Iedereen blijer: de ideale wereld volgens Sven de Leijer

Sven de Leijer en ik zijn het erover eens dat het bureau van de programmadirecteur van VIER, dat voor dit interview tot onze beschikking staat, iets chiquer had gemogen, maar voor de rest zijn we altijd gewone jongens gebleven, toch voor de oppervlakkige waarnemer. ‘Ik besef al te goed dat tv-carrières vluchtig zijn en ik hoop dat ik niet gefrustreerd raak als de mijne ophoudt.’

'Spotten is voor mij een spel dat niets te maken heeft met mensen belachelijk maken'

Sven de Leijer is veel tegelijk: applausmeester, publieksopwarmer, deejay, verneukeratief Wetstraatverslaggever en ironisch getinte tv-presentator. En in ‘Hotel Römantiek’ probeert hij met een knipoog vakantieliefdes tussen alleenstaande bejaarden in de hand te werken. Een vraagje tussendoor: is een brandende oude schuur vanzelf een vreugdevuur?

Sven de Leijer lijkt mij, althans in mijn verbeelding, ook iemand die in een zonnige nieuwbouwwijk op zaterdagochtend zijn auto staat te wassen en geintjes maakt met argeloze voorbijgangers: ‘Je moet je altijd goed tussen de billen wassen, want daar wonen óók mensen.’ Alsof hij nog niet genoeg doet, is hij weldra overal in het land te zien in de onemanshow ‘Content’, tot zijn tevredenheid.

Sven De Leijer «Ik probeer met de simpelste dingen tevreden te zijn en ik kan iets negatiefs in iets positiefs omzetten. Zelfs iets héél negatiefs: zestien jaar geleden, toen ik 23 was, is mijn vader gestorven en dat heeft me getekend. Ik was daar vaak intens verdrietig om, maar ik koppelde die trieste gedachten haast intuïtief aan fijne herinneringen aan mijn vader. Mijn verdriet werd er niet minder om, maar toch hielp dat. Ik heb gelukkig veel goede herinneringen aan mijn vader. We deelden een passie voor alles waarop je een motortje kan monteren: een fiets met een motortje, een skateboard met een motortje – andere kinderen hadden zulk speelgoed niet, het was iets tussen mijn vader en mij, óns ding. Ik denk daar graag aan terug. Ik hielp mijn vader ook heel graag in zijn supermarkt, waar ik overigens beter tot mijn recht kwam dan in de schoolbanken.

»Voor de rest heb ik het altijd heel moeilijk gevonden om een aantal dagen na elkaar neerslachtig te zijn en daarom leg ik mezelf een goed humeur op. Dat kan ik. Maar ik gun mezelf zo nu en dan een avond waarop ik geweldig down mag zijn. Dan ga ik diep in de put zitten, met aangepaste muziek erbij. Maar de volgende ochtend ga ik twee uur in het bos wandelen en nadien voel ik me compleet bevrijd van somberte. Zo ga ik door het leven »

HUMO Alles slijt, zegt men. Ook het verdriet om de dood van je vader?

De Leijer «Dat niet, neen. Ik mis hem nog elke dag, en ik ben er ook blij om dat ik hem nog altijd mis. Ik hoop dat ik hem ga missen tot ik er zelf niet meer zal zijn. Op de leeftijd die ik nu heb – ik word in augustus 39 – zou ik het nog altijd heel fijn vinden om samen met mijn vader dingen te doen. Ik zou met hem over de gewone dingen van het leven willen spreken, want ik heb weinig last van grote levensvragen. Ik ben altijd enorm blij als ik weer eens over mijn vader heb gedroomd. Als ik wakker word, volgt meteen de ontnuchtering, want dan besef ik weer dat hij al jaren dood is. Maar tegelijk weet ik: hij is er nog, in mijn dromen. »

HUMO Is hij in je dromen zoals je hem het laatst in leven hebt gezien? Ziek dus?

De Leijer «Ja, maar ik heb hem nooit anders gekend, want hij is ziek geworden tijdens zijn huwelijksreis, vóór hij vader werd. Hij had een aantal chronische ziektes die lange tijd niet levensbedreigend waren. De beperkingen die hij door z’n ziekte had, vond ik normaal, ook wel omdat hij nog kon werken. Ik wil liever niet in detail treden over zijn kwalen, maar een orgaandonor had hem kunnen helpen. De laatste jaren van zijn leven zat hij op een orgaantransplantatie te wachten. Nieren en darmen.»

