Humo sprak met Sharleen Spiteri, frontvrouw van Texas: 'Alles tonen is niet sexy'

Hoe radiovriendelijk de soulpop van haar groep Texas ook deze keer weer is, zo ongecensureerd rock-’n-roll is zangeres Sharleen Spiteri. Een straatrat gemaakt van sterrenstof, die vloekt als een dokwerker en op feestjes Paris Hilton al eens in de haren durft te vliegen. ‘Op school stond ik bekend als een psychopate.’

'Torhout/Werchter 1989? Beste ervaring uit mij carrière. Ik had nog nooit zoiets groots gezien'

HUMO ‘I Don’t Want a Lover’ was in 1989 jullie doorbraakhit. Had je dertig jaar geleden durven te denken dat je hier nu nog zou zitten?

Sharleen Spiteri «Na de tour voor ‘The Conversation’ (in 2013, red.) gingen we meteen de baan weer op voor de 25ste verjaardag van Texas. Als ik toen op de concerten niet die overweldigende respons van de fans had gevoeld, had ik daarna wel even nagedacht of we nog een nieuwe plaat zouden maken. Maar door al die positieve vibes dachten we: ‘Shit, let’s do it.’ Het besef dat er – hoewel we allang niet meer op ons hoogtepunt zijn – nog zoveel interesse was in wat we doen, heeft ons weer naar de studio geleid. Vreemd genoeg kwam die interesse ook van een jongere generatie – fans die me na de optredens vertelden: ‘In 1997 was ik 6, en toen was Texas continu op de radio.’»

HUMO Je hebt het over jullie comeback, met popsingles als ‘Say What You Want’ en ‘Black Eyed Boy’.

Spiteri «Ja, toen kregen we dus een tweede generatie Texas-fans. En intussen is er een derde reïncarnatie van de groep aan de gang, in weer een andere tijd. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik de eighties, de nineties én de noughties mag meemaken.»

HUMO Terug naar die tweede reïncarnatie, en de plaat ‘White on Blonde’ uit 1997. De single ‘Black Eyed Boy’ was een duidelijke knipoog naar één van je favoriete groepen: The Supremes. Weerklonk er, toen je in de jaren 70 in Glasgow opgroeide, ten huize Spiteri vooral Motown?

Spiteri «Dat was wat mijn moeder opzette. Zij luisterde naar jazz, blues en soul, ze draaide platen van Mahalia Jackson, Ella Fitzgerald, Al Green, Marvin Gaye, al de Motown-stuff... Mijn vader was meer into The Stones en Amerikaanse rock als de Eagles, The Byrds en Gene Clark. En toen ik zelf muziek begon te ontdekken, kwamen daar Elvis Costello & The Attractions bij, en The Clash, The Pretenders, Blondie, Echo & The Bunnymen... En de Sex Pistols en The Specials, die me naar de hele skabeweging leidden, met de Studio One-platen. Ik was geïnteresseerd in muziek, en ik groeide op met twee ouders die constant muziek speelden – iedereen thuis stond open voor alles.»

HUMO Hoe herinner je je de muziekscene in Glasgow in de jaren 80, voor je met Texas begon?

Spiteri «We hebben altijd een goeie muziekscene gehad. Toen ik naar concerten begon te gaan, was Simple Minds de bekendste groep – ‘Love Song’ was hun belangrijkste release. Er waren altijd Schotse artiesten die doorbraken: Annie Lennox bij Eurythmics, Edwyn Collins, en Johnny (McElhone, die Texas samen met Spiteri heeft opgericht, red.) zat eerst in Altered Images.

»Maar Texas heeft nooit deel van een scene uitgemaakt. Dat is nooit mijn ambitie geweest, ook al op school niet. Het enige wat ik daar continu dacht was: ‘What the fuck am I doing here? Ik heb niks gemeen met al die mensen.’ En na school zat ik in een band en kwam ik andere bands tegen die zeiden: ‘Hey, laten we een clan vormen!’ Toen dacht ik ook alleen maar: ‘Fuck that shit.’»

HUMO Je jeugdhelden waren Marlon Brando en Steve McQueen, mannen op motoren of in snelle auto’s. Er is ook die iconische zwart-witfoto van de jonge Sharleen Spiteri op een motorfiets, in perfecto en op biker boots.

