Humo sprak met straatartiest Bué The Warrior

Als één pseudoniem perfect het wezen van de streetart vat, dan wel dit: Bué The Warrior, roepnaam van Gentenaar Dave De Rop. Het eerste deel is een afgeleide van 'buée', Frans voor damp: ook streetart verdampt waar je bijstaat. 'Warrior' verwijst dan weer naar de openbare ruimte die veroverd dient te worden, brick by brick. Dave De Rop laat al jaren z'n veelkleurige tekeningen achter in het straatbeeld van z'n thuisstad Gent, maar ook in Mexico, Italië en de VS ademen z'n tweedimensionele dieren en monsters goeie vibes. Vandaag verschijnt bij Lannoo het net geen 200 pagina's tellende overzichtswerk 'Bué The Warrior' - gek genoeg een primeur voor de inlandse streetart.


'Don't worry, be happy'

Uw en ons banale bestaan opleuken: ziedaar de voornaamste missie van Bué The Warrior. Zijn universum kleurt pastel en schreeuwerig fel, zijn personages - beertjes, vogels, goedaardige monsters - behoren veelal tot de categorieën 'aaibaar' en 'fluffy'. 'Ik wil de mensen doen lachen,' zo verklaarde hij de voorbije jaren meermaals tijdens interview. Maar hoe zit het: is de man achter Bué The Warrior een softie die overloopt van de Bond Zonder Naam-slogans, of eerder een averechtse anarchist die lak heeft aan de ongeschreven wet dat graffiti nooit aaibaar mag zijn?

'Begrijp me niet verkeerd: ik vind die illegale graffiti en het hele sfeertje errond nog altijd cool, maar zelf ben ik dat stadium allang gepasseerd.'

Bué: Geen van beide. Of liever: het klopt dat sommige gasten - veelal jongeren - mijn werk te soft en te gay vinden, en vooral: geen echte graffiti, omdat ik geen illegaal werk meer doe. Daar kan ik alleen op antwoorden: 'Klopt als een bus.' (wijst naar een paneel van zijn hand aan de overkant van de straat) Maar maakt het wat uit dat ik dat werk overdag heb gezet, mét toestemming van de huiseigenaar? Zou je 't cooler vinden als ik ze 's nachts had gezet, zonder te vragen? Ik bedoel maar (klapt in de handen): bravo hoor, heel hardcore, in het holst van de nacht verven. Begrijp me niet verkeerd: ik vind die illegale graffiti en het hele sfeertje errond nog altijd cool, maar zelf ben ik dat stadium allang gepasseerd. Ik schilder liever overdag in het zonnetje: kan ik op mijn gemak iets drinken en wat met voorbijgangers kletsen.


'Bué The Warrior', het boek

Bué: Het is geen biografie, eerder een overzicht van waar ik me de afgelopen jaren zoal mee beziggehouden heb. Mijn vriendin, die de fotoselectie voor haar rekening heeft genomen, had eerst ouder werk opgenomen, maar daar heb ik een stokje voor gestoken. Ik wilde een mooi esthetisch geheel, iets waar ik zelf kan door bladeren zonder me te schamen voor m'n euh, jeugdzondes: vandaar dat het vroegste werk in het boek dateert van 2006. Pas op: ik weet dat sommige van mijn vrienden-artiesten - Klaas Van der Linden en Defo, om er eens twee te noemen - mijn oudere stijl wijzer vinden, maar ik wilde dat de focus op het hier-en-nu zou liggen: mijn stijl van de afgelopen jaren is wat de meeste mensen kennen. Een stijl die trouwens hier en daar een snaar heeft geraakt bij jonge aanstormende graffiteurs: sommige deinzen er niet voor terug mijn stijl klakkeloos te kopiëren. Op het internet kom ik wel eens foto's tegen met pieces die als twee druppels water op de mijne lijken: vind ik super, want het doet me denken aan de periode dat ik zelf nog Keith Haring-figuurtjes tekende.

Dat boek is ook leuk voor later, als al mijn pieces - en wie weet ook een pak muren waar ze op stonden - uit het straatbeeld verdwenen zijn. Streetart is toch een beetje cultureel erfgoed hè, zij het van de uiterst vergankelijke soort.

HUMO 'I'm not an artist, I just paint a lot,' zo staat te lezen in het boek én op je Instagram-account. Waarom wil je dat label 'kunstenaar' per se ontduiken?

Bué: Gewoon: omdat ik geen artiest bén. Vergelijk het maar met een Sam Dillemans, die obsessief met z'n ambacht bezig is, constant de lat hoger legt, z'n kunst wil uitpuren. Of, om in de graffitiwereld te blijven, The Low Bros uit Berlijn: ze maken ongelofelijk indrukwekkend spul, technisch verbluffend, ik sta er met open mond naar te kijken. Maar tegelijk mis ik in hun werk een beetje salsa - de fun, snap je? 't Zijn enorme perfectionisten, die daardoor heel traag en secuur werken: knap hoor, maar zelf zou ik het niet kunnen opbrengen. Bij mij moet het vooruitgaan, en vooral: lollig blijven.


Lees verder »
On the road

De actieradius van Bué reikt tot vér buiten de langgerekete schaduw van de Sint-Baafskathedraal: er staat werk van hem in - onder andere - Milaan, Kopenhagen, Mexico Stad, Cambridge, Rio de Janeiro en Los Angeles. Lijdt hij misschien een klein beetje aan wat in het Engels 'wanderlust' heet?

