Humo sprak met Sidi Larbi Cherkaoui, danser en choreograaf

Beyoncé voerde een choreografie van hem uit tijdens de Grammy Awards, en hij werkte met flamencodansers, mangatekenaars en boeddhistische Shaolin-monniken. Hij bestiert zijn eigen gezelschap Eastman en is artistiek leider van Ballet Vlaanderen. Veel duizendpotiger dan Sidi Larbi Cherkaoui worden ze met andere woorden niet gemaakt. ‘Ik leid al lang een dubbelleven.’

'Alle verkiezingen gaan tegenwoordig over zelfbehoud, terwijl jezelf verliezen net het mooiste is wat er bestaat'

Het was even afwachten of het huwelijk tussen de man van de moderne dans en het klassieke balletgezelschap dat in 2014 fusioneerde met Opera Vlaanderen, zou slagen, maar het lijkt te lukken: de oudere abonnees zijn niet gillend weggelopen, en nieuwe toeschouwers – zelfs jonger dan 30 – werden gesignaleerd.

Sidi Larbi Cherkaoui heeft van het bijeenbrengen van schijnbare tegenstellingen en uitersten z’n handelsmerk gemaakt. Net zoals hij zélf de zoon van een Vlaamse moeder en een Marokkaanse vader is – ras-Antwerpenaar met een buitenlands klinkende naam; blank, maar toch vaak anders bekeken en behandeld. Een kaleidoscoop van eigenheden, in een tijd waarin velen zich net verschansen achter één eenduidige identiteit. We spreken Cherkaoui na de eerste kostuumrepetitie van zijn nieuwste voorstelling ‘Requiem’, die volgende week in wereldpremière gaat.

HUMO Dansen op begrafenismismuziek, hoe kom je erbij?

Sidi Larbi Cherkaoui «Het was een buikgevoel: wat die muziek oproept, was ook wat ik kwijt wilde. We leven in een tijd waarin er zoveel is om verdrietig over te zijn. We incasseren maar: Aleppo, de Dakota-pijplijn en het negeren van het Indiaanse erfgoed, de Middellandse Zee die meer en meer een massagraf wordt, de F-16’s die we niet hebben kunnen tegenhouden, het is voortdurend wat. We voelen ons machteloos, en dat ben je ook tegenover de dood.

»Bij een sterfgeval moet je even kunnen rouwen, maar dat hebben we een beetje verleerd. We hebben de dood weggestopt in steriele ziekenhuizen en gaan een paar dagen na de begrafenis weer aan het werk. Ik heb hetzelfde gedaan na de dood van mijn vader, het leven trekt je direct weer verder. Vandaar dat de vraag zich opdrong: hoe kun je bewegend – dansend – rouwen? Hoe verzoen je verdriet en de noodzaak om door te gaan, duisternis en hoop? Het mocht dus geen begrafenismars worden.»

HUMO Volgens het psychiatrische handboek ‘DSM-5’ is rouw die langer dan twee maanden duurt, een depressie die met antidepressiva behandeld mag worden.

Cherkaoui «Ongelooflijk toch? Terwijl het vaak zo lang duurt omdat we niet de tijd nemen het verlies te verwerken. Dan blijft het in je geest rondspoken. Er zijn culturen waar begrafenisrituelen wéken in beslag nemen. Iedereen heeft een functie in een familie. Wanneer er een dode valt, moet dat familiale netwerk zich herorganiseren: wie neemt welke functies van de dode over, hoe vullen we de gaten op?

'De illusie van onsterfelijkheid heb ik nooit gehad. Ik ben altijd door de dood omringd geweest'

»Het overlijden van mijn grootmoeder, die haar hele leven als poetsvrouw had gewerkt, was heel emotioneel en triest voor ons, maar toen haar lichaam werd opgebaard, kreeg ik een gevoel van energie. En dat vertaalde zich in poetsen: ik moest mijn leven proper krijgen. Me verontschuldigen voor wat ik onterecht en kwaad had gezegd, onuitgesproken dingen benoemen en ermee leren omgaan, mijn moeder eindelijk bedanken voor alle steun die ze me had gegeven.»

HUMO Had je dat ook bij de dood van je vader? Want die wilde een grote toekomst voor zijn zoon: danser en homoseksueel zijn paste absoluut niet in het plaatje dat hij voor ogen had.

