Humo trof Mogwai op een goed moment: 'Ik heb geen zin meer om mijn bek te houden'

De Schotse postrockers van Mogwai zijn terug van nooit weggeweest: na de heruitgave van hun tweede plaat ‘Come On Die Young’ en een soundtrack voor de documentaire ‘Atomic, Living in Dread and Promise’ is ‘Every Country’s Sun’ hun eerste reguliere studioplaat sinds 2014. Ze komen ze deze week in Brussel aan u voorstellen. Wat zeggen we dan?

Zijn op ‘Every Country’s Sun’ opnieuw van de partij: die langzame opbouw naar een eruptie van distortion; de repetitieve Stooges-riffs, die nooit ergens heen gaan, maar toch altijd doel treffen; en, als huisspecialiteit, de uit pure schoonheid opgebouwde soundscapes die bewijzen dat je als rockgroep niet tot elf hoeft te gaan om te imponeren. Is er níét meer bij: gitarist John Cummings, lid van het eerste uur, die na twee decennia vond dat het wel mooi was geweest. We spreken Stuart Braithwaite, frontman tegen wil en dank en een mens met een nog dikker Schots accent dan Groundskeeper Willie uit ‘The Simpsons’.

HUMO Stuart, toen waren jullie nog met vier. Effe wennen?

Stuart Braithwaite «Nawwwwyamateitswhotitisssaintit?»

HUMO Geweldig accent, Stuart, maar daar heb ik geen fluit van begrepen.

Braithwaite (lacht) «Sorry man, het is een lange dag geweest. Omdat we geen frontman hebben, word ik altijd naar voren geschoven als er promo moet gedaan worden, in de eerste plaats door de andere cunts met wie ik in de groep zit. En als ik moe ben, dan komt het accent door, en wil ik weleens onverstaanbaar worden.»

HUMO En je antwoord op mijn vraag?

Braithwaite «Het is niet erg dat John weg is. Dit klinkt misschien weird, maar het was voor alle partijen een opluchting. Het is ook allemaal zo lekker Schots gegaan. Tijdens de tour voor ‘Rave Tapes’ (hun vorige plaat, uit 2014, red.) zei John op een dag doodleuk: ‘I am done.’ Hij heeft twintig jaar alles gegeven wat hij kon, en hij trok het niet meer. Hij wil meer gaan producen, en gewoon thuis in Glasgow blijven om te werken. Prima, toch? Wij gingen hem niet tegenhouden. We zijn nog steeds de beste vrienden. Het grappige was dat hij na die tour toch opeens weer bij ons in de studio stond, omdat hij die ‘Atomic’-film zo interessant vond.»

HUMO De film gaat over de atoombom op Hiroshima, en wat daar allemaal op gevolgd is. Jullie hebben er veel mee getourd, en ik heb me laten vertellen dat jullie ook op de avond dat Trump werd gekozen een ‘Atomic’-show deden.

Braithwaite «Klopt. Dat ze die psychopatische randdebiel hebben gekozen… Eerst heb ik een uur of wat de slappe lach gehad, daarna deed het me veel verdriet, en het boezemt me tot de dag van vandaag angst in. Maar we speelden dus die show, en in het publiek vielen die avond verschillende mensen flauw. Geen idee of het met ons of met Trump te maken had, maar ik had dat nog nooit meegemaakt. Mal land, Amerika.»

HUMO Je gaat de laatste jaren op Twitter geen enkele politieke discussie uit de weg.

Braithwaite «Ik heb geen zin meer om mijn bek te houden. En, eerlijk is eerlijk: Twitter is een godsgeschenk voor tourende muzikanten. Al die tijd die je in de bus hangt, of op vliegvelden doorbrengt, of in kleedkamers: die dood ik tegenwoordig door met schuimbekkende alt-right-losers in discussie te gaan. Fuck ’em.»

HUMO Ik vind dat wonderlijk, omdat jullie me altijd een apolitieke band leken. T-shirts verkopen met de leuze ‘Blur: Are Shite’, onzinnige titels... Het leek allemaal veeleer om te lachen.

