'Iedereen Beroemd': koffie, taart en rake vragen met Jos en Jacqueline

Elke maandag gaat ‘Iedereen beroemd’ langs in Baal, waar Jacqueline (69) en haar man Jos (68) telkens een andere mystery guest ontvangen. De bezoekende BV mag dan een uurtje knus tussen hun tweetjes op de sofa komen zitten, waarbij naar goeie gewoonte wordt getrakteerd op koffie (of straffer spul), taart en rake vragen. Zet hier een voet binnen en de gezelligheid kan beginnen.

Niet alles wat je op tv ziet, is echt. In werkelijkheid eet Jacqueline geen taart – ‘Mag niet meer van de dokter, ik heb suikerziekte’ – en de coupekes champagne zijn evenmin aan haar besteed (‘Ik lust geen alcohol, dus doet Jos een druppeltje van ’t één of ’t ander in mijn glas spuitwater – voor de kleur’). Maar afgezien van die paar fictieve elementen is er geen letter gelogen van de hartelijke ontvangst. Zet hier een voet binnen en de gezelligheid kan beginnen.

Jacqueline «En achteraf blijven al die BV’s plakken. Op tv lijkt het of ze na dat uurtje bij ons direct naar huis gaan, maar in het echt komt iedereen weer binnen om te babbelen, te drinken, te snoepen.»

HUMO Wie bleef er het langst hangen?

Jos «Wendy Van Wanten. Na de opnames is haar man Franske ook binnengekomen. Die was al die tijd buiten blijven wachten.»

Jacqueline «Lieve mensen, allebei. Wendy overkust je als ze je ziet.

»Aagje Vanwalleghem was ook zo’n lieveke. Ze heeft hier op de zetel haar vriend zelfs ten huwelijk gevraagd.»

Jos «Ja, alleen hebben ze dat stukje er achteraf uitgeknipt. Hij weet het dus nog niet (lacht).»

HUMO Hebben jullie al vriendschappen overgehouden aan de BV-bezoekjes?

Jacqueline «Vriendschap mag je dat niet noemen, maar met sommigen hebben we nog contact. Wendy en Franske hebben we teruggezien toen we naar ‘Calendar Girls’ gingen kijken. (Haalt de bijbehorende, zwierig gesigneerde kalender van de voorstelling boven) Wendy ziet er in het echt beter uit dan op foto. Er is veel gefotosjoept – of hoe heet dat.»

Jos «Ze is helemaal anders dan je zou denken, afgaand op de boekskes. De boekskes – sorry dat ik dat zeg – doen afbreuk aan haar.»

HUMO Ik neem het niet persoonlijk.

Jos «Wij dringen ons nooit op bij die BV’s.»

Jacqueline «We vallen ze nooit lastig voor een foto of een selfie. Alleen met Marleen Merckx hebben we een selfie gemaakt, omdat ze dat zelf voorstelde. Dat was plezant, met Simonneke. We kijken al twintig jaar naar ‘Thuis’, dus voelde het alsof we haar al jaren kenden.»

Jos «Ik zit heel bewust niet op Facebook – ik vind dat gestoef, en aan stoefen doen wij niet mee – maar ik heb wel een mailadres. Op het eind van zo’n bezoek geef ik altijd mijn visitekaartje af. Interesseert het hen: goed. Interesseert het hen niet: ook goed. Van sommigen heb ik al een mailtje gekregen.»

Jacqueline «Met Patje Krimson heb ik zelfs nog getelefoneerd. Gewoon, om hem te feliciteren toen hij de Zomerhit van Radio 2 won. En bij Herr Seele mogen we ook altijd binnenspringen als we in de buurt zijn. Hij heeft van ons een prachtig portret getekend, hier op de sofa. Onze zoon Bart zei direct: ‘Inkaderen! En nooit weggeven!’»

Jos «Met sommigen heb je meteen een klik, met anderen niet of veel minder. Het is zoals met vakantievrienden: wij gaan al dertig jaar op vakantie en hebben op onze reizen al veel vrienden gemaakt, maar uiteindelijk hou je er daar maar een handvol van over.»


Den bospoeper

HUMO Dit hele avontuur is voor jullie begonnen met ‘Man bijt hond’.