HUMO Dat is niet niks.

De Leijer «Ja. Wachten op orgaantransplantatie is verschrikkelijk. Dat duurde gemiddeld drie jaar in de tijd van mijn vader. Eén keer hadden ze iemand gevonden, maar vlak voor het cruciale moment bleek dat die donororganen toch niet voor de volle honderd procent overeenkwamen met wat het lichaam van mijn vader zou kunnen verdragen. Dat is ongelofelijk frustrerend, na al dat wachten op het verlossende telefoontje. Telkens als de telefoon gaat, denk je: ‘Het is zover,’ ook al heb je in het ziekenhuis te horen gekregen dat je dat vooral niet moet doen.»

HUMO Is zo’n meervoudige orgaantransplantatie op zichzelf al niet levensbedreigend?

De Leijer «Op dat punt stond de medische wetenschap toen al heel ver. We mochten in ieder geval hopen op een goede afloop, en ik hoop veel liever dan dat ik mezelf en de mensen om me heen met pessimisme frustreer.»

HUMO Je trekt binnenkort met ‘Content’ op tournee: reken je jezelf tot de stand-upcomedy nu je die onemanshow hebt?

De Leijer «Neen, want die kunst beheers ik niet. Ik vind het moeilijk om wat ik in ‘Content’ doe een naam te geven, maar het gaat om vertelsels, om een serie anekdotes. Alles wat dicht bij mij staat, vertel ik graag in de beslotenheid van het theater. Over mijn lief, bijvoorbeeld, over wie ik zelden of nooit iets zeg in interviews, want mijn privéleven is namelijk echt privé. Mocht ik voor een theaterpubliek van enkele honderden mensen een stap te ver gaan, dan kan ik dat op het podium nog rechtzetten. En bovendien blijft het daar onder ons. Ik ben al jaren publieksopwarmer – die stiel beheers ik. Het publiek in een televisiestudio beschouw ik altijd weer als mijn vrienden, en ik zal wellicht gedacht hebben: misschien kom ik in het theater ook voor zulke vrienden te staan.»

HUMO Merk je met je jarenlange ervaring als publieksopwarmer snel welk vlees je in de kuip hebt?

De Leijer «Al na mijn eerste zin voel ik of het een gemakkelijke avond zal worden of niet. Als publieksopwarmer beschik ik intussen over een enorme trukendoos. Mijn eerste zin is vaak niets meer dan ‘Goedenavond dames en heren.’ Blijft het daarna stil? Hoor je een soort gezoem? Zitten er twee roepers tussen die meteen de aandacht trekken? Ik kan daar heel goed op inspelen, en dat wil ik nu ook in het theater doen, maar ik ken er mijn plaats nog niet. Dat ambacht ben ik nu aan het leren.»

'Ik vind het fijn om een vrouw van 78 jaar te horen zeggen: 'Mijn tweede man was een rotzak maar nu beleef ik de beste tijd van m'n leven'

HUMO Een stand-upcomedian heeft het meestal over de wrijving tussen hem en de werkelijkheid: hij is haast per definitie niet content.

De Leijer «Dat zou weleens het grote verschil tussen stand-upcomedians en mij kunnen zijn. Ik ben ook niet uit op een lach om de twee zinnen, al moet er wel gelachen worden.»


Tikje pretentieus

HUMO Komt je tevredenheid weleens in het gedrang in deze fase van je leven?

De Leijer «Meestal niet, maar de laatste tijd kamp ik met een ernstig slaapprobleem, en als je nauwelijks slaapt, voel je op de duur geen vaste grond meer onder je voeten. Ik ben mezelf tegengekomen, uitgerekend in de drukste periode sinds jaren. Het was een beetje te veel, ook al vond ik alles wat ik deed heel fijn. Maar goed, stilaan krijg ik weer meer zuurstof nu ‘Content’ op de rails staat.

»Slapen laat helaas nog altijd te wensen over. Ik ben er niet gerust op, want ik zou het heel moeilijk hebben om nu uit te vallen met een burn-out. Meestal moet ik niet naar mijn glimlach zoeken, nu af en toe wel. Terwijl ik er altijd van uitgegaan ben dat ik content geboren was.»

