Hun voetbalmetaforen onder de knie: Mount Kimbie

Zelf zouden ze, gereserveerde Britse knapen zijnde, nog liever hun tong afbijten dan het toe te geven, maar ‘Love What Survives’ – de nieuwe en uitstekende derde van Mount Kimbie – is de bezegeling van een bromance.

'James Blake speelt in een hogere klasse, maar hij trapt graag nog eens een balletje met ons'

HUMO Kai, hoe reageerde je toen je hoorde dat Dom naar het andere eind van de wereld zou verhuizen?

Kai Campos «Ik herinner het me niet eens meer, dus ik ga ervan uit dat we niet samen aan nieuwe nummers zaten te werken. We woonden apart en gingen uit met onze vrienden, en verder zagen we elkaar niet zo vaak. Ik denk dat we onszelf elk apart in onze huiskamer zaten af te vragen wat onze volgende stap moest worden. Dat gezegd zijnde: ik zag het dus niet als een big issue, ook al omdat we vroeger ook vaak apart ideetjes uitwerkten. We moesten er wél iets op vinden, want we zijn op ons best als we in één kamer samen aan nummers werken. Maar het vliegtuig nemen is nu ook weer niet zó moeilijk, hè. Ik ben dus een keertje bij Dom in LA geweest, maar hij kwam vaker bij mij in Londen, waar ik een goeie studio heb.

»(Denkt na) Ik begréép Doms zet ook wel, want ik denk er zelf ook vaak aan om te verhuizen: van thuisbasis veranderen, geeft je energie. Ik ben opgegroeid in het doodkalme Cornwall, maar toen ik tien, elf jaar geleden in het bruisende Londen arriveerde, was dat een breekpunt: ik heb toen besloten om voluit voor de muziek te gaan. En nu zou ik gerust willen verhuizen naar een plek die wat goedkoper is – Portugal bijvoorbeeld. Helaas spreek ik geen half woord Portugees, en ik weet nu al dat ik nooit het geduld zal kunnen opbrengen om de taal deftig te leren. Dus blijf ik maar samen met mijn vrienden dagdromen over een vertrek uit Londen. ’t Is typisch Engels, denk ik: klagen en zagen en zeggen dat je weg wil, maar uiteindelijk toch blijven hangen. Bang om, eens het zover is, uit de loop te zijn en niet meer te weten wat er in dat prachtige Londen van ons allemaal gebeurt (lacht)

Dom Maker «Ik hou zielsveel van Londen, maar toch mis ik de stad niet echt. Nu ja, ik probeer ook af en toe op bezoek te gaan bij m’n familie, en dat helpt.»

HUMO Is de titel ‘Love What Survives’ alweer het resultaat van een rondje goochelen met de koelkastmagneten, zoals bij ‘Cold Spring Fault Less Youth’, of zit er meer achter?

Campos «Ik zat me op de bus het hoofd te breken over een goeie titel, en dit was het beste wat ik kon verzinnen. Ik had de woorden ‘just what survives’ omcirkeld in één of ander boek, en dat klonk als een postapocalyptisch statement, donker en deprimerend.»

HUMO Iets uit een boek van J.G. Ballard, quoi.

Campos «Precies. Het bleef maar in mijn hoofd spoken, en toen dacht ik: ‘Laat ik er het woord ‘love’ maar eens voor zetten.’ (Kucht) Het werkte.»

HUMO Dat klinkt alsof je je ervoor schaamt.

Campos «Euh, dat is ook zo. Weet je, die titel heeft wel degelijk betekenis voor me, maar ik maak er liever niet te veel woorden aan vuil. ’t Is vaag genoeg zodat mensen er hun eigen draai aan kunnen geven. Dat heb ik altijd het interessantst gevonden.»

HUMO ’t Heeft alleszins iets kwetsbaars.

Maker «De nagel op de kop. Ons project heeft altijd een kwetsbaar kantje gehad: we komen op muzikaal vlak heel goed overeen, maar we zorgden er altijd voor dat we naar onze oude vertrouwde plek konden terugkeren. Letterlijk én figuurlijk: in onze studio kunnen we gewoon muziek maken, en hoefden we de dingen niet noodzakelijk tot op het bot uit te praten – daar zijn we namelijk niet assertief genoeg voor (Campos kijkt ongemakkelijk de andere kant uit, red.). Maar nu we een paar duizend kilometer uit elkaar wonen, gaat dat niet meer. En toch is er tijdens het maken van ‘Love What Survives’ iets omgeslagen: ’t is alsof die verhuis ons van een paar angsten heeft genezen. We maken ons niet meer zo druk in de manier waarop we muziek maken, en we aanvaarden het leven zoals het zich aandient. Dat we allebei onafhankelijk van elkaar tot hetzelfde besef zijn gekomen, is mooi meegenomen.