Spiteri «Ik was gek op de fiftiesstijl: Brando in ‘The Wild One’, de looks van Elvis... Ik hield al heel vroeg van sterke beelden, maar het ging natuurlijk ook om de attitude, de free spiritsSteve McQueen als eenzame autoracer, Joe Strummer... Ik wou zelf zo’n free spirit zijn.

»De hang naar vrijheid houdt niet in dat je alleen maar aan jezelf denkt. Natuurlijk moet je rekening houden met de mensen om je heen. Maar de vrijheid om te kiezen pakt niemand me af. Ik ben grootgebracht met het idee dat je altijd een keuze hebt – je moet ze alleen durven te maken, en er de volle verantwoordelijkheid voor dragen.»

HUMO Chrissie Hynde groeide op in Akron, Ohio en was als jong meisje in de ban van de getatoeëerde kermisgasten die één keer per jaar hun tentenkamp in de stad opsloegen. Ze vertelde me daarover: ‘Het is de mythologie van het rondtrekkende circus dat eens per jaar de ingeslapen suburbs op stelten zet.’

Spiteri «Ik weet exact wat haar zo fascineerde. Ik wou als kind een piraat zijn. Het idee dat piraten ergens aanmeren om daar chaos te veroorzaken en dan weer weg te zeilen: dat is wat muziekgroepen op tournee doen. Bands rijden de stad in met hun bussen en trucks, net als the fairground boys die Chrissie zo fascineerden. We zetten een podium op, nodigen iedereen uit om te komen kijken, pompen het publiek vol adrenaline en rijden weer weg. Mijn vader zat in de marine en was vaak weg van huis. Niet dat ik hem niet miste, maar ik vond het toch ook fascinerend.

»Chrissie is een goeie vriendin van me, we hebben zowat dezelfde houding tegenover veel dingen, zo van (trekt vies gezicht en maakt een wegwerp-gebaar): ‘Naaaaaaah.’»

HUMO Ik vroeg aan Chrissie Hynde ook of ze zich ook seksueel aangetrokken voelde tot die kermisjongens. Haar antwoord was: ‘I suppose everything is sexual – ik denk dat alles uiteindelijk draait om seksuele aantrekkingskracht.’

Spiteri «Dat is ook zo. Hoeveel mensen hebben me al niet gezegd: ‘Je hebt er nooit voor gekozen om je sexy te laten fotograferen.’ Oh my God, are you joking? In mijn ogen heb ik de meest sexy foto’s uit de popgeschiedenis laten nemen. Ik had het allemaal en het zat altijd in mijn ogen. Alles tonen vind ik niet sexy. Wat ik niet kan zien, waarover ik moet fantaseren, dat is sexy. (In vet Schots) Mystery is sexy. Onbereikbaar is sexy. En die motorcycle boys zoals Brando in ‘The Wild One’: zij waren onbereikbaar. Je keek naar hen en dacht: ‘Ze zijn gevaarlijk en wat smerig – grrrr.’ Alles aan hen ademde seks: je wist niet in welke situatie je zou terechtkomen als je achter op hun motor sprong.»

'Ik ben onlangs geweigerd aan de ingang van een gay club omdat ik niet gay ben. Belachelijk: was ik binnengestapt, dan was de hele dansvloer uit z'n dak gegaan'


Liz en Paris

HUMO Kun je de Humo-lezer eens uitleggen wat er wordt bedoeld met de uitdrukking ‘the Glasgow kiss’?

Spiteri «Simpel: een Glasgow kiss is een kopstoot.

»Ik zou Glasgow geen gewelddadige stad noemen, maar het is wel een eerlijke stad, it doesn’t take any bullshit. En ik denk wel dat het een voordeel voor me was dat ik daar ben opgegroeid, het wapende me tegen alle onzin in de muziekindustrie. Glasgow leerde me dat ik voor mezelf moest opkomen, omdat niemand anders het voor me zou doen. Ik was altijd ontzettend onafhankelijk, als klein kind al. Als mensen me zeiden dat ik iets niet kon, dan antwoordde ik: ‘Natuurlijk wel.’ Als ik ergens niet aan kon omdat ik te klein was, ging ik gewoon op een stoel staan.

»Rond mijn 14de werd ik zwaar gepest op school. It was horrible. Ik wou architect worden, en eigenlijk naar de kunstschool gaan. In plaats daarvan volgde ik de richting technisch tekenen op een gewone school, en daar kwam ik terecht in een klas met alleen maar jongens.»