Cherkaoui «Dat was heel triest. Mensen hebben een levensproject als ze trouwen: ‘We krijgen kinderen, die zullen dit of dat worden, en daarna worden we samen oud.’ Het traject is uitgestippeld. Zeker voor de generatie van mijn ouders gold dat. Ouders begrijpen soms niet wat ze hun kinderen aandoen met die verwachtingen. Mijn vader en moeder waren diep vanbinnen artiesten: hij hield enorm van muziek, zij tekende en zong. Maar ze hadden zichzelf geconditioneerd om te denken dat daar geen enkele toekomst in zat. Dat de toekomst alleen een nine-to-fivejob kon zijn. Dus probeerde mijn vader mij, met de beste bedoelingen, weg te houden van wat mijn grootste passie was. En dat conflict kwam boven op zijn verbittering als oudere migrant die ondanks zijn talenkennis steeds moeilijker werk vond. Heel triest om te zien. Ik voelde me verantwoordelijk om dat op te lossen, maar dat lukte me natuurlijk niet. Toen ik in de puberteit kwam en mezelf ontdekte, ervoer ik die verantwoordelijkheid voor zijn geluk steeds meer als een beklemming. Mijn moeder, die haar kinderen wél ruimte wilde geven, is uiteindelijk van hem weggegaan. En ik ben haar gevolgd. Ik heb lang het gevoel gehad dat ik de enige was die wilde dansen, die op jongens viel, maar de scheiding van mijn ouders was de opening die ik nodig had om mijn eigen weg te gaan. Vanaf toen heb ik geleerd snel te schakelen en mij aan te passen: lukt iets niet, probeer dan iets anders, maar blijf nooit berusten, raak nooit verbitterd.»

'Er is zoveel om verdrietig over te zijn. Aleppo, de Dakota-pijplijn, de Middellandse Zee die meer en meer een massagraf wordt'

HUMO Terug naar ‘Requiem’. Welke bewegingen koppel je aan dood en verdriet?

Cherkaoui «Als mensen bidden, is dat een beweging. Als ze denken of huilen, bewegen ze. Rouwen is ook: je op de kist laten vallen, het niet kunnen loslaten, je eigen energie in dat dode lichaam willen stoppen – ‘Neem mij, niet haar.’ Rouw is emotie en beweging, dus het was niet eens zo moeilijk. Ik heb handbewegingen gezocht die een soort kalligrafie vormen, toverformules met de armen die als een mantra herhaald worden.»


Een goed lootje

HUMO Heeft één en ander misschien te maken met je 40ste verjaardag vorig jaar? Het einde van de illusie van de onsterfelijkheid?

Cherkaoui «Die illusie heb ik nooit gehad. Ik ben altijd door de dood omringd geweest. Op mijn 12de stierf een tante: door haar jarenlange strijd tegen kanker was ze afgetakeld tot een skelet. Mijn Marokkaanse grootvader, met wie ik een nauwere band had dan met mijn vader, ging dood toen ik 16 was. Mijn vader toen ik 19 was. (Trekt plots zijn T-shirt naar boven om twee grote littekens op zijn buik te tonen) Een blindedarmontsteking toen ik 3 was, en een maagperforatie op mijn 15de. Beide keren vreesden ze dat ik het niet zou halen. Ik heb mijn moeder zien huilen omdat ze bang was dat ze me zou verliezen. Door dat alles heb ik een oude ziel gekregen, en heb ik de twijfel leren omarmen.

»Dat mijn vader moslim was en mijn moeder katholiek, dat ik veel fantastische leerkrachten heb gehad die de discussie aanmoedigden, heeft me snel doen beseffen dat er veel perspectieven zijn, veel manieren om de waarheid te benaderen. Ik was een Marokkaan, maar niet Marokkaans genoeg; een Vlaming, maar niet Vlaams genoeg. Een echt borderlinegeval (lacht). Als je jong bent, voel je je daardoor minderwaardig. Pas later besef je dat het net een kracht is.»

HUMO Is ‘Requiem’ ook een rouwmis voor de ouder wordende danser, die weet dat zijn spieren en ligamenten sommige bewegingen niet meer zullen aankunnen binnenkort?

Cherkaoui «Het zal stoppen, ooit. Of niet. De dansers van Pina Bausch zijn bijna 60 en nog altijd bezig. Ik ken fantastische flamencodansers van 65. Soms sta ik er weleens bij stil, maar goed: ik kan nog altijd verder als choreograaf. Ach, toen ik op mijn 23ste mijn eerste choreografie maakte, vroeg ik me al af of ik niet beter zou stoppen met dansen. Het zit voortdurend in mijn achterhoofd, maar er komt telkens toch weer iets op m’n pad dat me opnieuw zin geeft om te dansen. Dus mijn afscheidsinterview als danser zal dit niet worden (lacht).»

