van de nieuwe leer, heeft me verteld dat er veel nieuwe studies zijn met harde bewijzen dat er tussen hart- en vaatziekten en verzadigde vetten géén aanwijsbare link bestaat. Tegelijk wordt de link met een overmatige consumptie van koolhydraten steeds duidelijker.»

HUMO Je geeft mensen ook hefbomen die in hun vermogen liggen. Tegen klimaatopwarming en de migratiecrisis voelen we ons als individu machteloos, maar eten is het meest primaire en veranderbare gedrag.

Naessens «Je kunt je eigen kleine wereld creëren. Een goed lief zoeken, weinig compromissen sluiten, natuurlijk eten, een leuke tafel zetten, gezelligheid creëren, delen met je vrienden. Geld maakt de dingen ongetwijfeld gemakkelijker, maar toen ik nog op kamers zat, timmerde ik zelf meubeltjes in elkaar – je bent altijd een stuk meester over je eigen wereldje. Ik kan – lach niet – ongelooflijk blij zijn als ik ’s ochtends mijn reinigingswatjes kan halen uit een potje dat ik zelf gekneed en gebakken heb. Dáár zit de sleutel, hoor, zo kom ik af van het jeugdcomplex dat ik eigenlijk in niets goed was.»

'Ik word in de rol van activiste gedwongen'

HUMO Je impact neemt ook toe. Fons Van Dyck, marketing- en merkenspecialist, schreef dat jij in potentie voor de voedingsindustrie even disruptief zou kunnen zijn als Uber voor de taxibusiness.

Naessens «Toen heb ik toch even moeten blozen, ja. Ik vind het woord activiste wel iets hebben, maar ik weet nog niet goed of ik durf. En of ik het kan. Ik weet wel dat ik steeds meer mensen de ogen wil openen en vertellen hoe anders en veel beter het kan met onze voeding. Dat sommige takken van de voedingsindustrie overmatig veel van suiker gebruikmaken en dus niet goed bezig zijn, staat buiten kijf. De vrouw die in Nederland de gezondheidsraad leidt, heeft al een aantal producenten bij zich geroepen: als jullie niet snel zelfregulerend gaan werken, worden jullie de nieuwe tabaksindustrie: mensen gaan claims tegen jullie indienen.. Maar alleen de voedingsindustrie de zwarte piet toeschuiven is niet correct. We hebben zelf een vrije wil, we kunnen er iets aan doen.»

HUMO Over naar de broodrel. Je ging onlangs met de voeten vooruit in tegen een prof die voor meer broodconsumptie pleitte, omdat we alleen zo genoeg jodium binnenkrijgen.

Naessens «Ik was behoorlijk boos, ja. De titel van dat stuk kwam hierop neer: ‘Wie geen brood eet, loopt kans op allerlei gezondheidsproblemen’. En dat klopt helemaal niet. Jodium toevoegen aan brood is misschien goed voor mensen die niet gevarieerd eten, maar niet voor mij. Trouwens: ze zeggen dat we niet te veel zout mogen eten, maar je hebt wel 6 boterhammen nodig om genoeg jodium binnen te krijgen: op die manier krijg je ook meer dan genoeg zout binnen, hoor. Het hele betoog hangt met haken en ogen aan elkaar. Ik haal mijn jodium uit natuurlijke bronnen zoals vis, schaaldieren, zeewier.

»We moeten af van het idee dat brood voor iedereen gezond is. Er is een grote groep mensen die geen brood willen, kunnen of mogen eten; ons verplichten om brood te eten is echt niet oké. Ik was vroeger verslaafd aan brood, ik weet dus hoe lekker het is. Maar net omdat ik geen brood meer eet , ben ik op zoek gegaan naar een beter alternatief. En dat is dan fruit en havermout geworden. Dat heb ik niet zelf uitgevonden, ik haal mijn kennis bij deskundigen. Zo zegt dé leidende voedingsdeskundige van het moment, professor Dariush Mozaffarian: ondanks het feit dat fruit enkelvoudige suikers bevat, is het een zeer wenselijke bron van koolhydraten.

»Dus als ik van iemand die beter zou moeten weten lees dat we méér brood moeten gaan eten, dan voel ik me aangevallen en ga ik me verdedigen. Iedereen mag van mij brood eten, maar kom me niet zeggen dat ik brood nodig heb voor mijn gezondheid, want dat is gewoonweg niet waar. (Zucht) Ik ga vroeg of laat in die rol van activiste gedwongen worden.»


Paul wordt 100

HUMO Nergens in je boeken wordt overigens over calorieën gerept. Moet dat dan niet meer?

Naessens «Nee, ook dat dateert uit de klassieke voedingsleer. Een calorie is een calorie, of die nu uit geraffineerde suiker of uit groenten komt, maakt niet uit. Maar intussen weten we dat calorieën uit groenten andere effecten hebben dan calorieën uit Cola. Dat is mijn boodschap: eet natuurlijk, eet gevarieerd en eet lekker. En je zal je vanzelf beter voelen. Het heeft iets nostalgisch, toegegeven, heimwee naar de natuur die we in onze steden een beetje verloren zijn. »

HUMO In nogal wat Brusselse scholen krijgen kinderen chips als ontbijt mee, omdat het de goedkoopste calorieën zijn.