HUMO En die pestten je?

Spiteri «Nee, hun vriendinnen. Of beter: één van hun vriendinnen. Ik was toen heel stil, jongens hadden geen interesse in mij: ik was heel mager, had van dat lange zwarte haar én mijn naam was Sharleen Spiteri. Alles aan mij was verkeerd. Maar het liefje van één van mijn klasgenoten vond dat ik met haar vriendje flirtte, en begon me te pesten. Dan kwam ze rond me staan met al haar vriendinnen – want ze kon het niet alleen – om me fysiek te bedreigen. But I was always very fast with my mouth.»

HUMO Wat zei je dan precies?

Spiteri «Dat ik nog niet op haar vriendje zou willen píssen. Zelfs niet mocht hij in brand staan (lachje).

»Dat pesten heeft een jaar geduurd: ze trokken aan mijn haar, sloegen me, duwden me van het voetpad... Seriously dangerous shit. De avonden brachten rust, maar als het bedtijd was, raasde de adrenaline weer door mijn lijf: de dag erop moest ik weer naar school. Horrible.

»Op een dag liep ik op school door de gang en zag ik ze met tien op me afkomen. Toen ben ik helemaal doorgeslagen: ik ben op dat meisje gesprongen en heb haar zo toegetakeld... De leraars hebben me van haar af moeten trekken. We werden allebei geschorst, en toen ik daarna weer op school kwam, heeft niemand me nog met één vinger aangeraakt – ik stond intussen bekend als een psychopate.»

HUMO Toen Liz Hurley je niet zo lang geleden op een feestje vroeg wie jij dan wel mocht wezen, was je antwoord: ‘Ali fucking Baba.’ Ze wist goed genoeg wie je was, want ze had je ooit op het podium aangekondigd tijdens een concert van Elton John.

Spiteri «Liz Hurley: she’s an asshole. Wat heeft ze ooit gedaan in haar leven? Wat kan ze nu eigenlijk? Is er iemand die Liz Hurley kent? Ik niet. En de manier waarop ze die avond tegen me sprak, maakt dat ik haar ook niet wil kennen.»

HUMO Op een ander feestje heb je eens fysiek geweld gebruikt, tegen Paris Hilton.

Spiteri «Ik heb Paris Hilton met geen vinger aangeraakt! Ze stond met haar naaldhakken te dansen op het jasje van een vriend van me. Eerst vroeg mijn vriend haar om van dat jasje te stappen, maar zij ging van ‘Fuck off’, dus zoog ik wat van mijn drankje in mijn rietje en blies dat in haar gezicht. Ze ging helemaal door het lint. Ze had ook drie bodyguards bij haar. Ik zei: ‘Kijk, we hebben je vriendelijk gevraagd om van dat jasje te stappen, maar je deed het niet.’ Haar antwoord: ‘Who the fuck are you?’ Toen heb ik haar recht in haar gezicht gezegd: ‘If you don’t fuck off right now, I will kick the shit out of you.’ En daarmee was het opgelost.»


RIP Amy Winehouse

HUMO Je hebt een dochter van 14, Misty. Hoe voorkom je dat ze opkijkt naar één van die mensen die niks kunnen?

Spiteri «Mijn dochter is alleen maar bezig met Korea, ze luistert alleen naar K-pop. En J-pop, ze is geobsedeerd door alles wat uit Azië komt: de mode, de muziek, de cultuur en het eten. Ze heeft zichzelf zelfs onderricht in de politiek van Noord-Korea. Ik ben trots op haar. Ze houdt van inhoud en hard werken, en zo heb ik haar ook opgevoed.

»Haar vader (de bekende Britse modejournalist Ashley Heath, red.) is de eigenaar van het magazine POP. Toen ze vorig jaar voor zijn blad een stuk mocht schrijven (Misty Heath interviewde covermodel Kaia Gerber, de dochter van Cindy Crawford, red.), zei ik tegen haar: ‘Je beseft dat het niet is omdat je een genie bent, hè, dat je dit mag doen?’ Ze keek me aan en schoot in de lach: ‘Mams, ik wéét dat ik deze job kreeg omdat mijn vader de baas is van het blad.’»

