ICYMI: We need to talk about David, Jesse, Laura & Mike

Elke vrijdag duiden we het belangrijkste popcultuurnieuws in onze rubriek ‘In Case You Missed It’. Vandaag: ben je voor of tegen het second amendment, oftewel ‘the right to bear arms’?

Het was me de week wel in de VS. Terwijl we ons hier voornamelijk druk maakten om de Ronde van Vlaanderen, ging het in Amerika maar om een ding: ben je voor of tegen het second amendment, oftewel ‘the right to bear arms’?

Op zaterdag 24 maart was de bijzonder indrukwekkende March for Our Lives. Meer dan een miljoen(!) mensen, waaronder honderdduizenden jongeren, liepen door New York en Washington. Donald Trump, altijd bereid om de grootste hork van het noordelijk (en zuidelijk) halfrond te zijn, bleef er niet voor thuis. De demonstranten trokken zich er weinig van aan. Ze trokken langs zijn huis aan 1600 Pennsylvania Avenue, en lieten hun stem horen. Ze zijn het zat dat er jaarlijks meer dan 10.000 doden als gevolg van vuurwapens vallen in hun land. Ze willen een toekomst, en ze willen dat die veilig is. Geef ze eens ongelijk. De bijval was immens – Barack Obama steunde de actie volop en Paul McCartney liet zijn gezicht zien in NYC. De stad waarin zijn vriend John Lennon door de grootste, meest laffe klootzak aller tijden, Mark Chapman, met een revolver, in de rug werd geschoten.

Toch was de March maar het begin van wat een uiteindelijk een hallucinant vreemde week werd, waarin het debat door de popcultuur werd gedomineerd. Op de voorgrond ging het over vuurwapens, maar voor wie goed keek, ging het over zo ongeveer álles wat momenteel op sociaal vlak het land en zijn bevolking uit elkaar scheurt. Het was een leerzaam toneelstuk. Laten we de hoofdrolspelers een doornemen.


Killer Mike

Killer Mike vond het een goed idee om op de dag van de March een video te laten posten waarin hij praat met (zwart) NRA-kopstuk Colion Noir. Daarin pleit de rapper van Run The Jewels – en tevens buddy van Bernie Sanders – onomwonden voor vrij wapenbezit. Dat was een klap in het gezicht van progressief Amerika. Als juist op zo’n belangrijke dag van het jaar zo’n progressief mens zich van een andere kant laat zien, tja: dan is dat nogal wat. Mike was overigens nog niet klaar na zijn verdediging van het tweede artikel van de Amerikaanse grondwet. Hij verklaarde ook dat hij zijn kinderen had verboden mee te lopen in de March. Als ze dat wel deden? Nou: ‘then they can walk out my house’. Was getekend: Killer Mike.


Jesse ‘The Devil’ Hughes

Ook Jesse Hughes liet zich niet onbetuigd. Op Instagram ging de zanger van Eagles of Death Metal los. Wie meeliep in de March was niet goed bij zijn hoofd. Of sterker: het waren ‘walgelijke misbruikers van zij die gestorven zijn.’ En de slachtoffers en nabestaanden van de recente shooting in Parkland, Florida, die de March hadden georganiseerd? Stampvoetende kinderen, die niet konden accepteren dat ze ‘ongelijk’ hadden en daarom de lichamen van hun 16 dode schoolgenoten voor hun karretje hadden gespannen. Fraai gesteld, Jesse. Maar niet heus.


Laura Ingraham

De Parkland-shooting bleek het heetste hangijzer van de week te worden. Laura Ingraham, een reactionaire talkshowhost van Fox (waar anders van?) vond het wel bon ton om de leider van de Parklandkinderen belachelijk te maken. Ze noemde deze jongen van 16, die in nog maand tijd tot belangrijkste antigun-activist heeft weten uit te groeien, een loser. Ze wist te vertellen dat hij zich bij vier prestigieuze universiteiten had aangemeld. En was afgewezen. In de woorden van haar held Donald Trump: so many flops!


