ICYMI: Posterboy Woody kan beter zijn grote mond houden

Elke vrijdag duiden we het belangrijkste popcultuurnieuws in onze rubriek ‘In Case You Missed It’. Deze week: de grote mond van posterboy Woody!

Afgelopen maand won Ronan Farrow een dikverdiende Pulitzer voor zijn onthullingen over Harvey Weinstein. Zo ongeveer gelijk met het moment dat Farrow zijn prijs kreeg, gaf Weinstein zichzelf aan bij de New Yorkse politie, uiteraard met draaiende camera’s op de stoep, en public. Amerika: het zal altijd wel een beetje het land van de Wild West blijven.


Harvey Weinstein

Farrow is zelf inmiddels een celebrity geworden. Zijn onvermoeibare werk voor de New Yorker heeft hem volledig terecht aanzien en status verleend. Daarmee is ook zijn eigen familiegeschiedenis weer eens voor het voetlicht gebracht. En dat is er natuurlijk nog al een. Voor wie onder een steen heeft gelegen: Ronan Farrow is een zoon van Mia Farrow en Woody Allen, of beter gesteld: hij is de zoon van Mia en verstoten door Woody, die als kind al weinig van hem moest hebben. Dat laatste is zo ongeveer het enige feit waarover consensus bestaat binnen de idiote vechtscheiding Farrow-Allen. Over alle andere feiten wordt al sinds de veelbesproken break-up van Woody & Mia in 1992 (nadat Woody kenbaar maakte een relatie te hebben met haar stiefdochter uit een eerder huwelijk, u kent het verhaal) getwist, gebakkeleid, gemanipuleerd en ordinair gescholden. Beide kampen hebben daar schuld aan.

Nog voor #metoo een fenomeen werd, werd de Zaak Allen/Farrow nieuw leven ingeblazen in 2014 schreef Dylan Farrow (dochter van Woody & Mia) in de New York Times dat zij als zeer jong kind misbruikt was door haar vader. Het artikel is een heftig relaas, misselijkmakend. Ook het afstoten van Ronan (toen nog Satchel, Mia veranderde zijn naam later in de jaren 90) speelt er een rol in. Dylan was altijd Woody’s obsessie, en bij het haar op bed leggen zou hij haar betast hebben, ettelijke keren, onderwijl druk op het kind uitoefenend vooral niks tegen mama te zeggen. Het verhaal van Dylan in de NYT was niet nieuw. In de jaren negentig is het getoetst door media én de NYPD, en die laatsten concludeerden dat er geen bewijs was. Op een of andere manier is dat destijds door heel de wereld vertaald als ‘Woody heeft niks gedaan’. Terwijl de platte waarheid natuurlijk is dat we het simpelweg niet kunnen bewijzen – dus ook niet of Woody ónschuldig is. Als ik er op terugkijk vind ik het overigens nog ernstiger dat Mia Farrow, en daarmee ook haar kinderen, destijds is weggezet als hysterisch vrouwtje dat de scheiding simpelweg niet kon verkroppen.

Woody Allen bij 60 minutes in 1992:

Ik schrijf dit stuk omdat ik op dit vlak mezelf medeschuldig ga verklaren. Want, mijn god, wat heb ik Woody lang verdedigd. En ook ik heb Mia Farrows motieven betwist. Woody’s films waren voor mij als tiener zeer belangrijk; ik dweepte met zijn humor, zijn oneliners, zijn intelligentie en ook met de slapstick. De vele verwijzingen in zijn film hebben me cultureel ontzettend verrijkt – zonder Woody zou ik denk ik niet zo verslingerd zijn geraakt aan uiteenlopende helden variërend van Ingmar Bergman tot Groucho Marx. Ik zou niet half zo in de ban van New York zijn geweest en ik zou op zeker een vroeger vriendinnetje geen dichtbundel van t.s eliot cadeau hebben gedaan; Michael Caine doet dat namelijk in Hannah and Her Sisters, mijn favoriete film van Woody. Only the rain has such small hands – ja prachtig in het scenario verweven. Een meesterwerk.

Maar ik ben op het punt gekomen dat het niet meer genoeg is. Ik kan de verhalen over Woody’s handel en wandel niet meer loszien van zijn kunst, ook al vind ik dat ergens onzinnig. Kunst en de maker moeten los van elkaar staan, ik geniet ook van de platen van Ike Turner bijvoorbeeld. En toch. Bij Woody steekt er iets. Is het zijn act van ‘niks aan de hand, ik ben maar een klein neurotisch mannetje’? Een beetje? Is het ’t feit dat veel van zijn films over morele kwesties gaan, en niet zelden over dubieuze verhoudingen tussen man en vrouw? Of is het een debiel als een Bob Weide? Weide is de man die een lange documentaire over Woody maakte en hem te pas en te onpas verdedigt. Bob Weide’s gospel is het ‘geen bewijs’-argument en zijn favoriete insinuatie is de volgende: Mia Farrow is een extreem promiscue vrouw gebleken in het verleden. Ze was meerdere malen getrouwd, en ging zelf vaak vreemd. Oh, okay Bob. Dat maakt het inderdaad logisch dat haar man een pedofiel is. Of wil hij insinueren dat zij zo moreel verrot is dat ze rustig een man met wie zij meerdere kinderen kreeg beschuldigd van pedofilie? Dat ze haar kinderen hersenspoelt omdat ze een botergeil vrouwtje is dat een koekje van eigen deeg kreeg? Leest het vooral zelf hier, misschien komt u er uit. In elk geval een proficiat aan Bob Weide: ik vind je filosofisch gezien een nog walgelijker figuur dan Woody Allen. Voorwaar een hele prestatie in dit dossier.

Ja, sinds de verdedigers van Woody brutaler zijn geworden (sinds het stuk van Dylan in de NYT, kortom) ben ik meer anti-Woody geworden. Ik noem hem bewust al jaren geen held meer. Voor zover was hij al van een voetstuk gevallen voor mij. Maar deze week volgde de druppel die de emmer echt deed overlopen. Woody Allen gaf een interview en zei daarin letterlijk niet te snappen waarom hij beschuldigd wordt en bovenal: dat hij in een juiste, rechtvaardige wereld juist de posterboy van #metoo zou moeten zijn. Toen brak mijn klomp. En toen wist ik waarom dit proces zich heeft ingezet: uitgerekend zijn zoon heeft definitief aangetoond hoe verrot de overheersing van mannen kan zijn, en hoe ernstig hun seksisme en vrouwenhaat is. Bijna twee jaar verder kan en ik wil ik ook in het geval van een kunstenaar die mij zoveel geinspireerd heeft als mens niet meer wegkijken.

Woody: posterboy? Je bent een volslagen debiel als je het serieus meent. En ik heb het idee dat dat zo is. Als ik jou was zou ik de rest van mijn leven mijn grote mond houden over deze materie. En je handjes dichtknijpen dat er vooralsnog niks te bewijzen valt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234