HUMO Het thema van verdriet om de wereld houdt je al lang bezig. Ik zag onlangs een herneming van ‘Puz/zle’ en moest meteen aan de ruïnes van Aleppo denken. Alleen: dat stuk dateert van 2012, lang voor de bombardementen.

Cherkaoui «We hebben dat decor met imposante steenblokken in een groeve in de buurt van Avignon gemaakt. Het is een ode aan het onveranderlijke gesteente, dat blind en doof blijft voor wat we doen. Het kan een ruïne worden, of een tempel, afhankelijk van wat wij ermee doen. Ik geloof nogal sterk in de ziel van dingen, in gesteente als een doofstomme getuige van de geschiedenis.

»Gesteente maakt zowel eb en vloed van de geschiedenis mee, en ik geloof dat we nu in een periode van eb zitten: we plooien terug op onszelf, zoeken naar valse veiligheid in een cocon van identiteit. We zijn er niet in geslaagd om ons politiek te organiseren en voor de wereld te zorgen. Ik kom net terug van New York: daar was veel goede wil, van advocaten en mensenrechtenorganisaties die slachtoffers van Trumps moslimban willen helpen. Dat landen met één vingerknip en zonder enige aanleiding geviseerd kunnen worden, is beangstigend, want het betekent dat het ons morgen ook kan overkomen. En dat ik de States binnen mocht omdat ik voorlopig nog een goed lootje getrokken heb. België is ook niet zo geliefd in sommige Afrikaanse landen of in Israël: komt daar ooit een vingerknip van die ons uitsluit? Ik acht het niet langer onmogelijk. Er is nochtans geen ethische basis om mensen ongelijk te behandelen, en net omdat ik dat als jongere zo vaak heb meegemaakt, ben ik er hypergevoelig voor.»

'Beyoncé is geen diva, maar een heel sympathieke, superknappe en intelligente vrouw die heeft moeten knokken, en dat gelukkig nooit vergeten is'

HUMO Wat heb je van die ongelijke behandeling geleerd?

Cherkaoui «Je wordt een expert op het gebied van identiteit, je analyseert iedereen tot op het bot. En daardoor besef je hoe fragiel identiteit is, hoe gevaarlijk ook om alleen daarop je persoonlijkheid te bouwen. Ik maak me zorgen over iedereen, niet alleen over wie op mij lijkt. Ik ben een ondernemer: ik heb mijn eigen gezelschap, doe opdrachten in de hele wereld. Bepaalde politieke keuzes die nu worden gemaakt, zijn voor mij economisch gezien zeker niet negatief, maar ik ben wel enorm bezorgd voor mensen die niet de kansen hebben gehad die ik heb gekregen. Ik ben bezorgd over het pensioentje van mijn moeder, over de uitkering van een jonge schoolverlater. Net omdat ik me niet kan opsluiten in mijn identiteit als ondernemer. Omdat ik nog kan zien dat ik fiscaal veel zachter word behandeld dan een bediende, die met een modaal loon haast niets meer bij elkaar gespaard krijgt. Als je nu merkt hoe politici hun pensioen en vergoedingen allerhande minimaliseren, hoe ze vergeten dat er 20.000 euro op hun rekening is gestort terwijl het modale inkomen in dit land rond de 1.800 euro per maand ligt. Dat kan toch alleen als je je opsluit in je eigen identiteit, en geen voeling meer hebt met een andere?»


Plat antwerps

HUMO Waarom is identiteit allesbepalend geworden, veel belangrijker dan armoede, ongelijkheid, milieu...? Alle verkiezingen dit jaar gaan alleen dáárover.

Cherkaoui «Moeilijke vraag. Ik denk dat het met zelfbehoud te maken heeft, de angst zichzelf te verliezen. Terwijl dat toch het mooiste is wat er bestaat? Ik droomde er altijd al van iemand anders te worden: ik heb maanden in Japan gewerkt, in China, in New York, altijd bezig met transformatie. Maar de meeste mensen hechten zich aan wat ze kennen. Dat heeft iets moois, maar de wereld is nog nooit in haar geschiedenis níét veranderd. Het is dus vrij utopisch daarin te geloven. De meeste mensen die vrezen dat 6 procent moslims hun samenleving onherkenbaar zullen veranderen, hebben in hun stamboom waarschijnlijk wel een Spaanse of een Oostenrijkse soldaat zitten die in Antwerpen is blijven plakken.»