Braithwaite «Daar ben ik het niet met je eens, mate. Het klopt dat we naar buiten toe pranksters waren. Als iemand ons zei dat we niet te hard mochten spelen, dan deden we er bewust een schepje bovenop, bijvoorbeeld. Daarom hebben we een paar jaar niet in Nederland mogen spelen: de organisatoren konden er toen niet echt mee lachen. Maar intern hebben we altijd tjokvol commitment gezeten. Echt hevige normen en waarden: met wie ga je in zee, wat doe je wel, wat niet? In die zin zijn we een punkgroep, always been, always will. Alleen dragen we dat tegenwoordig ook uit.»

HUMO Ik heb ook het vermoeden dat de titel van de nieuwe plaat deze keer niet inhoudsloos is. Wat betekent ‘Every Country’s Sun’?

Braithwaite «Vroeger bedachten we titels als we dronken waren: ‘Happy Songs for Happy People’, bijvoorbeeld. Of ‘I’m Jim Morrison, I’m Dead’ – goed mee gelachen. Deze begon ook met scherts, omdat ik een docu had gezien over mensen die ontkennen dat de aarde rond de zon zou cirkelen – uiteraard Amerikanen. Maar daarna ging ik denken: het is niet omdat allerlei macho fuckers een hoge functie bekleden, dat je genoegen met hun beslissingen moet nemen en hun hele land maar meteen moet afschrijven. Ieder land heeft zijn fraaie kanten, net als iedere mens.»

HUMO Gokje tussendoor: jij bent voor de Schotse onafhankelijkheid?

Braithwaite «Dat weet ik niet zo goed. Maar ik weet wel zeker dat ik in de EU wil blijven, en dat ik tegen Farage en Theresa May ben. Zij gaan niet uit van kracht, maar spelen in op de angst bij de kiezer. Walgelijk. May heeft zowaar de verkiezingen overleefd, maar geloof mij: ze zal er niet lang meer zitten. En ik denk niet dat de brexit zal doorgaan. De jonge mensen gaan winnen.»

HUMO Nog even concreet over de nieuwe plaat…

Braithwaite «Niet makkelijk, hè?»

HUMO Hoe bedoel je dat?

Braithwaite «Wat moet je nog gaan vragen over de negende plaat van een groep als de onze?»

HUMO Wat dacht je hiervan: jullie hebben lang niet zo basic geklonken, komt dat doordat jullie weer een kwartet zijn?

Braithwaite «Ik denk dat dat wel meespeelt, ja. Maar we wilden na ‘Rave Tapes’ en de soundtracks voor ‘Les revenants’ en ‘Atomic’ vooral iets eenvoudigers doen. Weer eens gewoon gitaar spelen en kijken wat er uitkomt, net als tieners. Onze producer heeft het verder zeer strikt gehouden, hij was echt een dictator (lacht).»

HUMO Je hebt het nu over Dave Fridmann, onder andere bekend van zijn werk met Flaming Lips en Mercury Rev. Pure indierockadel.

Braithwaite «We hadden lang geleden al eens met hem gewerkt, op ‘Come On Die Young’ en ‘Rock Action’, naar ik vermoed onze bekendste platen (uit 1999 en 2001, red.). We waren toen een groep die twijfelde: moeten we huge proberen te worden – dat was ‘Rock Action’ – of moeten we de donkere diepte in, zoals op ‘Come On Die Young’? Vandaag vind ik die laatste een pak beter geslaagd, trouwens.

»Dave heeft ons deze keer als een punkgroepje benaderd, en ons gedwongen tracks als ‘Coolverine’ of ‘aka 47’ volledig live in te spelen. Hij wilde geen twijfels over onze ambitie horen, de muziek moest voor zichzelf spreken. En ik denk dat het gelukt is. Het is een bescheiden, afgemeten plaat geworden. Ik ben er erg trots op.»

HUMO Tot besluit: jij zit tegenwoordig ook in Minor Victories, een supergroep met onder meer Rachel van Slowdive. Komen jullie terug?

Braithwaite «Jazeker. Slowdive heeft eerder dit jaar natuurlijk de beste cd van 2017 uitgebracht, dus Rachel is nog wel even bezig. En ook wij beginnen met Mogwai weer aan een intensieve tournee. Maar daarna, zeg tegen 2019, gaan we weer een Minor Victories-plaat maken. En tot die tijd is iedereen van harte uitgenodigd om eens naar een stel oude, Schotse gasten te komen kijken, die heel hard gitaar spelen (lachend af).»

‘Every Country’s Sun’ is uit bij Rock Action Records. Mogwai speelt op 20 oktober in de AB in Brussel.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234