Jacqueline «Op een dag, vier jaar geleden, kwamen hier twee meisjes aanbellen. Ze hadden onze oldtimer voor de deur zien staan – Jos werkt graag aan oude auto’s. En maar rondkijken en maar babbelen: ‘Nemen jullie een goed ontbijt?’ Ja, ontbijten doen wij altijd vrij uitgebreid. En toen vroegen ze of ze dat eens mochten komen filmen. Ik dacht: ‘Wat is daar nu aan, mensen filmen die zitten te ontbijten?’ Maar uiteindelijk hebben ze het gebruikt voor een item over levensgenieters. Kennelijk had Wouter, de regisseur van ‘Iedereen beroemd’, dat filmpje in het archief gevonden.»

Jos «Onze enige voorwaarde was: wij blijven hier in Baal – naar Brussel krijgen ze ons niet.»

Jacqueline «Sommige mensen denken dat wij een stel acteurs zijn, dat ze ons de vragen influisteren via een oortje. Maar nee, gij!»

Jos «Wouter zegt ons nooit wat we moeten vragen. Alleen de laatste vijf minuten durft hij weleens de living binnen te komen om een bepaald onderwerp op tafel te gooien of voor te stellen een plaatje op te zetten en een dansje te doen, zoals toen Frank Focketyn een slow danste met Jacqueline. De rest van de tijd zit de filmploeg hiernaast, in het waskot, het gesprek te volgen.

»Over geld of politiek praat ik niet, maar verder wil ik het over alles hebben. Soms heb je er die zich inhouden. Dan moeten we de pieren uit hun neus halen. Ik sta ervan versteld hoe weinig hobby’s mensen tegenwoordig hebben.»

Jacqueline «‘Reis je veel?’ – ‘Nee, wij reizen nooit.’ Hoe kan dat nu? Maar uiteindelijk vind je altijd wel iets om over te praten. Als Jeroen Meus hier ooit voor de deur staat, dan zal hij direct mogen uitleggen waarom hij in al zijn gerechten look gebruikt. Hier thuis noemen we hem Jeroen Look. Jos is allergisch voor look. Hij wordt daar ziek van.»

Jos «Als Jeroen langskomt, dan zal ik hem dat zeker eens zeggen. ‘Zoals bij de bomma,’ zegt hij altijd. Niks van! Vroeger at niemand look.»

Jacqueline «Herman Brusselmans is hier ook geweest. Hij leek me een beetje mensenschuw. In een interview had ik eens laten vallen dat we hem niet zo moesten. Toen stond hij hier opeens en ik moet zeggen: het viel goed mee. Hij verkocht geen vuile praat. Een warme mens en heel joviaal. Ik zou hem best nog eens een mailtje sturen, om te zeggen dat we aangenaam verrast waren door de persoon Herman Brusselmans. (Tegen Jos) Dat is toch zijn echte naam, hè?

»Guido Belcanto, die was ook een beetje schuw. Hij is een liefhebber van koersen, dus stelde ik hem voor om hier te komen fietsen op de Balenberg. Dat durfde hij toch niet, uit schrik dat ze hem zouden herkennen. Ik zeg: ‘Doe je haar in een staartje en zet een hoed op, dan herkent niemand je.’ (lacht) Tja, bij mij komt alles eruit zoals ik het denk. Zoals toen ik Herr Seele vroeg of hij zijn hoofd scheert of gewoon kaal is: ik wil dat weten, dus vraag ik het vlakaf.»

HUMO Aan Lucas Van den Eynde vertrouwde je zelfs toe dat je al twee keer uit je lichaam bent getreden.

Jos «Ja, dat vertelt ze aan Lucas Van den Eynde, den Bospoeper. Typisch!»

Jacqueline «Ik floepte dat eruit. Ik lag bij de schoonheidsspecialiste op de tafel, met komkommerschijfjes op mijn ogen en een watervalmuziekje op de achtergrond. Plots voelde ik mezelf opstijgen. Ik dacht: ‘Nu niet!’ Ik was er zeker van dat ik aan het sterven was.»

Jos «Je hebt dat gedroomd, mama.»

Jacqueline «Nee, dat was géén droom. Ik ben nochtans niet spiritueel en het paranormale zegt me al helemaal niks.»

HUMO Naar de naam van Lucas Van den Eynde hebben jullie wel een tijdje moeten zoeken.