David Hogg

Daarmee zijn we na de vorige drie dubieuze rollen, eindelijk beland bij de hoofdrolspeler van dit verhaal. David Hogg is 16 jaar oud, en hij overleefde de aanslag op zijn school in Florida. Sindsdien is hij overal en nergens op de barricaden te vinden. Indrukwekkend, gezien zijn trauma. Hij reageerde soeverein op de idiote aanval van Ingraham. Op Twitter weigerde hij haar zieke excuses – ziek omdat ze ze alleen wenste te uiten in de ‘geest van de Heilige Week’. Hogg bleef beleefd en wees naar de adverteerders van haar show. Hij riep al zijn miljoenen volgers op Twitter en Insta op om deze bedrijven te taggen om zo te vragen waarom ze in ’s hemelsnaam zich achter dit programma wilden scharen. Power to the people, want bijna allemaal trokken ze zich terug. Zelden stond een populist zo in haar hemd, als Laura Ingraham. Serves her right.

Dus. Waar laat ons dat aan het einde van deze ‘heilige week’? Nou, allereerst dat Amerika zich – zelfs in het Trump-era – zelden zo gewond heeft getoond. Killer Mike maakte zijn excuses voor de video. Hij noemde het niet heel verstandig, maar postte tegelijk de gehele video, van 45 minuten. Daarin werd vooral duidelijk dat zijn woorden passen in de Black Lives Matter-kwestie. Dat nuanceert zijn verhaal zeker, en hij blijft een belangrijke progressieve stem. En toch. Dat een weldenkend mens als Mike liever ‘een miljoen zwarten’ zich ziet aansluiten bij de NRA, dan te pleiten voor een vrijwapenverbod – dat stemt toch droevig. Het is als de fatalistische Jezus, die op het eind van zijn leven zijn discipelen aanraadt hun mantel te verkopen voor een zwaard. De tijd voor de ‘andere wang’ voorgoed voorbij. Het is om triest van te worden. Ook Jesse Hughes maakte excuses. Hij kon op minder bijval rekenen. Hij deed het dan ook onhandiger: welbeschouwd wiste hij slechts zijn Instapost. En toch, toch snap ik Jesse’s onderbuik net zo goed als die van Mike. Wie een horror als die van Bataclan overleeft: heeft die dan ook wat ruimte om zich te mogen uiten? Jesse Hughes is een gewond dier, en dat is pijnlijk om te zien. Zijn vele oproepen om te bewapenen zijn dieptriest. Tegelijk kroop hij in Parijs een jaar na Bataclan op het podium bij U2, om liefde te prediken. Als Killer Mike ons begrip verdient, dan Jesse ook.

Tot besluit is er natuurlijk een persoon in dit verhaal die het geloof in de mensheid dient. David Hogg. Als een jongen van 16 de beste, slimste en meest redelijke stem in je sociale wespennestdebat is, dan is dat enerzijds een beetje treurig. Het geeft aan hoe ontzettend ver de partijen van elkaar zijn afgedreven in Amerika. Wit versus zwart, rijk en arm, steden en platteland, eerste en tweede amendment: het staat lijnrecht tegenover elkaar, en elke partij lijkt steeds meer te bepleiten dat bewapend te doen. Tegelijk zijn daar die jongeren, die miljoenen jongeren, die op zaterdag 24 maart hun stem lieten horen.

Komende week is het 50 jaar geleden dat Martin Luther King in Memphis werd doodgeschoten. Hij zou anno 2018 triest het hoofd hebben geschud om zo veel verdeeldheid. Tegelijk zou hij David Hogg alle steun van de wereld hebben gegeven. David Hogg heeft een droom; laten we hopen dat de Trumps, Ingrahams, Hughesen en Killers Mike van deze wereld er geen nachtmerrie van maken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234