null Beeld

Iceage - Plowing into the Field of Love

Elias Bender Rønnenfelt (hierna: Ronny) heeft een kwaadaardig gezwel in de hersenen. Het luistert naar de naam Nick Cave.

Dat de Deense schoften van Iceage het punkidioom van hun eerste twee platen zouden ontgroeien, lag voor de hand. Hun zanger en songschrijver – hij heet Ronny – etaleerde al op zijn achttiende een bovengemiddeld talent. Hij beukte toen al met verstand. Sla er ‘White Rune’ en ‘Broken Bones’ nog eens op na, maar kijk uit: ze slaan terug. En er was meer: uit Ronny’s elektronische nevenproject Vår (luister vooral eens naar ‘In Your Arms’ uit 2012) sprak de voorliefde voor melodie en experiment van iemand die de grenzen van de punk algauw als te beperkend zou ervaren. Tel daar een gastrol op het nog steeds bedwelmend mooie ‘Love’ van Amen Dunes bij, eerder dit jaar, en je weet genoeg. Maar wat ons wel verwondert, is de felle ruk aan het stuur waarmee Iceage van richting veranderd is, én de vanzelfsprekendheid waarmee dat gebeurde: Iceage 2.0 klinkt alsof ze nooit anders geklonken hebben. Volgt u?

Op ‘Plowing into the Field of Love’ (probeer niet aan Tears For Fears te denken) kom je oren te kort. Een snaredrum dicteert duivelse marsen, de gitaarsnaren zijn vervangen door schrikdraad, blazers schieten tevoorschijn, een piano zwalpt erdoorheen als een zatlap door een dorp vol revolverhelden. Hier worden mythes herschreven. Het oude Westen is opnieuw in buitenlandse handen, zoals het dat was op ‘The Firstborn Is Dead’ van Nick Cave & The Bad Seeds. Het tempo wordt bepaald door de waan van het moment. De trein komt steevast een dag te laat.

Ronny is de man achter de piano, de gitaar, de songs, de microfoon. Nu de punkmuren gesloopt zijn en iemand eraan gedacht heeft de Iceage-songs eindelijk ook eens te gaan mixen, valt eens te meer op dat hij geen geweldige zanger is. En toch legt hij song na song zijn eigen jonge leven in de weegschaal. Alles wat hij zingt, kost onmenselijk veel moeite, en lijkt slechts één ding uit te drukken: ‘That woman’s got me drinking.’ Tiens, is dat ook geen song van Shane McGowan? Klopt: voeg toe aan het referentiekader, en prop er, als er nog plaats is, voor ons part ook het minst romantische van The Triffids bij.

Het ontbreekt Iceage vooralsnog aan songs die het beste van deze voorbeelden kunnen bijbenen, maar dat betekent niet dat er op ‘Plowing’ geen kanjers staan. ‘Cimmerian Shade’: diep dreunende bas, kreunen en steunen, paranoia – een tornado door een goudzoekerskamp. ‘The Lord’s Favorite’: galopperende countrysong met magnifieke gitaren – de Heer heeft smaak. ‘Glassy Eyed, Dormant and Veiled’: door de outback dwalen met het vreemdelingenlegioen. ‘Stay’, ‘Forever’, ‘Against the Moon’: zo veel songs, zo veel stemmingen. Ongemakkelijke songs, maar ze zitten ons alsmaar beter.

Zeelui, zwervers en cowboys zullen van de nieuwe Iceage houden.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234