»Het is allemaal snel gegaan, hè. We zijn rond ons 20ste begonnen, en nog voor we één en ander hadden kunnen uitproberen, brachten we nummers uit bij Hotflush en vertrokken we op tournee. Spannend, maar plots leefden we een muzikantenleven, terwijl we daar eigenlijk helemaal niks mee hadden. We zijn nu zoveel jaar verder, en ik voel me nog altijd geen muzikant. Mijn vrienden zien me als één of andere reizende rockster of superstar deejay, maar dat frustreert me: ze hebben er een compleet fout beeld van. Ik reis heel graag, maar dat hele circus is nog altijd niet aan mij besteed. En toch heb ik er vrede mee: Kai en ik kunnen nog altijd samen muziek maken én ze live brengen voor ons publiek, en dat is wat telt. Echt, jong: zo vrij hebben we ons nog nooit gevoeld.»

Campos «Ten tijde van ‘Maybes’ was ik heel obsessief bezig met wat anderen van onze muziek dachten, maar daar ben ik van af. Enfin, ik ben natuurlijk nog altijd nieuwsgierig hoe mensen erop zullen reageren, maar ik kan ook gewoon blij zijn dat de plaat klaar is. Of liever: redelijk blij. Want hoelang je ook aan een nummer werkt, je blijft toch altijd denken: ‘Niet slecht, maar toch niet goed genoeg.’ Songs maken is een ambacht, en je moet aanvaarden dat je dat nooit echt helemaal onder de knie zult hebben. Vandaar: ‘Love What Survives’ is de best mogelijke soundtrack bij deze periode in ons leven. Dat leven kabbelt gewoon verder, en onze muziek ook.»

HUMO Jullie vriend James Blake, die ooit een tijdje in Mount Kimbie zat, leverde hand- en spandiensten. Een mens kan nu eenmaal niet altijd met Rick Rubin, Justin Vernon of Frank Ocean in de studio zitten, zeker?

Maker (glimlacht) «James speelt intussen in een hogere klasse dan wij, maar ik denk dat hij het bevrijdend vond om met ons een balletje te trappen. Op ‘We Go Home Together’ zingt hij alleszins helemaal anders dan op zijn laatste soloplaat.

»Hij woont trouwens ook in LA: we zien elkaar geregeld. En als Kai langskomt, dan proberen we altijd samen iets te doen.»

HUMO Ook present op de plaat: Mica Levi alias Micachu. Geen klinkende naam, maar ze was wél genomineerd voor een Oscar met haar soundtrack voor de Jackie Kennedy-biopic ‘Jackie’.

Campos «She’s remarkable, man. Ze was aan een paar projecten tegelijk bezig toen ze bij ons in de studio kwam, maar toch schudde ze het ene idee na het andere uit haar mouw. Je laat haar een stukje van een onafgewerkt nummer horen, en voor je er iets van uitleg bij kunt geven, zegt ze al: ‘Wil je zoiets? Of liever zoiets?’ – ‘Euh, doe maar.’ Ze schrijft haar teksten gewoon waar je bij staat – heerlijk! Ze begrijpt het concept van een rockband ook niet zo goed: ‘Songs die je al eens gemaakt hebt opnieuw brengen, maar dan op een podium? Ga toch weg.’ (lacht)»

HUMO Worden jullie, sinds jullie bij het legendarische Warp tekenden, uitgenodigd op de nieuwjaarsreceptie? En heffen jullie dan het glas met Aphex Twin, Autechre en Boards Of Canada?

Campos (verbaasd) «Ik hoop maar dat ze geen receptie geven, want het zou betekenen dat wij als enige niet uitgenodigd worden.»

Maker «Als dat zo is: moeten we daar dan wakker van liggen?»

HUMO Niks moet. Maar heb je écht nog nooit naakt door de kamer gedanst toen je bedacht dat zij labelgenoten zijn?

Campos «Neuh. Pas toen ik dat wereldbollogo op de hoes van ‘Cold Spring’ zag staan, viel mijn frank: ‘Hé ja, we zitten bij Warp.’ Meer niet.»

Maker (droog) «Ze brengen wel goeie platen uit, hè?»

HUMO Nogal.

‘Love What Survives’ verschijnt op 8 september bij Warp.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234