HUMO Dat straal je ook uit.

De Leijer «Ik weet me nog altijd te redden als het minder goed gaat: ik woon vlakbij een bos. Ik hoef er maar even in rond te lopen of ik ben al van de wereld weg. Zo nu en dan weg zijn van de wereld is gezond. Ik weet ook waar ik in dat bos absoluut niemand zal tegenkomen. Tijdens die dwaaltochten verzin ik dan van alles – ik ben dus eigenlijk aan het werk in dat bos. Thuis aan een bureau zitten is niks voor mij. Voor de rest heb ik vrede met mezelf: ik ben blij met alles wat ik kan doen. Toen ik als sidekick een beetje naam begon te maken, en al eens een interviewtje weggaf, vroegen journalisten altijd naar mijn ambitie: ‘Wat is de volgende stap?’ Mijn antwoord was dan: ‘Wat ik nu meemaak, is oké voor mij.’ Zo denk ik er nog steeds over.»

HUMO Je hebt een vriendelijk voorkomen, vind ik, maar ik las dat je geweldig goed een hekel aan mensen kan hebben.

De Leijer «Ik denk dat vriendelijkheid mijn natuurlijke staat is, maar wie tegen mijn kar rijdt, mag iets terugverwachten. Een zekere spotlust is mij ook niet vreemd, helaas wordt dat niet door iedereen geapprecieerd. Ik vind het fijn als mensen ook met mij spotten. Spotten is voor mij een spel, dat niets te maken heeft met mensen belachelijk maken. Ik wil met iedereen door één deur kunnen, en als dat niet zo is, krijg ik het even moeilijk.

»Over mijn eindejaarsprogramma ‘Vrede op aarde’ schreef iemand dat ik mensen als Mia Doornaert en Jan Peumans naar mijn pijpen liet dansen. Komaan zeg! Ze zijn veel intelligenter dan ik, en bovendien konden ze compleet zichzelf zijn, binnen de grenzen van mijn tv-programma, uiteraard. Het is tegenwoordig zó bon ton om iets af te breken. Iemand schreef lovend over ‘Hotel Römantiek’ en acht maanden later, in een eindejaarslijstje, brandde diezelfde recensent dat programma volledig af. Men mag mij gerust een flauwe plezante vinden, maar dan moet er wel enige objectiviteit tegenover staan. Maar goed, ik ben blij dat ik er niet van wakker lig.»

HUMO Je bent een kind van zelfstandigen. Heeft dat gevolgen?

De Leijer «Dat ik bijvoorbeeld zelf altijd zelfstandig ben geweest: ik doe graag drie, vier jobs door elkaar, maar intussen wil ik altijd en overal de vrijheid om te kunnen zeggen: voor dit project bedank ik feestelijk. Alles waarvan ik vermoed dat ik er niet voor honderd procent mezelf in zal kunnen zijn, sla ik af. Bruno Wyndaele heeft mij al enkele keren gevraagd voor ‘Beste Vrienden’. Ik ben naar ik hoorde één van de weinigen die niet aan dat programma wilde meewerken. Maar het is niks voor mij: ik weet dat ik veel te veel op mijn hoede zou zijn als ik eraan zou meedoen. Ik zou er een versie van mezelf in zijn die ik niet graag zie. Ik heb graag de controle.»

HUMO Wat typeert jouw jonge jaren het meest?

De Leijer «Dat ik heel actief was in de jeugdbeweging: zodra ik daar m’n draai in had gevonden, liep alles op wieltjes. Op school deed ik net genoeg om te slagen, maar hoger onderwijs was niet aan mij besteed. Ik had ook geen idee wat ik wilde studeren. De universiteit interesseerde me niet. Ik wilde iets praktisch studeren, waarvan ik snel het gevoel zou hebben dat ik iets concreets leerde. Ik ben dan maar aan elektromechanica begonnen, omdat ik als deejay al eens een cd-speler en ’n versterker had opengeschroefd.

»Na anderhalf uur elektromechanica wist ik het al: niets voor mij. Waarna ik in de supermarkt van mijn ouders en in een café aan de slag ben gegaan. Het volgende schooljaar ben ik aan een studie marketing begonnen. Op de eerste schooldag werden we door een afgestudeerde marketeer toegesproken en terwijl hij zijn zegje deed, dacht ik al: ‘Ik weet er, zonder ervoor naar school te zijn geweest, meer van dan jij.’ Wat misschien een tikje pretentieus was.»