HUMO Maar jij hebt een talent waardoor je van de geglobaliseerde wereld kunt genieten. Anderen zijn hun job kwijt omdat hun fabriek naar China is vertrokken.

Cherkaoui «Die mensen hebben een samenleving nodig die hun angst begrijpt, en politici die hun gevoelens van onrust aanpakken in plaats van ze aan te wakkeren. Hoe helpen we elkaar? Hoe komen we voor elkaar op? Maar die solidariteit is zoek: iedereen denkt dat hij het alléén zal moeten doen, tegen alle anderen in. Daar komt een extreem individualisme van dat uiteindelijk iederéén doet verloren lopen.

»Net daarom moet je mensen leren dat ze moeten delen. Als je deelt, krijg je het dubbele terug. Als ik mijn ervaring of kennis kan delen met mensen, verlies ik niets, maar verdubbel ik wat er was. Begrip kan zich verspreiden.»

HUMO We delen niet alleen minder, we sluiten ons ook op in ons grote gelijk. Op sociale media wordt meer gescholden dan gepraat.

Cherkaoui «We zouden al onze waarden terug op tafel moeten gooien, kijken waarover we het ondanks alles toch nog eens zijn. En dan middenwegen vinden in de zaken waarin we van mening verschillen, want we moeten hier wel samenleven, en dat lukt nooit als de ene alles denkt te kunnen opleggen aan de andere.»

HUMO Dat is dialoog, compromis, vandaag een teken van zwakheid.

Cherkaoui «Nochtans geloof ik erin: dialoog, traag tot oplossingen komen, je inleven in de logica van een ander. Ik heb een opvoering gemaakt met Shaolin-monniken, en ik wilde die voor een bepaalde scène in een zwart maatpak steken, heel strak en mooi, businessmannen die dan plots die bewegingen gaan maken. Toen bleek dat de oppermonnik daar helemaal tegen was: zijn boeddhistische monniken mochten niet als westerse zakenmensen uitgedost worden, want dat staat haaks op hun waarden. Ik vroeg een audiëntie en legde uit dat het maar één scène was, een tijdelijke transformatie, net zoals ze tijdens hun meditaties en oefeningen soms een tijger worden, of een kraanvogel, en dat dit vergelijkbaar was. Dat ze zouden opkomen en eindigen in hun Shaolin-outfit. Toen begreep hij dat ik hun visie en waarden respecteerde, en kreeg ik de toestemming om hen in dat zwarte pak te steken.

»Vorig jaar kreeg ik een eredoctoraat, samen met anderen die veel straffere dingen hadden gedaan. Zo was iemand bezig met mensenrechten op elkaar af te stemmen. In Nederland heb je als homokoppel bijvoorbeeld rechten die je in Italië niet hebt. Maar in een eengemaakte markt kan dat Nederlandse koppel die rechten wel afdwingen in Italië, waardoor de Italiaanse homokoppels feitelijk gediscrimineerd worden en naar de rechtbank zouden kunnen. Mensen die zo de regels gebruiken om regels te doorbreken, dat vind ik fantastisch. Zulke mensen zijn de toekomst, niet zij die met melancholie terugkijken naar een verleden dat eigenlijk niet eens zo mooi was als zij denken.

»Mensen passen zich aan. Ik weet nog hoe geschokt ik was toen de vliegtuigen zich in de torens van het WTC boorden. Ik had een vriend in New York, ik dacht dat de planeet zou ontploffen, en dan wist ik nog niet eens waartoe 9/11 nog allemaal zou leiden. Maar je leert, je past je aan, je gaat patronen herkennen, je vergroot je capaciteit om te incasseren. Hoe argeloos was het om te denken dat New York onaantastbaar was? We zijn overgevoelige mensen die te weinig hebben meegemaakt in vergelijking met onze voorouders. Dus zijn we te naïef geweest, te allergisch voor verandering.»

'Ik sluit me niet op in mijn identiteit als ondernemer. Ik zíé dat ik fiscaal veel zachter behandeld word dan een bediende'

HUMO Ben je niet wat optimistisch? Velen hebben een leven nodig om hun eigen jeugdtrauma’s te verwerken. Hoelang zal het duren om de maatschappelijke wonden te herstellen die nu geslagen worden?