Jacqueline «De meeste BV’s zien er ook zo anders uit dan op tv. Dan staan ze hier een beetje sjofel gekleed voor de deur en denk ik: ‘Wat voor een clochard smijten ze nu binnen?’ (lacht) Etienne Vermeersch: die mens herkende ik ook totaal niet.»

HUMO Het eerste wat je uitriep aan de voordeur was: ‘Ah, van de voetbal!’

Jacqueline «Ik dacht dat het die oud-trainer van Anderlecht was.»

Jos «Een hele fijne mens. Met hem had ik nog uren kunnen babbelen, ook al ken ik niet veel van filosofie. Ik heb wel gestudeerd, maar dan voor loodgieter. In mijn tijd was dat een hele prestatie – de meeste van mijn vrienden gingen op hun 14de al werken.»

Jacqueline «Ik was 13 toen mijn moeder zei dat ze een job voor me had gevonden: als winkeljuffrouw bij een kruidenier. Daar heb ik alles geleerd: koken, kuisen, Engels en Frans praten, bestellingen bij de mensen thuisbezorgen. Ik ben geboren in Stekene, op de keukentafel in het café van mijn grootmoeder. Ons mémé was ook zo’n sociale. Van haar heb ik geleerd om met Jan en alleman een praatje te maken. Naast ons café had een boer z’n beesten staan. Wel, ik praatte zelfs met die varkens!

»Mijn vlotte babbel kwam me ook goed van pas toen ik later in Antwerpen op de markt stond, met een snoepkraam. Ja, babbelen is mijn lieve leven. En toch: ’s avonds, als we hier met z’n tweeën voor tv zitten, dan zeggen we niks tegen elkaar. En overdag luistert Jos niet naar me, want dan heeft hij zijn hoorapparaat niet in.»

Jos «Ik luister wél, maar niet genoeg (lacht).»

HUMO Draagt Jacqueline hier thuis de broek?

Jacqueline «Wij dragen allebei een broek. We houden het al samen vol sinds 1968. We hebben elkaar leren kennen in dancing Edelweiss – die was ook van mijn grootmoeder.»

HUMO Wie zette de eerste stap?

Jacqueline «Hij daar (wijst naar Jos). Ik zie hem nog zitten in dat café, met een bak bier onder tafel. Die had hij gewonnen bij een weddenschap. Ik wilde eerst niet zeggen waar ik woonde – mannen hadden op dat moment een beetje afgedaan voor mij – maar nichten van mij hebben mijn adres verraden. Toen stond hij plots aan mijn deur.»

Jos «Wie zoekt, die vindt. En waar een wil is, is een weg. Die positieve ingesteldheid heb ik altijd gehad.»


LEONARDO DE PEZEWEVER

Jacqueline «Ik geniet er wel van als mensen ons nu aanspreken op het programma. ‘Daar worden jullie toch rijk van?’ vragen ze vaak. ‘Ja, we krijgen miljoenen!’ zeg ik dan (lacht). Maar nee, we doen dit puur uit liefhebberij. Alleen de onkosten van de taart en de drank betalen ze ons terug. Ik doe het graag – liever dan Jos.»

HUMO Jij bent al wel vaker op het scherm geweest, Jacqueline: in ’95 figureerde je zelfs in ‘Total Eclipse’, een kostuumdrama met een piepjonge Leonardo DiCaprio.

Jacqueline «Ik heb me ooit ingeschreven bij een figurantenbureau. Af en toe mocht ik dan audiëntie doen. Eh, auditie, bedoel ik. Soms was dat voor een rol mét tekst, soms zonder. In die film met Leonardo DiCaprio speelde ik een hoerenmadam. Zo’n jong en mager ventje, die Leonardo! Ik dacht: ‘Wat voor een pezewever is me dat!’ Alleen spijtig dat ze achteraf bijna al m’n scènes eruit hebben geknipt.

»In ’De bossen van Vlaanderen’ heb ik ook gefigureerd, met Jo De Meyere en Janine Bischops. En nog een film met Herbert Flack en wijlen Felice (‘Elixir d’Anvers’, red.). Goed gelachen, toen.»

HUMO Was het dan je ambitie om actrice te worden?

Jacqueline «Nee. Ik hou gewoon van de gezelligheid op zo’n set. Dat is ook wat deze ervaring zo leuk maakt: de hele ploeg zit met ons aan tafel en ik kook voor die mannen. Ze zijn hier intussen allemaal kind aan huis.»

