Hypochristmutreefuzz - Hypopotomonstrosesquipedaliophobia

Tussen wie we zouden wíllen zijn en het miezerige hoopje twijfels en onzekerheden dat bij ons thuis de vuilnisbakken buitenzet, wil er weleens een Grand Canyonachtige leegte gapen; rond die droeve vaststelling is ook de debuutplaat van het Gentse Hypochristmutreefuzz grotendeels opgetrokken. Of zoals ze het zelf ergens zo treffend verwoorden: ‘It’s insane in my small brain.’

De groepsnaam is de titel van een vijftig jaar oude avant-jazzclassic van Misha Mengelberg. Mocht dat de indruk wekken dat het om een bende intellectuelen gaat: op de vraag welke ervaring hij ooit wil herbeleven, antwoordde de zanger: ‘Het boertje veroorzaakt door mijn allereerste biertje.’ En op plaat rijmt ‘It’s okay’ op ‘It’s so gay’. Ze zijn niet ingeënt tegen puberalitis, maar het is van de hoogdagen van Ween geleden dat we ons daar zo weinig aan hebben gestoord.

‘Hypopotomonstrosesquipedaliophobia’ is, op een paar letters na, de medische term voor ‘angst voor lange woorden’, en dus mogelijk een neus naar iedereen die het altijd eerst over hun naam heeft en daarna pas over de muziek. Niet dat ze het niet zelf gezocht hebben.

Live zwaait de groep net zolang met flikkerende tl-buizen tot er minstens vijf epileptici afgevoerd worden, op plaat pakken ze de zaken rustiger aan en is de sound cleaner. ‘Bewust,’ zei frontman Ramses Van den Eede in Humo: ‘Waarom zou ik op plaat hetzelfde doen als op een podium? Dit is onze kans om iets nieuws te proberen.’ Im grossen und ganzen is dit Gentse noiserock, maar Hypochristmutreefuzz trekt zijn kar niet klakkeloos in de diepe voren die te velde door Raketkanon en Drums Are For Parades zijn gemaakt. Ze voegen er een andersoortige groove en een verwrongen, kierewiet popgevoel aan toe.

In de spiegelpaleizen van ‘One Trick Pony’, ‘Chromakalim’ en ‘Music of Spheres’ loop je je met plezier een bloedneus, en in de reflecties herken je Liars, Gruppo Pawlowski, Faith No More, Ariel Pink en veel Hickey Underworld. ‘Elephantiasis’ is song zes, en Ramses zeurt zich door de intro heen met het timbre van iemand die daadwerkelijk met zijn ballen over het asfalt schuurt.

‘Hypopotomonstrosesquipedaliophobia’ werd prima geproducet door Jasper Maekelberg, de enige Vlaamse producer die tegenwoordig nog zijn telefoon lijkt op te nemen – maar het is bij de songs dat de band winst heeft gemaakt. Tijdens Humo’s Rock Rally 2014 strandde Hypochristmutreefuzz in de preselecties. Collega Frits Pichal toen: ‘Hun songs waren van dien aard dat ze er vermoedelijk net zo goed drie andere hadden kunnen spelen zonder dat hun setje aan kwaliteit zou hebben ingeboet. Of er beter van zou zijn geworden.’ Dat is nu opgelost: we tellen tien songs met een eigen smoel. Karpatenkoppen om stront op te sorteren, maar wel van ver te herkennen.

‘Hypopotomonstrosesquipedaliophobia’: we lusten er pap van.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234