Verstokte vrijgezel

HUMO Ik vermoed dat jij een uitstekende verkoper zou kunnen zijn.

De Leijer «Ik was gelukkig toen ik in de supermarkt van mijn ouders werkte. Er kwamen problemen met de franchise, waardoor die winkel nu niet meer bestaat. Anders werkte ik er misschien nog. Ik had ook graag bij Colruyt gewerkt, want de filosofie van die keten bevalt me: je kan er zonder diploma opklimmen in de hiërarchie. Je hebt mij ooit een marktkramer genoemd die om het even wat aan de man zou kunnen brengen. Wel, ik zou me kapot schamen als ik dingen zou verkopen waar ik zelf niet achtersta. En ik wil mensen ook niet belachelijk maken op de televisie. En ook niet in het theater: er is interactie met het publiek in ‘Content’, maar ik wil dat niemand zich daarbij ongemakkelijk voelt. Doordat ik al zo lang publieksopwarmer ben, zíé ik heel snel onbehagen, zelfs angst in de ogen van de mensen. Ik wil dat ze achteraf zeggen: ‘Het was tof.’»

HUMO Wil je dat, als je in opdracht van ‘De ideale wereld’ je rol van verneukeratieve Wetstraatverslaggever speelt, ook van politici horen?

De Leijer «Ik besef maar al te goed dat al die politici mij meteen op mijn plaats kunnen zetten. Ach, ja, ik wil ze wel een beetje pesten, maar op een beleefde en respectvolle manier.»

HUMO Sommige politici zien je graag komen, heb ik de indruk. Zo’n Peumans, bijvoorbeeld.

De Leijer «Dat doet me plezier. En Peumans kan zichzelf geweldig goed relativeren. Als je met jezelf kan lachen, kan je je veel meer permitteren. Maar de rol van harde satiricus zou me niet liggen. Mijn toon is bovendien anders dan de algemene toon van ‘De ideale wereld’. Dat betekent dat ik mezelf mag zijn in dat programma. Zoals ik ook mezelf ben in ‘Hotel Römantiek’. Ik ben enorm blij dat ik bij de ontwikkeling van dat programma betrokken was.»

HUMO Kun je je nog een leven voorstellen waarin je niet meer op de televisie zou komen?

De Leijer «Mocht dat wegvallen, dan zou me dat uiteraard iets doen. Ik zou het studiopubliek missen en al die avonden waarop ik kan genieten van het feit dat ik ambiance in dat publiek heb gekregen.

»Bekendheid is niet te vermijden als je op de televisie komt, maar ik doe er mijn voordeel niet mee. Ik heb meer behoefte aan mijn cocon. Dat mensen die mij alleen maar van de tv kennen een praatje komen maken, vind ik nog altijd vreemd – ik weet nog altijd niet goed hoe ik met ze moet omgaan. Nu ja, als kandidaten van ‘Hotel Römantiek’ naar ‘Content’ komen kijken, zoals laatst in Vilvoorde, vind ik dat heel, heel fijn.»

HUMO In ‘Hotel Römantiek’ slaan zowel jij als Otto-Jan Ham en Frances Lefebure aan één stuk door een badinerende, zelfs ironische toon aan, die niet zoveel verschilt van de toon uit ‘De ideale wereld’.

De Leijer «Misschien, maar als ik grapjes maak over de kandidaten, staan ze er altijd bij. Ze kunnen me, als ze dat zouden willen, drie keer zo hard terugpakken. Als makers van dat programma weten we dat we een warme, vriendschappelijke band met die kandidaten hebben. En Otto-Jan is sowieso ironischer dan Frances en ik.»

'Natuurlijk is Bart De Pauw bij ons nog een gespreksonderwerp. Je bent bezorgd over iedereen die bij die zaak betrokken is, en dus ook over hem'

HUMO Misschien is die badinerende toon wel nodig. De onderstroom van ‘Hotel Römantiek’ is ook wel treurig, vind ik: eenzaamheid, rouw, mensen die terugblikken op een vreselijk huwelijk dat ze tegen heug en meug hebben volgehouden, of anders op een nare scheiding...