Cherkaoui «Ik blijf geloven in de volgende generaties. We moeten elkaar alleen leren te aanvaarden, elkaar vrijheid leren te geven. We moeten proberen te begrijpen waarom een meisje een hoofddoek wil dragen, maar ook de mens begrijpen die dat als een bedreiging ervaart. Misschien, en ik weet dat ik nu misschien wat zweverig klink, komen we er dan achter dat we alleen maar willen dat beide partijen gelukkig zijn. Mijn beste vriendin uit het middelbaar is nu arts. Ze redt mensenlevens, en draagt een hoofddoek. Ik ben geen moslim, heb een ander pad gekozen, maar dat heeft onze vriendschap nooit geschaad. Als iemand vijf keer per dag wil bidden, is dat toch niet bedreigend voor mij?

»Weet je, ik heb ooit een dansprijs gekregen, en in een reactie op het internet schreef iemand dat migranten blijkbaar toch niet zo hard hun best moeten doen om hier in de prijzen te vallen. Maar ik ben niet eens een migrant: ik ben hier geboren, ik spreek waarschijnlijk platter Antwerps dan de schrijver van dat commentaar. De frustratie van de jongeren die gelijkaardige dingen naar hun hoofd krijgen, is mij dus niet onbekend. Ik weet dat de weg lastig en moeilijk is, maar ze mogen niet bitter worden. We móéten elkaar rechten en vrijheden gunnen, en die niet afpakken, zoals nu meer en meer gebeurt. Zelf gunnen en geven is de beste manier om ervoor te zorgen dat onze rechten en vrijheden niet afgepakt zullen worden.»


Platvoeten en tutu’s

HUMO Hoe zit dat nu met jou en Beyoncé? Eerst ben je kwaad omdat ze je danspassen pikt, nu maak je choreografieën voor haar.

Cherkaoui (lacht) «Hoe gaat dat? Zeker in het popgenre hebben de Amerikanen de gewoonte elkaar te citeren. Wanneer Justin Timberlake een kleine moondance à la Michael Jackson brengt, is dat bedoeld als hommage. Voor hen is dat normaal, ze denken er zelfs niet bij na. Maar als je dat in een miljoenenproductie doet, met werk van artiesten uit andere landen die moeten krabben om hun projecten rond te krijgen, ligt dat wat gevoeliger. Ik had me uit de naad gewerkt om in China toch maar een productie te kunnen brengen, wat financieel aartsmoeilijk is, en daarna zag ik die bewegingen uitgevoerd worden in een Amerikaans stadion met 60.000 toeschouwers. Dat pikt eventjes, ja. Dat heb ik Beyoncé ook geschreven – niet met grote eisen tot schadevergoeding, maar met de vraag of ze eens de naam kon laten vallen van de man die de moves had bedacht die zij blijkbaar goed genoeg vond om ook te doen. Ik stelde ook voor dat ze misschien beter met het origineel kon werken (lacht).

»Tot mijn verbazing kreeg ik één jaar later een uitnodiging om samen met haar een workshop te komen doen. Ik heb anderhalve week met haar danseressen en choreografen gewerkt, we speelden wat met tafels en stoelen. Allemaal heel leuk, en ze zouden het ooit weleens gebruiken, ergens (lacht). Yeah, right. Maar in december kreeg ik opnieuw telefoon: of ik de choreografie nog een beetje kon aanpassen, de passen nog wat zachter kon maken. En ik vond het al zo zacht, terwijl ze toch echt goed kan dansen. Ik kon even niet volgen. Maar toen ik aankwam in Los Angeles, zag ik dat ze zwanger was. Daarom moest het dus minder heftig.»

HUMO En dan staat de man die in de Seefhoek woont, plots oog in oog met een wereldster. Starstruck toch, de eerste vijf minuten?

Cherkaoui «Mocht ik 25 geweest zijn, waarschijnlijk wel. Nu heb ik al wel één en ander meegemaakt. Het blijft wel ongelooflijk wijs, natuurlijk. Het is trouwens ook geen diva, maar een heel sympathieke, superknappe en intelligente vrouw die heeft moeten knokken om te staan waar ze nu staat, en dat gelukkig nooit vergeten is. Die met je meedenkt, eigen ideeën heeft. Goede dansers maken een choreograaf altijd veel beter dan hij is. Ach, toen ik 17 was, danste ik in discotheken als achtergronddanser: het was dus een beetje terug naar m’n roots, grappig eigenlijk.»

HUMO Maar ondertussen ben je wel goed op weg de Ivo van Hove van de balletwereld te worden.