Naessens «Erg toch, nee? Hoe werkt dat mechanisme, waardoor industrieel voedsel goedkoper is geworden dan verse voeding? Wie durft daartegen op te komen? Suikertaks heffen op frisdrank, dat durven onze politici, maar verder? Als ze dan ergens een taks op willen heffen, waarom gebruiken ze de opbrengst niet om natuurlijke producten in prijs te verlagen, om boeren die die producten kweken te ondersteunen? Wie ondersteunt de organische telers, die we ‘broodnodig’ hebben?»

HUMO Pascale Naessens binnenkort, met haar eigen restaurantketen.

Naessens (opgetrokken wenkbrauwen, vragende blik)

HUMO Komaan, zeg nu niet dat je daar nog niet aan gedacht hebt. Je hoeft geen visionair te zijn om te zien dat je van jouw concept een Le Pain Quotidien-verhaal kan maken. Zonder brood, weliswaar.

Naessens «Ik liep onlangs in de Delhaize, en ik zag dat ze zakjes met gemengde zaden aanboden, vroeger deden ze dat niet. Ik denk dat ik daar voor iets tussen zit, want ik promoot dat in al mijn boeken, en ze gaan dat alleen doen als er vraag naar is, toch? Ik krijg ook regelmatig vragen om mijn naam te verbinden aan een product, maar ik ben daar heel voorzichtig mee. En een keten? Ik zou liegen als ik zeg dat ik daar nooit over heb nagedacht. Maar ik ken mezelf, ik heb heel veel last om te delegeren, dus ik weet dat ik daar dan dag en nacht mee bezig zou zijn, en dat schrikt me af. Ik heb het nu al zo druk. Misschien, als ik ooit een gedreven en passionele partner vind, die ik echt zou kunnen vertrouwen.»

HUMO Ik citeer Pascale Naessens uit een interview in haar tv-periode, meer dan tien jaar terug: ‘Eigenlijk zou ik liefst van al kunnen stoppen met werken, en met Paul alleen nog maar de dingen doen die ik graag doe: reizen, koken, zeilen.’ Wil je nu eens wat weten? Je kúnt dat nu, stoppen met werken.

Naessens «Ja, maar wat ik nu doe, voelt niet meer aan als werken: het is koken, reizen, zeilen geworden. Paul zei altijd dat ik ambitieus ben, en ik vond helemaal van niet. (Stil) Misschien had hij toch gelijk.»

HUMO Hij is van miserie weer tv-programma’s gaan maken, om ook met iets bezig te zijn.

Naessens (lacht) «Hij wou niet in de tuin op mij blijven wachten, nee. Je hebt gelijk. Maar we zijn net samen door Bali getrokken, hebben daar met mensen gesproken, markten afgelopen, pottenbakkers bezocht, recepten bekeken. Ik word doodongelukkig als ik aan een zwembad zou moeten gaan liggen.»

HUMO Jullie willen niet meer samen geïnterviewd worden. Alle respect voor ieders jardin secret, maar waarom eigenlijk?

Naessens «Omdat onze liefde iets van ons is. Omdat, als je daarover begint, en dat in woorden probeert te vatten, het snel iets banaals of meligs krijgt. Liefde is een ervaring, een gevoel, intimiteit, passie. Daar moet je ten volle van genieten, gedichten over schrijven, maar geen interviews over geven. Daar krijg je toch alleen maar de slappe lach van. Maar ik kan iedereen onze liefde aanbevelen.»

HUMO Paul is net 70 geworden, dat is een leeftijd waar sterfelijkheid niet langer een abstracte notie is.

Naessens «Hij is in blakende conditie, hoor, zelfs zonder brood te eten, dus maak je niet ongerust. Ja, er is dat leeftijdsverschil, dus statistisch is de kans groot dat ik op een bepaald ogenblik alleen zal achterblijven. Maar als ik hier straks buitenkom en onder een vrachtwagen loop, heb je weinig aan die statistiek. Dan zal alleen de vaststelling blijven dat we samen meer dan twintig fantastische jaren hebben gehad, een geluk dat niet iedereen gegeven is. Dus ik ben daar niet mee bezig, echt. Hebben we nog vijf, tien, dertig jaar? Ik weet het niet, we zullen wel zien. Paul wordt 100, en ik sterf op mijn 75ste aan iets snel en genadigs: dat is mijn favoriete scenario. Nee, ik zal ook gelukkig zijn na Paul omdat, ook als hij er niet meer zou zijn, hij altijd deel van mijn leven zal blijven: we hebben elkaar gemaakt tot wie we zijn. Mijn vader is vorig jaar gestorven, dat is heel droevig, maar ik zie daar ook de schoonheid van: ik ben blij dat ik zo’n fantastische vader heb gehad, die me zoveel mooie en eenvoudige dingen heeft geleerd. Ik zou er alles voor doen om mijn vader weer bij ons te hebben, maar de dood beangstigt me niet. Hij maakt deel uit van het leven.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234