De Leijer «Het zijn allemaal mensen die veel hebben meegemaakt: weduwen, weduwnaars, gescheiden mensen. Maar ik vind het juist fijn om een vrouw van 78 jaar te horen zeggen: ‘Mijn tweede man was een rotzak maar nu beleef ik de beste tijd van m’n leven.’

»Mijn angst om oud te worden is afgenomen door aan ‘Hotel Römantiek’ mee te werken. Ik kikker ervan op als ik zie hoeveel leven er nog in die mensen zit. Natuurlijk is er tristesse als je tussen 65 en 75 bent, dan zullen we allemaal wel bagage dragen waar we niet altijd blij om zijn. Maar ik denk dat ‘Hotel Römantiek’ de kandidaten toch wel wat meer zuurstof heeft gegeven – ze staan weer wat meer open voor het leven. Ik word er in ieder geval warm van als ik dat zie.»

HUMO Komt er iets zegbaars in je op als je aan bejaardenseks denkt?

De Leijer «Ik ben allang blij dat ze het zo nu en dan nog doen, en voor de rest wil ik er liever niet te veel aan denken (lachje). Ik heb tot nog toe niemand horen zeggen: ‘Een relatie hoeft niet meer voor mij.’ De meesten zijn voorstander van een latrelatie, en ik ben zelf lang genoeg vrijgezel geweest om dat te begrijpen: je hebt, als je al dertig jaar alleen bent, nu eenmaal je kleine gewoontes, hè?»

HUMO Ik heb bij het zien van ‘Hotel Römantiek’ al eens gedacht dat we beter op eenzaamheid voorbereid zouden moeten zijn.

De Leijer «Daar valt iets voor te zeggen, maar hoe pak je dat aan? Enkele dagen na elkaar geen mensen zien, vind ik helemaal niet erg, terwijl sommige mensen al dringend de straat op moeten als ze een úúr alleen zijn geweest. Dat zal ik ook wel aan mijn vrijgezellentijd te danken hebben.»

HUMO Heb je in die jaren ooit gedacht dat je misschien wel een verstokte vrijgezel was?

De Leijer «Dat is gebeurd, ja, maar mijn vrijgezellenbestaan was een duidelijke keuze: een keuze voor mijn werk. Ik heb altijd op mijn vrijheid gestaan, privé en professioneel, en ik heb een aantal jaren veel te veel werk aangenomen. Ik draaide elke dag twee à drie shifts: ’s ochtends werkte ik op de redactie, in de late middag ging ik een studiopubliek opwarmen, en ’s avonds warmde ik nog een ander studiopubliek op. En in het weekend was ik deejay. Ik moet me, ook nu ik een vriendin heb, nog altijd inhouden om niet te veel werk aan te nemen.»


Rob de God

HUMO Over je vriendin gesproken: zegt een latrelatie je iets?

De Leijer «Dat lijkt me geschikt voor het tweede deel van je leven: de middelbare leeftijd. Niet in de jaren dat je kinderen wil. Ik heb nog geen kinderen.»

HUMO Moeten mensen kinderen krijgen om ten volle geleefd te hebben?

De Leijer «Daar ben ik nog niet uit. En ik denk er eerlijk gezegd ook niet heel hard over na. Sommige dingen van het leven laat ik liever gebeuren, nu ja, ‘laten gebeuren’... Laat ik zeggen dat het nog niet aan de orde is.»

HUMO Het verhaal gaat dat Rob Vanoudenhoven jouw talent ontdekt heeft toen je in zijn stamcafé werkte. Wat zou hij toen in jou hebben gezien in dat café?

De Leijer «Dat ik, net als hij, de boel aan de gang kon houden, en dat ik kon inspelen op de persoonlijkheid van de vaste tooghangers. Spelen met de mensen, hun spelverdeler zijn, aanvoelen wie je bij dat spel kan betrekken en wie niet, en daar ook nog eens geweldig veel plezier aan beleven. Diezelfde vaardigheid heb je ook nodig op de kampvuuravond van een scoutskamp en als deejay tijdens de eerste uren van de avond.»

'Ik ben enorm blij als ik weer eens over mijn vader heb gedroomd. Maar als ik wakker word, volgt meteen de ontnuchtering.'