HUMO Toen de tabloids in 2004 onthulden dat Ashley Heath je bedroog met een andere vrouw, was dat voor jou ook nieuws. Jullie gingen kort daarna uit elkaar. Je zou er die riooljournalisten nog meer door vervloeken dan je ontrouwe partner.

Spiteri «Nee, ik was niet kwaad op de tabloids. Het was niet hun fout. Maar ik vond hun graad van wanhoop triest, de moeite die ze doen om iets sensationeels te krijgen.»

HUMO Gezien je liefde voor de muziek van de sixties: wat vond je van Amy Winehouse?

Spiteri «Ik hield van haar. ‘Back to Black’ is één van die songs waarvan ik wou dat ik ze had geschreven. De tekst, de melodie, de emotie, alles: één van de mooiste songs die ik ken. De weg die ze heeft bewandeld, is één grote tragedie. Maar dat gebeurt nu eenmaal, it’s the way of the world.»

HUMO Maar die tragedie werd wel breed uitgesmeerd door de tabloids. Dat was ooit anders.

Spiteri «Oké. Maar stel dat je vijf kilogram verdikt bent, en je ziet dat pas op een foto die iemand van je heeft genomen. Dan zeg je: ‘Fuck, ik ben verdikt, ik ga sporten.’ Sommige mensen zijn zo gechoqueerd door een beeld van zichzelf, dat ze hun leven omgooien. Anderen niet.

»Amy Winehouse woonde in Camden, net als ik. Geloof me, wat de tabloids van haar toonden, was nog niet half zo erg als wat iedereen zag. Ik had een veel groter probleem met de mensen in haar entourage, de aasgieren die om haar heen cirkelden en op haar kosten leefden, profiteerden van het wrak dat ze was.»

HUMO Hoe verklaar je eigenlijk je status als gay icon?

Spiteri «Geen idee! Maar dat was van in het begin zo: ik viel goed bij lesbische vrouwen en homoseksuele mannen. Misschien is het dit: leden van de gay community hebben hun hele leven gevochten om openlijk te kunnen zijn wie ze zijn. Het zou kunnen dat ze dat gevecht in mij herkennen.

»Ik ben onlangs geweigerd aan de ingang van een gay club. ‘Je bent niet gay,’ zei de buitenwipper. Ik: ‘Hoe weet jij dat nu?’ ‘Omdat in de boekjes staat dat je een vriend hebt.’ ‘Nou,’ antwoordde ik, ‘misschien zit ik wel in de kast.’ Maar ik mocht niet binnen. Belachelijk: was ik die avond binnengestapt, dan was de hele dansvloer uit z’n dak gegaan.»

HUMO Het allereerste festival waarop jullie ooit speelden, was Torhout/Werchter in 1989. Heb je daar bijzondere herinneringen aan?

Spiteri «O, ja. De beste ervaring uit mijn carrière! Wij openden. Dus: Texas, de Pixies, Tanita Tikaram, Nick Cave And The Bad Seeds, The Robert Cray Band, Elvis Costello, R.E.M. (Ze vergeet nog Joe Jackson en Lou Reed, red.) Ik herinner me nog hoe we aankwamen op het terrein: oh my god, ik had nog nooit zoiets groots gezien. Ik vergeet ook nooit hoe Kim Deal met een handdoek over haar schouder naar de douches liep, waar het vol crewmannen zat, iedereen die haar aangaapte. En Michael Stipe die naar ons toekwam terwijl we zaten te eten, om een praatje te maken. Dat was surrealistisch. Ik was echt nog een baby.»

HUMO Waarom zong je in 1989 eigenlijk ‘I don’t want a lover / I just need a friend’? Welke man heb je gekwetst door hem in die gehate friend zone te parkeren?

Spiteri «Wat ik eigenlijk bedoelde, was: ‘Ik wil alles.’ Een minnaar én een vriend. Het hele pakketje, en dat heb ik intussen ook gevonden (Spiteri is al meer dan tien jaar samen met de Londense chef-kok Bryn Williams, red.).»

HUMO Laatste vraag: je wordt in november van dit jaar 50. Noem eens een levensles die je de afgelopen halve eeuw hebt geleerd?

Spiteri «Dat je risico’s moet durven te nemen. Je moet uit je comfortzone durven te stappen, of er gebeurt helemaal niks.»

‘Jump on Board’ verschijnt op 21 april bij BMG.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234