HUMO Voor Dyab Abou Jahjah hadden jullie liever de deur op slot gelaten.

Jos «Da’s waar, maar hem kende ik nog van in de tijd dat hij een oproerkraaier was, een vechtersbaas. Toen al die Marokkanen gingen betogen op de Turnhoutsebaan – hij op kop – werkte ik als inspecteur voor de Antwerpse Waterwerken. Ik werd er de dag nadien op uitgestuurd om de schade op te meten. Alle ruiten kapot, alles beschadigd. Dat vergeet ik nooit meer.»

Jacqueline «Ik vond het aangenaam babbelen met hem over Libanon, maar ik voelde dat Jos het niet zo prettig vond.»

Jos «Toch wel. Maar ik was voorzichtiger dan bij de andere gasten. Dat voelde hij wel, want je kon hem zo zien wegzakken in de zetel. Hij zegt wel dat hij veranderd is, maar ik weet het toch niet. Kennelijk is hij zó hard veranderd dat hij nu Zwarte Piet niet meer wil zien (lacht). Nee, geef mij maar Etienne Vermeersch.»

HUMO Ik las dat Prins Laurent ook weleens tussen jullie in mag komen zitten.

Jos «Van mij mag hij komen. Ik wil weleens een flinke babbel met hem doen.»

Jacqueline (lichtjes ongerust) «Wat ga je hem dan vragen?»

Jos «Hij ziet toch graag de vrouwkes?»

Jacqueline «Dat mag je niet vragen! Praat dan liever over hondjes.

»Van ons tweeën ben ik duidelijk de nieuwsgierige. Ik moet altijd overal bij zijn.»

Jos «Als ik met haar op reis ga naar een ver land, dan moet ze daar alles gezien hebben. Winkeltjes doen, dat interesseert haar niet.»

Jacqueline «Ik ga liever rondsnuisteren bij de mensen. Komen we op een pleintje, dan trek ik daar ergens een deur open en ga ik mezelf voorstellen aan de mensen, in het Turks: ‘Ben belçika geliyorum. Ik kom uit België.’»

Jos «Je mag mijn vrouw om het even waar droppen: twee weken later spreekt ze de taal.

»In Antalya hebben we eens een jonge Turk ontmoet, die ons overal rondreed en chauffeur voor ons speelde. Na één van onze rondritten wilden we de stad weer binnenrijden, maar opeens stonden er overal militaire barricades – ze hadden de stad volledig afgesloten. Onze chauffeur reed recht naar zo’n barricade en begon een uitleg te doen. De ene militair na de andere kwam z’n hoofd door het raampje steken en ons eens goed bekijken. En jawel, we mochten doorrijden. ‘Wat heb je gezegd?’ vroegen we.»

Jacqueline «Dat we very important people from Belgium waren en persoonlijke genodigden van Sabanci, één van de rijkste mannen in Turkije. En ’s avonds nam die chauffeur ons effectief mee naar een congres van die Sabanci. We hebben zelfs een praatje en een foto met hem gemaakt.»

Jos «En de volgende dag stond onze foto met hem in een Turkse krant. Kun je dat geloven?

»Op één van onze andere vakanties in Turkije hielden ze een volkstelling: alle Turken moesten die dag thuisblijven, zodat de afgevaardigde van de straat kon komen tellen. Als buitenlanders liepen wij gewoon op straat en toen zijn ze ons komen interviewen: wat we ervan vonden dat er geen volk op straat liep en zo. En hup, ’s avonds waren Jos en Jacqueline te zien op de Turkse televisie.»

Jacqueline «In primetime! Wij lopen altijd boenk op dat soort dingen. Het overkomt ons allemaal.»

HUMO Jullie zijn niet bang om, als jullie rubriekje afloopt, in een zwart gat te vallen?

Jacqueline «Maar nee, gij!»

Jos «Het leven gaat voort.»

Jacqueline «En hoe zit het eigenlijk met jou: getrouwd? Kinderen? Hoe oud?»

Jos «Pas op: nu ga je het krijgen. Nu begint zíj te vragen (lacht).»

HUMO Voor een stuk taart en een koffie vertel ik je alles, Jacqueline.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234