HUMO In 1998 en 1999, ten tijde van ‘De XII werken’ kon je in Vlaanderen niet bekender zijn dan Rob Vanoudenhoven. Maar dat tij keerde. Geeft dat je te denken over de aard van tv-carrières?

De Leijer «Ik herinner me maar al te goed dat hij God in Vlaanderen was, want ik trok in die tijd vaak en graag met hem op. Er werd op hem gereageerd zoals op Michael Jackson, dat was abnormaal, onwezenlijk zelfs. Niemand kan dat volhouden. Je kan geen 20 jaar lang dé man zijn voor iedereen. Van Rob heb ik dan ook geleerd dat je op een dag ophoudt met God te zijn, maar er is niemand zo groot geweest als hij. Tom Lenaerts en Bart De Pauw, ten tijde van ‘Schalkse Ruiters’, komen misschien in de buurt, maar ik twijfel eraan.

»Zowel Rob als ik zijn het soort volksjongens dat overal iedereen goedendag zegt, en toevallig komen we ook op tv. We zijn laagdrempelig, en de reactie op Rob was overweldigend. Gelukkig is hij altijd nuchter genoeg geweest om te beseffen dat die waanzin niet kon blijven duren. Ik besef al te goed dat tv-carrières vluchtig zijn en ik hoop dat ik niet gefrustreerd raak als de mijne ophoudt. Maar ik haal mijn grootste geluk niet uit bekendheid, maar uit het feit dat ik altijd al mijn zin heb kunnen doen.»

HUMO Zijn naam viel daarnet. En ik herinner me dat je ook een rolletje hebt gespeeld in ‘Het geslacht De Pauw’. Komt de problematiek van Bart De Pauw, ongeveer vier maanden nadat de VRT met hem brak, nog ter sprake achter de schermen?

De Leijer «Ik werk voor Woestijnvis waar hij ook jaren heeft gewerkt. Natuurlijk is hij bij ons nog een gespreksonderwerp. Je bent bezorgd over iedereen die bij die zaak betrokken is, en dus ook over hem. Ik heb trouwens ook vrienden die voor zijn productiehuis Koeken Troef! werken. Ik ben al twintig jaar freelancer in de tv-wereld en ik kan je verzekeren dat iedereen iederéén kent. Mocht Bart De Pauw mijn beste vriend zijn, van wie ik heel veel weet, dan zou ik misschien nog iets te zijner verdediging kunnen aanvoeren, maar wat weten de meeste mensen nu van wat er is gebeurd? Niets toch? En los van de vermoedelijke feiten, die zo te horen heel erg zouden zijn, kan je toch ook een soort medelijden voor hem voelen.»

HUMO Kan je hem, los van de beschuldigingen, nog om zijn talent waarderen?

De Leijer «Niemand twijfelt eraan dat Bart De Pauw een geniaal tv-maker en scenarioschrijver is. Dat heeft hij jarenlang bewezen. Maar ik had voor de rest geen nauwe band met hem, hoor. Niet te vergelijken met de vriendschap die ik bijvoorbeeld met Michiel Devlieger heb. Bij Woestijnvis maakte ik op de gang weleens een babbeltje met Bart De Pauw, en verder niets.»

HUMO Laat ik je tot slot even samenvatten: bij alles wat je doet, heb je publiek nodig.

De Leijer «Ja, absoluut. Ook al toen ik in de supermarkt van mijn ouders werkte. Mijn hoogtepunt was toen de jaarmarkt – veel volk op straat, veel potentieel publiek. Ik heb de erkenning van een publiek nodig. Het publiek is ook een eerlijke graadmeter: uit elke lach die je hoort, kan je een ander soort waardering opmaken: van ‘dit gaat goed’ tot ‘ik vrees dat ik nu te ver ben gegaan.’

»Nu ik in het theater sta, komen mensen heel bewust op mij af. Dat heeft me er tien jaar van weerhouden om een theaterprogramma te maken. Dat mensen een ticket kopen om mij te zien, vind ik nog altijd heel raar. Ik heb lang gedacht: misschien verwachten ze dat ik mijn drukke, beweeglijke act als publieksopwarmer in het theater doe, maar daar ben ik tegenin gegaan: ‘Content’ begint heel, heel rustig. En dus heel, heel atypisch. Ik ben nogal gelukkig de jongste tijd, ook wel omdat ik nu een beetje beter slaap.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234