Cherkaoui «Euh… Misschien. Ik ben meer en meer internationaal gaan werken. Wat dat betreft heb ik wel het voordeel dat ik met een universele taal werk, de dans. Ik heb het gemakkelijker, ook omdat ik niet dogmatisch ben. Ik ga nergens naartoe met het idee: ‘Dit is míjn ding, dus het moet zo.’ Ik zuig overal invloeden op, probeer een dialoog op gang te krijgen, verschillende dingen te laten samenvloeien. Als ik het gevoel krijg dat ik het allemaal weet, voortdurend kopieën van mijn eigen werk sta te maken, kan ik beter stoppen.»

'Zodra ik het gevoel krijg dat ik het allemaal weet, voortdurend kopieën van mijn eigen werk sta te maken, stop ik ermee'

HUMO Net als Ivo kun je ook enorm veel bordjes tegelijk draaiende houden: Ballet Vlaanderen, Eastman, gastchoreografieën overal ter wereld.

Cherkaoui «Dat groeit met de jaren, maar ik ben altijd met zes, zeven dingen tegelijk bezig geweest, al van toen ik vijftien jaar geleden ben begonnen bij Les Ballets C de la B van Alain Platel. En toen hadden we Facebook nog niet, of Skype. Nu kan ik hier beelden bekijken van repetities aan de andere kant van de wereld. Het is wonderlijk wat je allemaal gedaan krijgt in 24 uur, zeker als je niets anders te doen hebt.»

HUMO Maar je blijft wel de leider en dus de vader van een gezelschap. Het NTG is ingestort omdat artistiek leider Johan Symons te veel met andere dingen bezig was.

Cherkaoui «Je moet je eigen vervangbaarheid organiseren. Tamas Moricz is hier mijn adjunct, en dus ook mijn oren en ogen als ik er niet ben. Na anderhalf jaar beginnen we samen onze draai te vinden, en de groep de hunne met ons. Je moet ook wederkerigheid inbouwen. Ik was in januari in New York bij het Martha Graham-gezelschap om er een choreografie met hen uit te werken. In ruil krijgen wij de rechten op ‘Chronicle’, een iconisch stuk dat ze haast nooit vrijgeven, en dat ons anders stukken van mensen had gekost. Op dezelfde manier hebben we ook ‘Café Muller’ van Pina Bausch en ‘Bolero’ van Maurice Béjart kunnen krijgen. Zo wint iedereen erbij.»

HUMO En zo is ook de gevreesde clash tussen de tutu’s en de teenpuntballerina’s met de platvoeten van de moderne dans uitgebleven.

Cherkaoui «Ach, ik leid al lang een dubbelleven (lacht). In mijn jonge jaren heb ik zelfs nog klassieke balletles gevolgd, al was ik er niet erg goed in. Ik was meer jazzdancer, hedendaags, ik heb niet voor niets mijn eigen stijl moeten ontwikkelen (lacht). Maar Pina Bausch, de grondlegster van wat men het danstheater is gaan noemen, is ook begonnen als klassieke balletdanseres. En zo zijn er nog.

»Maar het klopt dat de tweedeling klassiek-modern in België groter was dan elders. Zowel bij de dansers als bij het publiek, ieder veilig in zijn eigen wereld. Terwijl ze allebei mooi en boeiend zijn, elkaar kunnen bevruchten, elkaar dingen kunnen leren. Het is voor klassieke dansers een uitdaging om ‘Café Muller’ van Pina Bausch uit te voeren, en voor moderne dansers is het een even grote klus om ‘De groene tafel’ van Kurt Jooss te doen. Je moet de traditie niet weggooien, maar ze mag je ook niet verstikken. Als je altijd maar een identieke kopie van eenzelfde origineel maakt, wordt de kwaliteit telkens een beetje minder.»

HUMO We hebben een ongelooflijke generatie dansers en choreografen: Anne Teresa De Keersmaeker, Alain Platel, Wim Vandekeybus, jij. Een beetje zoals de Antwerpse Zes in de mode. Hoe ontstaat zo’n generatie?

Cherkaoui «Met iemand die aan de boom begint te schudden, en de traditie en de structuren in vraag stelt. Iemand die nieuwe dingen uitprobeert, opvalt en daardoor als een magneet begint te werken voor dansers wereldwijd. Er was een ruimte, een leegte die erom vroeg opgevuld te worden. En zo krijg je vloed waar het ooit eb was.»

‘East’, met de wereldpremière van ‘Requiem’, start op 18 maart in de Opera van Gent. Info & tickets: operaballet.be.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234