Bué: 't Is niet dat ik zot word als ik thuisblijf, maar... (kijkt naar z'n vriendin, die met de ogen rolt) Oké, blijkbaar wél (lacht). Ik vrees dat ik een ander soort euh, salsa in m'n lijf heb dan de meeste van mijn landgenoten. De wereld is groter dan België alleen, hè. Als ik hier te lang rondloop, voel ik me sneller oud worden. Mijn vrienden en vriendinnen trouwen en krijgen kinderen, en sommige daarvan zijn verdorie al zestien, zeventien. Maar als ik in het buitenland ga verven, duren de dagen en weken veel langer: alles is nieuw, en veel intenser. 't Is heerlijk om jezelf in al die milieus en vibes onder te dompelen. En dan weet ik dat het leven -meer is dan veilig thuis zitten, in een appartement aan de Ajuinlei. Pas op: ik weet ook dat miljoenen mensen daarvoor zouden tekenen, maar ik wil er niet in vastroesten. (denkt na) Ik word volgend jaar veertig, en als ik rondreis voel ik me weer jong.

HUMO Het Peter Pan-syndroom, heet zoiets: weigeren volwassen te worden.

Bué: Hola: ik ontken niet dat ik volwassen ben, ik gedraag er me gewoon niet naar (lacht). Of liever: toch niet zoals de meeste mensen onder dat woord verstaan. Maar verder zie ik alleen maar voordelen: ik zal bijvoorbeeld nooit een midlifecrisis krijgen, want ik voel me nog altijd zoals toen ik twintig was. En op mijn zestigste zal ik nog altijd rondlopen met een baseballpetje en sneakers, en in de weer zijn met ladders en verfspuitbussen. Voor één ding ben ik nu wél te oud geworden: om in een club op een neer te staan springen. Maar om me zo te kleden en verf op een muur te spuiten? Ga weg, jong (lacht).


Verfsmurf

Bué groeide op tussen de potloden en penselen: zijn grootvader én vader werkten als inkter en tekenaar van de Suske en Wiske-strips.

Bué: Ik hing als kind vaak rond in de studio Vandersteen: eerst aan de Kalmthoutse heide, later in de Belgiëlei in Antwerpen. Tot mijn veertiende ging ik mee naar de stripdriedaagse, waar het kruim van de Belgische stripwereld rondhing; ik kende ook alle tekenaars: Vlamingen, Walen en Brusselaars.

HUMO Ik neem aan dat je daar de liefde voor het tekenen hebt opgedaan?

Bué: Tuurlijk: als je niks anders ziet, dan ga je 't na verloop van tijd zelf ook proberen. En ik was sowieso al een zware striplezer: Guus Flater, De Smurfen, Sammy, Kiekeboe, Suske en Wiske, Biebel, Alex, Blueberry, Thorgal, noem ze maar op. Tot mijn dertiende deed ik letterlijk niks anders.

HUMO Maar je bent nooit striptekenaar willen worden?

Bué: Nee. Om in die rayon het verschil te maken, moet je écht een genie zijn. Perspectief, anatomie, noem maar op: dat zag ik niet zitten. Je kunt zeggen van 'Suske en Wiske' wat je wil, maar 't is fucking goed getekend. Om nog maar te zwijgen over de verhalen die je moet verzinnen.

Trouwens: in de tekenstudio haalde ik vaak tekeningen uit de vuilnisbak, streek ze glad en nam ze mee naar huis. Man: had ik die originelen maar bijgehouden, ik geloof dat ik stinkend rijk was geweest (lacht).


Toekomst

Uit het boek blijkt dat Bué The Warrior van vele tekenmarkten thuis is - hij maakte prints voor kinderkledij, ontwierp speelgoed alsook de heerlijke foto-app Hey Hey Pix, en binnenkort wordt de game Hey Hey Hurry (waarvoor hij alle tekeningen leverde) gelanceerd. Heeft hij al een idee wat volgt?


© Joris Vandecatseye

Bué: Geen idee. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik weer een nieuwe level moest bereiken, ik heb hoogstens een paar wilde dromen gehad die gek genoeg nog zijn uitgekomen ook. We zien wel.

HUMO Een officieel stadskunstenaarschap, is dat niks voor jou? Mechelen heeft Gijs Vanhee, Gent zou Bué The Warrior kunnen inschakelen.

Bué: Hoeft niet. Hoe officiëler het wordt, met hoe meer mensen je rekening moet houden. Als ik een muur wil beschilderen, ga ik aanbellen, leg beleefd uit wat ik wil doen, en vervolgens begin ik eraan. Ik zie wel eens hoe jonge gasten uit de kunsthumaniora of de academie plots met verf in aanraking komen, en als ze een tijdje bezig zijn, vinden ze plots dat het allemaal te traag gaat. Maar weet je hoe dat komt? Omdat ze zitten te wachten tot er iets bougeert, terwijl het geweldige aan street art net is dat je op niemand moet wachten, en aan niemand verantwoording moet afleggen. Je moet niet wachten tot de verwezenlijkingen je in de schoot geworpen worden: je moet het gewoon zelf doen, de aandacht en de euh, roem volgen als vanzelf (lacht).


Meer over het boek: klik hier

Bekijk het timelapse-filmpje 'Totem' (Gent):

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234